Prawda

Wtorek, 18 stycznia 2022 - 17:23

« Poprzedni Następny »

From Gaza with Love

From Gaza with Love


Andrzej Koraszewski 2016-02-14

From the Palestinian musical video, 'The Roof of the Bus Goes Flying'
From the Palestinian musical video, 'The Roof of the Bus Goes Flying'

The announcement of my new book* has already triggered many reactions both positive and negative. The former are pleasing because there were many more of them than I expected; the latter ones were expected and not surprising. One of the outraged readers wrote: “Propaganda. And whose country are Jews occupying?” I was wondering whether to ignore it or to answer, because the question itself is interesting. My first impulse was to throw it into a waste bin, but later I started to think what I would answer if I thought that the reader was honestly expecting an answer.

There never was a State of Palestine, at least no historians or geographers have ever heard of such a state. The territory called Palestine is a territory of ancient Israel, renamed by the Romans in the second half of the second century of the Common Era. In modern times, after World War II, it appears as a “Palestine Mandate”, designated by the decision of the League of Nations for the “Jewish National Home”. The decision was to be implemented by Britain. The British were in no hurry with the implementation and the Palestine Mandate survived World War II, while the British efforts to create a “Jewish National Home” in the mandate entrusted to them resulted in limiting the Jewish immigration both before and during the War as well as allowing a practically unlimited influx of Arab immigrants.

 

Anyway, after the collapse of ancient Israel this Palestine was never a seat of any state. First it was a Roman colony, then Byzantine, then Arabs came who were for a short time supplanted by Crusaders, and when the Arabs returned Palestine was a part of Greater Syria. When the Ottoman Empire came, Palestine became a Turkish colony as a part of the province of Syria. The answer to the question: “Whose state are Jews occupying?” is more complicated than the reader coming from the organization “Free Palestine” would be willing to admit.  


I don’t know how this reader himself answers the question “Whose state are Jews occupying?” Let’s go back to modern history, i.e. to the Palestine Mandate. Let’s start with two other mandates established simultaneously with the Palestine Mandate. The Iraqi Mandate was also entrusted to the British, but here the League of Nations’ decision was implemented more efficiently. In 1921 a monarchy was established with far-reaching autonomy; in 1932 Iraq gained independence and the mandate ended. Two other provinces of the former Ottoman Empire were given to France as mandates. Lebanon got its autonomy quite quickly and in 1943 gained full independence. The Syria Mandate turned out to be more troublesome and Syria became independent only in 1945. (Both in Iraq and in Syria support for Nazi Germany was huge, but there was no denazification, and nobody prosecuted Nazi criminals who found shelter there.)  


Looking further for an answer to the question of whose country Jews are occupying, we have to return to the Palestine Mandate. And so, Jews are not occupying Turkey, though Palestine was Turkish, they are not occupying Palestine because no state of Palestine ever existed, they are not occupying any territory assigned to Arabs by the League of Nations. Palestine as a geographic area is ancient Israel, that is, today’s Israel and today’s Jordan. Such also were the borders of the Palestine Mandate.


Since in the territory assigned to be a “Jewish National Home” (that is, in the territory of the Palestine Mandate), there were many Arabs and a substantial majority of them were under the influence of Nazi and Islamist propaganda (and peaceful Arabs were terrorized by those compatriots), the British decided on a two-state solution. The Hashemite Kingdom of Transjordan was created: that is, a home for Palestinian Arabs. Transjordan gained full independence and there was nothing to stop the creation of a Jewish home on the remaining less than 30 per cent of Palestine Mandate. The decision of the League of Nations empowered the British to make such decision. The Jews didn’t protest—on the contrary, they thought it was the right decision. It was the Arabs who protested.


Today’s pro-Palestine activists love four maps of “Palestine” limited to today’s Israel, the West Bank and the Gaza Strip, where green areas show the places where Arabs live and white where Jews live. On these maps Jordan is no longer “Palestine”. (The first map is from 1946, the year Jordan gained independence, but admitting that Jordan is a state for Palestinian Arabs is out of the question.)


There was no League of Nations in 1946, because it was supplanted by the United Nations. Many members of this new organization protested against carrying out the League of Nations’ decision to create a “Jewish National Home” on less than 30 per cent of the territory designated for this purpose. The U.N. passed a resolution (resolutions are recommendations and not legally binding decisions) about the further reduction of the “Jewish National Home”, now limited to three ridiculous triangles and about the creation on the Palestine Mandate territory of the a second state for Palestinian Arabs. Palestinian Jews agreed, but Arab countries rejected the proposal. Egypt was the main opponent and especially the Muslim Brotherhood, which had its branches in all Arab states including the (already severely cut down) Palestinian Mandate.


The British didn’t intend to impose anything by force (except restrictions on Jewish immigration), while Jews presented armed resistance to growing Arab terror and to the British (who interned Jews escaping from Europe and from Arab countries, and who more and more violently opposed the creation of the Jewish state). In May 1948 the British folded up their flag and left. The Jews announced their independence and the same day five Arab armies invaded the “Jewish National Home”. (The Egyptian army was armed by the British and had help from experienced SS officers, the Syrian army was armed by the French and had expert help from Germans as well, the Jordan army was armed and commanded by the British; the Iraqi and Saudi units were smaller.)  The attack by the Jordanian army was most effective and it occupied Jerusalem and Judea and Samaria, i.e. territory later called the West Bank. They had no intention of creating a second state for Palestinian Arabs there. The captured territories were immediately annexed to Jordan.


Granted, nobody except the British recognized Jordanian sovereignty over the “West Bank” but – not really correctly – you could argue that Israel is occupying Jordanian territory. (Probably the activist from “Free Palestine” who commented on my book didn’t mean that.)


Trying to learn what he could have meant, I took a look at the article by another activist of this organization, Ms Wioletta Wilk-Reguła. The author assures us that she is right and that Palestine must be free. This article is a polemic with Tomasz Lis [a prominent Polish journalist] who previously accused her of spreading Hamas propaganda without mentioning Hamas. The activist of “Free Palestine” is outraged by this insinuation and states categorically that she does not support Hamas, that she is a supporter of a free and independent Palestine. So, where is Palestine and who is enslaving it? This activist is not dealing with geography; we can only guess that she means mainly Judea and Samaria. This time, however, she mentions Hamas and dissociates herself from it. She writes about enigmatic Palestinians. No, not Palestinians living in Jordan and deprived of their right by their rulers, not Palestinians living in Syria, Lebanon and other Arab countries who are deprived of their rights to an even greater degree. A “Palestine” must be free, and that may mean the Palestinian Authority, which has as its emblem a map of Israel and the West Bank covered with Palestinian flag. The activist does not mention that the Palestinian Authority refuses to negotiate for peace, that it refuses to implement the Oslo Accords, that only a bit less energetically than Hamas it incites its people to terror, nor that this occupied autonomy has its own security force, its press, courts, prisons, parliament and president. The author doesn’t protest when her organization demonstrates with the slogan “Palestine will be free from the river to the sea”. She is only enraged that somebody could suspect her of propagating Hamas’s slogans.


Outrage is also provoked by reminding people that Israel agrees to the second Palestinian state on the territory of the former Palestine Mandate with conditions that this state will recognize Israel as a Jewish state, will be demilitarized, and will agree to some border corrections as well as giving up the right of return for descendants of Palestinian refugees. It can be claimed that these are exorbitant conditions or that this is just a refusal to commit suicide. It doesn’t seem, however, that the “Free Palestine” activist was willing to discuss the problem of where Palestine is, nor the problem of whether two Palestinian states in Palestine would be willing to live in peace with Israel, or whether it is possible to talk about it in a different manner without the claim that Jews are to blame for everything. Ms Wilk-Reguła concludes her article with the words:

 „...if Prime Minister Netanyahu, so vehement in his opinions on the Palestinian question, had more good will, he would understand that the carrot works better than the stick. And where there is no carrot, people look for it everywhere, even in Hamas”.

And so everything became confused and not only did I not manage to learn whose state the Jews are occupying, but to make matters worse I stopped understanding where Palestine is and what its territory is.


The announcement of my new book also caused Dr. Paweł J. Dąbrowski from the Holistic Institute of Negotiations and Enterprising to voice his protest. This author was outraged by my statement that “the world consistently demands proportionality – the same number of Jews should be killed as people who try to kill them”. He writes that he reads a lot but he has never seen any such demand, he wants to get a link showing it, and he sends a link to his own article with the title Nie będziemy ginąć za Izrael [We are not going to die for Israel]. I opened the link and read, among other things:  

It’s difficult to accept the claim about “the extensive bombardment of Israel by Hamas” when there are only two or three victims, and about “the carefully aimed, limited, and surgically precise strikes by the ADF” (sic!), when there are tens and hundreds of civilian victims. But it is also impossible to accept Hamas’s crocodile tears when after the attack of the “defenseless” crowd on the separation barrier or at checkpoints civilians are killed… What did they think? Should Israeli soldiers allow themselves to be battered to death by stones???  

Balanced and objective. This author uses the word “Hamas” and even recognizes the soldiers’ right to self-defense; he just has grievances about the lack of proportionality. What “extensive bombardment” when only a few Jews are killed? The holistic approach of this expert does not suggest to him that shooting thousands of rockets at towns in another country might be improper; he is only worried about the effectiveness – these rockets do so little damage. This lament over the ineffectiveness of Palestinian peace efforts can be heard in the U.N. and in the European Union Parliament, in the American State Department and on university campuses. Mr. Dąbrowski didn’t need to ask for a link to support my statement. He gave it himself.


Of course, Hamas, Islamic Jihad, and Fatah care not only about killing Jews, they also want many victims among their own population. They are using hospitals and schools and residential buildings as both caches for arms and ammunition and as launching pads for military operations. In short, these organizations are committing both the war crime of shooting at the civilian population of a neighboring country and the war crime of using its own population as a human shield. These crimes are willingly forgiven or shrugged off with a delicate admonition, disproportionate to the denunciation of Israel’s crime of defending the lives of its own citizens. There is method in the madness of Abbas’s actions, but even more astounding is the effectiveness of Hamas’s methods. Hamas seem to know that it can count on the tacit support of the world for its actions. How to describe the goal of these actions? Well, let’s quote Palestinian artists who can express it in the best way. I suggest watching the Palestinian musical “The Roof of the Bus Goes Flying”. (Since the film is in Arabic, despite its artistic value I’m first giving the transcript and later the film itself, which really is worth watching.)

'The Roof of the Bus Goes Flying' - Music Video Glorifies Palestinian Bus Bombings


A music video titled "The Roof of the Bus Goes Flying" was posted on the Internet on February 7. Dancing against the backdrop of a burnt-out Israeli bus, the singers of the Al-Wa'ed Band praise Hamas terrorist mastermind Yahya Ayyash with the words "You did not let a single bus drive through a neighborhood without having chunks of the bus and body parts go flying," and call on "bearers of good tidings" to "wrap the explosive belt around their waists." The song includes lyrics such as: "We want the dead to fill the streets and the blood to intensify the pain," and "make the fire engulf them, turn them into body parts, roast them."

 

The following are excerpts:

 

"The Roof of the Bus Goes Flying" Al-Wa'ed Band for Islamic Art

 

"Commander Yahya Ayyash"

Image of Yahya Ayyash "the engineer", mastermind behind suicide bombings in the 1990s

 

Singer steps out of a mock-up of a bombed Israeli bus

 

Be glad, brother Ayyash, for the Compassionate has blessed you, for the explosives you planted in the enemy's body were so alive. You did not let a single bus drive through a neighborhood without having chunks of the bus and body parts go flying.

 

Oh bearer of good tidings, wrap the explosive belt around your waist. Oh bearer of good tidings, wrap the explosive belt around your waist. The story of the Intifada will only be told when the roof of a bus goes flying.

 

Singers are seen planning a bus attack

 

Oh bearer of good tidings, wrap the explosive belt around your waist. The story of the Intifada will only be told when the roof of a bus goes flying.

 

Oh Martyrdom-seeker, heed the call of the Al-Aqsa Mosque, make the blast of the bomb reach further and further. Make Netanyahu flee in shame, unable to count the number of casualties. Scatter them all over, strike fear among their people. Show no mercy to their settlers. Dispatch them to Hell. Nothing awaits them but the grave.

 

Oh martyrdom-seeker, the Al-Aqsa Mosque has called: Oh son, come to martyrdom! Blow yourself up, oh you with strong resolve. We will defend the soil of the pure Al-Aqsa.

 

Potential bus bomber is seen reading a book and embracing a young boy

 

Oh bearer of good tidings, wrap the explosive belt around your waist. The story of the Intifada will only be told when the roof of a bus goes flying. Oh bearer of good tidings, wrap the explosive belt around your waist. The story of the Intifada will only be told when the roof of a bus goes flying.

 

Singers dance the debke

 

"Jews" are waiting for a bus to come, along with the potential bus bomber

 

Oh Martyrdom-seeker, make them cry. Make the fire engulf them. Turn them into body parts, roast them, bringing joy to the hearts of the steadfast people.

 

The "Jews" board an "Israeli" bus

 

Oh martyrdom-seeker, it is our duty to defend our people. You are the voice of honor within us.

 

The bomber walks through the isle of the bus

 

With your explosive belt, we will defend our free women. We want the dead to fill the streets, and the blood to intensify the pain. Make the Zionist withdraw from the wrath of my avenging people.

 

Oh bearer of good tidings, wrap the explosive belt around your waist. The story of the Intifada will only be told when the roof of a bus goes flying. Oh bearer of good tidings, wrap the explosive belt around your waist. The story of the Intifada will only be told when the roof of a bus goes flying.

 

Disclose your secrets to the Compassionate. Oh martyrdom-seeker, the Lord has chosen you. Our Prophet Muhammad will be your neighbor. In Paradise, your home has already been built. Step up and take revenge on behalf of your religion. Blow it up – may you be successful. Oh you who wear the explosive belt, your head is held high, when we bring the good tidings.

 

Oh Martyrdom-seeker, put on your explosive belt, and blow it up. This is your finest hour. How sweet are your bombs and explosives. Blow up the shameless Zionist.

 

Oh bearer of good tidings, wrap the explosive belt around your waist. The story of the Intifada will only be told when the roof of a bus goes flying. Oh bearer of good tidings, wrap the explosive belt around your waist. The story of the Intifada will only be told when the roof of a bus goes flying.

 

The bomber pats the explosive belt underneath his jacket

 

An explosion is heard and the screen goes black

 

The credits roll over behind the scenes clips of the video's making, while flames are superimposed over the bottom of an image of the mock-up Israeli bus


>

My book discusses the threat, the world’s attitude towards Israel, and the growing fascist wave. Those who love Palestinians, when very hard pressed, assure us with a whiff of outrage that we haven’t understood anything, that they don’t love those particular Palestinians, but they love some other Palestinians, those who are oppressed by evil Jews. When Mr. Dąbrowski wrote that I didn’t understand his argument and that I even twisted his words, another reader of the announcement of my book (with the nick Magog) eagerly cheered him to further polemic, and at the suggestion to watch a testimony by a young woman who talked about life under daily rocket fire and about what you feel when just behind your house a group of murderers emerge from a hole in the ground with the intention of shooting everything that moves, he wrote:

 A beautiful, moving film about how terrible it is in the wonderful Israel, bombs are falling constantly, terrorists are digging long tunnels almost to our doors and brave Israeli sons are dying in our defense, I cry for every killed Palestinian child and I try to enjoy birds and wonderful music, which I listen to in between falling bombs, and do not forget to visit our wonderful country in the moments it is quiet… Isn’t it wonderful? Mr. Andrzej Koraszewski takes us for idiots and show a link to a film made in a studio by an actress. I’m sending another link, compatible with my opinion that the book is outdated [Mr. Magog claims that Muslim have taken the role of Jews and they are now persecuted, not Jews]: https://pracownia4.wordpress.com/2016/01/20/islamofobia-w-usa-napedzana-jest-przez-kontrolowane-przez-syjonistow-media/#more-9509  [Zionist controlled media fuel Islamophobia in U.S.:a Polish translation of an article by Kevin Barrett published by the Iranian propaganda site, Press TV ]
Mr. Dąbrowski, continue your polemic.

Mr. Paweł Dąbrowski does not dissociate himself from this ally. He informs him politely that polemic with me is not worth it.  


Normally, we associate furious, murderous anti-Semitism with the far right; the Left is fighting for peace and trying to convince us that it just loves Palestinians. Much was written about this peculiar love of the Left for Palestinians, but if anybody wants a short, coherent account I suggest Open letter to the anti-Israel left written by Julie Nathan.


In my book there is a chapter entitled “Palestine, my love” where I try to draft the history of the Left’s passionate love for “Palestine”. Julie Nathan describes how it looks today. She starts with these words:


We see you, we hear you, day after day, making your ignorant, bigoted and malicious accusations against Jews and Israel. You claim to be speaking for human rights and for justice, but your words and actions betray you. You are haters, liars and bullies.



Julie Nathan is Australian and deals professionally with research on modern anti-Semitism. In her short article she shows a few other pictures of posters, and among them is a slogan, all-too-familiar and no longer evoking any reactions: “Nazism is Zionism, Zionism is Nazism”.



I would like to conclude this letter with words of love from Gaza by recalling these close links between Zionism and Nazism. This story will not convince the reader who asked whose country Jews are occupying, nor Ms Wioletta Wilk-Reguła, nor Mr. Dabrowski, not to mention Magog.


As an atheist I’m not too keen on rabbis, priests, vicars, imams or any other shamans telling us about gods (which doesn’t mean that I do not know wise clerics, great humanists, who can teach me a lot). The story about a certain rabbi is important for understanding the perversity of the slogan “Nazism is Zionism, Zionism is Nazism”.  


This rabbi was five years old when he landed in Buchenwald. He was from Piotrków, from a family which through 37 generations in an unbroken line gave rabbis to the town’s Jewish community.

Gavriel Horan, telling his story, writes:

In 1945, at the age eight, Rabbi Lau became the youngest survivor of Buchenwald to be liberated by the Americans. He recounted one of the most powerful stories in his book—the moment of liberation. When the young Lulek saw the American soldiers entering the gates of the camp, he hid behind a pile of corpses, unsure if they were friend or foe. Rabbi Herschel Schacter, the chaplain of the U.S. Third Army, climbed off his jeep to examine the carnage and destruction that the Nazis left behind with their last remaining bullets. Suddenly he caught sight of the boy hiding behind the dead. Shocked to see a sign of life there, let alone a Jewish child, he picked Lulek up and hugged him tightly in a warm embrace, while tears of sadness and joy poured from his eyes.

“How old are you my son,” he asked in Yiddish, from behind his tears.

“What difference does it make how old I am?” Lau responded suspiciously. “Anyway, I’m older than you.”

“Why do you think that you’re older than I am?” Rabbi Schacter asked, now smiling.

“Because you laugh and cry like a child,” Lau replied. “I haven’t laughed for longer than I can remember and I can’t even cry anymore. So which one of us is older?”

The American chaplain warmed the boy and gave him food, but he had to leave and little Lulek stayed with others in the camp on the outskirts of Weimar, the town of Goethe and Schiller, a short distance by foot from the magnificent National Theatre. After the liberation of the camp General Patton gave an order to bring the local population to see the horror with their own eyes. Rabbi Yisrael Meir Lau for a moment found himself again in the center of attention. In a book published a few years ago he described this moment:          

After the liberation of the camp, I stayed in Buchenwald for a while. Buchenwald was in the suburbs of the city of Weimar, the home of Goethe and Schiller. Ironically, the concentration camp was just a ten minute walk from the German national theater, a bastion of German culture. After the liberation, General Patton decided to invite the residents of Weimar to the camp insisting that they view the horrors with their own eyes.


I was wandering around the camp, free and fearless, when I saw the Weimar residents, mostly women and elderly men. Suddenly, a command car stopped suddenly next to me, and a giant American soldier lifted me. Gripping my heels in one hand and my shoulder with the other, he raised me high in the air and shouted in German to the Weimar residents :
“Do you see this little boy ? This is who you have been fighting for the past six years. Because of him you started a world war. He is the enemy of national Socialism, the Nazis’ archenemy. A little Polish boy! You murdered his father and mother, and you almost murdered him as well! You followed the Fuhrer- for this? You followed him in blind faith – for this?! ”

Yes, just for this and the hatred returned today, returned with the self-confidence of haters convinced that they are fighting for goodness and justice, that they are defending the oppressed.


Mr. Paweł Dąbrowski, without reading my book, assures me that no book is going to convince him. I know. I didn’t address it to him. I would just like people to know what the greeting “from Gaza with love” means. And for them to know that we understand their assurances that they only want a free Palestine. The whole Palestine. Free world. The whole world. And we know from whom it is supposed to be free.


P.S. For those who would like to listen to a music version of Palestine history I suggest this song:

Palestine - Lyrics video from Dagobert Gimel on Vimeo.

*Published February 2016, under the title: „All the Faults of Israel”

Translated by Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson                                           




Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj












Informacja
Hili: Muszę ci coś powiedzieć.
Ja: Co takiego?
Hili: Że nie masz tu zaglądać za firankę. 

Więcej

Podpalony pomnik
Kasema Solejmaniego
Hugh Fitzgerald


Chwiejący się reżim w Teheranie rządzi wynędzniałym krajem, ale stawia pomniki Kasemowi Solejmanowi w próbie odwrócenia uwagi od krajowych bolączek i przekonania narodu do czci dla tego byłego dowódcy Siły Kuds Korpusu Strażników Rewolucji (IRGC). Okazuje się, że ta próba budowania kultu wokół Solejmaniego nie udaje się. Zamiast irańskich tłumów bijących pokłony przed pomnikami Solejmaniego, Irańczycy, rozwścieczeni na reżim i nędzę podpalają je. 

Więcej

W sprawie Palestyńczyków
Emma Watson ma rację
Stephen M. Flatow 

Emma Watson – Wikimedia Commons

Terytoria, na których żyją palestyńscy Arabowie, istotnie są zniewolone. Zasługują oni na uwolnienie od tyrańskiej władzy – Hamasu i Autonomii Palestyńskiej.
Aktorka, znana głównie ze swojej roli Hermione Granger w filmach o “Harrym Potterze”, rozpaliła burzę ognia w świecie mediów społecznościowych swoim postem na Instagramie z banerami „Uwolnić Palestynę!”.

Więcej
Blue line

Kiedy atakowani są Żydzi,
władze mówią "przypadek"
Seth J. Frantzman 

Napis “Netanjahu = Hitler” na antyizraelskiej demonstracji w Londynie 12 czerwca(zdjęcie: LEE HARPIN/JEWISH NEWS)

Kiedy Iran jest rozgniewany z powodu obraźliwych karykatur w Europie, atakuje pamięć Szoah i Żydów. Kiedy Pakistan jest rozgniewany, atakuje Żydów. Kiedy Al-Kaida jest rozgniewana, atakuje Żydów.

Po sobotnim ataku na synagogę w Colleyville w Teksasie amerykańskie władze powiedziały, że żądania sprawcy nie były związane ze społecznością żydowską. Jest to przypomnienie dziwacznego przywileju, jakim cieszą się często w oczach przedstawicieli władzy i mediów ci, którzy atakują ludność żydowską na całym świecie.

Więcej

“Kobiety nie powinny
demonstrować"
Christine Douglass-Williams

Tureckie kobiety protestujące przeciw przemocy w Stambule. 

Chociaż tureccy obrońcy praw człowieka protestowali przeciwko mordowaniu i maltretowaniu kobiet przez mężczyzn, turecki sędzia perorował, że “Liczba zabijanych mężczyzn jest dwukrotnie większa niż kobiet. No to co? Czy my też mamy demonstrować?”  
“Turecki prezydent Recep Tayyip Erdoğan wycofał Turcję z konwencji 20 marca mimo wysokiej statystyki przemocy wobec kobiet w jego kraju”. To wycofanie się Turcji z tej konwencji było kolejnym znakiem islamizacji tego kraju. Koran i hadisy uczą, że mężczyźni są nadrzędni nad kobietami i że mężczyźni powinni bić te kobiety, których nieposłuszeństwa obawiają się. 

Więcej
Blue line

Pierwszy krytyk
bożego dzieła (VI)
Lucjan Ferus

„Stworzenie świata” Effela to książka, którą każde dziecko powinno dostać (a można ją kupić tu: https://www.stapis.com.pl/?product=1014065 )

Niebawem zaczął się zapowiadany przez Stwórcę potop. A kiedy już przestał padać czterdziestodniowy ulewny deszcz – lecz wody jeszcze podnosiły się przez następne 150 dni – Szatan z wysoka oglądał te dantejskie sceny rozgrywające się w dole. 

Więcej

“Nigdy więcej”
i narastający antysemityzm
Issy Lyons

Uczniowie 11. klasy oglądają horror Holocaustu. Tutaj, w Auschwitz, przysięgaliśmy, że nigdy nie pozwolimy światu zapomnieć.(zdjęcie: ZOE STERNOVITZ)

Stoję pośrodku pustego baraku w Auschwitz. Jest rok 2018 i jestem w Polsce razem z moją klasą. Łzy płyną mi po twarzy, kiedy uświadamiam sobie ciszę. „Nigdy więcej”, mówię cicho i wierzę w to, co mówię.
Oglądam niekończące się sterty żydowskich włosów i ubrań. Łapię się na myśli, że mimo tak wielu książek, które przeczytałam, wysłuchanych wspomnień ocalałych, zdjęć i wideo, które widziałam, także z tego miejsca, na którym teraz stoję, nadal jestem nieprzygotowana.
Moi koledzy i koleżanki z klasy kurczowo trzymali się siebie. Wychodząc z tych baraków wszyscy powtarzaliśmy jak mantrę: „nigdy więcej”, a potem znowu, kiedy patrzyliśmy na stertę popiołów w pobliżu wyjścia z obozu. Te popioły były kiedyś setkami tysięcy Żydów, którzy nie byli zbyt różni od nas. Każdy z tych ludzi był kiedyś uczniem jakiejś 11 klasy, z podobnymi do naszych nadziejami i marzeniami.  

Więcej

Przyczynek do dialogu
międzybezwyznaniowego
Andrzej Koraszewski 

Książęta kościoła pośród Senatu (Obraz Johanna Hallera 1506r. Wikipedia.)

Ekumenizm jest piękną ideą, ale z wielu względów nieco utopijną. Poszukiwanie umiarkowanych monoteistów, praktykujących umiarkowany prozelityzm, umiarkowanie ewangelizujących i umiarkowanie przekonanych do słuszności własnej wiary oraz gotowych rozmawiać o tym, czyje  wyobrażenia tego, co słuszne, mogą być bliższe prawdy, zaowocowało licznymi sesjami fotograficznymi, fałszywymi pocałunkami i zapewnianiem, że dialog międzyreligijny będzie trwał.


W czasach odwilży papież Jan XXIII wyraził opinię, że różnice, które były powodem stuleci wojen religijnych między chrześcijanami, całkowicie straciły znaczenie. 

Więcej

Arabowie “sfrustrowani”
irańską polityką Bidena
Khaled Abu Toameh

Czas pokaże, czy administracja Bidena i inne strony negocjujące z mułłami Iranu wezmą pod uwagę głosy przychodzące ze świata arabskiego – czy też będą nadal pozwalały mułłom na mamienie ich, by znieśli sankcje USA, podczas gdy Teheran kontynuuje drogę do zdobycia broni jądrowej i rozciągnięcia swojej kontroli na kolejne państwa arabskie (Zdjęcie test irańskiej rakiety balistycznej, zrzut z ekranu wideo, Al. Dżazira)

Urodzony w Syrii prezenter telewizyjny, Faisal Al-Kasim, zapytał niedawno obserwujących go na Twitterze (a ma ich 5,9 miliona): "Czyja reputacja w regionie [Bliskiego Wschodu] jest lepsza, reputacja Izraela, czy reputacja Iranu?’ Wynik tego sondażu pokazał, że 74,8 procenta uważało, iż Izrael ma lepszą reputację, w odróżnieniu od 25,2, którzy głosowali na korzyść Iranu.


Następnego dnia Al-Kasim, który prowadzi popularny program dyskusyjny w katarskiej sieci Al-Dżazira, o nazwie Przeciwny kierunek, przeprowadził kolejny sondaż na Twitterze. Tym razem zapytał: "Czy popierasz izraelskie bombardowanie Iranu i jego milicji w Syrii?”


Według wyników tego sondażu, 77,8% powiedziało, że popiera izraelskie uderzenia, a tylko 22% sprzeciwiało się im.

Więcej

Czy metoda prób
i błędów jest „nauką”?
Jerry A. Coyne


To pytanie nasunęło mi się, kiedy myślałem o Māori i innych “metodach poznania" rdzennych ludów i zdałem sobie sprawę z tego, że tego rodzaju wiedza jest nabywana głównie metodą prób i błędów. Nie chodzi mi o to, że to nie jest nauka, bo to jest “nauka szeroko pojmowana”, co omawiam w książce Wiara versus fakty. A zanim mieliśmy zestaw naukowych narzędzi, których używają profesjonalni naukowcy, to było w zasadzie wszystko, co mieliśmy. W swojej nowej książce, Rationality, Steve Pinker zaczyna od długiego i absorbującego wywodu o tym, jak plemię San w Afryce wypracowało wyrafinowaną metodę śledzenia zwierząt i dokonało innych wyczynów dzięki wiekom prób i błędów. Czasami opiera się to na hipotezach, takich jak: “Antylopa gnu jest cięższa niż inne przeżuwacze i zostawi głębsze ślady”.

Więcej

Sowieckie kłamstwo
o izraelskim apartheidzie
Richard Kemp

Związek Radziecki stopniowo rozwijał politykę szkalowania Izraela. Głównym celem było użycie tego kraju jako broni w zimnej wojnie przeciwko USA i Zachodowi. Dla osiągnięcia tego celu Sowieci musieli stworzyć palestyńską tożsamość narodową, która do tego czasu nie istniała, oraz narrację, że Żydzi nie mają żadnych praw do tej ziemi i są najeźdźcami. Według generała Iona Pacepy, byłego szefa rumuńskiego wywiadu, KGB stworzyło Organizację Wyzwolenia Palestyny (OWP) na początku lat 1960. Na zdjęciu: Okładka polskiego wydania książki Iona Pacepy Dezinformacja. Były szef wywiadu ujawnia metody dławienia wolności, zwalczania religii i wspierania terroryzmu.

Zgromadzenie Ogólne ONZ w zeszłym miesiącu ponownie potwierdziło swoją nieprzejednaną wrogość wobec jednego z własnych państw członkowskich. Przegłosowało wynikiem — 125 głosów za, 8 przeciw, z 34 wstrzymującymi się — sfinansowanie bezprecedensowej, stałej komisji śledczej (COI) Rady Praw Człowieka ONZ (UNHRC), która ma badać oskarżenia o zbrodnie wojenne i naruszania praw człowieka przez Izrael. 

Więcej
Blue line

Każdy terroryzm jest
oparty na głębokiej wierze
Y. Carmon, M. Reiter

Po zamachu na WTC w 1993 roku (Źródło: Archives.fbi.gov/archives/news/stories/2008/february/tradebom_022608)

Dwudziestego szóstego lutego 1993 roku był moim ostatnim dniem pracy na stanowisku doradcy ds. zwalczania terroryzmu dwóch izraelskich premierów, najpierw Icchaka Szamira, a potem Icchaka Rabina. Tego dnia przekazałem ostatni raz informację w Pentagonie pracownikom biura Operacji Specjalnych i Konfliktów o Niskiej Intensywności (SOLIC).
Moja 45-minutowa informacja dotyczyła zagrożenia islamskim fundamentalizmem. Cytowałem szereg muzułmańskich przywódców religijnych w różnych krajach, wzywających swoich wyznawców do ataku na Stany Zjednoczone i prezentowałem mój wniosek, że „islamski fundamentalizm jest dziś poważnym zagrożeniem dla Stanów Zjednoczonych”. 

Więcej

Litania nieszczęść
Hassana Nasrallaha
Hugh Fitzgerald


Przywódca Hezbollahu, Hassan Nasrallah, miał ostatnio złą passę. Jego jedynym oparciem jest Iran, którego waluta w ciągu ostatnich dwóch lat straciła 90% swojej wartości. To oznacza, że mniej pieniędzy płynie z Iranu do kasy Nasrallaha, a on ze swojej strony musiał obciąć pensje swoim bojowcom, maszerującym ze swoimi flagami po ulicach Bejrutu. Stoi także przed politycznym wyzwaniem: nieprzekupny sędzia Tarek Bitar nalega na prowadzenie śledztwa w sprawie wybuchu w Bejrucie z 4 sierpnia 2020 r., a dotychczasowe próby zastraszenia go przez Hezbollah i zmuszenia go, by przerwał swoje śledztwo, nie powiodły się. W Libanie Hezbollah jest powszechnie uważany jako strona ponosząca odpowiedzialność za tę eksplozję, ponieważ nie dbając o bezpieczeństwo przechowywali 2750 ton azotanów amonu w hangarze nr 12 w porcie w Bejrucie. 

Więcej
Blue line

Czy gaz i energia jądrowa
są “zielone”?
Steven Novella


Pytanie, czy elektrownie gazowe i jądrowe powinny być uważane za “zielone” (tzn., za przyjazne środowisku), nie jest wyłącznie abstrakcyjne. Komisja Europejska zaproponowała oznakowanie niektórych (z podkreśleniem, że tylko niektórych) elektrowni gazowych i jądrowych jako oficjalnie zielonych. Ma to realne konsekwencje, takie jak możliwość otrzymywania państwowego finansowania oraz tego, czy będą uznane za zielone inwestycje finansowe.
Częścią celu tej propozycji jest przeszkodzenie firmom w “greenwashing” (twierdzeniu przez firmy, że są przyjazne środowisku, mimo że w rzeczywistości nie są) dzięki nadawaniu oficjalnie uznanej etykiety “zielonych” tym, które na to istotnie zasługują.

Więcej

Harry Potter i poszukiwania
fałszywego antysemityzmu
Jonathan S. Tobin

Gobliny i wyposażenie filmowe używane w filmach “Harry Potter”. Zdjęcie: Pixabay.

Jon Stewart mówi nam, że tylko żartował. Ten były gwiazdor “The Daily Show” w Comedy Central, który teraz prowadzi popularny podcast, zajmuje się projektami rozrywkowymi i wspiera różne filantropijne organizacje. Jego wypowiedzi nie są dla nas tak ważkie, jak były podczas jego szesnastoletniej kariery prezentera satyrycznego program informacyjnego, który niemniej był głównym źródłem informacji dla wielu ludzi, dorastających w czasach, kiedy sieciowe programy informacyjne nie dominowały jeszcze nad telewizyjnym dziennikarstwem. Nadal jednak ma moc wpływania na słuchaczy, choć nie tak silny, jak w okresie, kiedy zmieniał naturę amerykańskiego dyskursu politycznego – nadal pomaga przy zmianie tonu publicznego dialogu.

Więcej

Ptasia grypa
w czasach ludzkiej zarazy
Liat Collins 

Pracownicy w kombinezonach ochronnych są widziani 2 stycznia przy usuwaniu zwłok żurawi, które zginęły po wybuchu ptasiej grypy w dolinie Hula.(zdjęcie: RONEN ZVULUN/REUTERS)

Wszyscy potrzebujemy miejsca, do którego moglibyśmy chociażby w myślach wycofać się, kiedy chcemy odpocząć od stresującego otoczenia. Dla mnie takim miejscem jest dolina Hula w północnym Izraelu. Oddycham głęboko i odpoczywam podróżując w wyobraźni do tego raju dla ptaków i ludzi. Przypominam sobie swoje dawne wyprawy, oglądanie żurawi i innych ptaków siadających z gracją na wodzie lub hałaśliwe podrywających się do lotu na pola o zmierzchu, z taflą jeziora i górą Hermon w tle.

Więcej

Jesteśmy dumni
z naszych terrorystów
Bassam Tawil

W zeszłym roku prezydent Autonomii Palestyńskiej, Mahmoud Abbas, wypłacił rodzinie terrorysty, który zabił dwoje Żydów, 30 tysięcy jordańskich dinarów (42 tysiące dolarów). Abbas i najwyżsi przedstawiciele AP wielokrotnie powtarzali, że będą kontynuować miesięczne wypłaty dla rodzin terrorystów. 23 lipca 2018 roku, podczas ceremonii na cześć palestyńskich terrorystów, Abbas powiedział: „Ani nie zmniejszymy, ani nie zaprzestaniemy wypłacania pieniędzy rodzinom męczenników, więźniów i zwolnionych więźniów… jeśli zostanie nam jeden grosz, wydamy go na rodziny męczenników i więźniów” (Zdjęcie: MEMRI)

Normalnie rodzice są dumni, kiedy widzą swoich synów i córki otrzymujących dyplomy ukończenia liceum lub uniwersytetu i wchodzących w życie zawodowe. To dotyczy normalnych rodziców, którzy dbają o dobro swoich dzieci i chcą dla nich wszystkiego najlepszego.
Niektórzy palestyńscy rodzice są jednak dumni, kiedy ich dzieci dokonują terrorystycznych ataków lub mordują Żydów. Dla tych rodziców jest większym “honorem”, jeśli ich syn lub córka zamordują Żyda, niż gdyby zostali lekarzem, prawnikiem lub inżynierem.

Więcej

Rasa jest kontinuum.
Płeć jest cholernie binarna
Richard Dawkins

Zdjęcie: Wikimedia commons

Dawno temu na farmie mojego ojca mieliśmy wyjątkowo zadziorną, swawolną, a nawet agresywną krowę o imieniu Arusha. Pasterz, narzekając któregoś dnia na jej agresywne zachowanie, powiedział: “Wydaje mi się, że Arusha jest jak skrzyżowanie byka z krową”.


Hm, tak!


Arusha przypomniała mi się niedawno, kiedy Josh Glancy prowadził ze mną wywiad dla „Sunday Times’a”. Wywiad miał być o mojej nowej książce, Flights of Fancy – o wszystkich sposobach, na jakie ptaki, nietoperze, pterozaury, owady i ludzie mogą przezwyciężać przyziemną siłę ciążenia. W dodatku jednak, może pod naciskiem redakcji, by dostarczyć przynęty do klikania, jakiej w żaden sposób nie mogą dostarczyć ptaki i nietoperze, Glancy wspomniał, że American Humanist Association publicznie się mnie wyparło. Po mianowaniu mnie Humanistą Roku w 1996, z mocą wsteczną odebrali mi ten honor w 2021 roku. Powód? Tweet zapraszający do dyskusji o zwyczaju „identyfikowania się jako”.

Więcej

Demokracja w stylu
Autonomii Palestyńskiej
Maurice Hirsh

Budynek palestyńskiego \

Ostatnie wybory na urząd przewodniczącego/prezydenta w Autonomii Palestyńskiej przeprowadzono dziewiątego stycznia 2005 roku. Mahmoud Abbas został demokratycznie wybrany. Paragraf 3(2) prawa AP z 2007 roku dotyczącego wyborów powszechnych stanowi, że “Kadencja urzędu prezydenta będzie trwała cztery lata. On/ona nie będzie wybierany/a na więcej niż dwie kadencje”. Mimo tego prawa Autonomii Palestyńskiej Mahmoud Abbas może dzisiaj obchodzić początek 18. roku swojej pierwszej, 4-letniej kadencji jako Przewodniczący/Prezydent Autonomii Palestyńskiej. 
W przygotowaniach do wyborów 2005 roku było 1 760 481 zarejestrowanych wyborców. W praktyce, ponieważ Hamas zbojkotował wybory, tylko 802 077 wyborców rzeczywiście głosowało. Z tych, którzy głosowali, tylko 501 448 głosowało na Abbasa. Innymi słowy, Abbas został wybrany głosami zaledwie 28% uprawnionych do głosowania Palestyńczyków.

Więcej

Pierwszy krytyk
dzieła bożego (V)
Lucjan Ferus

„Stworzenie świata” Effela to książka, którą każde dziecko powinno dostać (a można ją kupić tu: https://www.stapis.com.pl/?product=1014065 )

Jak już wcześniej nadmieniłem, od tego wydarzenia minęło wiele lat, dekad a nawet stuleci. Ludzie na ziemi żyli ze swą grzeszną naturą i rozmnażali się z nią, więc na efekty nie trzeba było długo czekać. Ogólnie i bardzo delikatnie rzecz ujmując, sytuacja bożych stworzeń stała się do tego stopnia moralnie niewłaściwa, czy też niesatysfakcjonująca Stwórcy, iż postanowił on położyć temu wreszcie kres i wytracić wszystko jak leci w ogólnoświatowym potopie. Biblijna Księga Rodzaju tak to przedstawia:

Więcej

Życie w epoce
kamienia
Victor Rosenthal 

Znaczek wydany przez Islamską Republikę Iranu z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka (1991)

Niemal każdego dnia ktoś podejmuje próby mordowania Żydów dlatego, że są Żydami. Niektóre z nich można nawet nazwać próbami dokonania masowego morderstwa. Nie, nie mówię tylko o rakietach ze Strefy Gazy skierowanych na izraelskie miasta i wsie. Mówię o czymś, co niemal nigdy poza Izraelem nie staje się wiadomością, a często przechodzi bez wzmianki także tutaj: to, co nazywam “drugorzędnym terroryzmem”, który obejmuje bomby zapalające i rzucanie kamieniami w Żydów.

Jeśli myślisz, że rzucanie kamieni to tylko irytujące zjawisko, obejrzyj to wideo i pomyśl: kamień rzucony z nadjeżdżającego pojazdu na pojazd na pasie naprzeciwko uderza w cel z szybkością równą sumie prędkości obu pojazdów plus cokolwiek tam dodał rzucający, minus odrobinę z powodu oporu powietrza. Tak więc kamień rzucony w ciebie z samochodu jadącego 100 km na godzinę może uderzyć w twoją przednią szybę z szybkością ponad 200 km na godzinę.

Więcej
Blue line

Administracja Bidena pomaga
mułłom Iranu
Majid Rafizadeh

Irański reżim jasno stawia sprawę, że jego misją jest przejęcie regionu i stworzenie jednej społeczności pod irańską wersją islamskiego przywództwa. Iran od dziesięcioleci okrąża Bliski Wschód – w Syrii, Libanie, Iraku i Jemenie – przez budowanie okrążającego manewru znanego jako „szyicki półksiężyc”. Wyobraźcie sobie, do jakiego stopnia bardziej destabilizujący będzie Iran, jeśli zdobędzie broń jądrową. (Rakieta balistyczna dalekiego zasięgu Bavar-373 pokazana na paradzie w Teheranie. Zdjęcie: Wikipedia)

Irański reżim jasno stawia sprawę, że jego misja jest przejęcie regionu i stworzenie jednej społeczności pod irańską wersją islamskiego przywództwa. Konstytucja Islamskiej Republiki stanowi:

"Konstytucja dostarcza niezbędnej podstawy dla zapewnienia kontynuacji Rewolucji w kraju i za granicą. Szczególnie w rozwoju stosunków międzynarodowych Konstytucja będzie dążyła wraz z islamskimi i ludowymi ruchami do utorowania drogi do stworzenia jednej światowej społeczności (zgodnie z koranicznym wersetem: Zaprawdę, ten wasz naród - to naród jedyny! I Ja jestem waszym Panem, przeto czcijcie Mnie!)".

Więcej

The Yellow Spot: prześladowania
Żydów wczoraj i dziś
Elder of Ziyon


Właśnie znalazłem tę książkę z 1936 roku, The Yellow Spot, która szczegółowo dokumentuje początek nazistowskich prześladowań Żydów w Niemczech z wieloma zdjęciami i karykaturami z nazistowskich mediów.

Więcej

Nowa zimna wojna
i wielkie pieniądze
Andrzej Koraszewski 

Pomnik Johna Harvarda na dziedzińcu uniwersytetu.

Amerykański Departament Sprawiedliwości poinformował 21 grudnia 2021r., że ława przysięgłych uznała jednego z czołowych amerykańskich chemików, doktora Charlesa Liebera, za winnego zatajenia uczestnictwa w chińskim programie Tysiąca Talentów, uchylenia się od podatku za wynagrodzenie od chińskiego pracodawcy, nie poinformowania urzędu podatkowego o posiadaniu konta w chińskim banku. Były dziekan Wydziału Chemii na Harvard University bez wiedzy administracji uniwersytetu pracował dla Uniwersytetu Technologii w Wuhan w charakterze swego rodzaju łowcy talentów i otrzymywał za swoją pracę dla chińskiego zleceniodawcy 50 tysięcy dolarów miesięcznie.

Więcej

Co stałoby się z Arabami
podczas nuklernego ataku?
Judean Rose 


Iran i umowa nuklearna, której Iran nigdy nie podpisał, stanowią egzystencjalne zagrożenie dla Żydów Izraela. Żydzi nie są jednak jedynymi ludźmi, którzy zginęliby, gdyby Iran miał zrzucić bombę jądrową na żydowskie państwo. Zginęłyby także miliony Arabów. Dlaczego nikt - nawet Arabowie - nie mówi ani nie pisze o tym? Czy nie powinni wzywać Iranu, by nie atakował z powodu możliwości zabicia wielu Arabów i muzułmanów? “Jest niepokojące, że nikt nie podnosi tej sprawy” – pisze Khaled Abu Toameh. 

Więcej
Dorastać we wszechświecie

Komiczne krzyki
o klimatycznej Apokalipsie
Bjorn Lomborg

Wojna ONZ z żydowską
Jerozolimą
Sheree Trotter

Gnidy, o których
PIS ci nie powie
Andrzej Koraszewski 

Dlaczego “różnorodność”
prowadzi do antysemityzmu?
Jonathan S. Tobin

Umowa nuklearna
zagrozi pokojowi w regionie
Farouk Jusouf

Z Facebooka egipskiego
dysydenta
Husain Abubakr Mansour

Hashtag
„też odchodzę”
Andrzej Koraszewski 

Co naprawdę zdarzyło się
Żydom w krajach arabskich?
David Collier

Czego sobie życzyłem
na 2014 r.
Lucjan Ferus

Palestyńska szkoła
terroryzmu
Bassam Tawil

Niebezpieczeństwo
upolitycznienia nauki
Anna I. Krylov

Nie stawiajcie faktów
na głowie
Lyn Julius

Fascynująca groźba
feminizmu
Andrzej Koraszewski 

ONZ wypowiada wojnę
Izraelowi
Victor Rosenthal 

Prawa człowieka są
ważniejsze niż tradycja
Leo Igwe 

Blue line
Polecane
artykuły

Korzenie kryzysu energetycznego



Obietnica



Pytanie bez odpowiedzi



Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa



 Palestyńskie weto



Wzmacnianie układu odpornościowego



Wykluczenie Tajwanu z WHO



Drzazgę źle się czyta



Sześć lat



Pochodzenie



Papież Franciszek



Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa


Wstęga Möbiusa


Przemysł produkcji kłamstw


Jesteś tym, co czytasz,



Radykalne poglądy polityczne


Einstein



Socjologia



Allah stworzyl



Uprzednie doświadczenie



Żydowski exodus



PRL Chrystusem narodów



Odrastające głowy hydry nazizmu



Homeopatia, wibracje i oszustwo

Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk