Piątek, 15 stycznia 2021 - 21:56

« Poprzedni Następny »

Fake news or party Pravda

Fake news or party Pravda

Andrzej Koraszewski 2017-04-01

Let’s be honest: fake news is as old as campfires. Tales about killing a dragon, cutting off Hydra’s heads, or about a neighbour who cast a spell on my goat, are surely older than written history. We can say with some confidence that literary fiction is second nature for the third chimpanzee. Tales about diverse miracles were told in order to obtain sexual benefits, material profits or political power. And it worked because the human mind loves far-fetched stories, because it has a tendency to be confirmed in its prejudices, and because critical thinking requires overcoming fear of what others might say.

The term “fake news” suddenly and unexpectedly became fashionable thanks to the unloved new President of the United States, who accused the producers of news of being notoriously economical with the truth. The producers of news returned the accusation and said that the President relied on producers of “fake news”.


Historians have already written a few dozen books about the origins of fake news, and the current outrage in journalistic circles seems to be a knee-jerk reaction. Journalistic circles are fully aware of the high levels of fake news in the media, although individual editorial offices claim (probably in good faith) that it is others who produce fake news, done either for profit or because they belong to a different and therefore immoral political camp.


“Fake news” in all its English beauty (another English phrase which has slunk into the Polish language) is now a part of journalese and so, starting on with the news in the morning I ran smack into the information that “Ziemiec writes about fake news. Guess whether he remembered about news he himself broadcast.” Of course, to say that Ziemiec had borne false witness against his neighbour and now, forgetting about the beam in his own eye he screams the house down about the mote in his brother’s eye, could evoke some inappropriate associations, but to perform an overhead smash with fake news is like waving a fashionable scarf.

In the Soviet Union it was sometimes said that you couldn’t believe anything until Pravda published a denial. This approach was methodologically somewhat flawed but reflected a popular opinion among dissidents that this party media outlet was a generator of fake news.  

We measure the fakiness of a fake by studying the factor of its deviation from reality. As is commonly known it is not always the truth that a fisherman who claims that he caught a “huuuge” fish in reality didn’t catch any fish. He could also have caught a fish not worth mentioning.

When the deviation from reality is an element of ideological identity, it can assume a standard value. Fake news about the 2010 air disaster in Smolensk, for example, assumes different forms, but it basically rules out the possibility that it was an accident caused by a bad decision to try to land in weather conditions in which, as professional pilots say unanimously, no reasonable person would even think of attempting to land.  

Party theory of cognition not only may be the reason for bad recognition but it also reveals a tendency for a conscious or half-conscious serial production of fake news. The half-conscious production of fake news is in some ways more interesting than a conscious one. The conscious one, with its departments of propaganda and campaigning and with experts in black propaganda, was so effective that in the West millions of oblivious people marched in peace marches organized by KGB agents. However, the half-conscious production of fake news exploits diverse “conscience exemptions”, transforming the world into a House of Funny Mirrors. Then, of course, the clients of a rival house are labeled the exclusive producers of fake news.

It can be difficult to draw a firm line between them. Conspiracy theories may be the product of black propaganda and may function in the societal consciousness for decades or even centuries, even when the source no longer exists. (A classic example here is The Protocols of the Elders of Zion, fabricated by the tsarist Okhrana.)

A good piece of fake news, like a good caricature, appeals to deeply ingrained prejudices and stereotypes. It is thus well known that the false news story that Israeli medics went to help on Haiti because they were harvesting transplant organs from the victims sold better than other stories for the simple reason that the idea of a Jew killing Christian children for matzos belonged to fake news that was spread for centuries and was used as a tool to strengthen religious ties.

News stories about Jews may not be the most numerous, but they are among the most popular, and in the analysis of news bad or good but always false[1]they deserve a special place because they show very clearly both the deep need and never ending demand to have a group of people about which any unbelievable story will be recognized as a likely or even true story.

In regard to false news an interesting place is occupied by Holocaust denial. Most Holocaust deniers are found in the Muslim world, where the highest political and religious authorities are capable of declaring in one breath that there was no Holocaust, that Hitler did a good job, and that the real Holocaust is yet to come from Muslim hands because the Jews are behaving like Nazis and organizing a Holocaust of Palestinians.

Writing about the sudden and unexpected fashion of discussing false news, the American legal authority Alan Dershowitz gives some thought to the problem of where the line is between false news and controversial opinions, where the facts are true but interpretations may be biased.      

Freedom of speech and the open marketplace of ideas are not a guarantee that truth, justice or morality will prevail. The most that can be said is that freedom of expression is less worse than its alternatives such as governmental censorship, official truth squads or shutting down the marketplace of ideas. Like democracy itself, untrammeled freedom to express hateful and dangerous lies may be the “worst” policy – except for all the others that have been tried over time.

Perhaps in post-Communist countries we should have remembered it better, but the fresh breeze of freedom seems to be tempting too many with the pornography of party Pravda (that is, “truth”).

Anyway, fake news as a phenomenon deserves our attention, but on the condition that it will not be an obsessive focusing on the mote in our brother’s eye. (Paranoid focusing on the mote in our brother’s eye is a source of countless fake news stories.)

Finding a person who has never repeated an untrue story would most probably border on a miracle. Not because we all like to tell incredible stories but because we can all fall into a trap and we sincerely believe in what we imagined or in what we were told. My father taught me that life deceives everybody, that the fact that we believed in a piece of nonsense is not a problem, but the real problem is to cowardly award ourselves hero medals when we already know that we’ve made an idiot of ourselves.     

¹This is an allusion to the slogan of Radio Free Europe in Communist times: “We broadcast news, bad or good but always true”.

Translation from Polish: Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson.

Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj

Hili: Musimy zmienić świat.
Ja: Dobrze, ale jak to zrobić? 
Hili: Trzeba miauczeć donośnie.


W obronie obiektywności
i liberalizmu
Jeff Jackoby

Legendarny krytyk i wydawca Leon Wieseltier rozpoczął wydawanie nowego pisma poświęconego “rehabilitacji liberalizmu”

Jednym z najbardziej deprymujących zjawisk ostatnich lat jest zanikanie obiektywizmu na wielu obszarach dziennikarstwa i nauki. Zawsze pryncypialna zasada neutralności, przekonanie, że wierność faktom niezależnie od tego do jakich wniosków mogą prowadzić i niezależnie od tego, kogo wzmacniają w politycznych przepychankach, była raczej kwestią wartości niż rygorystycznie przestrzeganej zasady. Uczciwość była jednak traktowana jako ideał. Ten ideał był często naruszany, ale nawet jeśli naturalne ludzkie skłonności nazbyt często popychały, do naginania badanych faktów do ich ideologicznych przekonań, przynajmniej w teorii panowała zgoda, że wierność prawdzie i bezstronność są samym fundamentem dziennikarstwa, nauczania i pracy badacza.


Pandemia zniszczyła
turystykę protestu
Seth J. Frantzman


Kiedy mieszkałem w Jerozolimie w co drugi piątek grupa europejskich aktywistów w wieku średnim urządzała antyizraelskie protesty niedaleko mojego domu.  

Można było natknąć się na nich później w jednym z pubów Jerozolimy. Byli to na ogół Niemcy lub Szwedzi i przyjechali tutaj na tydzień aktywizmu, głównie na Zachodnim Brzegu.

Ci szczególnie eleganccy nosili palestyńskie szaliki i mówili o najnowszej “demo” i o “okropnych Izraelczykach”. Popijali palestyńskie piwo Taybeh, jeśli mogli je znaleźć. W ciągu wieczora topili całkiem sporo gotówki w izraelskich barach, których ewidentnie nie bojkotowali.  

Blue line

Bóg, ojczyzna, nędza
i zniewolenie
Andrzej Koraszewski 

Radziecki plakat z 1930 roku (autor nieznany)

Ucieszyłem się widząc artykuł z informacją o badaniach nad wpływem religii na rozwój gospodarczy i poziom życia. Kiedyś to była moja działka, badałem jak dawne różnice między społeczeństwami z odmiennymi  kulturami religijnymi zacierały się pod wpływem reform, ale również w wyniku sekularyzacji (rozdziału państwa i kościoła) i laicyzacji. Okazało się jednak, że słowo badania zostało w tym przypadku użyte na wyrost. Business Insider Polska przejrzał garść statystyk Międzynarodowego Funduszu Walutowego i zestawił je z danymi na temat wyznań, wspominając przy okazji, że był taki socjolog, który nazywał się Max Weber.


Niezwykle ważny głos
na rzecz pokoju
Khaled Abu Toameh

Kiedy ktoś o znaczeniu i pozycji George’a Kurdahiego otwarcie mówi, że do krajów arabskich należy decyzja, czy chcą zawrzeć pokój z Izraelem, wysyła to komunikat do milionów Arabów, że pomysł ustanowienia stosunków z Izraelem może jednak nie być taki zły. (Zdjęcie: Yahya Al Qahtani/Flickr/CC by 2.0)

George Kurdahi jest jednym z najbardziej wpływowych prezenterów telewizyjnych w świecie arabskim. 26 grudnia 2020 roku zaskoczył wielu swoich fanów mówiąc, że kraje arabskie mają prawo do znormalizowania stosunków z Izraelem.  

Urodzony w Libanie Kurdahi, były gospodarz arabskiej wersji teleturnieju “Kto chce zostać milionerem?”, rozgniewał także wielu Arabów i muzułmanów przez krytykowanie wspieranej przez Iran organizacji terrorystycznej Hezbollah, jak też Palestyńczyków. Do niedawna uważano Kurdahiego za zwolennika Hezbollahu i przeciwnika stosunków z Izraelem.  
Wypowiedzi Kurdahiego podczas wywiadu dla libańskiej Sawt Beirut International TV, odzwierciedlają poglądy rosnącej liczby Libańczyków i Arabów w sprawie normalizacji stosunków z Izraelem, destrukcyjnej polityki i działań Hezbollahu oraz rozpowszechnionego rozczarowania Palestyńczykami żyjącymi w krajach arabskich.   

W ostatnich kilku dniach Kurdahiego potępiło kilku Arabów, którzy powiedzieli, że maska wreszcie spadła z jego twarzy i oskarżyli go o zdradę i o to, że opłacają go bogate państwa Zatoki.

Blue line

Media społecznościowe
cenzorem XXI wieku
Grzegorz Lindenberg

Cenzura mediów społecznościowych (zdj. Pixabay)

Głównym zagrożeniem dla wolności słowa w krajach demokratycznych nie są dziś bezsilne rządy, tylko potęga social mediów i firm technologicznych – pięciu firm, które decydują o tym, kto i o czym może z innymi rozmawiać.


Palestyński dziennikarz
o Bractwie Muzułmańskim
Adli Sadek

'Adli Sadek (źródło:

Adli Sadek został wyrzucony z Fatahu w 2016 r. za popieranie frakcji Muhammada Dahlana i za udział w kampanii przeciwko prezydentowi Autonomii Palestyńskiej. Wcześniej był urzędnikiem palestyńskiego ministerstwa spraw zagranicznych oraz członkiem Rewolucyjnej Rady Fatahu. Po zamachu terrorystycznym w Wiedniu 2 listopada 2020 r. Adli Sadek, opublikował w wychodzącej w Londynie gazecie “Al-Arab” artykuł zatytułowany „Jaki szatański umysł spłodził ten terror?”. Jak pisze, Bractwo Muzułmańskie (BM),  które nadal jest aktywne na arenie politycznej w świecie arabskim i muzułmańskim, a także w krajach niemuzułmańskich, nie tylko nie jest umiarkowane ale propaguje takfir, czyli oskarżanie innych muzułmanów o herezje i wzywanie do zabijania ich. Kluczem do walki z terrorem jest odrzucenie ideologii Bractwa Muzułmańskiego.


Depcząc zdrowy
Noru Tsalic

Ślepa sprawiedliwość

Szóstego stycznia były zamieszki na Kapitolu. Agresywna tłuszcza wdarła się do budynku, powodując, że ustawodawcy rozbiegli się, szukając schronienia w innych pomieszczeniach. Było to haniebne, obrzydliwe wydarzenie. Oczywiście, ludzie mają prawo protestować i demonstrować, chociaż lepiej, jeśli takich środków używają ci, którzy nie są u władzy. Widok prezydenta USA, który wzywa do demonstracji, jest żałosny – by powiedzieć najłagodniej – i jest nieodpowiedzialne z jego strony używanie języka, który można interpretować jako szczucie.  


i odwieczna plaga
Liat Collins

Kobieta czeka na szczepienie przeciwko koronawirusowi w Umm el-Fahm w niedzielę 3 stycznia.(zdjęcie: AMMAR AWAD/REUTERS)

Wygląda na to, że w konsekwencji izraelskiego programu  szczepień przeciwko koronawirusowi cierpię na dziwny efekt uboczny: nagłe wspomnienia typu flashback.


Kiedy kraj rozpoczął imponujący plan masowych szczepień i w ciągu trzech tygodni podał 1,5 milionowi obywateli pierwszą dawkę, Izrael stał się przedmiotem zazdrości wielu innych państw. Globalne media podchwyciły tę wiadomość i Izrael z Narodu Start-upów zmienił przydomek na Naród Szczepień.


Zamach na dyskurs
wieczorową porą
Andrzej Koraszewski 

Pokojowe protesty w Minneapolis. 29 maja 2020. (Zrzut z ekranu z wideo). 

Zakochałem, się w tym „zamachu na dyskurs”. Po lekturze któregoś z rzędu artykułu na temat Trumpa i wydarzeń w Ameryce wyruszyłem na normalny obchód miejsc, z których zbieram wiadomości dobre lub złe, ale rzadko bezstronnie prezentowane i natrafiłem na opowieść o arabskim dziennikarzu, który w Bejrucie odważył się powiedzieć, że nie ma nic przeciwko pokojowi z Izraelem, jak również, że Palestyńczycy zasługują na krytykę, a Hezbollah jest organizacją terrorystyczną niszczącą Liban. Właśnie w reakcji na to wystąpienie inny arabski dziennikarz nazwał je „zamachem na dyskurs”, wywołując tym stwierdzeniem gwałtowną burzę w moim mózgu.


„Guardian” i kłamstwo
o „izraelskim apartheidzie”
Adam Levick

Laureat pokojowej Nagrody Nobla biskup D. Tutu

Chociaż artykuł Desmonda Tutu w “Guardianie” jest przedstawiony tak, aby wydawało się, że traktuje o domniemanym arsenale nuklearnym Izraela, kiedy go czytamy, dowiadujemy się, że ten południowoafrykański, anglikański duchowny miał jednak inny cel: propagowanie kłamstwa, że Izrael jest państwem apartheidu.
Artykuł z 31 grudnia (Joe Biden should end the US pretence over Israel’s ‘secret’ nuclear weapons [Joe Biden powinien skończyć z udawaniem w sprawie “tajnej” broni nuklearnej Izraela]), natychmiast przechodzi do porównania Izraela z Afryką Południową.

Blue line

Biegnące ku dorosłości. 
Czyli dzieci szybko dojrzewają
Lucjan Ferus

Powyższy tytuł nawiązuje do pewnej książki, o której będzie później. Do rzeczy zatem. Czytelnicy tego portalu wiedzą, iż jestem szczęśliwym dziadkiem (przynajmniej na razie) dwóch dorodnych wnuczek. Starsza niebawem skończy 16 lat, a młodsza kończy właśnie 11. No i co z tego?! Też mi wielka osobliwość! (mogą stwierdzić osoby postronne). I słusznie, lecz warte jest zastanowienia, co w tym wieku dzieje się z ich życiem. 


Arabia Saudyjska
i problemy normalizacji
Hugh Fitzgerald

Normalizacja stosunków między Marokiem – czwartym z kolei państwem arabskim – a Izraelem doprowadziła wielu analityków do wniosku, że z pewnością Arabia Saudyjska będzie następna, a jeśli nie, to następny będzie Oman. Taka perspektywa nie jest jednak całkiem oczywista. W najnowszym artykule o Arabii Saudyjskiej i zbliżeniu z Izraelem Saahar Klaiman pisze na łamach „Israel Hayom z 18 grudnia 2020 roku:

"Umowa pokojowa z Marokiem jest czwartym porozumieniem między Izraelem a państwem arabskim, które odsuwa na bok sprawę palestyńską. Podczas gdy przywódcy Abu Dhabi, Manamy i Chartumu obiecali kontynuować poparcie dla państwowych aspiracji Palestyńczyków, w ostatecznym rachunku żaden z nich nie wybrał przedłożenia interesów Ramallah ponad własne.  

Podobnie jak z umowami pokojowymi ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Bahrajnem, także tutaj Stany Zjednoczone, które pośredniczyły w umowach, czyniły aluzje, że być może Arabia Saudyjska będzie następnym krajem, który znormalizuje stosunki z Izraelem…"

Blue line

Pora, by świat położył kres
korupcji Hezbollahu i Iranu
Baria Alamuddin

Baria Alamuddin (Źródło:

Znana libańska dziennikarka telewizyjna w saudyjskiej angielskojęzycznej gazecie “Arab News”, pisze o światowym zasięgu kryminalnych działań Hezbollahu, obejmujących szmugiel narkotyków, handel bronią i diamentami, jak również o ich rozlewającym się na wiele krajów systemie prania brudnych pieniędzy. Baria Alamuddin pisze, że Hezbollah upiera się przy kontrolowaniu libańskich ministerstw finansów, zdrowia i transportu właśnie dlatego, że te ministerstwa dają więcej możliwości do prowadzenia nielegalnej działalności – która wzbogaca Hezbollah i jego przywódców. Autorka podkreśla, że kraje zachodnie są skłonne do ugłaskiwania Hezbollahu i Iranu i zamykają oczy na fakt, że "Iran i jego sojusznicy, reprezentują jedną z największych i najbardziej lukratywnych przestępczych franczyz.


Szalone rady
dla prezydenta Bidena
Mitchell Bard

Martin Indyk

Mianowanie Martina Indyka po wszystkim, co zdarzyło się między muzułmańskimi krajami a Izraelem, byłoby cofnięciem zegara do koncepcji, że Izrael nadal musi oddawać ziemię na rzecz pokoju.

Prawdopodobnie znacie definicję niepoczytalności podana przez Einsteina: robienie tego samego raz za razem i spodziewanie się innego wyniku. Powinno się zilustrować tę definicję zdjęciami pracowników Departamentu Stanu, którzy zajmowali się Bliskim Wschodem. Pisałem o osiemdziesięciu latach niepowodzeń arabistów i o tym, jak pozostają niczym niezrażeni. Wśród autorów największych niepowodzeń byli ludzie z administracj Obamy, którzy oferują rady prezydentowi-elektowi Joemu Bidenowi, a co gorsza, niektórzy z nich wchodzą do jego administracji.


Kiedy załamują się
rządy prawa 
Jonathan S. Tobin

Masowe poparcie prezydenta USA Donalda Trumpa na Kapitolu, gdzie część protestujących wybiła okna i wdarła się do budynku, protestując przeciwko wynikom wyborów. 6 stycznia 2021. Źródło: Zrzut z ekranu YouTube.

Napaść na Kapitol jest szokująca i haniebna. Jest to także przypomnienie, że prawa wszystkich, włącznie z grupami mniejszościowymi, zależą od zachowania porządku i respektu dla demokracji.
To, co zdarzyło się na Kapitolu w dniu, w którym obie Izby Kongresu zebrały się na wspólnej sesji, by zatwierdzić głosy Kolegium Elektorów w wyborach prezydenckich 2020 roku, było haniebne. W bezprecedensowej scenie agresywna tłuszcza, protestując przeciwko wynikowi wyborów, wdarła się do budynku i zmusiła członków Izby Reprezentantów oraz Senatu do ucieczki w poszukiwaniu bezpieczeństwa, chwilowo zatrzymując powtarzający się co cztery lata rytuał oraz dokonując czynów, które będą pamiętane jako haniebne w amerykańskiej historii.


“Haniebne” lata Niemiec
w Radzie Bezpieczeństwa ONZ
Soeren Kern

Bliskie przyjrzenie się głosowaniom Niemiec w ONZ na przestrzeni ostatnich kilku lat ujawnia niepokojące podwójne standardy w całym szeregu spraw, szczególnie w sprawie praw człowieka, o których rząd Niemiec twierdzi, że są „kamieniem węgielnym” jego polityki. Na zdjęciu: ambasador przy ONZ, Christoph Heusgen na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Dwuletnia kadencja Niemiec jako niestałego członka Rady Bezpieczeństwa ONZ zakończyła się 31 grudnia 2020 roku. Niemieckie ministerstwo spraw zagranicznych w samochwalczym zestawie swoich domniemanych osiągnięć, by „wzmocnić porządek międzynarodowy”, oświadczyło, że Niemcy zasługują teraz na przyznanie stałego miejsca w Radzie Bezpieczeństwa ONZ.

Bliskie przyjrzenie się głosowaniom Niemiec na przestrzeni ostatnich kilku lat ujawnia niepokojące podwójne standardy w całym szeregu spraw, szczególnie w sprawie praw człowieka, o których rząd Niemiec twierdzi, że są „kamieniem węgielnym” jego polityki.


Nowy rok: lepszy
czy mniej zły?
Amir Taheri

(Image source: iStock)

Kiedy zaczyna się rok 2021, przypomina mi się wiersz perskiego poety, Masuda Saad Salmana, o nadziei, że nowy rok nie będzie przypominał starego.

Oczywiście Masud wyrażał tę nadzieję z fortecy Nay, gdzie – po wypadnięciu z łask na dworze lokalnego despoty – był od roku uwięziony i gdzie miał pozostawać na resztę życia.   Opłakiwał fakt, że sobota była jak piątek, a kwiecień jak maj, i jego przydział światła słonecznego ograniczał się do bladego promyka z dziury w dachu jego celi. Innymi słowy, było mu gorzej niż wielu z nas w roku, który właśnie skończył się.


Pełna hipokryzji, narracja
o szczpieniach w Izraelu
Seth J. Frantzman

Europa jest oburzona. Dlaczego Izrael nie zaszczepił najpierw prezydenta Abbasa? Pierwszym zaszczepionym Izraelczykiem (19 grudnia 2020) był premier Netanjahu. Milionowym był Muhammad Abd al-Wahhab Jabarin w dniu 1 stycznia 2021.

Drugiego stycznia na stronie internetowej BBC opublikowano nadzwyczajną wiadomość. „Izrael prowadzi wyścig szczepień przeciwko wirusowi z 12%, którzy otrzymali zastrzyk”. W artykule zanotowano, że przy “ponad jednym milionie zaszczepionych ludzi Izrael ma bez porównania najwyższy poziom zaszczepień na świecie”. To była pozytywna wiadomość i to właśnie było niezwykłe. Jednak, zamiast zainteresować się, jak Izrael tego dokonał i jakie konsekwencje może to mieć dla innych kampanii szczepień od Londynu do Ammanu, uruchomiono antyizraelski porządek dnia, by wynaleźć opowieść o Izraelu, który nie szczepi Palestyńczyków. 


Co mówił Stalin
o fałszowaniu wyborów
Daniel Greenfield

Kiedy Republikanie zaczęli głośno mówić o sfałszowaniu wyborów, w amerykańskich mediach społecznościowych zaczął krążyć cytat słów Stalina o głosowaniu. „Ludzie, którzy głosują, nie decydują o niczym. Ludzie, którzy liczą głosy decydują o wszystkim” – głosiła internetowa wersja. Kiedy ten cytat rozszedł się jak ogień po prerii, nadzorcy z mediów starali się go stłumić.

Sprawdzacze faktów z “USA Today” uznali cytat za fałszywy, twierdząc, że Stalin nigdy niczego takiego nie powiedział, a oparli się na ekspertyzie dwóch profesorów z Vanderbilt University, którzy przysięgli, że nigdy o tym nie słyszeli. Jeden z tych profesorów (który jest dyrektorem studiów nad historią Rosji i Europy Wschodniej), zapewniał, że jest to “przykład amerykańskiej prawicowej paranoi, czynnej manipulacji opinią publiczną lub jawnego faszyzmu”. (Naczytał się Stalina.)


Opowieść o Polaku, który się
prawdzie nie kłaniał
Andrzej Koraszewski 

Alistair Cooke, najlepszy korespondent BBC z Ameryki wszechczasów.

Zapytasz oczywiście, o którym, a tu problem jak z wiersza Natana Tenenbauma, bo pretendentów liczne jest grono i należałoby rozpisać plebiscyt. O premierze nie bez racji mówią, że Pinokio, co mówią o Kurskim tego powtarzać nawet nie wypada, Prezes i Rydzyk w jednym stoją domu, nie należy się dziwić, że na tej liście honorowe miejsce ma również kardynał Dziwisz. Dlaczego zatem jako przykład wybieram „Gazetę Wyborczą” i jej zagranicznego korespondenta? Ponieważ nierzetelność i jawna nieuczciwość wśród swoich budzi większy niepokój i poczucie beznadziei. PiS pewnego dnia zniknie, czy zastąpią go inni, równie niezdolni do elementarnej uczciwości? „Wyborcza” jest z definicji „moją” gazetą. Założona przez ludzi, którzy walczyli z systemem totalitarnym, krytyczna wobec nowych autokratów, związana z opcją, na którą (jeśli dożyję) będę prawdopodobnie głosował w następnych wyborach.

Blue line

Radości Paryża
w czasach koronawirusa
Amir Taheri

"Szczęściarzu, jesteś teraz w Paryżu” – mówi przyjaciel, który zadzwonił z Nowego Jorku – “A my tu jak szczury w pudle gonimy w kółko”.

W ciągu ostatnich tygodni słyszałem podobne szlochy przyjaciół z Londynu i Berlina, nie wspominając o Bejrucie i Teheranie. Zapewne samo słowo Paryż skłania moich rozmówców do wyobrażania sobie wspaniałości, których muszę doświadczać będąc w tych ponurych dniach pandemii koronawirusa w Mieście Światła.


Czy nowy pokój zarazi
izraelskich Arabów?
Daled Amos

Mansour Abbas (Wideo youtube, zrzut z ekranu)

Podczas ostatnich kilku miesięcy obserwowaliśmy, jak Zjednoczone Emiraty Arabskie, Bahrajn, Sudan i Maroko zawarły pokój z Izraelem. Przy administracji Bidena gotowej do przejęcia spraw w ciągu kilku tygodni doszliśmy do końca tego historycznego rozdziału o pokoju na Bliskim Wschodzie.


Jeśli jednak obecnie impet do pokoju między arabskimi państwami a Izraelem doprowadził nas tak daleko, jak mógł, nadal może mieć on potencjał dla Arabów żyjących w samym Izraelu.


Rok parasola
i parasolki?
Andrzej Koraszewski 

Zabawy w przewidywanie przyszłości nigdy mnie nie bawiły, więc chociaż są pewne podstawy, by sądzić, że ten rok będzie w Polsce rokiem parasola i parasolki, nic nie jest przesądzone. Rok parasola, to oczywiście oczekiwanie, że szczepionka (lub szczepionki) na Covid19, zakończy dramat pandemii i pozwoli na powrót do normalności. Rok parasolki to możliwość, że protesty społeczeństwa, a przede wszystkim kobiet, przeciw amoralnym i barbarzyńskim prawom przyniosą jakościową zmianę postaw wyborców i więcej mądrości polityków.


Abbas chce międzynarodowej
konferencji “pokojowej” 
Bassam Tawil

Jeśli prezydent Autonomii Palestyńskiej, Mahmoud Abbas, jest szczery, kiedy mówi o zorganizowaniu konferencji pokojowej, powinien najpierw nakazać swoim ludziom w Fatahu, by przestali podżegać do przemocy wobec Izraela i do wzywania jego żołnierzy i obywateli do „wyzwolenia Palestyny”. 

Rządząca frakcja palestyńska, Fatah, właśnie obchodziła 56. rocznicę pierwszego przeprowadzonego zamachu terrorystycznego 1 stycznia 1965 roku przez obiecanie (po arabsku) kontynuowania walki o pozbycie się Izraela. Tego dnia terroryści z Fatahu próbowali wysadzić w powietrze  Narodowe Wodociągi Izraela. Tymczasem przywódca Fatahu, prezydent Autonomii Palestyńskiej, Mahmoud Abbas, próbują namówić kraje arabskie i resztę świata, by naciskali na Izrael w zamian za powrót do stołu negocjacyjnego z Palestyńczykami. 

Dorastać we wszechświecie

Opatrzność Boża,
a szczepienia na COVID
Lucjan Ferus

Joseph Massad
i “Brzydki Palestyńczyk”
Elder of Ziyon

Szczepionki mRNA mogą
zrewolucjonizować medycynę?
Matt Ridley

Czy Palestyńczycy zdołają
przystosować się?
Jonathan S. Tobin

Szczepionka mRNA
na koronawirusa
Jerry Coyne

Lobby sprzeciwiające się
stosunkom Izraela w Zatoce
Seth J. Frantzman

Dziwaczny rodzaj
rasistowskiego patriarchatu
Rav Arora

Hamas ukradł
Boże Narodzenie
Hugh Fitzgerald

Episkopat Polski zaleca:
róbta co chceta
Andrzej Koraszewski  

Otwarcie nawiasu
prezydentury Bidena
Amir Taheri

Centrala muszek owocowych:
z Indiana University
Jerry A.Coyne

Administracja Bidena
i “Wojna o prawo powrotu”
Vic Rosenthal

Wypas środowiskowych
Andrzej Koraszewski 

Więcej niż tylko pokój
– normalność
Daled Amos

koniunkcja planet
Lucjan Ferus

Blue line


Wojaki Chrystusa

 Palestyńskie weto

Wzmacnianie układu odpornościowego

Wykluczenie Tajwanu z WHO

Drzazgę źle się czyta

Sześć lat


Papież Franciszek


Pseudonaukowa histeria...

Panstwo etc

Biły się dwa bogi

 Forma przejściowa

Wstęga Möbiusa

Przemysł produkcji kłamstw

Jesteś tym, co czytasz,

Radykalne poglądy polityczne



Allah stworzyl

Uprzednie doświadczenie

Żydowski exodus

PRL Chrystusem narodów

Odrastające głowy hydry nazizmu

Homeopatia, wibracje i oszustwo

Żołnierz IDF

Prawo powrotu

Mózg i kodowanie predyktywne

Nocna rozmowa

WSzyscy wiedza

Nieustający marsz

Oświecenie Pinker

Alternatywna medycyna zabija

Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk