Prawda

Poniedziałek, 18 stycznia 2021 - 04:50

  Następny »

George Orwell’s Columbian mistake

George Orwell’s Columbian mistake


Andrzej Koraszewski 2020-12-21


This brilliant British writer was deeply convinced that totalitarianism armed with an electronic technology, which was an object of admiration by British elites directly after WWII, would bury democracy. When in 1948 Orwell wrote 1984, students of the best British universities looked with cow eyes at Stalin and at the Soviet Union, and many of them were easy to convince of the need of collaboration – out of love, not out of greed.

Orwell’s predictions didn’t come true. First Fascism collapsed under the barrage of economically more efficient and better armed democracies, then Western Europe managed to shake off the excessive admiration of Stalin. We, who found ourselves on the wrong side of the Iron Curtain, were surprised that it was possible for Orwell to know so perfectly and to describe so well the system under which we happened to live. But even here Orwell’s vision turned out to be not such a nightmare, and then Communist censorship fell apart when new technology made it possible to circumvent the state’s information monopoly. Tape recorders and photocopiers started samizdat, heralding the end of Big Brother. The Soviet Union collapsed, progress continued, and we arrived at a point in which the Orwellian vision started to be realized by the rulers of the media which were supposed to put an end to all censorship. 


Today Big Brother appears to be huge media companies, like Facebook, Google, and Twitter. They are watching us constantly, they know what we read, what we watch, with whom we have contacts. They suggest what we should read and what we should believe in. They block undesirable (according to them) content on our pages, and when we do not want to understand their message, they close our pages.   


Lovers of George Orwell observe with anxiety what the authorities are doing in China and the actions of the Byelorussian dictator, Iranian tyrants, or the ruler of North Korea.       

Nations yearning for freedom look with envy at the democratic states. However, those who managed to escape tyranny look with astonishment and horror at the paradox of our times. Democracy is putting a noose around its own neck. Orwell’s mistake gives rise to a fragile hope. He was mistaken; after all, the reality turned out less grim than he thought. In his country boundless love for Uncle Stalin didn’t sweep the broad masses, and the voters who voted for the Left chose a different Left than the Soviet one.  


There is a problem with the Left. I totally agree with what Noru Tsalic writes:

“I don’t care what your pet ideology is, dear reader – if indeed you care to have one.  If you are intellectually honest, you have to recognise the great services that the Labour Movement rendered to society as a whole – to us all.  If we work 40 hours a week or less; if we are less in danger to die or be maimed for life as a result of unsafe work conditions; if we expect to be treated with dignity at work and take home a decent wage – we owe all this to the men and women who, starting sometime in the 19th century, fought – often at great peril and disadvantage to themselves – to achieve these things and others, for all of us.  The first trade unionists.  We owe them a huge debt of gratitude.”

The author continues that at some point this movement split. In the beginning it wasn’t so obvious, part of the movement retained its initial purpose – to win a better life for workers; another part concluded that that task could not be achieved without taking power and destroying Capitalism. Both talked about class struggle, demanded justice, one through gradual improvements, the other through destruction of everything and building a new world on the rubble. The idea of a new world was tempting to many. 


Then those who “merely” wanted improvements created Social Democratic parties which fought for power and were ready to give power to somebody else if voters so decided. The second stream wanted to give all power into the hands of the proletariat, i.e. the  party apparatus. The first stream gradually removed oppression, the second stream created oppression even more unbearable than the one they wanted to fight against. Both called themselves the Left. 

    

Noru Tsalic writes that it is still worthwhile to support liberal democracy, which seems obvious, but the problem is that, like many other brilliant ideas, this one was hijacked by romantics and swindlers. Today calls to dismantle the old world and to build a new Utopia remind us of how prescient Orwell was when he wrote about people preaching that ”war is peace, freedom is slavery, ignorance is strength”. Across the ocean we see now how new racists are fighting using racism, again dividing people according to their skin color and not to the content of their character, how supporters of totalitarianism pretend to be antifascist, how deranged censors are shouting about freedom of speech, how feminists are inviting women to wear hijabs.        


The fact is astonishing that ex-Muslims, who have experienced the new totalitarianism themselves, much more often see this hijacking of great ideas, and today are much more often censored by censors from Google.  Is the fact astonishing that the brilliant economist, the late Walter Williams, repeated many times that nothing did more harm to the process of the emancipation of black Americans than affirmative action and convincing people that they do not need to feel responsible for their lives? Is it astonishing that he has the support of another black economist (one of the most interesting economists living today), Thomas Sowell? The revolutionary avant-garde doesn’t give a hoot about the real effects of their actions on those they want to lead. For Google or Facebook what’s important is profit (probably not only profit, it’s likely that they are also deeply convinced of their mission), for journalists from big mainstream papers approval of their colleagues, and for the leaders of various political movements power and being leaders are important. If a technique of inciting people to collective madness works, we will apply it until all well-meaning people will believe in what we order them to believe.    


Revolutionary romanticism is invariably the same enemy of rationalism, just as religion is invariably an enemy of science, of women’s emancipation, and of real separation of church and state.


Will new communication technologies in the hands of revolutionary romantics turn out to be gravediggers of democracy, as George Orwell feared? For now the censorship of tweets by the President of the US is greeted with tumultuous applause even by people from whom we might expect understanding of what it means. (Often the same people firmly protest, for example, the firing of academics for publishing critical thoughts about Islam.) Lies and incitement to hate are combated through censorship but not through the courts, differences of opinion are solved by shutting up but not through honest discussions. Psychological terror may later move to courts, but their independence crumbles under the pressure from people who demand “street justice”.   


Many are ready to blame some algorithms, to think that the idea is correct that the censorship is necessary. 


We can quietly hope that this trend will be reversed, that people will not voluntarily give up their freedom, and that they will start to look for ways to neutralize this constant psychological terror coming from revolutionary romantics.


For now, though, more and more people in the free world are afraid to say aloud what they think. In countries like China, Iran, Turkey, Gaza, Palestinian Authority territories, or North Korea saying what you think may end in a prison sentence, torture, and not so seldom death. In free countries, like America (but also the European Union or the United Kingdom) saying what you think may end with having your Facebook or Twitter account closed, sometimes being fired from your job, or only with a demand of self-criticism.


Big Brother’s creeping revolution can be even more dangerous than the rule of tyrants. Could it happen that one day there will be nowhere to escape from the rule of tyrants? That’s what George Orwell was afraid of in 1948. He was afraid of the joining of great technology with romantic rulers who would convince people to give up their freedom. He himself had trouble finding a publisher. Warnings about the brave new world were out of fashion, and a critique of the Soviet Union (even indirect, hidden in a literary form) was deemed in polite society as morally reprehensible. Admittedly, his anxiety turned out to be exaggerated. Was it only the date which was mistaken? Will people have enough courage, determination, and common sense to once again stand up in defense of liberal democracy?


For now the statement that Donald Trump was the first President of the US in decades who achieved a measure of progress on the way to peace in the Middle East may result in cutting off relationships with several otherwise nice people from one’s list of friends, and posting on Facebook the newest song of ISIS fighters that calls for the murder of unbelievers and apostates may end with another warning about the violation of community standards.

It’s so easy to give up freedom, bit by bit, so easy to fall in love with daily minutes of hate, ”War is peace, freedom is slavery, ignorance is power”.   


Translated by Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson


Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj












Ubóstwo
Hili: Czy są badania nad poziomem ubóstwa?
Ja: Oczywiście, mnóstwo. 
Hili: Ale ja pytam o badania nad poziomem ubóstwa kotów.

Więcej

Bajkowe dziedzictwo
religii
Lucjan Ferus

“Grzech pierworodny” Jan Brueghel Starszy i Peter Paul Rubens (Źródło: Wikipedia) 

Kiedy w niedawne święta bożonarodzeniowe oglądałem po raz któryś z rzędu „Ekspres polarny”, „Charlie i fabryka czekolady”, „Polowanie na mysz”, „Kontakt” i „Atlas chmur”, czyli moje ulubione filmy, w których nieodmiennie podziwiam wielką wyobraźnię ich twórców, w pewnym momencie przyszła mi do głowy taka myśl. Otóż święta Bożego Narodzenia i święta Wielkanocne, to wielkie zwycięstwo ludzkiej wyobraźni nad naszą rzeczywistością. To „prawdziwie magiczny czas”, okresowo wypierający zwyczajny bieg wydarzeń, pozwalający cieszyć się ludziom płodami nieprzeciętnej wyobraźni dawnych pokoleń, które stworzyły ideę czyniącą ludzi lepszymi dla siebie,.. choćby na krótko.

Więcej

Złowroga agenda 
B’Tselem
Seth Frantzman


Izraelska grupa praw człowieka, B’Tselem, znalazła się w ubiegłym tygodniu na czołówkach gazet na całym świecie z powodu ich twierdzenia, że Izrael jest reżimem “apartheidu”. Nie jest to nowe oskarżenie.   


To, że właśnie izraelska grupa użyła tego języka, zwróciło szczególną uwagę.

Więcej
Blue line

Turcja: Turcy czczą
sympatyka nazizmu
Uzay Bulut

16 grudnia władze miejskie Stambułu pod rządami głównej opozycyjnej partii Turcji, Republikańskiej Partii Ludowej (CHP), nazwały park w dzielnicy Stambułu, Maltepe, parkiem Hüseyina Nihala Atsıza, rasistowskiego antysemity i jednego z najbardziej znanych sympatyków niemieckiego nazizmu w Turcji. Na zdjęciu: plakat zachęcający do udziału w uroczystości przemianowania nazwy parku (Twitter).

Szesnastego grudnia władze miejskie Stambułu pod rządami głównej opozycyjnej partii Turcji, Republikańskiej Partii Ludowej (CHP), nazwały park w dzielnicy Stambułu, Maltepe, parkiem Hüseyina Nihala Atsıza, rasistowskiego antysemity i jednego z najbardziej znanych sympatyków niemieckiego nazizmu w Turcji. Prośbę o zmianę nazwy parku wnieśli członkowie innej opozycyjnej partii tureckiej, o nazwie „Dobra Partia” (Iyi). Atsız (1905-1975) był znany z “mierzenia czaszek”, żeby ustalić “stopień tureckości” ludzi. W marcu członek Dobrej Partii zgłosił wniosek do rady miejskiej Stambułu, by park Maltepe nazwać imieniem Atsıza. We wniosku napisał, że Atsız spędził większość życia w dzielnicy Köyiçi przylegającej do Maltepe. Wniosek przedstawiono radzie w listopadzie. Po uchwaleniu wniosku przez radę park oficjalnie otrzymał nazwę imienia Nihala Atsıza.

Więcej

Krytyka oskarżenia
Izraela o apartheid
Eugene Kontorovich 

Israeli Apartheid Week Montreal | March 8-17, 2015iawmontreal.org

Oskarżenie Izraela o apartheid przez B’Tselem w ich niedawno opublikowanym raporcie jest nie tylko całkowicie fałszywe, ale jest antysemickie. Apartheid nie jest tylko określeniem polityki, której ktoś nie lubi – jest to międzynarodowe przestępstwo definiowane jako “nieludzkie czyny popełniane w kontekście zinstytucjonalizowanego reżimu systematycznego ucisku i dominacji jednej grupy rasowej nad inną grupą lub grupami rasowymi, i popełnione w intencji utrzymania tego reżimu”. 

Więcej
Blue line

W obronie obiektywności
i liberalizmu
Jeff Jackoby

Legendarny krytyk i wydawca Leon Wieseltier rozpoczął wydawanie nowego pisma poświęconego “rehabilitacji liberalizmu”

Jednym z najbardziej deprymujących zjawisk ostatnich lat jest zanikanie obiektywizmu na wielu obszarach dziennikarstwa i nauki. Zawsze pryncypialna zasada neutralności, przekonanie, że wierność faktom niezależnie od tego do jakich wniosków mogą prowadzić i niezależnie od tego, kogo wzmacniają w politycznych przepychankach, była raczej kwestią wartości niż rygorystycznie przestrzeganej zasady. Uczciwość była jednak traktowana jako ideał. Ten ideał był często naruszany, ale nawet jeśli naturalne ludzkie skłonności nazbyt często popychały, do naginania badanych faktów do ich ideologicznych przekonań, przynajmniej w teorii panowała zgoda, że wierność prawdzie i bezstronność są samym fundamentem dziennikarstwa, nauczania i pracy badacza.

Więcej

Pandemia zniszczyła
turystykę protestu
Seth J. Frantzman

American-Colony-Hotel

Kiedy mieszkałem w Jerozolimie w co drugi piątek grupa europejskich aktywistów w wieku średnim urządzała antyizraelskie protesty niedaleko mojego domu.  


Można było natknąć się na nich później w jednym z pubów Jerozolimy. Byli to na ogół Niemcy lub Szwedzi i przyjechali tutaj na tydzień aktywizmu, głównie na Zachodnim Brzegu.


Ci szczególnie eleganccy nosili palestyńskie szaliki i mówili o najnowszej “demo” i o “okropnych Izraelczykach”. Popijali palestyńskie piwo Taybeh, jeśli mogli je znaleźć. W ciągu wieczora topili całkiem sporo gotówki w izraelskich barach, których ewidentnie nie bojkotowali.  

Więcej

Bóg, ojczyzna, nędza
i zniewolenie
Andrzej Koraszewski 

Radziecki plakat z 1930 roku (autor nieznany)

Ucieszyłem się widząc artykuł z informacją o badaniach nad wpływem religii na rozwój gospodarczy i poziom życia. Kiedyś to była moja działka, badałem jak dawne różnice między społeczeństwami z odmiennymi  kulturami religijnymi zacierały się pod wpływem reform, ale również w wyniku sekularyzacji (rozdziału państwa i kościoła) i laicyzacji. Okazało się jednak, że słowo badania zostało w tym przypadku użyte na wyrost. Business Insider Polska przejrzał garść statystyk Międzynarodowego Funduszu Walutowego i zestawił je z danymi na temat wyznań, wspominając przy okazji, że był taki socjolog, który nazywał się Max Weber.

Więcej

Niezwykle ważny głos
na rzecz pokoju
Khaled Abu Toameh

Kiedy ktoś o znaczeniu i pozycji George’a Kurdahiego otwarcie mówi, że do krajów arabskich należy decyzja, czy chcą zawrzeć pokój z Izraelem, wysyła to komunikat do milionów Arabów, że pomysł ustanowienia stosunków z Izraelem może jednak nie być taki zły. (Zdjęcie: Yahya Al Qahtani/Flickr/CC by 2.0)

George Kurdahi jest jednym z najbardziej wpływowych prezenterów telewizyjnych w świecie arabskim. 26 grudnia 2020 roku zaskoczył wielu swoich fanów mówiąc, że kraje arabskie mają prawo do znormalizowania stosunków z Izraelem.  

Urodzony w Libanie Kurdahi, były gospodarz arabskiej wersji teleturnieju “Kto chce zostać milionerem?”, rozgniewał także wielu Arabów i muzułmanów przez krytykowanie wspieranej przez Iran organizacji terrorystycznej Hezbollah, jak też Palestyńczyków. Do niedawna uważano Kurdahiego za zwolennika Hezbollahu i przeciwnika stosunków z Izraelem.  
Wypowiedzi Kurdahiego podczas wywiadu dla libańskiej Sawt Beirut International TV, odzwierciedlają poglądy rosnącej liczby Libańczyków i Arabów w sprawie normalizacji stosunków z Izraelem, destrukcyjnej polityki i działań Hezbollahu oraz rozpowszechnionego rozczarowania Palestyńczykami żyjącymi w krajach arabskich.   

W ostatnich kilku dniach Kurdahiego potępiło kilku Arabów, którzy powiedzieli, że maska wreszcie spadła z jego twarzy i oskarżyli go o zdradę i o to, że opłacają go bogate państwa Zatoki.

Więcej

Media społecznościowe
cenzorem XXI wieku
Grzegorz Lindenberg

Cenzura mediów społecznościowych (zdj. Pixabay)

Głównym zagrożeniem dla wolności słowa w krajach demokratycznych nie są dziś bezsilne rządy, tylko potęga social mediów i firm technologicznych – pięciu firm, które decydują o tym, kto i o czym może z innymi rozmawiać.

Więcej

Palestyński dziennikarz
o Bractwie Muzułmańskim
Adli Sadek

'Adli Sadek (źródło: palumedia.eu)

Adli Sadek został wyrzucony z Fatahu w 2016 r. za popieranie frakcji Muhammada Dahlana i za udział w kampanii przeciwko prezydentowi Autonomii Palestyńskiej. Wcześniej był urzędnikiem palestyńskiego ministerstwa spraw zagranicznych oraz członkiem Rewolucyjnej Rady Fatahu. Po zamachu terrorystycznym w Wiedniu 2 listopada 2020 r. Adli Sadek, opublikował w wychodzącej w Londynie gazecie “Al-Arab” artykuł zatytułowany „Jaki szatański umysł spłodził ten terror?”. Jak pisze, Bractwo Muzułmańskie (BM),  które nadal jest aktywne na arenie politycznej w świecie arabskim i muzułmańskim, a także w krajach niemuzułmańskich, nie tylko nie jest umiarkowane ale propaguje takfir, czyli oskarżanie innych muzułmanów o herezje i wzywanie do zabijania ich. Kluczem do walki z terrorem jest odrzucenie ideologii Bractwa Muzułmańskiego.

Więcej
Blue line

Depcząc zdrowy
rozsądek
Noru Tsalic

Ślepa sprawiedliwość

Szóstego stycznia były zamieszki na Kapitolu. Agresywna tłuszcza wdarła się do budynku, powodując, że ustawodawcy rozbiegli się, szukając schronienia w innych pomieszczeniach. Było to haniebne, obrzydliwe wydarzenie. Oczywiście, ludzie mają prawo protestować i demonstrować, chociaż lepiej, jeśli takich środków używają ci, którzy nie są u władzy. Widok prezydenta USA, który wzywa do demonstracji, jest żałosny – by powiedzieć najłagodniej – i jest nieodpowiedzialne z jego strony używanie języka, który można interpretować jako szczucie.  

Więcej

Szczepienia
i odwieczna plaga
Liat Collins

Kobieta czeka na szczepienie przeciwko koronawirusowi w Umm el-Fahm w niedzielę 3 stycznia.(zdjęcie: AMMAR AWAD/REUTERS)

Wygląda na to, że w konsekwencji izraelskiego programu  szczepień przeciwko koronawirusowi cierpię na dziwny efekt uboczny: nagłe wspomnienia typu flashback.

 

Kiedy kraj rozpoczął imponujący plan masowych szczepień i w ciągu trzech tygodni podał 1,5 milionowi obywateli pierwszą dawkę, Izrael stał się przedmiotem zazdrości wielu innych państw. Globalne media podchwyciły tę wiadomość i Izrael z Narodu Start-upów zmienił przydomek na Naród Szczepień.

Więcej
Blue line

Zamach na dyskurs
wieczorową porą
Andrzej Koraszewski 

Pokojowe protesty w Minneapolis. 29 maja 2020. (Zrzut z ekranu z wideo).

Zakochałem, się w tym „zamachu na dyskurs”. Po lekturze któregoś z rzędu artykułu na temat Trumpa i wydarzeń w Ameryce wyruszyłem na normalny obchód miejsc, z których zbieram wiadomości dobre lub złe, ale rzadko bezstronnie prezentowane i natrafiłem na opowieść o arabskim dziennikarzu, który w Bejrucie odważył się powiedzieć, że nie ma nic przeciwko pokojowi z Izraelem, jak również, że Palestyńczycy zasługują na krytykę, a Hezbollah jest organizacją terrorystyczną niszczącą Liban. Właśnie w reakcji na to wystąpienie inny arabski dziennikarz nazwał je „zamachem na dyskurs”, wywołując tym stwierdzeniem gwałtowną burzę w moim mózgu.

Więcej

„Guardian” i kłamstwo
o „izraelskim apartheidzie”
Adam Levick

Laureat pokojowej Nagrody Nobla biskup D. Tutu

Chociaż artykuł Desmonda Tutu w “Guardianie” jest przedstawiony tak, aby wydawało się, że traktuje o domniemanym arsenale nuklearnym Izraela, kiedy go czytamy, dowiadujemy się, że ten południowoafrykański, anglikański duchowny miał jednak inny cel: propagowanie kłamstwa, że Izrael jest państwem apartheidu.
Artykuł z 31 grudnia (Joe Biden should end the US pretence over Israel’s ‘secret’ nuclear weapons [Joe Biden powinien skończyć z udawaniem w sprawie “tajnej” broni nuklearnej Izraela]), natychmiast przechodzi do porównania Izraela z Afryką Południową.

Więcej

Biegnące ku dorosłości. 
Czyli dzieci szybko dojrzewają
Lucjan Ferus


Powyższy tytuł nawiązuje do pewnej książki, o której będzie później. Do rzeczy zatem. Czytelnicy tego portalu wiedzą, iż jestem szczęśliwym dziadkiem (przynajmniej na razie) dwóch dorodnych wnuczek. Starsza niebawem skończy 16 lat, a młodsza kończy właśnie 11. No i co z tego?! Też mi wielka osobliwość! (mogą stwierdzić osoby postronne). I słusznie, lecz warte jest zastanowienia, co w tym wieku dzieje się z ich życiem. 

Więcej

Arabia Saudyjska
i problemy normalizacji
Hugh Fitzgerald


Normalizacja stosunków między Marokiem – czwartym z kolei państwem arabskim – a Izraelem doprowadziła wielu analityków do wniosku, że z pewnością Arabia Saudyjska będzie następna, a jeśli nie, to następny będzie Oman. Taka perspektywa nie jest jednak całkiem oczywista. W najnowszym artykule o Arabii Saudyjskiej i zbliżeniu z Izraelem Saahar Klaiman pisze na łamach „Israel Hayom z 18 grudnia 2020 roku:


"Umowa pokojowa z Marokiem jest czwartym porozumieniem między Izraelem a państwem arabskim, które odsuwa na bok sprawę palestyńską. Podczas gdy przywódcy Abu Dhabi, Manamy i Chartumu obiecali kontynuować poparcie dla państwowych aspiracji Palestyńczyków, w ostatecznym rachunku żaden z nich nie wybrał przedłożenia interesów Ramallah ponad własne.  

Podobnie jak z umowami pokojowymi ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Bahrajnem, także tutaj Stany Zjednoczone, które pośredniczyły w umowach, czyniły aluzje, że być może Arabia Saudyjska będzie następnym krajem, który znormalizuje stosunki z Izraelem…"

Więcej

Pora, by świat położył kres
korupcji Hezbollahu i Iranu
Baria Alamuddin

Baria Alamuddin (Źródło: Creativewomen.co)

Znana libańska dziennikarka telewizyjna w saudyjskiej angielskojęzycznej gazecie “Arab News”, pisze o światowym zasięgu kryminalnych działań Hezbollahu, obejmujących szmugiel narkotyków, handel bronią i diamentami, jak również o ich rozlewającym się na wiele krajów systemie prania brudnych pieniędzy. Baria Alamuddin pisze, że Hezbollah upiera się przy kontrolowaniu libańskich ministerstw finansów, zdrowia i transportu właśnie dlatego, że te ministerstwa dają więcej możliwości do prowadzenia nielegalnej działalności – która wzbogaca Hezbollah i jego przywódców. Autorka podkreśla, że kraje zachodnie są skłonne do ugłaskiwania Hezbollahu i Iranu i zamykają oczy na fakt, że "Iran i jego sojusznicy, reprezentują jedną z największych i najbardziej lukratywnych przestępczych franczyz.

Więcej

Szalone rady
dla prezydenta Bidena
Mitchell Bard

Martin Indyk

Mianowanie Martina Indyka po wszystkim, co zdarzyło się między muzułmańskimi krajami a Izraelem, byłoby cofnięciem zegara do koncepcji, że Izrael nadal musi oddawać ziemię na rzecz pokoju.


Prawdopodobnie znacie definicję niepoczytalności podana przez Einsteina: robienie tego samego raz za razem i spodziewanie się innego wyniku. Powinno się zilustrować tę definicję zdjęciami pracowników Departamentu Stanu, którzy zajmowali się Bliskim Wschodem. Pisałem o osiemdziesięciu latach niepowodzeń arabistów i o tym, jak pozostają niczym niezrażeni. Wśród autorów największych niepowodzeń byli ludzie z administracj Obamy, którzy oferują rady prezydentowi-elektowi Joemu Bidenowi, a co gorsza, niektórzy z nich wchodzą do jego administracji.

Więcej

Kiedy załamują się
rządy prawa 
Jonathan S. Tobin

Masowe poparcie prezydenta USA Donalda Trumpa na Kapitolu, gdzie część protestujących wybiła okna i wdarła się do budynku, protestując przeciwko wynikom wyborów. 6 stycznia 2021. Źródło: Zrzut z ekranu YouTube.

Napaść na Kapitol jest szokująca i haniebna. Jest to także przypomnienie, że prawa wszystkich, włącznie z grupami mniejszościowymi, zależą od zachowania porządku i respektu dla demokracji.
To, co zdarzyło się na Kapitolu w dniu, w którym obie Izby Kongresu zebrały się na wspólnej sesji, by zatwierdzić głosy Kolegium Elektorów w wyborach prezydenckich 2020 roku, było haniebne. W bezprecedensowej scenie agresywna tłuszcza, protestując przeciwko wynikowi wyborów, wdarła się do budynku i zmusiła członków Izby Reprezentantów oraz Senatu do ucieczki w poszukiwaniu bezpieczeństwa, chwilowo zatrzymując powtarzający się co cztery lata rytuał oraz dokonując czynów, które będą pamiętane jako haniebne w amerykańskiej historii.

Więcej

“Haniebne” lata Niemiec
w Radzie Bezpieczeństwa ONZ
Soeren Kern

Bliskie przyjrzenie się głosowaniom Niemiec w ONZ na przestrzeni ostatnich kilku lat ujawnia niepokojące podwójne standardy w całym szeregu spraw, szczególnie w sprawie praw człowieka, o których rząd Niemiec twierdzi, że są „kamieniem węgielnym” jego polityki. Na zdjęciu: ambasador przy ONZ, Christoph Heusgen na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Dwuletnia kadencja Niemiec jako niestałego członka Rady Bezpieczeństwa ONZ zakończyła się 31 grudnia 2020 roku. Niemieckie ministerstwo spraw zagranicznych w samochwalczym zestawie swoich domniemanych osiągnięć, by „wzmocnić porządek międzynarodowy”, oświadczyło, że Niemcy zasługują teraz na przyznanie stałego miejsca w Radzie Bezpieczeństwa ONZ.


Bliskie przyjrzenie się głosowaniom Niemiec na przestrzeni ostatnich kilku lat ujawnia niepokojące podwójne standardy w całym szeregu spraw, szczególnie w sprawie praw człowieka, o których rząd Niemiec twierdzi, że są „kamieniem węgielnym” jego polityki.

Więcej
Blue line

Nowy rok: lepszy
czy mniej zły?
Amir Taheri

(Image source: iStock)

Kiedy zaczyna się rok 2021, przypomina mi się wiersz perskiego poety, Masuda Saad Salmana, o nadziei, że nowy rok nie będzie przypominał starego.

Oczywiście Masud wyrażał tę nadzieję z fortecy Nay, gdzie – po wypadnięciu z łask na dworze lokalnego despoty – był od roku uwięziony i gdzie miał pozostawać na resztę życia.   Opłakiwał fakt, że sobota była jak piątek, a kwiecień jak maj, i jego przydział światła słonecznego ograniczał się do bladego promyka z dziury w dachu jego celi. Innymi słowy, było mu gorzej niż wielu z nas w roku, który właśnie skończył się.

Więcej

Pełna hipokryzji, narracja
o szczpieniach w Izraelu
Seth J. Frantzman

Europa jest oburzona. Dlaczego Izrael nie zaszczepił najpierw prezydenta Abbasa? Pierwszym zaszczepionym Izraelczykiem (19 grudnia 2020) był premier Netanjahu. Milionowym był Muhammad Abd al-Wahhab Jabarin w dniu 1 stycznia 2021.

Drugiego stycznia na stronie internetowej BBC opublikowano nadzwyczajną wiadomość. „Izrael prowadzi wyścig szczepień przeciwko wirusowi z 12%, którzy otrzymali zastrzyk”. W artykule zanotowano, że przy “ponad jednym milionie zaszczepionych ludzi Izrael ma bez porównania najwyższy poziom zaszczepień na świecie”. To była pozytywna wiadomość i to właśnie było niezwykłe. Jednak, zamiast zainteresować się, jak Izrael tego dokonał i jakie konsekwencje może to mieć dla innych kampanii szczepień od Londynu do Ammanu, uruchomiono antyizraelski porządek dnia, by wynaleźć opowieść o Izraelu, który nie szczepi Palestyńczyków. 

Więcej

Co mówił Stalin
o fałszowaniu wyborów
Daniel Greenfield


Kiedy Republikanie zaczęli głośno mówić o sfałszowaniu wyborów, w amerykańskich mediach społecznościowych zaczął krążyć cytat słów Stalina o głosowaniu. „Ludzie, którzy głosują, nie decydują o niczym. Ludzie, którzy liczą głosy decydują o wszystkim” – głosiła internetowa wersja. Kiedy ten cytat rozszedł się jak ogień po prerii, nadzorcy z mediów starali się go stłumić.


Sprawdzacze faktów z “USA Today” uznali cytat za fałszywy, twierdząc, że Stalin nigdy niczego takiego nie powiedział, a oparli się na ekspertyzie dwóch profesorów z Vanderbilt University, którzy przysięgli, że nigdy o tym nie słyszeli. Jeden z tych profesorów (który jest dyrektorem studiów nad historią Rosji i Europy Wschodniej), zapewniał, że jest to “przykład amerykańskiej prawicowej paranoi, czynnej manipulacji opinią publiczną lub jawnego faszyzmu”. (Naczytał się Stalina.)

Więcej

Opowieść o Polaku, który się
prawdzie nie kłaniał
Andrzej Koraszewski 

Alistair Cooke, najlepszy korespondent BBC z Ameryki wszechczasów.

Zapytasz oczywiście, o którym, a tu problem jak z wiersza Natana Tenenbauma, bo pretendentów liczne jest grono i należałoby rozpisać plebiscyt. O premierze nie bez racji mówią, że Pinokio, co mówią o Kurskim tego powtarzać nawet nie wypada, Prezes i Rydzyk w jednym stoją domu, nie należy się dziwić, że na tej liście honorowe miejsce ma również kardynał Dziwisz. Dlaczego zatem jako przykład wybieram „Gazetę Wyborczą” i jej zagranicznego korespondenta? Ponieważ nierzetelność i jawna nieuczciwość wśród swoich budzi większy niepokój i poczucie beznadziei. PiS pewnego dnia zniknie, czy zastąpią go inni, równie niezdolni do elementarnej uczciwości? „Wyborcza” jest z definicji „moją” gazetą. Założona przez ludzi, którzy walczyli z systemem totalitarnym, krytyczna wobec nowych autokratów, związana z opcją, na którą (jeśli dożyję) będę prawdopodobnie głosował w następnych wyborach.

Więcej
Dorastać we wszechświecie

Radości Paryża
w czasach koronawirusa
Amir Taheri

Czy nowy pokój zarazi
izraelskich Arabów?
Daled Amos

Rok parasola
i parasolki?
Andrzej Koraszewski 

Abbas chce międzynarodowej
konferencji “pokojowej” 
Bassam Tawil

Opatrzność Boża,
a szczepienia na COVID
Lucjan Ferus

Joseph Massad
i “Brzydki Palestyńczyk”
Elder of Ziyon

Szczepionki mRNA mogą
zrewolucjonizować medycynę?
Matt Ridley

Czy Palestyńczycy zdołają
przystosować się?
Jonathan S. Tobin

Szczepionka mRNA
na koronawirusa
Jerry Coyne

Lobby sprzeciwiające się
stosunkom Izraela w Zatoce
Seth J. Frantzman

Dziwaczny rodzaj
rasistowskiego patriarchatu
Rav Arora

Hamas ukradł
Boże Narodzenie
Hugh Fitzgerald

Episkopat Polski zaleca:
róbta co chceta
Andrzej Koraszewski  

Otwarcie nawiasu
prezydentury Bidena
Amir Taheri

Centrala muszek owocowych:
z Indiana University
Jerry A.Coyne

Blue line
Polecane
artykuły

Cervantes



Wojaki Chrystusa



 Palestyńskie weto



Wzmacnianie układu odpornościowego



Wykluczenie Tajwanu z WHO



Drzazgę źle się czyta



Sześć lat



Pochodzenie



Papież Franciszek



Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa


Wstęga Möbiusa


Przemysł produkcji kłamstw


Jesteś tym, co czytasz,



Radykalne poglądy polityczne


Einstein



Socjologia



Allah stworzyl



Uprzednie doświadczenie



Żydowski exodus



PRL Chrystusem narodów



Odrastające głowy hydry nazizmu



Homeopatia, wibracje i oszustwo


Żołnierz IDF



Prawo powrotu



Mózg i kodowanie predyktywne



Nocna rozmowa



WSzyscy wiedza



Nieustający marsz



Oświecenie Pinker



Alternatywna medycyna zabija


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk