Prawda

Poniedziałek, 29 kwietnia 2024 - 13:56

« Poprzedni Następny »


Fałszywi prorocy. Część VII.


Lucjan Ferus 2017-12-17


Przypomnę tylko, iż głównym tematem niniejszego cyklu jest religia Świadków Jehowy. Od V odcinka dokonuję streszczenia (włączając w to cytaty) książki Byłem Świadkiem Jehowy, napisanej przez Gunthera Pape, który wychował się w rodzinie Świadków Jehowy i z czasem sam został aktywnym członkiem tego ruchu. Tak było do czasu, kiedy – ogólnie rzecz ujmując – „przejrzał na oczy” i zaczął dostrzegać w swej religii coraz więcej sprzeczności i zakłamania. Jednakże okupił to niemal chorobą psychiczną, gdyż wpojono mu, że wszelkie wątpliwości w kwestii religii (czy też kierownictwa z Brooklynu) są ciężkim grzechem, który będzie surowo ukarany przez Jehowę. W rozdziale zatytułowanym „Znów wątpliwości”, Autor książki tak opisuje swoje ówczesne rozterki duchowe:

„Co noc, dopiero po długich godzinach zapadam wreszcie w sen. Nękany przez złe majaki, budzę się rychło, oblany potem. Znowu to straszne uczucie lęku. Czy jestem potępiony? Kiedy ponownie pogrążam się we śnie, przed oczami pojawiają się różne obrazy. Oto widzę siebie w Nowym Świecie i moją rodzinę przed domem otoczonym rajskim krajobrazem. Ale ten obraz przesłania inny: /../ Aniołowie z ognistymi mieczami w ręku mordują wszystkich, którzy staną im na drodze – mężczyzn i kobiety, starców i dzieci. Potoki krwi, zniszczenie, zagłada, straszliwy koniec.

 

Gromada ludzi stoi na uboczu przypatrując się krwawej łaźni. Wznoszą ręce, wydają radosne okrzyki – Świadkowie Jehowy. Ludzkość ginie w dniu gniewu i sądu. Ratunek znajdują Świadkowie Jehowy. Ja ginę wraz z bezbożnymi. Śmierć, wiekuista śmierć – i już nic więcej, przestaję istnieć. Żyje tylko społeczność Nowego Świata. Ja zostaję zapomniany i unicestwiony, ponieważ zwątpiłem w prawdę Jehowy. Nie ma odwrotu, zapadam w nicość. Ogarnia mnie niewysłowiona trwoga. /../ Dlaczego za zwątpienie doznaję takiej męki?

 

Budzę się ogarnięty śmiertelnym lękiem. Czy to była wizja mojego końca? Ostrzeżenie od Boga? Serce wali jak młotem. /../ Także i teraz, już na jawie nie mogę przezwyciężyć lęku. Czy naprawdę jestem zgubiony? Służyłem szczerze Bogu przez wiele lat, a jeśli przyszły wątpliwości, to dlatego, że były przecież uzasadnione. /../ Czy to Bóg mnie karze? Czy znów nękają mnie demony? Co mam począć?  Modlę się żarliwie do Jehowy o pomoc. /../ Ale Jehowa zdaje się milczeć. /../ Godzinami siedzę nad otwartą Biblią /../ Biblia jest słowem Jehowy, które ma dopomóc mi wnieść w ciemności światło. Ciągle sięgam po „Strażnicę”, porównuję numer po numerze.”.  

W dalszej części tekstu Autor opisuje jak „Strażnica” manipuluje członkami organizacji, wmawiając im, że za ich wątpliwości odpowiedzialne są demony. W tekście „Triumf złych duchowych mocy” przekonuje ona, iż „Demony zmierzają nie tylko do tego, by zburzyć wiarę w słowo Boże, Biblię, lecz do czegoś więcej – zdobyć w posiadanie twoje ciało i ducha, zawładnąć całkowicie tobą i tak doprowadzić cię do choroby umysłowej”. Dalej tak pisze:

„Lekarze i uczeni z minionego stulecia mają w 1956 r. potwierdzić „Strażnicy”, że choroby psychiczne spowodowane są przez opętanie! Tyle, że w 1956 r. nauka i władze doszły do zupełnie innych wyników, opartych na uznanych faktach. /../ Przede mną leży czasopismo „Erwachtet”, zdumiony i wstrząśnięty czytam artykuł: „Skuteczne leczenie chorób psychicznych”. Czasopismo oświadcza tu, że zaburzenia i choroby psychiczne wynikają z uwarunkowań biologicznych, dziedzicznych /../ i innych. O demonach nie ma nieomal mowy. /../ Jest tu widoczna sprzeczność”.

Powyższy rozdział kończy się znamienną konstatacją Autora, iż chce szczerze służyć Panu Bogu, dlatego też z całą powagą przyjmuje słowa apostoła o pojawieniu się wielu fałszywych proroków na świecie (1J 4,1). Ten werset stał się odtąd hasłem przewodnim we wszystkich jego działaniach zmierzających do odkrycia PRAWDY o tej organizacji, której dotąd służył z całym oddaniem i bez cienia wątpliwości. Następny rozdział nosi tytuł: „Skąd pochodzi, czym jest Towarzystwo „Strażnica”?:

„Z dumą my, Świadkowie Jehowy nazywamy naszą organizację „jedyną prawdziwą religią”, a nasz początek wywodzimy od Abla, pierwszego z męczenników. Musimy więc uchodzić za najstarszą wspólnotę religijną świata. Dzisiaj widzę w takim twierdzeniu zuchwałość. Kiedy i gdzie powstał rzeczywiście ruch religijny Świadków Jehowy? /../ Naszego początku musimy szukać gdzie indziej. Założyciel tzw. nowożytnych Świadków Jehowy nazywał się Charles Taze Russel, młody kupiec amerykański z miasta Pittsburg w stanie Pensylwania.

 

„Odkrył” on w 1874 r., że po śmierci Apostołów rzekomo nikt już we właściwy sposób nie rozumiał Biblii. Nikt nie interpretował jej należycie. Sam tylko Russel miał dzięki łasce Bożej znaleźć klucz do właściwego tłumaczenia Pisma świętego, bowiem Bóg uznał, że nadszedł czas, aby zakończyć erę niewiedzy ludów w odniesieni do słowa Bożego. Russel twierdził, że całe duchowieństwo chrześcijańskie odpadało po śmierci Apostołów w coraz to większym stopniu od pierwotnego Kościoła, stając się przez to narzędziem szatana w walce całego świata przeciwko Bogu. /../

 

Stąd w swoich poszukiwaniach przechodził od jednej wspólnoty religijnej do drugiej. Kiedy nigdzie nie znalazł „prawdy” – jak mógł już wtedy wiedzieć, co stanowi prawdę? – powiedzmy więc raczej: kiedy nigdzie nie znalazł religii odpowiadającej jego wyobrażeniom – założył własną grupę ludzi studiujących Biblię. Oto leżą przede mną dzieła Russela: siedem tomów „Wykładów Pisma św.”, o których powiedział, że są ważniejsze od samej Biblii, bo bez nich nikt nie zrozumie jej treści. Jak mógł się odważyć na takie stwierdzenie?

 

Od młodego, 20-letniego człowieka, bez żadnego przygotowania teologicznego, trudno było oczekiwać, że zajmie się poważnym, naukowo pogłębionym studium biblijnym. /../ Więcej, znalazłem w tych książkach nauki, o których Towarzystwo „Strażnica” sądzi dziś, że pochodzą od szatana; np. wypowiedzi o syjonizmie i piramidzie z Giza. /../ Wielu określało go jako człowieka dobrotliwego /../ Kiedy jednak czyta się jego wypowiedzi, niepohamowane inwektywy i oszczerstwa rzucane pod adresem innych religii, trudno nie dojść do odmiennego sądu. /../

 

Studiując dalej literaturę pozostawioną przez Russela znalazłem, że powołując się na Biblię obliczył on, iż 1874 r. stanowi datę powtórnego przyjścia Chrystusa, że bitwa pod Har-Magedon rozegra się przed 1915 r., a w 1914 r. rozpocznie się „Millenium” – tysiącletnie Królestwo Chrystusa. Sam Russel oczekiwał, że w 1914 r. znajdzie się w niebie. W to samo wierzyli wszyscy ówcześni Świadkowie Jehowy. Nadto do tego czasu miały zniknąć wszystkie ziemskie rządy i zniszczone zostać wszystkie Kościoły.

 

To, że jego „niezawodne”, jako że „oparte na Biblii” przepowiednie nie spełniły się, trapiło wielce Russela. Znalazł jednak wyjście. „Pan zwleka jeszcze przez krótki czas” – brzmiało jego wytłumaczenie. Od rozpoznania swej ponownej pomyłki uchroniła Russela śmierć. Umarł w 1916 r.”.

Kolejny rozdział nosi tytuł „Jak powstała teokracja brooklyńska?”. Autor powołując się na książkę „Świadkowie Jehowy” Marley Cole, przedstawia wydarzenia związane z sukcesją po Russelu: „Śmierć pastora Russela była, jak się zdaje, sygnałem do generalnej batalii o pierwszeństwo w kierownictwie Towarzystwa”. I dalej opisuje w jaki sposób przebiegała ta bezpardonowa walka o przewodzenie Towarzystwem, którą w końcu wygrał Rutherford (chodziło jak zwykle o to, kto ma mieć większą władzę: prezydent czy kilkuosobowy zarząd. Katolicyzm też to przerabiał, co skończyło się uchwaleniem „Dictatus papae” w 1075 r., przyznającym papieżowi nieograniczoną władzę).

 

Autor wyraża też wiele wątpliwości co do „teokratycznego” wyboru prezydenta i pyta: „Czy w ten sposób miał wybrać Jehowa swojego sługę Rutherforda? Aby zostać prezydentem, Rutherford kazał wykluczyć 31 członków. Czy wobec sposobu, w jaki Rutherford zawładnął kierownictwem Świadków, mam wierzyć, że to sam Jehowa powierza im władzę i autorytet, by udzielać światu swych wskazań? Nie, przy najlepszej woli nie mogę w to uwierzyć”. I dalej pyta: „Jeżeli sam Jehowa ustanowił go na jego urzędzie, to dlaczego nowy prezydent musiał stawiać kwestię wyrażenia mu wotum zaufania przez 813 istniejących wówczas zborów? Większość z nich opowiedziała się za Rutherfordem, akceptując przez to jego wybór w sposób demokratyczny, a nie teokratyczny”.

 

Jeszcze jedna sprawa wzbudziła w Autorze tej książki sceptycyzm: z jednego z Roczników dowiedział się zaskakującej rzeczy. Mowa tam była o 438 członkach korporacji pensylwańskiej, posiadających udziały. A udziały to przecież akcje. Czy zatem Towarzystwo „Strażnica” jest towarzystwem akcyjnym? – pyta i przypomina sobie, iż były sługa obwodu Schnell w swojej książce „Występują przeciw mnie fałszywi świadkowie”, nazywa wielokrotnie „Strażnicę” towarzystwem akcyjnym. I zastanawia się: czy nasza „teokracja” miałaby być czymś zupełnie innym niż organizacją Jehowy – bo towarzystwem akcyjnym?

 

Cały następny rozdział pt. „Czy Jehowa kieruje Towarzystwem „Strażnica”? poświęcony jest szczegółowej analizie tego problemu. Cytując biblijny werset: „Wy jesteście moimi świadkami”, twierdzi, iż nie dowodzi on, że to właśnie przywódcy „Strażnicy”, czyli tzw. „ciało kierownicze” są wysłańcami Boga i mogą brać do siebie to określenie. Pisze, iż podczas lektury relacji z wyboru prezydenta Nathana H.Knorra uderzyło go, że wybrani bracia mają być przedstawicielami Boga na ziemi. Dalej tak pisze:

„Przecież Towarzystwo twierdziło zawsze, że Bóg nie potrzebuje na ziemi żadnych przedstawicieli czy namiestników. Skąd nowi słudzy czują się naraz przedstawicielami Jehowy? /../ Brooklyn jest absolutnym autorytetem. Nikt nie ma prawa zakwestionować jakiegokolwiek słowa wychodzącego od ciała kierowniczego. Brooklyn żąda dla siebie praw dyktatorskich, twierdząc że „wola Towarzystwa „Strażnica” jest wolą Jehowy”. /../ Swą wypowiedzią „Strażnica” stawia Towarzystwo ponad Bogiem. W moich oczach jest to bluźnierstwem. /../ Nie mogłem przecież wierzyć tylko dlatego, że jacyś ludzie twierdzą o sobie, jakoby to oni właśnie byli świadkami Boga. /../ Nasuwa mi się więc z nieodparta siłą wniosek, że Jehowa nie prowadzi „Świadków”.

„W upojeniu entuzjazmu”, taki jest tytuł kolejnego rozdziału, który Autor zaczyna od słów:

„Szczęśliwa społeczność Nowego Świata” – mówi się ciągle, kiedy Świadkowie Jehowy gromadzą się na swoich kongresach. /../ Jak biły w nas serca, gdy otoczeni rzeszą braci słuchaliśmy tam „nowych prawd”. Gotowi byliśmy bez namysłu aprobować proklamacje czy rezolucje, głoszone potem przez Towarzystwo „Strażnica” całemu światu. Jak szczęśliwi byliśmy, tysiące zebranych, że oto znowu możemy pokazać światu, jak działa lud Boży. Z jaką siłą brzmiały w naszych uszach wyzwania posłań zwróconych do ludzi całego świata. /../ Ale czego już nie głoszono światu w imię Boga i tysięcy Świadków!?”.

Na następnych stronach Autor tej książki przedstawia niektóre rezolucje. I tak np.:

 

„Kongres w Los Angeles (USA) 1923 r.” /../ „drugie wylanie się gniewu Bożego” na chrześcijaństwo /../ Wroga była zdaniem „Strażnicy” reakcja chrześcijaństwa na ten głos trąby zapowiadającej sąd Boży. /../ „Rozstrzygający rok 1925” – Świadkowie Jehowy okazują się fałszywymi prorokami”. /../ Wbrew zapowiedziom nie zmartwychwstali w tym roku Abraham, Izaak, Jakub. Nie nastąpiło ziemskie panowanie Boga. Nie powstał „Nowy Świat”.

 

Powstało tylko rozczarowanie, wielkie rozczarowanie. Ale ŚJ nie zbici z tropu, nie poddali się zwątpieniu. /../ Czy stracili do reszty rozsądek głosząc nadal, że rok 1925 jest rokiem rozstrzygającym, kiedy ich twierdzenia okazały się pomyłką? Czy niczego nie nauczyli się z przeszłości? /../ Trudno wręcz sobie wyobrazić, że setki tysięcy ludzi daje się wprowadzić w błąd przez małą grupę badaczy i jeszcze ich entuzjastycznie oklaskuje! W każdym razie o „rozstrzygającym roku 1925” rychło zapomniano”. /../

 

„Zgromadzenie główne w Londynie (Royal Albert Hall) 1926 r.”. „Teraz spełnia się Boże proroctwo, a w kolejności jego spełnień mieszczą się dowody. Od 1914 r. bieg wypełniania się zapowiedzi Bożych pozwala poznać, że nadszedł koniec złego świata, a to wraz z wojną światową, głodami, zarazami, trzęsieniem ziemi, rewolucjami, powrotem Żydów do Palestyny...” („Światło” t.1).

Musiałem powiedzieć sobie, że Rutherford niczego się nie nauczył. Przed rokiem zaledwie jego „Boże prawdy” okazały się pomyłką, a już znowu jako znak czasu przepowiada coś, co dzisiejszy przywódcy ŚJ określają jako dzieło szatana: powrót Żydów do Palestyny.    

 

„Kongres na stadionie Yankee w Nowym Jorku, 1953 r.”. Rozbrzmiewa głos Knorra. /../ 165 000 Świadków wsłuchuje się w słowa prezydenta, który przestrzega polityków i narody: „Wasz czas przeminął! Szczególnie od zakończenia pierwszej wojny światowej w 1918 r. Świadkowie Jehowy przestrzegali wszystkie narody. Ale narody nie chciały zrezygnować z nie teokratycznej władzy ludzi i przekazać swej suwerenności Jezusowi Chrystusowi, teokratycznemu Królowi królów Jehowie” („Nowy Świat Boży po Har-Magedonie”).

 

Nie mogłem oprzeć się refleksji: Jak mężowie stanu mają wierzyć tej proklamacji, jeśli pamiętają, jakie fiasko przyniósł  rok 1925. Jeśli zawiodły przepowiednie dotyczące roku 1914 i 1925, to oświadczenia Knorra nie można było traktować poważnie /../ Jak wyobrażał sobie brat Knorr sytuację na świecie, gdyby wszyscy politycy i wszystkie narody zrezygnowali z istnienia władzy państwowej? /../ Kto troszczyłby się jeszcze wtedy o rozumną politykę ekonomiczną i społeczną, o prawodawstwo, handel, komunikację – krótko mówiąc o te wszystkie zadania i obowiązki, które musi przejąć każda ludzka władza sprawująca rządy? Czy zrobiłby to może pan Knorr i jego współpracownicy jako „namiestnicy Chrystusa na ziemi”? – taki wniosek nasuwa się Towarzystwu „Strażnica” i dlatego już teraz przygotowuje się posługujących w zborach do ich zadań związanych z rządami w „Nowym Świecie” /../

 

Propagandę szerzoną przez kierownictwo, uważaliśmy za prawdziwą i słuszną. Uczono nas zawsze patrzeć na naszą organizację jako na najważniejszą w świecie, więcej: jako jedyną uprawnioną przez Boga do istnienia. Daliśmy się porwać temu przekonaniu, upojeni „wstrząsającymi światem” przemówieniami naszych przywódców – tak jak gdybyśmy stanowili oś świata, wokół której obraca się całe życie. Kto dorównuje nam w świecie znaczeniem? Nikt!”

Grudzień 2017 r.                                ----- cdn.-----


Skomentuj Tipsa en vn Wydrukuj




Komentarze
1. Pyszny człowiek Leszek 2017-12-17


Nowy ateizm i krytyka religii

Znalezionych 906 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Nauka dyskutowania o niczym   Coyne   2014-09-20
Kolejne kopniaki dla ateistów w “Slate”   Coyne   2014-01-18
Czy Bóg jest kręgowcem bez substancji?   Coyne   2014-06-26
Islamscy radykałowie zabili kolejnych medyków   Coyne   2014-01-13
Portret wielkiego agnostyka   Coyne   2013-12-14
Czy Bóg jest bezcielesną osobą?   Coyne   2014-03-16
Najgłupsze dokopywanie ateistom w tym roku   Coyne   2014-04-21
Całun Turyński: Dlaczego religia jest pseudonauką   Coyne   2014-02-24
Podobno obrona ewolucji stała się właśnie trudniejsza. A juści.   Coyne   2016-09-30
Biblia źródłem moralności? Żartujesz sobie!   Coyne   2014-09-10
Uzdrawianie wiarą zabija dzieci   Coyne   2014-11-19
Zgodność między nauką i religią? Wolne żarty.   Coyne   2015-02-09
Religia, “Playboy” i Frank Sinatra   Coyne   2014-08-27
Filozof gromi ateistów z głupich powodów   Coyne   2014-06-10
Tak, jest wojna między nauką a religią   Coyne   2018-12-29
“Atlantic” rozważa ważką kwestię: czy wczesne homininy miały dusze?   Coyne   2015-10-05
“Newsweek” bezkrytycznie chwali brazylijskiego chirurga fantomowego -  i wychwala inne czary-mary   Coyne   2016-03-12
“New York Times” głosi fałszywą przyjaźń między nauką i religią   Coyne   2023-03-30
Australijski arcybiskup odmawia informowania o pedofilii księży i ich ofiarach   Coyne   2018-04-12
Najbardziej szalony grant Templetona jak dotąd: Ewolucja i “ofiarna miłość”   Coyne   2020-01-20
Skąd Jezus wziął swoje DNA? Spór między katolikami a ewangelikami   Coyne   2023-01-25
Kolejny wierny twierdzi, że nauka oparta jest na wierze   Coyne   2016-03-15
List Einsteina kwestionujący religię, biblię i ideę Boga jest znowu na sprzedaż   Coyne   2018-10-19
Niewolą, gwałcą, ale to wina Zachodu   Coyne   2015-08-31
Religia – nauka, odwieczna wojna   Coyne   2015-05-23
O Faith Versus Fact w “Inference”   Coyne   2016-02-26
Nie wiedzieliście? Bóg jest pytaniem, nie zaś odpowiedzią!   Coyne   2016-04-23
Psy nie idą do Nieba   Coyne   2015-11-06
Czy chrześcijaństwo było kluczowe dla rozwoju nauki?   Coyne   2015-09-24
W obronie Sama Harrisa   Coyne   2016-05-09
Brawo dla Ariana Fostera: pierwszego, czynnego, zawodowego sportowca w USA, który przyznaje, że jest ateistą   Coyne   2015-08-14
Brat Tayler o Reza Aslanie   Coyne   2016-06-06
Nowa książka Jasona Rosenhouse’a z krytyką Inteligentnego Projektu   Coyne   2022-07-02
Kompilacja z BuzzFeed: Jak ateiści znajdują sens życia?   Coyne   2015-08-24
Pogodzenie nauki i religii?   Coyne   2018-12-21
Zdobywca nagrody Templetona i jego nonsensy w „Scientific American”   Coyne   2019-03-28
Artykuł w ”New York Times”: Nauka może uczyć się od religii   Coyne   2019-02-20
Absolwent teologii mówi o naszej rzekomej potrzebie dalszych studiów teologicznych zanim zaczniemy krytykować religię   Coyne   2015-06-12
Islamistyczna teologia gwałtu   Coyne   2015-08-26
Niespodzianka! National Public Radio zachwala zatwardziały ateizm, broni myśli, że życie ateisty ma sens   Coyne   2016-01-30
Karta islamofobii pozostaje w grze   Coyne   2016-05-02
Zaakceptować terror islamski jako nową normalność?   Darwish   2017-06-16
Niektóre obawy dotyczące islamu są całkowicie racjonalne   Dawkins   2024-03-12
Chłopiec kaznodzieja   Dawkins   2017-04-19
Dobre i złe powody, by wierzyć   Dawkins   2014-07-24
Ostre światło nauki   Dennett   2014-07-01
Dzięki dobroci!   Dennett   2015-01-07
Religia zdrowego rozsądku   Dennett   2016-08-01
Kościół katolicki i jego cuda   Edamaruku   2017-08-28
Wychowywanie dżihadystów: drabina radykalizacji i jej antidotum   Fares   2017-06-03
Boże, zbaw nas od religii!   Farhi   2014-12-19
Gdyby Bóg istniał, miałby się z czego tłumaczyć   Fatah   2014-07-22
Droga do wolności   Feldner   2014-02-24
Islamscy towarzysze podróży w drodze do bigoterii i masowych mordów   Fernandez   2017-04-23
Koptofobia   Fernandez   2016-03-13
Doradztwo religijne i religioznawcze XII   Ferus   2015-04-26
Fałszywi prorocy. Część X.   Ferus   2018-01-07
Hipoteza Boga kontra nauka   Ferus   2019-07-21
Człowiek w labiryncie iluzji (III)   Ferus   2018-03-25
Bajkowe dziedzictwo religii. Czyli wspaniała, ale też przerażająca potęga wyobraźni.   Ferus   2021-01-17
Człowiek w labiryncie iluzji. Suplement.   Ferus   2018-04-22
Myślowe szlaki   Ferus   2015-06-21
Wspomnienie: „Czego sobie życzyłem na nadchodzący 2014 r.?”.   Ferus   2022-01-02
Przekleństwo nieskończonych możliwości (II)   Ferus   2022-12-18
Jezus z uczniami w zbożu   Ferus   2022-01-23
Epigoni: inna wersja upadku człowieka w raju   Ferus   2024-02-04
Dziecko i jego I Komunia Święta   Ferus   2019-06-09
Człowiek w labiryncie iluzji (Część V)   Ferus   2018-04-08
O jakości naszych bogów   Ferus   2017-02-26
Refleksje sprzed lat: „W obronie kobiet”   Ferus   2020-11-01
Cyrograf   Ferus   2015-01-17
Zbłąkane dzieci matki Natury (IV)   Ferus   2022-10-16
Atak ateizmu na ludzki rozum? (III)   Ferus   2021-10-24
Alternatywna forma ateizmu   Ferus   2023-12-24
Credo ateisty (XII)   Ferus   2023-03-12
Nieautoryzowany wywiad z Bogiem   Ferus   2021-04-04
Azyl ignorancji, Część IX.   Ferus   2017-03-26
Sumienny ojciec chrzestny   Ferus   2015-03-29
Credo Ateisty (XIII)   Ferus   2023-03-19
Operacja specjalna o kryptonimie „Arka i potop”   Ferus   2022-05-08
Uduchowiony erotyzm bogów i wyznawców   Ferus   2019-09-08
Credo sceptyka. Część  XI.   Ferus   2023-07-02
Duchowa służba zdrowia. Czyli oblicze Boga zatroskanego Miłosierdziem.   Ferus   2021-04-18
Płaska Ziemia: kwestia wiedzy czy wiary? (II)   Ferus   2019-01-27
Alternatywna koncepcja zbawienia (II)   Ferus   2022-04-18
Credo sceptyka. Część XII.   Ferus   2023-07-09
Rozum uskrzydlony wiarą (III)   Ferus   2018-09-30
Duchowni czy wyrachowani biznesmeni w sutannach?   Ferus   2021-09-26
Mój racjonalny ateizm.Czyli w czym upatruję siłę areligijnych poglądów.   Ferus   2024-01-28
Dyspensa zwalniająca wiernych z myślenia   Ferus   2020-10-25
Trzystu wybitnych i Biblia   Ferus   2016-07-24
Alternatywna koncepcja zbawienia   Ferus   2022-04-17
Fałszywi prorocy. Część  IV. Suplement.   Ferus   2017-11-26
Deizm antytezą teizmu? (II)   Ferus   2022-02-06
Bogowie jak ludzie: bogowie na niby   Ferus   2018-06-10
Fikcja uznawana za Prawdę (II)   Ferus   2020-03-22
Rozum i WiaraCzyli takie sobie rozmowy o religijnych „prawdach” i problemach z nimi związanych.   Ferus   2015-11-01
Eksperci od „prawdziwej” wolności i grzechu   Ferus   2019-01-06
Moja ambiwalentna krytyka religii III.   Ferus   2017-10-22
Potęga mitówGwiazda betlejemska   Ferus   2015-12-20

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Lekarze bez Granic


Wojna w Ukrainie


Krytycy Izraela


Walka z malarią


Przedwyborcza kampania


Nowy ateizm


Rzeczywiste łamanie


Jest lepiej


Aburd


Rasy - konstrukt


Zielone energie


Zmiana klimatu


Pogrzebać złudzenia Oslo


Kilka poważnych...


Przeciwko autentyczności


Nowy ateizm


Lomborg


„Choroba” przywrócona przez Putina


„Przebudzeni”


Pod sztandarem


Wielki przekret


Łamanie praw człowieka


Jason Hill


Dlaczego BIden


Korzenie kryzysu energetycznego



Obietnica



Pytanie bez odpowiedzi



Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Małgorzata, Andrzej, Henryk