Prawda

Poniedziałek, 26 lutego 2024 - 11:16

« Poprzedni Następny »


Gaza i narracja dekolonizacji


Hussain Abdul-Hussain 2023-11-14


W zachodnich poglądach na arabskie społeczeństwa częste kryje się głębokie niezrozumienie jednej ważnej sprawy – arabskiej sprawczości.

Moja żydowsko-amerykańska sąsiadka urodziła się i wychowała w Kalifornii. Jej nienawiść do Izraela jest równa nienawiści jaką Izrael jest darzony przez Hamas. Kiedy nas odwiedziła, jej uwagę przykuła książka znajdująca się u mnie na półce: The Arab Mind. Wydrukowana w 1976 r. i przedrukowana w 2002 r. ta klasyczna pozycja Raphaela Pataia była podobno jedną z ulubionych książek neokonserwatystów z administracji Busha, do tego stopnia, że egzemplarze rozdano wojsku jako przewodnik w wojnie z terroryzmem.

„Dlaczego kupiłeś i przeczytałeś taką rasistowską książkę?” zapytała moja sąsiadka. Ona sama po zobaczeniu wszystkich negatywnych recenzji zdecydowała się nie kupować tej książki ani jej nie czytać. Moja sąsiadka spędziła trochę czasu w Syrii i nauczyła się nawet trochę arabskiego.


W swojej książce Orientalism palestyńsko-amerykański naukowiec Edward Said skrytykował The Arab Mind za wymazanie „wielu różnic między Arabami (kimkolwiek w rzeczywistości są) na rzecz jednej różnicy, tej, która odróżnia Arabów od wszystkich innych”. Said dorastał w anglojęzycznym domu, opuścił świat arabski jeszcze przed ukończeniem szkoły średniej, nauczył się arabskiego w wieku trzydziestu lat i całe swoje dorosłe życie spędził w Nowym Jorku.  


I oto ja – Arab urodzony w muzułmańskiej rodzinie i wychowany kolejno w Bagdadzie, Baalbeku i Bejrucie, dopóki, po trzydziestce, nie przeprowadziłem się do Stanów Zjednoczonych – otrzymywałem pouczenia od Amerykanów o tym, które książki obrażają moją rasę. Choć nieco przestarzała, The Arab Mind jest socjologiczną pracą, która skrupulatnie oddaje arabskie zachowania społeczne.  


Ani mojej sąsiadki, ani Saida nie obchodziła akademicka zgodność książki z rzeczywistością. Obchodziło ich tylko to, że była sprzeczna z ich teorią, iż wszelka krytyka Arabów jest rasizmem, jeśli jest pisana przez nie-Arabów; i wyrazem samonienawiści, jeśli krytyka przychodzi ze strony Arabów. Dla tych Amerykanów jest czymś niewyobrażalnym, że Arabowie mogą być na tyle mądrzy i zdolni, by spojrzeć na samych siebie, odważać się na samokrytykę i wzywać do reform społecznych i politycznych. W ich mniemaniu Arabowie nie mieli żadnej sprawczości. Ich bolączki zostały w całości spowodowane przez siły zewnętrzne. Zakończą się one dopiero wtedy, gdy obcy zostaną pokonani. 


Historia pokazuje jednak, że zachodni kolonializm na terytoriach arabskich, który prawdopodobnie rozpoczął się wraz z lądowaniem armii Napoleona w Egipcie w 1798 r., nie zmienił przebiegu wielowiekowej degrengolady arabskiej kultury. W każdym razie zachodni kolonializm pomógł nieco zatrzymać upadek, ratując dziedzictwo arabskie poprzez dekodowanie starożytnych języków i zachowanie zabytków archeologicznych. Gdyby Europejczycy nie kolonizowali, nie tworzyli państw arabskich, a następnie nie przyznali im niepodległości, Arabowie prawie na pewno do dziś żyliby w tureckich prowincjach.


Inwazja Napoleona spowodowała otwarcie oczu muzułmanów na przepaść, jaka otworzyła się między nimi a rozwiniętym Zachodem. Wywiązała się debata, znana jako epoka arabskiego renesansu lub Nahda (około 1870-1950), w wyniku której wyłoniły się dwie „szkoły” intelektualistów: postępowcy argumentowali, że islam powinien zostać zmodernizowany, głównie poprzez umieszczenie świętych tekstów w kontekście VII wieku i niestosowanie ich do czasów współczesnych. Konserwatyści wierzyli, że muzułmanie pozostali w tyle, ponieważ porzucili swoją religię; że aby odwrócić swój upadek, muzułmanie muszą wskrzesić Złoty Wiek islamu, przywracając ortodoksyjną wiarę. Ze szkoły konserwatywnej zrodziło się coś, co stało się znane jako islam polityczny lub islamizm, który dąży do stworzenia islamskiego rządu, zwykle w stylu rządów króla-filozofa, podobnego do tego, co wyobrażał sobie Platon.


Tymczasem arabscy postępowcy związali się z ruchem Globalnego Południa i przyjęli antyzachodnią retorykę, począwszy od 1955 r., kiedy egipski Gamal Abdel Nasser dołączył do wpływowej Konferencji Azjatycko-Afrykańskiej w Bandungu. W odpowiedzi na tę dynamikę arabscy konserwatyści sprzymierzyli się z kapitalistycznym Zachodem, aby pokonać swoich rywali – świeckich postępowców, których często sponsorował „ateistyczny Związek Radziecki”. Kiedy konserwatyści zwyciężyli, zwrócili się przeciwko „niewiernemu Zachodowi”. Końcowy rezultat był taki, że arabskie trendy intelektualne, zarówno świeckie, jak i religijne, obwiniały Zachód za wszystkie arabskie bolączki.


Konserwatywne myślenie arabskie jest identyczne z myśleniem mojej postępowej żydowsko-amerykańskiej sąsiadki: imperialny Zachód, a nie Arabowie, jest odpowiedzialny za arabską nędzę. Rozwiązaniem tej sytuacji jest dekolonizacja.


Jednak mocarstwa zachodnie (głównie europejskie) opuściły Bliski Wschód i Afrykę Północną ponad pół wieku temu. Dla arabskiego obserwatora Izrael stał się stosownym substytutem arabskiej wściekłości na Zachód. Antyimperialni, postępowi Arabowie postrzegali Żydów jako obcych kolonistów, którzy imigrowali z Europy do Mandatu Palestyny. Nie miało znaczenia, że w 1950 r. już połowa ludności żydowskiej Izraela to byli przybysze z krajów arabskich.


Tymczasem konserwatywni islamistyczni Arabowie odnajdywali w islamskich pismach i tradycji to, czego potrzebowali, aby oczerniać Żydów. I chociaż arabscy postępowcy i konserwatyści byli zaangażowani w krwawe wojny przeciwko sobie nawzajem, obwinianie Izraela za wszelkie zło zawsze przezwyciężało wewnętrzne podziały.


Nierozwiązywalny konflikt arabsko-izraelski dał Arabom najlepsze narzędzie do odwracania uwagi od własnych niepowodzeń i zrzucania za nie winy na niearabskie mocarstwo. Izrael stał się dywanikiem, pod który Arabowie zamiatali swoje niepowodzenia. Dobrym przykładem jest pierwsza wojna libańska.


W 1982 r., by powstrzymać ataki na swoją północną granicę, Izrael zajął Liban, wyrzucił bojówki palestyńskie do Tunezji i ustanowił strefę bezpieczeństwa na południu. Do czasu wycofania się Izraela w 2000 r. Libańczycy obwiniali izraelską okupację zarówno za swoją niezdolność do stworzenia skutecznego rządu, jak i za niezgodne z konstytucją istnienie milicji Hezbollahu. Kiedy Izrael wycofał się, ONZ wyznaczyła granicę. Były prezydent Libanu Emile Lahoud formalnie podpisał się pod tak zwaną Błękitną Linią, quasi-oficjalną granicą.


Zakończenie oficjalnych działań wojennych między Libanem a Izraelem odebrało Hezbollahowi raison d’etre. Dlatego też grupa ta wymyśliła nowy plan – twierdząc, że farmy Shebaa, które Izrael nazywa Har Dov, to terytorium Libanu, które nadal (bezprawnie) znajduje się pod izraelską okupacją. Hezbollah argumentował, że w związku z tym musiał utrzymać swoją uzbrojoną milicję, aby wyzwolić niewielki kawałek ziemi, który Izrael zdobył od Syrii w 1967 r. W ten sposób Hezbollah przesunął linię mety w debacie. Utrzymali Liban w stanie wojny, nie rozwiązując się i nie pozwalając Bejrutowi na rozwój gospodarki i dobrobyt.


W 2005 r. Izrael powtórzył jednostronne wycofywanie się, tym razem ze Strefy Gazy. Zamiast budować sprawny rząd, który mógłby rozszerzyć swoją władzę na Zachodni Brzeg, Hamas – islamistyczna proirańska milicja, podobnie jak Hezbollah – zajął Strefę Gazy w zamachu stanu w 2007 r., po porażce partii Fatah w wyborach w 2006 r., prowadząc bitwę, w której Hamas zabił ponad 300 funkcjonariuszy Fatahu z Autonomii Palestyńskiej. Od tego czasu w Strefie Gazy nie odbyły się żadne wybory.  


Gdyby Izrael był przyczyną problemów arabskich, to jego wycofanie się z Libanu i Gazy powinno było doprowadzić do poprawy rządów i standardów życia na tych dwóch terytoriach. Stało się dokładnie odwrotnie. 


W latach 2000–2023 gospodarka libańska załamała się, kiedy runęły w dół wszystkie wskaźniki zarządzania. Według serwisu danych Global Economy w 1996 r. Liban zajmował 109. miejsce na 191 krajów w kategorii „rządów prawa”. Do 2006 r. Liban spadł na 126. miejsce, a w 2021 r. aż na 162. Podobnie Liban cierpiał z powodu szerzącej się korupcji. W 2004 r. Liban zajmował 97. miejsce na 145 w Corruption Perception Index. W 2022 r. Liban zajmował 150. miejsce na 180.


Podobnie jak w przypadku Libanu, w Gazie spadły wszystkie wskaźniki wydajności gospodarki i sprawowania rządów.


Kraje arabskie, takie jak Liban, Irak, Jemen, Sudan i Libia, sprawują suwerenność nad każdym centymetrem swojej ziemi od co najmniej piętnastu lat. Jednak wszystkie pięć krajów to państwa upadające. Ich obywatele ryzykują życie na łodziach śmierci, aby przepłynąć Morze Śródziemne i żyć w tych właśnie krajach europejskich, przeciwko którym kilkadziesiąt lat temu walczyli ich arabscy przodkowie. Kiedy w 2020 r. prezydent Francji Macron odwiedził Liban, ponad 50 tys. Libańczyków podpisało się pod skierowaną do niego petycją, w której wzywali Francję do przywrócenia mandatu nad Libanem, który wygasł w 1943 r. 


Arabskie niepowodzenia w rządzeniu własnymi suwerennymi krajami są dowodem na to, że ich problemy mają swoje źródło wewnątrz i że wszelkie rzeczywiste lub konstruktywne rozwiązania będą wymagały przejścia od obwiniania Zachodu i Izraela do wspólnego wysiłku samokrytyki i reform.


Ponieważ narracja zachodnich postępowców o dekolonizacji kładzie nacisk na obdzieranie Arabów i innych tubylców ze sprawczości przez obwinianie wyłącznie europejskiego kolonializmu, nie pomaga ona Arabom w rozwiązaniu ich niedociągnięć. Jak już, to zachodnia postępowa retoryka w rzeczywistości opóźnia dramatycznie potrzebny arabski dzień rozliczenia. I tylko wzmacnia program konserwatywnych islamistów, ten właśnie, którego broni islamistyczny Iran i jego bojówki w Iraku, Syrii, Libanie, Jemenie i Gazie – wszystkich pięciu upadających państwach arabskich, bez przebłysku nadziei na reformy i poprawę.


Nowe początki często występują w przebraniu bolesnych zakończeń. Taka może być przyszłość obecnej wojny Izraela mającej na celu rozbicie Hamasu. Kiedy ta wspierana przez Iran milicja, która sprzeciwia się jakimkolwiek porozumieniom pokojowym z Izraelem, zostanie wyeliminowana, Arabowie, którzy widzą rzeczywistość, będą mieli przestrzeń niezbędną do zintensyfikowania działań, spojrzenia w głąb siebie, prowadzenia debaty i opowiedzenia się za reformami, za budowaniem potencjału i dobrym zarządzaniem.


To niefortunne, że jak dotąd arabską reakcją na wojnę w Gazie zarządza tłuszcza i dominuje populistyczna retoryka. Tylko po klęsce konserwatywnego islamistycznego Hamasu Arabowie i Palestyńczycy będą mogli dokonać lepszego wyboru swojej teraźniejszości i przyszłości, wykorzystując szansę i budując od nowa, tym razem – zajmując się swoimi wewnętrznymi słabościami, zamiast obsesyjnie zastanawiać się nad reakcją zewnętrzną na arabską porażkę.

 

Link do oryginału: https://hussainabdulhussain.substack.com/p/gaza-and-the-de-colonization-narrative

House of Wisdom, 5 listopada 2023

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Hussain Abdul-Hussain


Iracko-libański dziennikarz mieszkający w Waszyngtonie. Pracuje jako analityk w instytucie Fundacji Defence of Democrecies. Wcześniej pracował w utworzonej przez amerykański Kongres Arabic TV, przed tym był reporterem w wychodzącej w Bejrucie The Daily Star. Jest absolwentem Amerykańskiego Uniwersytetu w Bejrucie, gdzie studiował historię Bliskiego Wschodu.  

 

 


Skomentuj Tipsa en vn Wydrukuj






Dysydenci

Znalezionych 317 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Prawdziwa śmierć w kognitywnej wojnie   Koraszewski   2024-02-23
„Dlaczego Hamas nie pójdzie do piekła i nie ukryje się tam?”: Inne głosy z Gazy   Tawil   2024-02-17
Hamas zainwestował wszystko w beznadziejną wojnę     2024-02-10
Egipski analityk w libańskiej telewizji: Hamas jest problemem; Arabowie muszą przestać myśleć, że Izrael zniknie; Hezbollah przejął Liban”     2024-01-15
Czy Autonomię Palestyńską można „zrekonstruować”?   Tawil   2023-12-11
Jak ci popierający Hamas zachodni liberałowie śmią twierdzić, że przemawiają w moim imieniu, Araba, który cierpiał z powodu islamskiego terroru   Abdul-Hussain   2023-12-09
Dwaj marokańscy intelektualiści potępiają Hamas; inni ich potępiają     2023-12-08
Hamas morduje także muzułmanów   Toameh   2023-12-07
Jestem Arabem i nie rozumiem, dlaczego świat nie może uznać żydowskiego bólu   Abdul-Hussain   2023-11-23
Gaza i narracja dekolonizacji   Abdul-Hussain   2023-11-14
Terroryzm Hamasu jest wymierzony nie tylko w Izrael, ale przeciwko moim palestyńskim braciom i siostrom w Gazie   Eid   2023-11-13
Luai Ahmed: Jemeński Szwed wypowiada się na temat wojny Izraela z Hamasem   Oz   2023-11-08
Egipski dziennikarz o zbrodniach  Hamasu     2023-10-31
Arabscy użytkownicy mediów społecznościowych: Bezczeszczenie zwłok, gwałcenie dziewcząt, porywanie starych kobiet są sprzeczne z islamem     2023-10-14
Syjonizm jest wzorem dla rdzennej ludności   Trotter   2023-09-15
Jak możemy prowadzić właściwą debatę, skoro nie mówimy już tym samym językiem?   Dawkins   2023-08-30
Izraelskie elity buntują się przeciwko demokracjiArchitekci protestów przeciwko Bibi jasno określają swoje motywy: obrona elit przed masami   Taub   2023-08-23
Plan Iranu zamiany Zachodniego Brzegu w bazę terroru   Tawil   2023-08-21
Milczenie owiecDla amerykańskich badaczy Iranu walka z prawicą jest ważniejsza niż krytykowanie reżimu – czy słuchanie Irańczyków   Khameneh   2023-08-18
Profesor z Teheranu: Mniej niż 10% Irańczyków chce unicestwienia Izraela   Fitzgerald   2023-04-13
Fatwa potępia Hamas za rakiety, które spadły w Gazie, za dzieci-żołnierzy, za ludzkie tarcze i za profanowanie Ramadanu   Amos   2023-04-04
Zabijanie Żydów wnosi radość w serca Palestyńczyków   Tawil   2023-02-28
Czy świat wysłucha opowieści o losie Palestyńczyków w Gazie?   Haddad   2023-02-17
Irańskie kobiety przeciw pobożnym zbirom   Koraszewski   2022-12-05
Czy pojedynczy protest może coś zmienić?   Sarin   2022-10-28
Islamski uczony o islamskim zacofaniu     2022-08-22
Moje spotkanie z Salmanem Rushdiem – czy będę kolejną ofiarą?   Abdel-Samad   2022-08-18
Przywódcy Libanu są “oderwani od rzeczywistości”   Toameh   2022-08-10
Likwidacja islamskiego terroryzmu wymaga wymazania ekstremizmu z programów szkolnych, rozwijania wiedzy, tolerancji i humanizmu     2022-06-13
Opowieść o dwóch kobietach zajmujących się nauką     2022-05-24
Znieść „Dzień Nakby”   Eid   2022-05-15
Jestem Południowoafrykańczykiem. Nie mówcie mi, że w Izraelu jest jakiś apartheid   Mokgomole   2022-05-05
Administracja Bidena ignoruje to, co Palestyńczycy rzeczywiście mówią   Toameh   2022-04-29
Dlaczego Palestyńczycy świętują mordowanie Żydów   Toameh   2022-04-24
Jak Palestyńczycy bezczeszczą święte miejsca wszystkich, włącznie z własnymi   Tawil   2022-04-23
Przemówienie Josepha Haddada do członków irlandzkiego parlamentu (24 lutego 2022)   Haddad   2022-03-12
Wojna ONZ z żydowską Jerozolimą   Trotter   2022-01-06
Prosta wiara dziecka   Mansour   2021-12-19
Czy Palestyńczycy wybierają terroryzm czy pokój? Abbas wybiera jedno i drugie   Toameh   2021-12-09
Gdyby Izraelczycy nazwali swoje państwo Palestyną     2021-12-05
Palestyński dżihad przeciwko Żydom   Tawil   2021-12-01
Dlaczego Palestyńczycy wolą pracować w Izraelu   Toameh   2021-10-20
Opowieść ku przestrodze o ściganiu zwolenników normalizacji arabsko-izraelskiej   Tobin   2021-10-11
Izrael: najgorsza rzecz, jaka przydarzyła się islamowi   Pandavar   2021-10-02
Żelazna Kopuła chroni nie tylko Żydów   Eid   2021-09-30
Naruszenia” praw, o które nie dba Rada Bezpieczeństwa ONZ   Toameh   2021-08-09
Pułapki palestyńskiej wyjątkowości   Aboubakr   2021-07-29
Ulice Gazy są piękniejsze niż ulice Bagdadu     2021-07-28
Bojkot ogłoszony przez Ben & Jerry szkodzi Palestyńczykom   Eid   2021-07-23
“Aktywista praw człowieka”, który kocha tyranów   Abdul-Hussain   2021-07-05
Pora, by Ilhan Omar i cała “Brygada” dowiedziały się prawdy o Izraelu i Hamasie   Eid   2021-07-03
Kongresmenka, która nigdy nie stała się Amerykanką   Abdul-Hussain   2021-06-23
Bliski Wschód: Dzwon alarmowy dla administracji Bidena   Toameh   2021-06-16
Hamas i Iran zamienili Gazę w cmentarz dla dzieci   Toameh   2021-06-09
To Hamas, a nie Izrael, jest winny najnowszego rozlewu krwi   Eid   2021-05-24
Jak zawarłem pokój z Izraelem   Abdul-Hussain   2021-05-21
Bohaterzy chińskiego narodu   Jackoby   2021-04-24
Demokraci na amerykańskim uniwersytecie wymazują palestyńskie głosy   Eid   2021-04-08
Europa, islam i polityka   Dabbas   2021-03-23
Palestyńczycy: Co znaczy prawdziwa edukacja   Toameh   2021-02-24
Prawda o finansowej pomocy dla Autonomii Palestyńskiej   Kedar   2021-02-21
Więcej korupcji, kiedy Biden wznawia pomoc finansową   Tawil   2021-02-20
Irańscy dysydenci proszą USA o utrzymanie “maksymalnego nacisku”   Bergman   2021-02-13
Irański duchowny wzywa do pokoju z Izraelem   Fitzgerald   2021-02-10
Iran zamienia Gazę w magazyn broni   Toameh   2021-02-03
Palestyńczycy: ofiary arabskiego kraju   Toameh   2021-01-30
Zdefiniowanie narzędzi do pomiaru stopnia radykalizmu islamu jest niezbędne dla pokonania radykalizmu   Hamid   2021-01-29
Palestyński plan nabrania administracji Bidena   Tawil   2021-01-29
Liban chce zakończenia irańskiej okupacji   Toameh   2021-01-26
Marokański intelektualista: Porozumienie z Izraelem przynosi Maroku korzyści,   a nie szkody, jak twierdzą niektórzy   Assid   2021-01-22
Arabowie: Niezwykle ważny głos na rzecz pokoju   Toameh   2021-01-14
Palestyński dziennikarz i były polityk o Bractwie Muzułmańskim   Sadek   2021-01-13
ONZ nagradza irańskie potworności   Bergman   2020-11-05
Potrzebujemy tej zmiany w świecie arabskim   Al Nuaimi   2020-08-28
Palestyńska wojna z historią   Tawil   2020-08-20
Zmiana marki kalifatu – nigdy niekończący się, dystopijny mit   Mahmoud   2020-08-13
Palestyńczycy: Popieramy obozy koncentracyjne dla muzułmanów w Chinach   Toameh   2020-08-12
Dlaczego Palestyńczycy popełniają samobójstwa?   Toameh   2020-08-02
Palestyńczycy: Akceptuj zachodnie fundusze, głosuj na dżihad   Toameh   2020-07-30
Przyczynek do działalności skazanej na przegraną   Koraszewski   2020-07-21
Jak Palestyńczycy terroryzują własną ludność   Tawil   2020-07-13
Co kanadyjski żołnierz uświadomił mi o IDF   Dandachi   2020-06-12
Czyje głosy w dzisiejszym Izraelu są najsilniej syjonistyczne i najmniej przepraszające?   Oz   2020-06-09
Doradzanie palestyńskim przywódcom, by działali racjonalnie, jest skrajnie irracjonalne     2020-06-05
Palestyńczycy: Jedzenie posiłku z Żydami jest przestępstwem   Toameh   2020-06-02
Palestyńskie mity i izraelska rzeczywistość     Dabbas   2020-05-29
Koronawirus: Bohaterowie Chin, którzy zniknęli, i milczenie Zachodu   Meotti   2020-05-20
Co byłoby, gdyby Izrael zniknął?   Mahmoud   2020-05-18
Palestyńczycy i wirus normalizacji   Toameh   2020-05-06
Koronawirus: więcej palestyńskich oszczerstw przeciwko Izraelowi   Toameh   2020-05-01
Koronawirus w Turcji: Rząd atakuje lekarzy    Şahin   2020-04-15
Hamas: nowy pretekst do atakowania Izraela   Toameh   2020-04-12
List 100 irańskich naukowców i działaczy politycznych do Chameiniego: „Ty jesteś głównym winowajcą katastrofy narodowej”     2020-04-07
Palestyńscy przywódcy używają koronawirusa do atakowania Izraela   Toameh   2020-03-21
Palestyńczycy powtarzają oszczerstwa o rytuale krwi, podczas gdy Izrael ratuje ich życie   Toameh   2020-03-10
Prawdziwy powód, dla którego izraelscy Arabowie nie chcą żyć w ”Palestynie”   Toameh   2020-02-05
Dlaczego niektórzy Palestyńczycy kochają Solejmaniego   Toameh   2020-02-04
Abbas wybiera Hamas zamiast pokoju z Izraelem   Toameh   2020-01-31
Polityczny islam niszczy społeczeństwa   Gürcanli   2020-01-30
Palestyńczycy w Syrii: kolejny rok śmierci i udręki   Toameh   2020-01-18

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Lekarze bez Granic


Wojna w Ukrainie


Krytycy Izraela


Walka z malarią


Przedwyborcza kampania


Nowy ateizm


Rzeczywiste łamanie


Jest lepiej


Aburd


Rasy - konstrukt


Zielone energie


Zmiana klimatu


Pogrzebać złudzenia Oslo


Kilka poważnych...


Przeciwko autentyczności


Nowy ateizm


Lomborg


„Choroba” przywrócona przez Putina


„Przebudzeni”


Pod sztandarem


Wielki przekret


Łamanie praw człowieka


Jason Hill


Dlaczego BIden


Korzenie kryzysu energetycznego



Obietnica



Pytanie bez odpowiedzi



Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Małgorzata, Andrzej, Henryk