Czwartek, 25 lutego 2021 - 03:19

« Poprzedni Następny »



Andrzej Koraszewski 2014-02-28

Consumerism does not enjoy a favourable press, never mind a pulpit. Scholars, journalists, and priests are feverishly engrossed in their laptops looking for words of condemnation for people who instead of bowing humbly before “values” and giving sacrifices to gods are rushing to a “temple of Satan” and buying material things.

            Priests are thundering the loudest. But scholars do not let the grass grow under their feet either. “What contemporary thinkers describe as consumerism seems to be something more than merely a modern modification of hedonism and utilitarianism. The consumer model is based on an anthropocentric, secular vision of the human being, a conqueror and master of nature,” writes Antonina Sebasta, an associate professor at the Institute of Philosophy and Sociology of the Papal Academy in Krakow.


            The whole problem can be viewed from another standpoint: anybody can make a pot, but people want to have pots suitable to the dignity of their status. A shepherd should not eat grass like his sheep. One can wash a poor man's feet from time to time, under the condition that the poor man does not demand shoes; meanwhile capitalists are building parking spaces in front of supermarkets and, tempting them with luxuries, are robbing their souls.


Priests of faith or exalted intellect unite their attacks on consumerism with bold criticism of a too-speedy development of science and technology. Usually those scholarly opinions are uttered by very well-nourished people who have access to the best medical care and who do not show disdain towards any achievement of science and technology which can aid their comfort and, what is more important, for dissemination of their superstitions. (The internet is a threat to the layman, but nobody mentions the threat from religious pornography.)


From his private jet, loaded with latest electronics, a religious leader condemns the consumer society and calls for spiritual rebirth: “Man must not be sacrificed on the altar of a machine...”


Since the time when Cain killed Abel we have gone a long way from hunting and  gathering and living only on the bounty of nature; we have learned better and better how to produce things that make our lives easier. The process of accumulating knowledge and skills has been accompanied by another process - perfecting the art of seizing the work of others. It could be suspected that Abel was saintly, but not a saint, and his rams were fat, because all too often (and not without the owner’s knowledge) they were causing damage. His spiritual heirs are no longer playing at animal husbandry, they are ordering the delivery of sacrificial lambs and God forbid that their fleece should be only like the fleeces of other lambs destined for sale or for home consumption.


Recently I read that during the last ten centuries one statement has always been true: the church was corrupt and the middle classes were rising. Well, in some countries the middle class grew faster, in others slower, and here there is a correlation with both the degree of the church’s demoralization and the potency of incestuous relationships between the altar and the throne. The increase of the middle class has always stirred anxiety among the shepherds. 


A very old recipe for an Easter cake begins with these words: “set twelve wenches to beating the eggs”. I do not think that those egg-beating wenches had a sense of their “Human Destiny” or dignity. Today eggs are beaten by a kitchen mixer run on electricity. To be sure, the Christian doctrine says that suffering ennobles, but those who proclaim this theory in their hour of need invariably demand anaesthetic, and don’t even have a tooth pulled without it. Inventions have allowed us to change the quality of our lives. Not only have they allowed the production of a food surplus, the social division of labour, or saving the sick, but even the rise of culture and arts.


To the outrage of many religious and secular shepherds, machines have liberated (and not enslaved) huge masses and allowed them an existence a bit more comfortable and less full of suffering. Shepherds call it consumerism and condemn it from the summits of their spiritual development. An old Polish proverb, "Give a peasant manure, and not a watch", is  repeated with relish to this day by numerous representatives of Polish intelligentsia. Of course, they are extraordinarily democratic, they just do not like it that the janitor has the same, or a better, TV, computer, or car. In the old days you wouldn’t meet the hoi-polloi in the same shop as people from high society. This ideal world got coarsened no end.


A populace brought up on Jesuitical morality, does not believe that you can grow rich on honesty and sometimes holds the opinion that it is better to be without bread than day after day see how the baker becomes richer. Also the shepherd prefers to see hungry, ill and suffering people who come to his temple to beg God’s mercy, than well-nourished and serene people who -on top of everything - are instructed in  book-keeping.


Secular shepherds (usually with a sociologist’s diploma) look with loathing not only on consumerism, but also on mass culture. As co-creators of mass culture they do everything to ensure that this culture does not differ from their image of it, and at the same time that it should give the means both of the creation of elite culture and of such symbols of status that ensure that the shepherd can be distinguished from his sheep. Outstanding intellectuals, in their role as newspapers editors, mindful of their popularity, do not hesitate to replace scientific information with horoscopes, and an interview with a scientist with an interview with a crystal-gazer. Sage professors, without any pangs of conscience, work full-time in three places, drastically curtailing their efforts in places they think they are ennobling with their names alone.


To be sure, it is capitalists who supply goods bought by the much-loved poor, but we should not think that the left is blameless. One could imagine that communism delivered only noble poverty, but reading what others have to say I am coming to the conclusion that I’m wrong. In a homily delivered on 23 April 2005 Bishop Stanislaw Wielgus of Plock in Poland, said: “In the last century in Western societies Christianity and higher values were eliminated from public life methodically and according to plan. Egotistical hedonism was propagated. Secularization and a leftist worldview were encouraged. Universities, schools, mass media, social organizations of different kinds, etc. were taken over by freemasons, neomarxists and atheistic liberals.”


I suspect that the bishop is wrong. During the last century the West rather ignored religion, and it was persecuted in the East, but maybe I’m wrong and in reality it was the other way round. We can indeed observe the process of secularization in Western societies; however, it was not carried out by indoctrination based on the Jesuit model (which was done in the USSR and in the Soviet sphere of influence) but marginalizing religion was rather a consequence of the growth of general affluence and many different forms of the citizen’s participation in social life.


In a way, a dislike of consumerism is justified here because it really demoralizes the believers who - given a choice – often don’t choose what the shepherds are recommending. By the way, the most consumerist nation in the modern world is the United States of America. It was there (and not, as Bishop Wielgus supposes, in the circles of atheists and Marxists) that patterns of what the clergy and some sociologists call consumerism have grown. Who knows, maybe it is worthwhile to recall a tiny fragment from the history of consumerism.


We should start with St Thomas More and his Utopia. The English thinker and politician was honestly afraid that sheep were going to eat England. He was also afraid that the populace could slip out from the care of its shepherds. In his ideal state he imagined an order that would later be called a primitive communism. Sheep, however, did not eat England, and the populace did not manage to slip wholly from the care of their shepherds. But the middle class had grown, which meant the systematic growth of the number of consumers who bought goods they needed with money. Capitalism, even in its initial stages, differed from the feudal and Catholic economy, preferring a mass clientele over forced labour. Centuries later the Russian Communists would use the crystal clear advice of St Thomas more often than the not so clear instructions of Karl Marx.


St Thomas More was beheaded, maybe not so much for his opinions about free trade, as for his opinion about the King’s consecutive marriages. Nevertheless his publications, his political activity, and even his death became a part of the complicated debates about free trade. He might be recognized as a martyr in the fight against consumerism, which is so unhealthy for the soul.


Of course, neither St Thomas More nor any other fervent preachers concerned themselves with the consumerism of the leisure classes, and works devoted to the greedy (as Bishop Wielgus would put it) consumption by the aristocracy and the clergy (not to mention the Vatican) do not take up too much space in the libraries of theological seminaries. The consumerism of the leisured classes does not threaten moral values, but the consumerism of artisans decidedly does. Every man to his trade, and remember that it is excessive to buy colourful clothing for your children. To buy something that the bishop already has is a serious sin; to buy something that even a bishop doesn’t have yet is a deadly sin.


Let us return to the United States, where we can see such bizarre co-joining of religiosity and consumerism. I have just got a new selection of Alistair Cooke’s Letter from America and I’ve found a letter dated 25 July 1997 under the intriguing title “The End of Civilization”. On the previous Friday, Cooke wrote, the F. W. Woolworth’s chain of American shops, one of the cornerstones of American consumerism, closed down.


In this letter Alistair Cooke wonders about the singularity of the year 1879. It was a year when a Scottish immigrant, Robert Gair, who made paper bags, invented a machine to produce cheap cardboard cartons. It increased his productivity from 50 paper bags to 7,500 cartons per hour. A saloon keeper in Dayton, Ohio, invented a cash register, which not only added the sum of daily transactions, but also allowed a client to see what sum the clerk was putting into the machine. Telephones already existed, and in the whole of the United States there were about 50,000 of them. It was an extraordinary luxury and a symbol of status. An electrical engineer concocted a company switchboard that allowed the number of telephones to increase. Ten years later there were over a quarter of a million of telephones. In the same year, says Cooke, a dairy in New York started to deliver milk in bottles, so going to the shop with a jug ended (and in the 1950s in Poland I still used to go for milk with a jug). In December 1879 Thomas Edison announced that he had invented a light bulb and that electric light would become so cheap that only the rich would be able to afford candles.


In the same year, in a small town in the state of New York, a shop assistant, 27, tried to convince the shopkeeper to put the same price - five cents - on all the goods. The shopkeeper thought about this slightly crazy idea and told him to try it. Frank Woolworth borrowed $400 from a businessman and opened a shop. The business failed, but the businessman, who carefully observed the experiment, gave him another loan and the advice to price some goods at five cents and some at ten cents. This time it worked.


Young Mr. Woolworth, writes Cooke, had a strange ambition: to build a chain of self-service stores where poor people could have access to a whole range of goods for the lowest price possible. His charitable passion appeared to be extraordinarily profitable. He died in 1919 and left his heirs over a thousand big stores in the United States and hundreds more in other countries.


Those ideas from 1879 had one thing in common - to enable people to buy goods they previously could not afford. (Thus a concern exactly opposite to the one that gives sleepless nights to those opposed to consumerism.) Another common feature of these ideas was that their proponents had started their careers as poor people. Edison’s school education ended after three months. They knew perfectly well what it meant not to be able to afford necessities and, as Woolworth liked to repeat, they were seeking a way to “apply democracy to human needs and desires”.


Automobiles were for the rich but, writes Cooke, Henry Ford invented the assembly line and made the first car intended for everybody. The ambition of an American watchmaker was to make a good watch that would not cost more than a dollar. Europeans, or rather the European elite, looked at all this with astonishment and often with dislike. People like Woolworth were undermining the social order and were changing status symbols into things anybody could have. Today advertisements assail me with proposals to buy an imitation Rolex, as well as a cheap charter to Greece or Italy, a cheap car or computer. In the field of tools consumerism made a revolution too, bringing closer universal ownership of means of production that would astonish Karl Marx.


“Democracy in satisfying human needs is not a prospect which alarms me,” writes Alistair Cooke in his letter from America, "this American impulse lifted millions out of a threadbare living, and gave them a better material life than all the generations before them". And he concludes, winking at the youngest: “Never forget, children, that if it hadn’t been for Thomas Edison, you’d be watching television by candlelight.”


Alistair Cooke is one of my journalistic heroes, and while living in London my wife and I listened every Sunday morning to his letter from America, going to a car boot sale afterwards to browse among old books. We treated it as a religious ritual - so much more interesting than homilies with curses heaped on consumerism.


"...the time has come to gather the fruits of those actions, and they are,”  continued Bishop Wielgus in his homily, “the collapse of all authority, nihilism, the decline of  religious life, the disintegration of the family, the crisis of marriage, abortions on an astronomical scale, criminal tests on human embryos, corruption, the younger generation’s loss of a meaning of life, extreme egotistical individualism and greedy consumerism, and finally, the decline of civic activity and responsibility...”  In my small town more and more children have computers at home, nearly all have mobile phones and are able to let their parents know where they are, and their clothes and books are colourful. Forgotten are the days, when you had to go outside to relieve yourself. These children use much more soap and water, and they also have more to eat. I do understand that some opponents to consumerism might find it alarming.

Dobrzyn, September 2005

Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj

Hili: Zimno i ciemno.
Ja: Ciemno ci przeszkadza?
Hili: Nie, zimno.


Państwo mi
nie służy
Andrzej Koraszewski

Hotel „Puszcza” w (niegdyś) tajnym rządowym ośrodku wypoczynkowym w Łańsku. (Zdjęcie z broszury reklamowej.)

Chwilami mi niedobrze, albo raczej często mi niedobrze. Niedobrze mi, kiedy czytam o hajlującym narodowcu w Instytucie Pamięci Narodowej (i cieszy, że jednak zmuszono go do rezygnacji), niedobrze mi na widok Krystyny Pawłowicz w Trybunale Konstytucyjnym (inni sędziowie tego trybunału też wywołują mdłości). Niedobrze mi, kiedy patrzę na wystąpienia Wicepremiera Generalnego. Niedobrze mi, kiedy czytam gazety, niedobrze mi, kiedy patrzę na prezydenta i niedobrze mi, kiedy oglądam opozycję w Sejmie. Niedobrze mi, kiedy widzę Jacka Kurskiego podpisującego umowę państwowej telewizji z Kościołem katolickim i przedstawicieli rządu na kazaniu pana Rydzyka. Niedobrze mi wiele razy dziennie. Państwo mi nie służy, chociaż osobiście nie mam powodów do narzekań.


Palestyńczycy: Co znaczy
prawdziwa edukacja
Khaled Abu Toameh

Wybory do palestyńskiej Rady Legislacyjnej wyznaczono na 15 maja 2021 roku. Ostatnie wybory (w 2006 roku) wygrał Hamas. W obecnej sytuacji, kiedy antyizraelskie nastroje są skrajnie silne, można zastanawiać się, czy przeprowadzenie wyborów teraz jest dobrym pomysłem. Z pewnością tylko jeszcze bardziej wzmocnią radykalny obóz wśród Palestyńczyków. (Zdjęcie: Palestyński Parlament. Źródło: Wikipedia)

Ostatnie palestyńskie wybory parlamentarne, przeprowadzone 25 stycznia 2006 roku, dały zwycięstwo Hamasu, islamistycznego ruchu, który panuje w Strefie Gazy. Kolejne wybory parlamentarne są wyznaczone na 15 maja 2021 roku, chociaż parlament, znany jako Palestyńska Rada Legislacyjna (PLC) był wybrany na czteroletnią kadencję.
Zwycięstwo Hamasu w 2006 roku wywołało zażarty spór z frakcją Fatah prezydenta Autonomii Palestyńskiej, Mahmouda Abbasa, skutecznie paraliżując PLC i tworząc dwa odrębne minipaństwa dla Palestyńczyków.

Blue line

Okrucieństwo podnoszenia
płacy minimalnej
Jeff Jackoby

Prezydent Biden obiecuje działania na rzecz federalnej płacy minimalnej w wysokości 15 dolarów za godzinę. Jeśli mu się to uda, ponad milion ludzi straci pracę.

Były dobre wiadomości i złe wiadomości na froncie płacy minimalnej w wywiadzie udzielonym przez prezydenta Bidena dla CBS. Zgodnie z regułami Senatu, przyznał on, nie ma dosłownie żadnej szansy, by próba Demokratów podwojenia minimalnej płacy do 15 dolarów na godzinę została włączona do wynoszącej 1,9 biliona dolarów tarczy kryzysowej w związku z COVID-19, co jest właśnie przedmiotem obrad Kongresu. To jest dobra wiadomość.  Złą wiadomością jest to, że Biden zamierza działać na rzecz wyższej płacy minimalnej w odrębnej legislacji, ponieważ jak twierdzi „cała ekonomia pokazuje, że jeśli to zrobisz, gospodarka rośnie”.


Propaganda terroryzmu
nadal obecna na Twitterze
Alberto M. Fernandez

Wraz z zamknięciem kont urzędującego prezydenta USA i tysięcy innych, podobno z powodów związanych z wyborami w USA w 2020 r. i cudacznymi teoriami spiskowymi, widzimy, że władza "Big Tech" firm mediów społecznościowych nigdy nie była bardziej ewidentna. Jak podkreślało wielu, są to prywatne firmy, które – obecnie – mają pełne prawo decydować, kto może otrzymać miejsce na ich platformach w oparciu o własną, subiektywną i niejasną interpretację ich warunków świadczenia usług. To jest decyzja, którą można krytykować, choć nie można naprawdę jej podważyć, czasami wydaje się, że ostateczną miarą tego, co uchodzi, jest światopogląd mędrców z Big Tech w bańce Doliny Krzemowej w Kalifornii.

Blue line

Na tropach dyktatora
i smętków
Andrzej Koraszewski 

Abdul Fattah al-Sisi  (Wikipedia.)

Oni mają dobrze, ci młodzi znaczy się. Te wszystkie elektroniczne gadżety pozwalają każdemu zostać dziennikarzem śledczym, jak również zrozumieć, że nie wszystko daje się do końca wyjaśnić. 


Zapał Bidena do zawarcia
umowy z Iranem
Jonathan S. Tobin

Prezydent USA Joe Biden salutuje wysiadając z rządowego helikoptera w Bazie Andrews w Maryland przed wejściem na pokład Air Force One, by polecieć  na lotnisko w New Castle, Del., 5 lutego 2021. Zdjęcie: Official White House Photo by Carlos Fyfe.

Jeśli, jak stwierdza w nagłówku “New York Times”, reakcja Izraela na wiadomość, że Stany Zjednoczone są gotowe do rozpoczęcia rozmów z Iranem, była “powściągliwa”, to istniał zasadny powód takiej powściągliwej reakcji. Oznajmienie sekretarza stanu USA, Anthony’ego Blinkena, że administracja będzie pracować ze swoimi europejskimi sojusznikami, by przywrócić umowę nuklearną z Iranem z 2015 roku, było spełnieniem obietnicy wyborczej prezydenta Joego Bidena, a więc nieuniknioną konsekwencją wyniku wyborów 2020 roku. Reakcja izraelskiego premiera, Benjamina Netanjahu, była jedynie powtórzeniem sprzeciwu wobec dążeń Iranu do zdobycia broni jądrowej i zachodniego powrotu do ułomnego porozumienia.


Bezbożne „Ranczo”
- czyli nie jest dobrze
Lucjan Ferus

Wikary z serialu „Ranczo” (Zrzut z ekranu.)

Od wielu już lat oglądam serial „Ranczo” ilekroć jest powtarzany w telewizji i uważam, iż jest to jeden z najlepszych polskich seriali, dorównujący twórczości Stanisława Barei.

Niedawno oglądałem odcinek z 2009 r., w którym nowy wikary (niezrównany Bartosz Kasprzykowski w tej roli, choć moim zdaniem w tym serialu każda z ról jest aktorską perełką) zaczął przeprowadzać swoiste testy wśród mieszkańców filmowych Wilkowyj, na znajomość Biblii i ogólnej wiedzy religijnej. 


Prawda o finansowej pomocy
dla Autonomii Palestyńskiej
Mordechai Kedar

Mahmoud Abbas (zdjęcie: Olivier Pacteau via Flickr Creative Commons)

Dramatyczny list napisany przez byłego terrorystę, który staje do wyborów prezydenckich w Autonomii Palestyńskiej, ujawnia rozmiary tego, jak pieniądze przekazywane AP przez Izrael i świat podsycają śmierć i terror. Pora, by świat to zauważył.


Wiele powiedziano o olbrzymich sumach, jakie świat wlewa w Autonomię Palestyńską i o tym, co dzieje się z tymi pieniędzmi, kiedy tam dotrą. Te informacje skłoniły kilka krajów europejskich do znacznej redukcji pomocy finansowej dla AP i administrację Trumpa do niemal całkowitego zatrzymania jej. Słyszymy także od czasu do czasu od zwykłych Palestyńczyków o korupcji w AP: są oni w pełni świadomi tego, że pieniądze znikają bez poprawienia ich życia w jakikolwiek sposób.  


Kościół absurdalnego
Jerry A. Coyne

Ojciec John McWhorter ma dla nas kolejne kazanie. Publikuje swoją nową książkę w odcinkach na swojej stronie internetowej. Jej tytuł ma brzmieć The Elect: Neoracists Posing as Antiracists and their Threat to a Progressive America

Właściwie robię mu krzywdę, nazywając go “ojcem McWhorter”, ponieważ to właśnie religia jest tematem jego książki. Uważa „antyrasizm”, jaki głoszą ludzie tacy jak Ibram Kendi, Robin DiAngelo i Ta-Nehisi Paul Coates, nie za filozofię lub ruch społeczny, ale za religię. Podobnie jak w religii, jego założenia i wyznawcy opierają się wszelkim próbom falsyfikowania; a jego orędownicy uważają się za “Wybranych”, działają jak inkwizytorzy, ustalając, jakiego języka wolno używać i jakie myśli stanowią bluźnierstwo, skazując bluźnierców (takich jak on!) na potępienie i pokazują, że są odporni na wszelką logikę. W rzeczywistości, na początku jego artykułu Persuasion (kliknij na link pod zrzutem z ekranu) McWhorter wylicza wewnętrzne konflikty między różnymi założeniami nowoczesnego antyrasizmu. W każdym wypadku Wybrani przedstawiają dwa sprzeczne twierdzenia.


Więcej korupcji, kiedy Biden
wznawia pomoc finansową

Niedawny sondaż opinii publicznej pokazał, że większość Palestyńczyków nadal niepokoi się rozmiarami korupcji swoich przywódców. Wyniki tych sondaży powinny być komunikatem dla administracji Biden i innych zachodnich darczyńców: fundusze, jakie wysyłacie palestyńskim przywódcom są rozkradane. Jeśli chcecie wysyłać pieniądze, musicie zapewnić, że nie lądują one na prywatnych kontach bankowych palestyńskich przywódców. Na zdęciu: Prezydent Autonomii Palestyńskie, Mahmoud Abbas, bardzo bogaty człowiek, z bardzo bogatymi synami i bogatymi bliskimi współpracownikami. Źródło: Wikipedia.

Ignorując szalejącą korupcję w Autonomii Palestyńskiej (AP), administracja prezydenta Joego Bidena mówi, że przygotowuje się do wznowienia pomocy finansowej dla Palestyńczyków bez stawiania jakichkolwiek warunków.

"Zawieszenie pomocy dla narodu palestyńskiego ani nie dało politycznego postępu, ani nie zabezpieczyło ustępstw ze strony palestyńskiego kierownictwa. Tylko zaszkodziło niewinnym Palestyńczykom” –powiedział rzecznik Departamentu Stanu, Ned Price, na konferencji prasowej w tym miesiącu.   

Blue line

Prymas częściowo
Andrzej Koraszewski 

Wojciech Polak (Zdjęcie: Wikipedia)

Ciekawe, czy chociażby w jednym polskim kościele padnie w niedzielę nazwisko zmarłego pedofila, księdza Andrzeja Dymera. Zmarły cieszył się zaufaniem i dobrą opinią. 


Łamanie praw człowieka,
o którym nikt nie mówi
Khaled Abu Toameh

W zeszły miesiącu kontrolowany przez Hamas Palestyński Urząd Zarządzania Ziemią w Strefie Gazy “usunął” trzy domy, zniszczył buldożerami około 30 dunamów (30 tysięcy metrów kwadratowych) ziemi rolnej i zawiadomił kilku farmerów, że konfiskuje ich ziemię w celu rozbudowy przejścia granicznego Rafah do Egiptu. Na zdjęciu: wojownicy Hamasu na przejściu granicznym Rafah w Gazie, 2012. (zdjęcie: Wikipedia)

Trzeciego stycznia 2021 roku kontrolowany przez Hamas Palestyński Urząd Zarządzania Ziemią w Strefie Gazy "usunął" trzy domy – w jednym z nich mieszkała trójosobowa rodzina – i zniszczył buldożerami około 30 dunamów (30 tysięcy metrów kwadratowych) ziemi rolnej w osiedlu as-Salam na zachód od przejścia granicznego z Egiptem, Rafah. 
Decyzja zburzenia domów i zrównania pól – która przyszła niemal bez uprzedzenia i nie obejmowała bezpośredniej informacji do ludzi tym dotkniętych – spowodowała finansowe szkody i wysiedlenie kilku rodzin Palestyńczyków z ich domów, jak informuje mieszczące się w Gazie Centrum Praw Człowieka Al Mezan.

Blue line

Czy sukcesy Trumpa przetrwają
na Bliskim Wschodzie?
Guy Millière

Porozumienia Abrahamowe uroczyście podpisane 15 września 2020 roku w Białym Domu przez Izrael, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Bahrajn i Stany Zjednoczone, uruchomiły nowy proces pokojowy, jaki wielu obserwatorów uważało za niewyobrażalny zaledwie kilka lat temu. Na zdjęciu od lewej do prawej:  minister spraw zagranicznych Bahrajnu, Abdullatif al-Zajani, izraelski premier, Benjamin Netanyahu, prezydent USA, Donald Trump i minister spraw zagranicznych ZEA, Abdullah bin Zajed Al-Nahjan uczestniczą w podpisywaniu Porozumień Abrahamowych. (Zdjęcie: Wikipedia)

22 grudnia 2020 roku. Godzina 9:30 rano. Samolot startuje z lotniska Ben Guriona do stolicy Maroka, Rabatu. Zostają podpisane ekonomiczne, polityczne i strategiczne porozumienia między Marokiem a Izraelem o pełnej normalizacji stosunków między tymi dwoma krajami. Maroko jest czwartym muzułmańskim krajem arabskim w 2020 roku, który podpisał takie porozumienie z Izraelem. Porozumienia Abrahamowe uroczyściepodpisane 15 września 2020 roku w Białym Domu przez Izrael, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Bahrajn i Stany Zjednoczone, uruchomiły nowy proces pokojowy, jaki wielu obserwatorów uważało za niewyobrażalny zaledwie kilka lat temu. Ten nowy proces pokojowy trwał długo po wyborach 2020 roku i stanowi sedno szerszej rewolucji, która zmieniła Bliski Wschód i świat arabski. 


Czy Joe zapomniał
Vic Rosenthal

Czy nowa administracja amerykańska poprze całym sercem tych, którzy kochają nazistowski salut?

Lecz w Egipcie rządy objął nowy król, który nie znał Józefa – Księga Wyjścia 1:8


Od dnia, czasu kiedy rządy w Egipcie objął faraon, który “nie znał Józefa”, dialektyka narodu żydowskiego w diasporze była zawsze taka sama. Na początku Żydów przyjmowano i dobrze traktowano, ale z czasem wzrastali liczebnie, bogacili się, zdobywali wpływy i pozycję w społeczeństwie. Radzili sobie nadzwyczaj dobrze. Wiele jest kontrowersji w sprawie przyczyny tego, ale sam fakt jest niezaprzeczalny.


to brzmi dumnie
Andrzej Koraszewski

(Zdjęcie: Wikipedia.)

Pytam młodej kobiety, czy zna hasło „człowiek to brzmi dumnie”. Zna, oczywiście słyszała, ale o żadnym Maksimie Gorkim nie słyszała. Wyjaśniam, że to był przyjaciel Feliksa Dzierżyńskiego. A o Dzierżyńskim owszem, słyszała. Zgadzamy się, że powiedzenie „człowiek to brzmi dumnie” jest mało sensowne. Ludzie są różni. Ale Gorki nie nadaje się na pomost między pokoleniami. Może i dobrze. Dręczyli mnie w dzieciństwie jego twórczością, ale ten przewodniczący Związku Pisarzy Radzieckich jakoś nie zostawił większego śladu w mojej duszy. Niektórzy uważali go za naczelnego propagandystę Stalina, twórcę socjalistycznego realizmu i wychowawcę socjalistycznego człowieka. Socjalistyczny człowiek to brzmi dumnie, tak tłumaczono nam w szkole maksymę Maksima Gorkiego.


Idiotyczna mentalność 
gry o “sumie zerowej”
Elder of Ziyon

Od samego początku “propalestyński” ruch wcale nie był propalestyński. Był tylko antyizraelski. I jego zwolennicy, niezależnie od tego, jak elokwentni, są tak zżerani nienawiścią do państwa żydowskiego, że dosłownie nie potrafią zobaczyć różnicy między tymi dwoma pojęciami.

Noura Erakat, "adwokatka praw człowieka i profesorka z Rutgers University, napisała artykuł dla NBC News, który konkretyzuje ten podstawowy fakt – i tym samym ujawnia główny powód, dla którego Palestyńczycy od tak dawna tkwią w stanie zawieszenia.

"Niezależnie od kilku wczesnych kroków, które odróżniają go od jego poprzednika, prezydent Joe Biden obiecuje kontynuować dziedzictwo ... administracja Bidena utrzyma kilka z najbardziej obciążających precedensów administracji Trumpa."  


Dla Obamy Izrael nie był
“żadną Ziemią Obiecaną”
Mitchell Bard

Barack Obama był jednym z najmniej kompetentnych prezydentów w sprawach polityki zagranicznej i jego ignorancja znajdowała odzwierciedlenie w polityce USA. Szczególnie dotyczyło to Bliskiego Wschodu, gdzie jego polityka wobec Izraela, Syrii, Iranu, Egiptu, Iraku i Arabii Saudyjskiej była katastrofalna. 


Chrześcijańskie dziewczęta
gwalcopne i mordowane
Raymond Ibrahim

Śledzenie prześladowań przez muzułmanów chrześcijańskich dziewcząt w Pakistanie, staje się coraz trudniejsze. Ledwo pojawi się informacja o porwaniu, zniewoleniu, zgwałceniu, przymusowym nawróceniu, torturowaniu i mordowaniu, natychmiast przychodzi kolejna. (Zdjęcie: Zrzut z ekranu wideo:

Śledzenie prześladowań przez muzułmanów chrześcijańskich dziewcząt w Pakistanie, staje się coraz trudniejsze. Ledwo pojawi się informacja o porwaniu, zniewoleniu, zgwałceniu, przymusowym nawróceniu, torturowaniu i mordowaniu, natychmiast przychodzi kolejna — i kolejna, i kolejna. Choć, oczywiście nawet nie trzeba dodawać, że nie wszyscy muzułmańscy mężczyźni traktują tak nie-muzułmańskie dziewczęta i kobiety, niestety, wielu nadal to robi. Poniżej kilka niedawnych przykładów:

W styczniu 2021 roku  
znaleziono w zbiorniku kanalizacyjnym zwłoki dwóch chrześcijańskich sióstr, które od dawna odrzucały zaloty ich muzułmańskich pracodawców. 26 listopada rodziny zgłosiły zaginięcie sióstr, 28-letniej Sajidy i 26-letniej Abidy. Obie były zamężne i miały dzieci. Dwóch muzułmańskich mężczyzn, dla których pracowały, regularnie naciskało, by nawróciły się na islam i wyszły za nich za mąż. Mimo że te młode kobiety "jasno powiedziały, że są chrześcijankami i że są zamężne, mężczyźni nadal grozili im i nękali je”.


Przeszłość i przyszłość,
czyli uwagi o futurologii
Andrzej Koraszewski 

Walter Cronkite, dziennikarz (1916-2009) (Zdjęcie: Wikipedia)

Lokalna futurolożka przewiduje przyszłość z liści herbaty oraz z ręki. Dane z ręki są bardziej spersonalizowane. O Chinach nic z ręki powiedzieć się nie da, ale ona twierdzi, że i liście herbaty nic nie pokazują, nawet liście herbaty yunnan dają mętny obraz.


Lista błędów USA w polityce
wobec Bliskiego Wschodu
Daled Amos

(Zrzut z ekranu youtube)

Niespełna miesiąc temu Jonathan Tobin wyraził niepokój w związku z polityką Bidena wobec Bliskiego Wschodu, którą kieruje establishment polityki zagranicznej, będący obecnie ponownie w siodle. Tobin wskazuje na powrót Roberta Malleya, który będzie doradzał w sprawie Iranu; wznowienie pomocy finansowej dla UNRWA i dla samej Autonomii Palestyńskiej; i na decyzję Bidena zatrzymania (co najmniej tymczasowo), sprzedaży broni do ZEA i Arabii Saudyjskiej – co uważano za część Porozumień Abrahamowych.

Blue line

Uciekinierzy z bastionu
fałszywych świętości (IV)
Lucjan Ferus

Jest to kontynuacja cyklu, w którym podjąłem problem masowego opuszczania Kościoła kat. przez młodych wyznawców i sugerowanej jego naprawy, opisanych w dwóch artykułach z „Angory”: Pada bastion chrześcijaństwa oraz Ad limina apostolorum. Poprzednią część zakończyłem cytatami, z których wynikało, że tworzące się chrześcijaństwo „zapożyczyło” wiele koncepcji religijnych od pogańskich religii, ale też od swych „starszych braci w wierze”.


Klapki na oczach
antyizraelskich historyków
Elder of Ziyon

"History Today" zapytała trzech antyizraelskich historyków i dziennikarskiego „eksperta”, czy traktaty o pokoju/normalizacji stosunków między Izraelem a Bahrajnem, ZEA, Sudanem i Marokiem są uważane za „historyczne”.  


Jednogłośnie powiedzieli, że te porozumienia są mniej lub bardziej bez znaczenia. Powód? Ponieważ nie zajmują się rzeczywistym problemem na Bliskim Wschodzie, czyli pokojem między Izraelczykami a Palestyńczykami.


Irańscy dysydenci
proszą USA o sankcje
Judith Bergman 

Iran pozostaje drugim największym na świecie katem po Chinach. W latach 200-2019 wykonano tam co najmniej 8 tysięcy wyroków śmierci. Tylko w pierwszych miesiącach 2021 roku powieszono co najmniej 27 więźniów. „Egzekucje w islamie – mówił ajatollah Ruhollah Chomeini – są egzekucjami miłosierdzia… To jest jak lekarz uwalniający nożem społeczeństwo od szkodliwych wpływów\

Podejmując olbrzymie ryzyko osobiste, 38 żyjących w Iranie dysydentów poprosiło administrację Bidena o zachowanie „maksymalnego nacisku” na Iran. W liście z 1 lutego proszą prezydenta Joego Bidena, by zachował “maksymalny nacisk polityczny, dyplomatyczny i finansowy na reżim” i by popierał Irańczyków “w determinacji do starań o świecki, demokratyczny rząd poprzez pozbawione przemocy, wolne i uczciwe referendum”.


Hady Amr i inne powody
satysfakcji w Ramallah
Ruthie Blum

Ówczesny wiceprezydent pozdrawia prezydenta Autonomii Palestyńskiej w Ramallah, 10 marca 2010 roku(zdjęcie: AMMAR AWAD/REUTERS)

Nowa administracja w Waszyngtonie nie marnuje czasu i realizuje swoje obietnice z kampanii wyborczej. Wybory ludzi prezydenta USA, Joego Bidena na kluczowe stanowiska odzwierciedlają obietnicę odwrócenia w jak najkrótszym czasie jak największej liczby posunięć poprzedniego prezydenta. Jedną taką mianowaną osobą jest zastępca sekretarza stanu ds. izraelskich i palestyńskich, Hady Amr. 

Dorastać we wszechświecie

Stresy i nowe szczepy
Matt Ridley

Zagubiona w kontrowersji
wokół "żydowskich laserów"
Liat Collins

Rola Iranu w Jemenie:
chwiejność USA i UE
Majid Rafizadeh

O kryzysach humanitarnych
i kryzysie humanistycznym
Andrzej Koraszewski 

Jerry A. Coyne

Irański duchowny wzywa
do pokoju z Izraelem
Hugh Fitzgerald

O Polaku, który zaważył
na losach świata
Ludomir Garczyński-Gąssowski

Ludobójczy antyizraelizm:
tykająca bomba zegarowa
Mark Pickles i Richard Landes

„Toksyczna kobiecość” i walka
o społeczną sprawiedliwość?
Jerry A. Coyne 

Nie dla normalizacji
z „syjonistycznym tworem”
Khaled Abu Toameh

Uciekinierzy z bastionu
fałszywych świętości (III)
Lucjan Ferus

Oszustwo w sprawie
palestyńskich uchodźców
Mitchell Bard

Nowi ludzie w Waszyngtonie:
Co kryje się za gestami
Amir Taheri

Niegdysiejszy i przyszły
“ekspert”, Robert Malley
Hugh Fotzgerald

Najmniejszy gad świata:
BARDZO mały kameleon
Jerry A. Coyne

Blue line


Heretycki impuls

Nie klanial


Wojaki Chrystusa

 Palestyńskie weto

Wzmacnianie układu odpornościowego

Wykluczenie Tajwanu z WHO

Drzazgę źle się czyta

Sześć lat


Papież Franciszek


Pseudonaukowa histeria...

Panstwo etc

Biły się dwa bogi

 Forma przejściowa

Wstęga Möbiusa

Przemysł produkcji kłamstw

Jesteś tym, co czytasz,

Radykalne poglądy polityczne



Allah stworzyl

Uprzednie doświadczenie

Żydowski exodus

PRL Chrystusem narodów

Odrastające głowy hydry nazizmu

Homeopatia, wibracje i oszustwo

Żołnierz IDF

Prawo powrotu

Mózg i kodowanie predyktywne

Nocna rozmowa

WSzyscy wiedza

Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk