Czwartek, 19 lipca 2018 - 19:01

« Poprzedni Następny »

A Tiny Cog in a Machine of Lies

A Tiny Cog in a Machine of Lies

Andrzej Koraszewski 2018-01-01

I’ve read an article by a young journalist, actually only a compilation of texts from an organization with the noble aim of revealing cruel practices and deeds. I read this article while in the process of reading a recently published book by an Israeli historian with a very telling title, Industry of Lies. Its author, Ben-Dror Yemini, belongs to the generation of people of the left who look with anxiety at the transformation of media information and scholarly publications into a trade in narratives. In the case of Israel it is especially dangerous because of the long Christian and Muslim tradition of demonizing Jews – with the culmination in the Nazi period.

Then – writes Yemini – “The Big Lie attempted to transform international Jewry into the archenemy of the Third Reich. According to this falsehood, Jews controlled the Soviet Union, Britain, and the United States, and conspired to wage a ‘war of extermination’ against Germans [40]. The Big Lie created an inversion of reality. Thus, a Wehrmacht soldier who fought on the Russian front could write to his family in 1941 about the ‘unbelievable atrocities carried out by the Jews’ [41]. Evidently he believed what he wrote. But the lie did not end there and was not limited to soldiers who underwent brainwashing.”

The contemporary version of the Big Lie, writes Yemini, is directed at Israel, turning the country into a criminal state. Earlier the author repeatedly stresses that: 

“Needless to say, it is entirely legitimate, even necessary, to criticize Israel. Propagators of lies will tell you that defenders of Israel insist that the Jewish state ‘can do no wrong’.”

This is another lie, used particularly often to make a convincing argument that all other lies about Israel contain truth and only truth that they try to hide. The peculiar obsession of the world with Israel, however, doesn’t leave much doubt. The United Nations passes more resolution condemning Israel than all the rest of the world combined; human rights organizations like Amnesty International or Human Rights Watch devote more attention to Israel than to any other country. The world’s media has recognized Jerusalem as a capital of war correspondents.


Ben-Dror Yemini quotes the opinion of a journalist, Matti Friedman, who for many years worked for the Associated Press in the Jerusalem bureau:

“When I was a correspondent at the AP the agency had more than 40 staffers covering Israel and the Palestinian territories. That was significantly more news staff than AP had in China, Russia or India, or all of the 50 Muslim countries.”

In spite of this absolutely exceptional attention to Israel, these reports are not only biased, but they are false time and time again. The media sometime rectify documented lies, but these retractions are printed in small print deep inside the paper while the lies make banner headlines on front pages.

“Most readers, listeners, and viewers do not know that these are lies. They do not know that alongside a few crumbs of accurate information, lecturers and journalists of a certain ilk implant large chunks of imprecise and toxic information in the minds of media consumer.”

The audiences of these prestigious media are defenceless, they do not have any chance to defend themselves against the flood of lies.


The article mentioned in the beginning is a classic example of what the Israeli historian is writing about. On 28 December the website wiadomoś published an article by Patryk Strzałkowski entitled Służyłem w izraelskiej armii. Wchodziliśmy do domów niewinnych ludzi. Dzieci robiły w majtki. [I Served in the Israeli Army. We Went Into the Houses of  Innocent People. Children Soiled Themselves.] The author’s input is limited to a selection of excerpts of texts published by the Israeli organization Breaking the Silence. He doesn’t comment, he doesn’t explain that there are reservations both about the organization and about the “testimonies” themselves. Not many readers will notice that the “testimonies” are provided only with numbers, that there are practically no names of the soldiers, names of their commanders, or dates and locations of alleged events. Neither the journalist nor the editorial office seems to worry about this formula for the witness statements about crimes. The journalist is apparently deeply moved by the magnitude of brutality of the Israeli army and probably tells the world what he learned in entirely good faith. Has he never heard about the reservations many people have about Breaking the Silence? He must’ve heard something because in the beginning of his article we read:

For breaking the silence they are called “traitors”, “Israel’s enemies”, “auto-antisemites”, “self-hating Jews”.

If that’s all he knows we have reason to wonder about the ethics of a person earning his living by delivering information and conveying that “information” without any checking. We are in a similar situation. I cannot check the veracity of testimonies published by a famous Israeli organization, either.


Let’s suppose that I am a journalist on this newspaper and I’m reading such horrifying “testimonies”. Nowadays it’s enough to type its name into an Internet search engine. After a few links to sites deeply committed to the same ideas this organization has, a link appears to a critical text by NGO Monitor.


Let’s say I know nothing about NGO Monitor and I’m reading their information about Breaking the Silence with as much scepticism as I’ve felt while reading the “testimonies” of those anonymous witnesses.


According to NGO Monitor, Breaking the Silence received almost 13 million Israeli shekels (NIS 12,933,380) from foreign governmental bodies between 2012 and 2017 (the top donors were Denmark, the Netherlands, Sweden and Switzerland). Among the generous donors is also Human Rights Watch (I didn’t know that they not only collect money but distribute it as well), and this is an organization from which its own founder dissociated himself because of its deeply unethical bias. From NGO Monitor we learn that Breaking the Silence focuses on international audiences. It solicits “testimonies” from Israeli soldiers in order to deliver them to the Western media.


This NGO Monitor’s report is worth reading in full, but I will quote just two excerpts:

In June 14, 2016, Israeli new site NRG published a video documenting BtS co-founder, Yehuda Shaul, telling tourists in Israel that “Yeah, one of the villages, this village actually, it’s new that they came back, because few years ago the settlers basically poisoned all the water cisterns of the village…” This allegation is completely unsubstantiated, and was never proven. It appears to be based on a single complaint from 2004 which was investigated by the Israeli police and was closed due to lack of evidence.

Of course, I have no way of checking who is right. The Israeli police could be biased, so all we have is an alarm bell (reinforced by the story told by President Abbas to the European Parliament about rabbis calling for the poisoning of Palestinian wells. Two days later he admitted that the story was false and he had wrong information).  


A journalist should also notice that, as NGO Monitor states:

BtS refuses to comply with the Israeli government request to provide the information on an incident documented in a former soldier’s testimony which reflects an alleged crime.

That means that there is no possibility to investigate these cases. But not always.      

On 16 November 2017 the Israeli press reported  the court case against the Breaking the Silence spokesman, who claimed that he personally had beaten an Arab at the command of his superior officer.


Dean Issacharof, in an address recorded on video, told the story of how, while serving in the Israeli army in Hebron, he repeatedly hit an arrested Arab so hard that the man was bloodied, and he finally fainted. The prosecutor decided that if he really had done this he had contravened the ethics of the Israeli army. It turned out, however, that he could not be punished because this event never happened. This time it was possible to establish which event it was (indeed, an Arab throwing rocks had been arrested and handcuffed), but he himself said something quite different and stated that he was not hit, was not bleeding, and that he didn’t faint. Also, other soldiers from the unit taking part in this operation and the commander of the unit categorically stated in the court that such an event had not occurred.     

We can speculate that the witnesses could have been intimidated, but we cannot pretend that the numerous allegations about the abuse of the truth by Breaking the Silence do not exist.


Patryk Strzałkowski published his article as if he had never heard about all these controversies. If that really is true, he is a poor journalist and should not earn his living in this occupation because he is earning it dishonestly, but if he knew about these controversies and concealed this information from his readers, the case is much worse.


Personally, I suspect that he might not have known. He read the story, he was moved, he translated fragments of it, put everything together and delivered it to the editorial office, where they happily received the merchandise.


How does such impressive journalistic ignorance come into existence? Well, a Polish journalist learns about a respectable organization which documents Jewish crimes from even more respectable colleagues from The Guardian, The New York Times, Le Monde and the like. He travels to Israel and visits Ha’aretz. He goes on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories, he talks through a translator appointed by Breaking the Silence with Palestinians designated for the task by Breaking the Silence. Then he returns to Poland and relates what he has seen with his own eyes.


I’ve never been on such a wonderful trip, so I’m doomed to rely on the reports of others. There is a certain book, and after reading it even Ha’aretz wrote “…after this book we do not have the privilege of ignorance any longer” (only to return to its splendid isolation a few days later).


The book I’m talking about is the result of a six-month visit to Israel by a certain theatre director from New York. Tuvia Tenenbom was born in Israel in a family of German Jews, so his first language was German, second Hebrew and third Arabic. He first learned English at school. For years now he has been living in New York, where he runs a Jewish theatre and at the same time writes in the German and American press. A few years ago his German publisher persuaded him to write a reportage about German antisemitism. So he travelled through Germany and talked to people and, because he has blond hair and blue eyes, an Aryan face and beer belly, people opened up their hearts and didn’t hide anything. This book is not optimistic, but it became a best seller and his publisher suggested that he go to Israel as a German journalist. And so he wrote a book, Catch the Jew (Allein unter Juden), in which an Israeli who knows Arabic, posing as a German Tobi, looks at Israel. Tuvia Tenenbom walked the same paths international correspondents walk to collect their information. He visited Ha’aretz, he went on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories. He could hear what people said in Hebrew, he spoke in Arabic with Palestinians without his guardians’ knowledge. He has seen more, much more, than journalists who are shown what to “see with their own eyes”. So much more that after this book we do not have the privilege of ignorance any longer.


But Patryk Strzałkowski still seems to be a journalist with privilege. He is so privileged that without any inhibitions he has strengthened the image of Israel as a country where one crime after another is being committed and the authorities applaud them. Does he realise that he is a tiny cog in a machine of lies? I doubt it. He probably honestly believes in what he has read, and he never asks questions.

When we meet people who “have seen with their own eyes” all these Israeli crimes, it’s worth asking whether they know the names of Palestinian dissidents, whether they know how many Palestinian journalists are incarcerated in Palestinian prisons, whether they have met Bassam Eid or Khaled Abu Toameh or an Arab IDF soldier. When we ask such questions we invariably get evasive answers which show that they use Palestinians as a tool against Jews and for that they need to see them exclusively as poor, downtrodden and weak victims, a simple, monolithic picture. But Palestinians are human beings and human beings are different, but to discover this you need something more than a short conversation through a translator delivered by Breaking the Silence and more than reading “testimonies” delivered by Breaking the Silence.


Finally, let’s think what kind of knowledge readers of Patryk Strzałkowski’s article were left with. Probably the same kind of knowledge readers of Der Stürmer were left with, though probably it’s not the result Patryk Strzałkowski wanted to achieve. He was probably sure that he was giving us genuine information.


Translation: Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson

Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj

Ja: Myślisz, że te wiśnie będą dobre na placek?
Hili: Są zbyt mokre, poszukaj suchych.


Lucyfer, którego wymyślił
Tomasz Witkowski

Nauki społeczne, w dużo większym stopniu niż inne nauki, kształtują badaną rzeczywistość. Ogłoszenie wyników badań nad liczebnością populacji brodźca leśnego na terenie Polski w żaden sposób nie wpłynie na zachowanie tego ptaka. Ogłoszenie raportu o niskim poziomie wykrywalności przestępstw w danym kraju może przekonać bardziej bojaźliwych złoczyńców do popełnienia kradzieży lub innego występku. Emisja filmu Marsz pingwinów ani odrobinę nie zmieni zachowań tych pięknych stworzeń, ale masowe publikowanie doniesień o przemocy domowej może spowodować wyłączenie działających u wielu ludzi hamulców. „Jeśli jest to tak powszechne zjawisko, to dlaczego ja mam się ciągle powstrzymywać?” Z czasem zawyżone pierwotnie statystyki mogą okazać się ponurą prawdą. W podobny sposób na zachowanie ludzi będzie wpływać publikowanie nieodpowiedzialnych zaleceń o konieczności rozładowania „nagromadzonej” agresji i emitowanie filmów pokazujących wzorcowe tego przykłady.


Plucie na Izrael
to wielki biznes
Judith Bergman

<span>Nowy Jork, plakaty popierające BDS po decyzji o przeniesieniu ambasady amerykańskiej w Izraelu do Jerozolimy. Foto: Reuters/Carlo Allegri.</span>

Najnowszy report opublikowany przez NGO Monitor ujawnia, że od 2012  do 2016 roku 39 izraelskich organizacji pozarządowych otrzymało 515,8 milionów szekli (142,6 milionów dolarów amerykańskich) od zagranicznych darczyńców. Ponad 60% tych pieniędzy płynęło bezpośrednio lub pośrednio  od zagranicznych rządów, przy czym  28 organizacji pozarządowych finansowanych jest w ponad 50 procentach z zagranicznych źródeł rządowych. Dwadzieścia  pięć państw oraz organizacji międzynarodowych jest zaangażowanych w finansowanie 39 izraelskich NGO, z Niemcami znajdującymi się na szczycie tej listy, na kolejnych miejscach znajdują się: Unia Europejska, Norwegia, Holandia, International Humanitarian Law Secretariat (organizacja, która jest finansowana wspólnie przez Danię, Szwecję, Szwajcarię i Holandię), Stany znalazły się na dziewiątym miejscy wśród donatorów, dając nieco więcej niż ONZ.  Wszystkie te izraelskie organizacje pozarządowe są politycznymi graczami w konflikcie arabsko-izraelskim, a wiele z nich jest zaangażowanych w kampaniach na rzecz BDS - bojkotu Izraela.

Blue line

Kaczka trojańska
i jej wredne potomstwo
Andrzej Koraszewski

Rysunek Ewy Maziarskiej do książki Wojciecha Maziarskiego.

Kradzione nie tuczy, ale lekarze to przed tobą ukrywają. Ja właściwie nie o tym, ale czytając o czymś innym, kątem oka dostrzegłem w poważnej gazecie, że lekarze znowu nie chcą, żebym się czegoś dowiedział, jak również, że przepłacam za elektryczność i że z tą elektrycznością to największy przekręt na świecie. Zmartwiony powróciłem do przerwanej lektury. Czytałem tekst o sprawach najwyższej wagi, a najwyższa waga pokazywana jest zazwyczaj w ręku jednej pani, z przepaską na oczach, która w drugiej ręce trzyma miecz. Starożytny symbol, dziś powinna mieć dokładniejszą, elektroniczną wagę i elektroniczną obrączkę, dla tych co potrzebują ciągłego nadzoru. A Temidę niewolono nie raz i nie dwa, zmuszając ją do nierządu. Więc te próby zmuszania Temidy do nierządu są sprawą najwyższej wagi w całym tego słowa znaczeniu.


Palestyńscy sprzeciwiają się
pomaganiu własnej ludności
Bassam Tawil

Granica między Strefą Gazy a Izraelem pozostaje otwarta dla dostaw żywności oraz pomocy humanitarnej i medycznej do Gazy. (Zdjęcie: Spencer Platt/Getty Images)

Od lat przywódcy palestyńscy skarżą się, że Strefa Gazy jest „na krawędzi katastrofy humanitarnej”. Raz za razem ostrzegali, że jeśli świat nie pomoże mieszkającym tam Palestyńczykom, Strefa Gazy „wybuchnie jak wulkan”.

Izrael i USA oferują teraz pomoc, by poprawić warunki życia Palestyńczyków żyjących pod rządami Hamasu w Strefie Gazy. Zgadnijcie jednak, kto zażarcie sprzeciwia się każdej próbie rozwiązania „humanitarnego i ekonomicznego kryzysu” w tej nadbrzeżnej enklawie, miejscu zamieszkania około dwóch milionów Palestyńczyków? Odpowiedź: prezydent Autonomii Palestyńskiej, Mahmoud Abbas, i jego rządząca frakcja Fatah.

Blue line

Futbol i inne rodzaje
„postępowego” kolonializmu
Noru Tsalic

Kto zamiata europejskie stolice.

Dwie europejskie (i globalne) potęgi futbolowe starły się niedawno w Petersburgu.  Francja pokonała Belgię 1-0 dzięki golowi strzelonemu w 51. minucie przez Samuela Umtitiego.  Wielu jednak będzie twierdzić, że gwiazdą meczu był inny francuski piłkarz, 20-letni Kylian Mbappé.  Kylian urodził się w Paryżu, ale jego rodzice pochodzą z Afryki – i oboje sami są utalentowanymi sportowcami: jego algierska matka jest byłą zawodniczką w piłce ręcznej; jego ojciec pochodzi z Kamerunu i jest trenerem futbolowym. Nawiasem mówiąc, Kamerun jest także miejscem urodzenia francuskiego zdobywcy gola, Umtitiego.  Drużyna tego kraju, niestety, nie zakwalifikowała się do tegorocznych Mistrzostw Świata.


"Zasiłek dżihadysty": 
muzułmańska etyka pracy
Nonie Darwish

Brytyjski duchowny islamski, Anjem Choudary, który został skazany na karę więzienia za „wzywanie do poparcia” ISIS, nazwał to „zasiłkiem dżihadysty”, jak gdyby było lub powinno być, należne z mocy prawa. (Zdjęcie: Oli Scarff/Getty Images)<br />

Niedawno prezydent Iranu, Hassan Rouhani, zbył prezydenta Trumpa jako zaledwie "handlowca", któremu brakuje kwalifikacji do zajmowania się sprawami politycznymi i międzynarodowymi. Na pierwszy rzut oka ta krytyka może przypominać podobną krytykę partii opozycyjnej, zarzucającej Trumpowi brak doświadczenia politycznego. W ustach islamskiego przywódcy jednak ma to dużo głębsze znaczenie: zupełnie inny pogląd islamskiej kultury na etykę pracy i sposoby zdobywania bogactwa. 

Choć istnieje wielu muzułmanów, którzy pracują niestrudzenie i odnoszą olbrzymie sukcesy, islamska kultura ogólnie ma niewiele szacunku dla pracy fizycznej, a także dla właścicieli przedsiębiorstw. Ci, którzy „muszą” pracować na życie traktowani są pogardliwie.


Po drugiej stronie lustra
w Concordia University
Terry Newman

Byłam na kursie Representations of Minorities in Documentary Film [Przedstawienie mniejszości w filmie dokumentalnym]ostatnim fakultatywnym przedmiocie, jakiego potrzebowałam do licencjatu na Concordia University w Montrealu, kiedy po raz pierwszy zorientowałam się, że coś tu jest bardzo niedobrze. Właśnie obejrzeliśmy Sound and Fury, nominowany do Oscara film dokumentalny z 2000 r. o kulturze głuchych. Film opowiada o 6-letniej głuchej dziewczynce o imieniu Heather i jej rodzinie (w której kilka osób też jest głuchych) kiedy dyskutują sprawę implantu, wówczas nowej technologii, która pozwala niektórym głuchym ludziom na słyszenie.


Orzeczenia Europejskiego
Trybunału Praw Człowieka 
Daled Amos

Co zrobilibyśmy bez Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? 

Europejski Trybunał Praw Człowieka jest międzynarodowym organem sądowym, utworzonym przez Europejską Konwencję Praw Człowieka, międzynarodowy traktat, który broni praw człowieka. Europejski Trybunał rozpatruje skargi na państwo-sygnatariusza traktatu o złamanie jednego lub więcej z praw człowieka zapisanego w Konwencji i jej protokołach.

Ale prawa człowieka są prawami człowieka – niezależnie od tego, gdzie żyjesz. 


Bogowie jak ludzie:
bogowie na niby (VI)
Lucjan Ferus

Główna myśl niniejszego cyklu wyraża się w konstatacji popartej dobrze uzasadnioną argumentacją, iż to ludzie stworzyli swoich bogów na własne podobieństwo i obraz, a nie odwrotnie jak uważają religie. Nietrudno potwierdzić tę tezę, wystarczy zastanowić się, według jakich zasad tworzono wizerunki bogów? Otóż jedną z nich można określić w sposób wyrażony przez wielebnego Jima Bakera: „Mamy lepszy produkt niż mydło czy samochody. Mamy życie wieczne”. Jednak o tym już kiedyś pisałem, natomiast teraz chciałbym poddać analizie stosowaną w większości religii zasadę: „Nikt ci nie obieca tyle co ja”.

Na czym to konkretnie polega? Każdy kto pokusi się o próbę zrozumienia religijnych „prawd” zauważy zapewne dużą, a nawet niepokojąco dużą dysproporcję pomiędzy tym, co nasi różni bogowie obiecują swym wyznawcom po śmierci w nagrodę za wierność i służenie sobie – a tym, co mogą dla nich uczynić podczas ich krótkiego życia, w realnym świecie, pełnym przemocy, niebezpieczeństw, niesprawiedliwości, niepewności i troski o własną przyszłość, jak i przyszłość swych potomków. Cóż takiego więc nasze religie obiecują swym wiernym w zaświatach?


Chłopiec, którego zabito,
ponieważ był Żydem
Andrzej Koraszewski

„Modlitwa” obraz namalowany przez Abramka Koplowicza w 1943 roku.

Abramek miał trzynaście lat, kiedy znalazł się w transporcie z łódzkiego getta do Auschwitz. Cudem ocalał zeszyt z jego wierszami. Odnalazł go po śmierci ojca Abramka syn jego drugiej żony,  Eliezer “Lolek” Grynfeld i niestrudzenie próbuje te wiersze ocalić od zapomnienia. Kiedy papież Franciszek odwiedził stolicę Izraela, czytano mu jeden z tych wierszy w Jad Waszem, chociaż byłoby po stokroć lepiej, gdyby te wiersze czytały dzisiejsze nastolatki. Tak często zachęcamy młodych ludzi do  marzeń, tak bardzo chcielibyśmy, żeby nie tylko znali historyczne fakty, ale również rozumieli ich ludzki wymiar.

Blue line

Nie kłacz,
gdy kaszlesz
Paulina Łopatniuk

<span>Włosy w żołądku już były, włosy w drogach oddechowych to na patologach nowość</span>

Kiedy siedemnastoletnia fryzjerka trafiła do szpitala z trwającym już drugi dzień krwiopluciem, nikt nie spodziewał się przyczyny za jej problemami stojącej. Dziewczyna wykaszlała z siebie w tym krótkim okresie mniej więcej pół szklanki krwi – to wystarczające w końcu zmartwienie, by nie szukać dalszych niespodzianek. Ale w medycynie zawsze warto się spodziewać hiszpańskiej inkwizycji.


Ludobójstwo chrześcijan
w Nigerii
Raymond Ibrahim

Gubernator stanu Anambra w Nigerii, Willie Obiano (pośrodku), odwiedza rannego ocalałego z zamachu na katolicki kościół St. Philip w Ozubulu, August 11, 2017. (Zrzut z ekranu Channels TV)

Tydzieñ temu w tym, co Stowarzyszenie Chrześcijan Nigerii nazywa "prawdziwym ludobójstwem”, muzułmanie zabili kolejnych 238 chrześcijan i zbezcześcili kościoły. To doprowadza liczbę ofiar chrześcijańskich do ponad 6 tysięcy od początku roku 2018.

Według wspólnego oświadczenia Stowarzyszenia Chrześcijan, grupy parasolowej rozmaitych wyznań chrześcijańskich: „Nie ulega wątpliwości, że jedynym celem tych ataków jest czystka etniczna, grabież ziemi i wyrzucenie siłą rdzennych chrześcijan z ziemi i dziedzictwa ich przodków”.   

Oświadczenie dodaje, że większość z 6 tysięcy zmasakrowanych w tym roku chrześcijan „to dzieci, kobiety i starcy…

Blue line

A wójt jeden taki,
a drugi inny
Andrzej Koraszewski

Tu, nie w  Warszawie, uczymy się demokracji, czyli samostanowienia.

Wybory samorządowe zbliżają się milowymi kroczkami, reflektory są skierowane na Warszawę, tymczasem niebawem zacznie się gra o tysiące stanowisk wójtów i burmistrzów jak Polska długa i szeroka. Jak ważne jest to, kto zostanie wójtem jakiejś gminy czy burmistrzem małego miasteczka? Dla mieszkańców tych gmin i miasteczek może się okazać zbawienne lub katastrofalne. Może być przedłużeniem trwającego od zawsze marazmu, cofnięciem tego, co się udało, albo otwarciem nowych możliwości. W moim miasteczku wiele lat temu ludzie mówili, że u nas władza leży na ulicy, ale dlaczego, do diabła, robi to codziennie? Potem było lepiej, ale bez cudów, a ludzie czekają na cud.


Biskup Graham Tomlin
i demonizacja Izraela
Denis MacEoin

Anglikański biskup Graham Tomlin, głowa diecezji Kensington w Royal Borough of Kensington and Chelsea, gdzie jest wiele najdroższych domów mieszkalnych w Londynie, niewątpliwie jest człowiekiem mądrym i dokonuje dobrych czynów.

26 maja 2018 r. opublikował jednak w „Times” artykuł zatytułowany If this rich vein of wisdom disappears, a part of us dies [Jeśli ta bogata żyła mądrości zniknie, część nas obumrze]. Tą „bogatą żyłą mądrości”, o której mówi, jest długa tradycja chrześcijańskiej myśli i doświadczenia w regionie, gdzie ta religia pojawiła się po raz pierwszy i była przekazywana z pokolenia na pokolenie przez stulecia rządów islamskich.


Kwantowe bzdury
w parapsychologii
Steven Novella

Etzel Cardeña opublikował obszerny przegląd parapsychologii i doszedł do wniosku, że jest zarówno wiarygodna, jak poparta dowodami. Moim zdaniem jest to znakomity przykład wszystkiego, co złe w badaniach psi [Psi – dwudziesta litera greckiego alfabetu używana jako symbol zjawisk paranormalnych]. Wiele jest rzeczy do omówienia w jego artykule, ale chcę skupić się na użyciu przez niego mechaniki kwantowej dla podbudowania wiarygodności zjawisk ESP [postrzeganie pozazmysłowe] i psi.


– modlitwa żałobników
Anna Karolina Kłys

Brygada młodzieży ONR

Zanim kolejni historycy, dziennikarze, księża i politycy zaczną po raz setny analizować, czy to możliwe, że Polacy-katolicy zamordowali w czasie okupacji hitlerowskiej kilkudziesięciu, a może kilkuset Polaków wyznania mojżeszowego, czy osobiście wpędzali ich do tamtej stodoły, czy tylko patrzyli ukradkiem, jak Niemcy zaganiają na śmierć ich sąsiadów. Zanim współcześni mieszkańcy Brańska, Czyżewa, Jedwabnego, Suchowoli, Rajgrodu, Goniądza, Tykocina, Wysokiego Mazowieckiego i dziesiątków innych miasteczek obrażą się śmiertelnie i wyklną w pień każdego, kto śmie im insynuować, że mieszkają w żydowskich domach, a nie dbają o pamięć tych, którzy te domy budowali – trzeba przeczytać pierwszy rozdział tej opowieści. Jak inaczej zrozumieć co działo się w czasie II Wojny Światowej i bezpośrednio po jej zakończeniu, skoro do pełni obrazu brakuje zasadniczych elementów?


Propozycja nauczania
krytycznego myślenia
Leo Igwe

Krytyczne myślenie to intelektualna sprawność pilnie potrzebna w Nigerii. Umiejętność krytycznego rozumowania jest konieczna, by poruszać się w świecie szybkiego  przepływu informacji. Pomaga ludziom zorientować się w co wierzyć, a w co nie wierzyć, co zaakceptować jako prawdopodobne, a w co wątpić i traktować z podejrzliwością, co odrzucić jako fałszywe. Krytyczne myślenie jest skutecznym strażnikiem przeciw dogmatom, oszustwom, indoktrynacji i przesądom.
Niestety, szkoły i uczelnie wyższe  nie mają odpowiednich programów ćwiczenia tej umiejętności.


Co jest z nami
nie tak?
Vic Rosenthal 

Czytałem dzisiaj bardzo interesujący wywiad redaktora naczelnego „Times of Israel”, Davida Horovitza, z Davidem Brogem, który kieruje Macabee Task Force Sheldona Adelsona. Celem jest walka z delegitymizacją Izraela i z BDS na kampusach uniwersyteckich; zamiast jednak stosować gotową formułę, ta grupa współpracuje z miejscowymi, proizraelskimi studentami i członkami społeczności, by ustalić, co działa, w bardzo praktyczny sposób. Było to fascynujące dla mnie, jako kogoś, kto spędził lata na próbach przeciwstawiania się antyizraelskiemu podżeganiu w mojej małej społeczności – i w znacznym stopniu bez powodzenia.


Pełzająca percepcja
Steven Novella

Udokumentowane niedawno przez badania psychologiczne interesujące skrzywienie poznawcze  – mamy tendencję do obniżania poprzeczki, kiedy zmniejsza się częstość występowania tego, co stanowi „problem”. Autorzy nazywają to „pełzaniem postrzegania i oceny”.

Powiedzmy, że jestem nauczycielem, który ma zapisywać przypadki „złego zachowania” uczniów. To, co stanowi „złe zachowanie”, wymaga oceny i stanowi pewne kontinuum. Czy liczy się szeptanie do przyjaciela, kiedy wszyscy mają zachować ciszę? Badacze odkryli, że częstość występowania zachowania, które można ocenić jako „złe”, określa, gdzie stawia się granicę. Jeśli złe zachowanie występuje często, to prawdopodobnie policzysz tylko naprawdę złe zachowania. W miarę spadku częstotliwości, będziesz liczyć coraz mniej złe zachowania jako „złe”, co stwarza iluzję, że problem zachowania nie poprawia się, mimo że obiektywnie rzecz biorąc, robi to.


Jesteśmy rasistami,
ale przypisujemy to Izraelowi
'Ali 'Abd Al-Karim Al-Sa'di

Autor artykułu zamieszczonego 28 lutego 2018 r. na liberalnej arabskiej stronie internetowej Al-Hiwar Al-Mutmaddin (, iracki muzułmanin, 'Ali 'Abd Al-Karim Al-Sa'di ostro krytykuje muzułmańskich Arabów, mówiąc, że są rasistami, chciwcami, mają ekspansjonistyczne aspiracje i nienawidzą innych – niemniej przypisują wszystkie te cechy Izraelowi i wychowują swoje dzieci w nienawiści do Izraela, a także w nienawiści do wszystkich, którzy nie są muzułmańskimi Arabami. Jako przykład arabskiej żądzy podbojów Al-Sa'di przedstawia sam Irak, który, jak pisze, nie był ani arabski, ani muzułmański, ponieważ był kiedyś zamieszkały przez ludzi z różnych kultur, religii i grup etnicznych. 

Blue line

Czy panie
zaorzą Kościół?
Andrzej Koraszewski


Przyszłości nie znamy, zgadywać nie warto, mamy sytuację, jak powiadają Anglicy, a ponieważ rzecz dotyczy zmiany postaw społecznych, więc jest to sytuacja ze wszech miar ciekawa. Jak donosi nam ś.p. Tomasz Terlikowski ( w tym przypadku skrót ś.p. odnosi się do świątobliwych przekonań), granice zostały przekroczone, a ma na myśli „bluźniercze napisy na budynkach kurialnych w Warszawie”. Istotnie zdjęcia tych napisów znajduję dziś w wielu miejscach i też się zastanawiam, bo nie samo wydarzenie jest tu istotne, a to jaki ma zasięg i jak jest interpretowane. Reakcje na te napisy są kolejnym sygnałem, że w młodym pokoleniu kobiet w Polsce jest znacząca grupa, która weszła na ścieżkę wojenną już nie z miłościwie nam panującą Partią, nie z Kają Godek ani Ordo Iuris, ale z tymi, którzy stoją za ideologią, że cierpienie kobiet biskupów uszlachetnia.


Wyrazy uznania
dla Lee Kuan Yew
Hugh Fitzgerald

Singapur pojawiał się ostatnio w wiadomościach z innych przyczyn, ale może to dostarczyć nam okazji do przyjrzenia się poglądom na islam ojca założyciela Singapuru i jego najdłużej czynnego premiera, Lee Kuan Yew, który zmarł w 2015 r. Lee Kuan Yew żył w wielokulturowym mieście z chińską większością i z mniejszością hinduską oraz muzułmańsko-malajską. Przez całe swoje życie polityczne Lee Kuan Yew był świadomy konieczności powstrzymywania wzrostu populacji muzułmańskiej. Wiedział agresywny prozelityzm muzułmanów i nakazał rejestrowanie przez władze nawróceń, by rząd mógł monitorować ten problem. Lee Kuan Yew starannie obserwował i zwalczał radykalizm i polityczne machinacje na tej stosunkowo małej wyspie, na której  trzy czwarte mieszkańców stanowili  Chińczycy (głównie wyznania buddyjskiego lub wyznań chrześcijańskich), z kilkunastoprocentową mniejszością muzułmańską i sąsiedztwem dużego muzułmańskiego kraju – Malezji. Jego taktyka może być pouczająca dla zachodnich przywódców, którzy mają dziś ten sam problem z muzułmańskim radykalizmem.


Bogowie jak ludzie:
bogowie na niby (V)
Lucjan Ferus

Dotychczasowa argumentacja nie pozwala wywnioskować dlaczego biblijny Bóg JESTEM KTÓRY JESTEM (czyli późniejszy Jahwe i jeszcze późniejsza Trójca Święta) pozwolił na upadek człowieka w raju, mimo tego, iż wiedział już wcześniej, że do niego dojdzie i miał nieskończone możliwości by temu zapobiec. Nie usprawiedliwia go również tłumaczenie, że musiał ludzi ukarać, gdyż sprzeciwili się jego zakazowi, a ponoć „karą za grzech jest śmierć” (jak to ujęto w Nowym Testamencie), więc nie miał innego wyjścia. Ludzie sami sobie zawinili: mogli posłuchać Boga, a nie węża-szatana i nic złego by im się nie przytrafiło.


Czy poczucie winy
zabija Zachód od środka?
Giulio Meotti

"Poczucie winy” za kolonializm ciąży Zachodowi i zdaniem profesora Bruce’a Gilleya, a z tej słabości korzystają autorytarne reżimy, takie jak Iran, Rosja, Chiny i Turcja.

Rzymianie nazywali to damnatio memoriae: potępienie pamięci, czego wynikiem było niszczenie portretów, a nawet wymazywanie imion obalonych cesarzy. Ten sam proces dzieje się obecnie na Zachodzie w kwestii jego kolonialnej przeszłości. Elity kulturalne na Zachodzie wydają się teraz tak przytłoczone poczuciem winy za imperializm, że nie są dłużej pewni, czy nasza cywilizacja jest czymś, z czego można być dumnym.

Dorastać we wszechświecie

Czy zwierzęta
mogą cierpieć?
Richard Dawkins

„Tworzymy potęgę w Libanie –
bo chcemy stamtąd walczyć”
Z materiałów MEMRI

wronia inteligencja
Steven Novella

Jak pomóc sąsiadom,
którzy uciekają przed swoimi
Andrzej Koraszewski

Gąsienica naśladuje
Jerry A. Coyne

Co jest siłą napędową
antyizraelskiej polityki?
Vic Rosenthal

Rasa, klasa i nauka
afirmująca nieuctwo
Andrzej Koraszewski

Jazydzi pilnie potrzebują
Uzay Bulut

O mózgach
męskich i żeńskich
Steven Novella

Human Rights Watch
i Rada Praw Człowieka
Daled Amos

Racjonalizm przerywany, czyli
mambo-jumbo wiecznie żywe
Andrzej Koraszewski

Najwyższy czas
znieść Rabbinat!
Vic Rosenthal

Bogowie jak ludzie:
bogowie na niby (IV)
Lucjan Ferus

Oszczerstwo o niemowlęciu
z Gazy 
Simon Plosker

jak poprawić jakość życia?
Bassam Tawil

Blue line

Prawo powrotu

Mózg i kodowanie predyktywne

Nocna rozmowa

WSzyscy wiedza

Nieustający marsz

Oświecenie Pinker

Alternatywna medycyna zabija

Kobiety ofiarami


modyfikowana pszenica


Roboty będą uprawiać ziemię

Sumienie, czyli moralność bez smyczy

Skomplikowana ewolucja

Argument neuroróżnorodności

Nowe badanie pamięci długotrwałej

Ściganie bluźnierstwa

Ryby jaskiniowe


Od niepamiętnych czasów

Tunezyjczycy przeciw złemu prawu

Drugie prawo termodynamiki

Pochwała ignorancj

Mistyfikacja Sokala

Intronizacja Chrystusa

Obama chrzescijanie

Szelest liści

Czego wam nie pokazują?

Rozdzielenie religii i państwa

Trwa ewolucyjne upokorzenie archeopteryksa

Trucizna, kamuflaż i tęcza ewolucji

Religia zdrowego rozsądku

Kto się boi czarnego luda?

Land of the pure

Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk