Czwartek, 18 lipca 2019 - 01:04

« Poprzedni Następny »

A Tiny Cog in a Machine of Lies

A Tiny Cog in a Machine of Lies

Andrzej Koraszewski 2018-01-01

I’ve read an article by a young journalist, actually only a compilation of texts from an organization with the noble aim of revealing cruel practices and deeds. I read this article while in the process of reading a recently published book by an Israeli historian with a very telling title, Industry of Lies. Its author, Ben-Dror Yemini, belongs to the generation of people of the left who look with anxiety at the transformation of media information and scholarly publications into a trade in narratives. In the case of Israel it is especially dangerous because of the long Christian and Muslim tradition of demonizing Jews – with the culmination in the Nazi period.

Then – writes Yemini – “The Big Lie attempted to transform international Jewry into the archenemy of the Third Reich. According to this falsehood, Jews controlled the Soviet Union, Britain, and the United States, and conspired to wage a ‘war of extermination’ against Germans [40]. The Big Lie created an inversion of reality. Thus, a Wehrmacht soldier who fought on the Russian front could write to his family in 1941 about the ‘unbelievable atrocities carried out by the Jews’ [41]. Evidently he believed what he wrote. But the lie did not end there and was not limited to soldiers who underwent brainwashing.”

The contemporary version of the Big Lie, writes Yemini, is directed at Israel, turning the country into a criminal state. Earlier the author repeatedly stresses that: 

“Needless to say, it is entirely legitimate, even necessary, to criticize Israel. Propagators of lies will tell you that defenders of Israel insist that the Jewish state ‘can do no wrong’.”

This is another lie, used particularly often to make a convincing argument that all other lies about Israel contain truth and only truth that they try to hide. The peculiar obsession of the world with Israel, however, doesn’t leave much doubt. The United Nations passes more resolution condemning Israel than all the rest of the world combined; human rights organizations like Amnesty International or Human Rights Watch devote more attention to Israel than to any other country. The world’s media has recognized Jerusalem as a capital of war correspondents.


Ben-Dror Yemini quotes the opinion of a journalist, Matti Friedman, who for many years worked for the Associated Press in the Jerusalem bureau:

“When I was a correspondent at the AP the agency had more than 40 staffers covering Israel and the Palestinian territories. That was significantly more news staff than AP had in China, Russia or India, or all of the 50 Muslim countries.”

In spite of this absolutely exceptional attention to Israel, these reports are not only biased, but they are false time and time again. The media sometime rectify documented lies, but these retractions are printed in small print deep inside the paper while the lies make banner headlines on front pages.

“Most readers, listeners, and viewers do not know that these are lies. They do not know that alongside a few crumbs of accurate information, lecturers and journalists of a certain ilk implant large chunks of imprecise and toxic information in the minds of media consumer.”

The audiences of these prestigious media are defenceless, they do not have any chance to defend themselves against the flood of lies.


The article mentioned in the beginning is a classic example of what the Israeli historian is writing about. On 28 December the website wiadomoś published an article by Patryk Strzałkowski entitled Służyłem w izraelskiej armii. Wchodziliśmy do domów niewinnych ludzi. Dzieci robiły w majtki. [I Served in the Israeli Army. We Went Into the Houses of  Innocent People. Children Soiled Themselves.] The author’s input is limited to a selection of excerpts of texts published by the Israeli organization Breaking the Silence. He doesn’t comment, he doesn’t explain that there are reservations both about the organization and about the “testimonies” themselves. Not many readers will notice that the “testimonies” are provided only with numbers, that there are practically no names of the soldiers, names of their commanders, or dates and locations of alleged events. Neither the journalist nor the editorial office seems to worry about this formula for the witness statements about crimes. The journalist is apparently deeply moved by the magnitude of brutality of the Israeli army and probably tells the world what he learned in entirely good faith. Has he never heard about the reservations many people have about Breaking the Silence? He must’ve heard something because in the beginning of his article we read:

For breaking the silence they are called “traitors”, “Israel’s enemies”, “auto-antisemites”, “self-hating Jews”.

If that’s all he knows we have reason to wonder about the ethics of a person earning his living by delivering information and conveying that “information” without any checking. We are in a similar situation. I cannot check the veracity of testimonies published by a famous Israeli organization, either.


Let’s suppose that I am a journalist on this newspaper and I’m reading such horrifying “testimonies”. Nowadays it’s enough to type its name into an Internet search engine. After a few links to sites deeply committed to the same ideas this organization has, a link appears to a critical text by NGO Monitor.


Let’s say I know nothing about NGO Monitor and I’m reading their information about Breaking the Silence with as much scepticism as I’ve felt while reading the “testimonies” of those anonymous witnesses.


According to NGO Monitor, Breaking the Silence received almost 13 million Israeli shekels (NIS 12,933,380) from foreign governmental bodies between 2012 and 2017 (the top donors were Denmark, the Netherlands, Sweden and Switzerland). Among the generous donors is also Human Rights Watch (I didn’t know that they not only collect money but distribute it as well), and this is an organization from which its own founder dissociated himself because of its deeply unethical bias. From NGO Monitor we learn that Breaking the Silence focuses on international audiences. It solicits “testimonies” from Israeli soldiers in order to deliver them to the Western media.


This NGO Monitor’s report is worth reading in full, but I will quote just two excerpts:

In June 14, 2016, Israeli new site NRG published a video documenting BtS co-founder, Yehuda Shaul, telling tourists in Israel that “Yeah, one of the villages, this village actually, it’s new that they came back, because few years ago the settlers basically poisoned all the water cisterns of the village…” This allegation is completely unsubstantiated, and was never proven. It appears to be based on a single complaint from 2004 which was investigated by the Israeli police and was closed due to lack of evidence.

Of course, I have no way of checking who is right. The Israeli police could be biased, so all we have is an alarm bell (reinforced by the story told by President Abbas to the European Parliament about rabbis calling for the poisoning of Palestinian wells. Two days later he admitted that the story was false and he had wrong information).  


A journalist should also notice that, as NGO Monitor states:

BtS refuses to comply with the Israeli government request to provide the information on an incident documented in a former soldier’s testimony which reflects an alleged crime.

That means that there is no possibility to investigate these cases. But not always.      

On 16 November 2017 the Israeli press reported  the court case against the Breaking the Silence spokesman, who claimed that he personally had beaten an Arab at the command of his superior officer.


Dean Issacharof, in an address recorded on video, told the story of how, while serving in the Israeli army in Hebron, he repeatedly hit an arrested Arab so hard that the man was bloodied, and he finally fainted. The prosecutor decided that if he really had done this he had contravened the ethics of the Israeli army. It turned out, however, that he could not be punished because this event never happened. This time it was possible to establish which event it was (indeed, an Arab throwing rocks had been arrested and handcuffed), but he himself said something quite different and stated that he was not hit, was not bleeding, and that he didn’t faint. Also, other soldiers from the unit taking part in this operation and the commander of the unit categorically stated in the court that such an event had not occurred.     

We can speculate that the witnesses could have been intimidated, but we cannot pretend that the numerous allegations about the abuse of the truth by Breaking the Silence do not exist.


Patryk Strzałkowski published his article as if he had never heard about all these controversies. If that really is true, he is a poor journalist and should not earn his living in this occupation because he is earning it dishonestly, but if he knew about these controversies and concealed this information from his readers, the case is much worse.


Personally, I suspect that he might not have known. He read the story, he was moved, he translated fragments of it, put everything together and delivered it to the editorial office, where they happily received the merchandise.


How does such impressive journalistic ignorance come into existence? Well, a Polish journalist learns about a respectable organization which documents Jewish crimes from even more respectable colleagues from The Guardian, The New York Times, Le Monde and the like. He travels to Israel and visits Ha’aretz. He goes on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories, he talks through a translator appointed by Breaking the Silence with Palestinians designated for the task by Breaking the Silence. Then he returns to Poland and relates what he has seen with his own eyes.


I’ve never been on such a wonderful trip, so I’m doomed to rely on the reports of others. There is a certain book, and after reading it even Ha’aretz wrote “…after this book we do not have the privilege of ignorance any longer” (only to return to its splendid isolation a few days later).


The book I’m talking about is the result of a six-month visit to Israel by a certain theatre director from New York. Tuvia Tenenbom was born in Israel in a family of German Jews, so his first language was German, second Hebrew and third Arabic. He first learned English at school. For years now he has been living in New York, where he runs a Jewish theatre and at the same time writes in the German and American press. A few years ago his German publisher persuaded him to write a reportage about German antisemitism. So he travelled through Germany and talked to people and, because he has blond hair and blue eyes, an Aryan face and beer belly, people opened up their hearts and didn’t hide anything. This book is not optimistic, but it became a best seller and his publisher suggested that he go to Israel as a German journalist. And so he wrote a book, Catch the Jew (Allein unter Juden), in which an Israeli who knows Arabic, posing as a German Tobi, looks at Israel. Tuvia Tenenbom walked the same paths international correspondents walk to collect their information. He visited Ha’aretz, he went on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories. He could hear what people said in Hebrew, he spoke in Arabic with Palestinians without his guardians’ knowledge. He has seen more, much more, than journalists who are shown what to “see with their own eyes”. So much more that after this book we do not have the privilege of ignorance any longer.


But Patryk Strzałkowski still seems to be a journalist with privilege. He is so privileged that without any inhibitions he has strengthened the image of Israel as a country where one crime after another is being committed and the authorities applaud them. Does he realise that he is a tiny cog in a machine of lies? I doubt it. He probably honestly believes in what he has read, and he never asks questions.

When we meet people who “have seen with their own eyes” all these Israeli crimes, it’s worth asking whether they know the names of Palestinian dissidents, whether they know how many Palestinian journalists are incarcerated in Palestinian prisons, whether they have met Bassam Eid or Khaled Abu Toameh or an Arab IDF soldier. When we ask such questions we invariably get evasive answers which show that they use Palestinians as a tool against Jews and for that they need to see them exclusively as poor, downtrodden and weak victims, a simple, monolithic picture. But Palestinians are human beings and human beings are different, but to discover this you need something more than a short conversation through a translator delivered by Breaking the Silence and more than reading “testimonies” delivered by Breaking the Silence.


Finally, let’s think what kind of knowledge readers of Patryk Strzałkowski’s article were left with. Probably the same kind of knowledge readers of Der Stürmer were left with, though probably it’s not the result Patryk Strzałkowski wanted to achieve. He was probably sure that he was giving us genuine information.


Translation: Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson

Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj

Czarna dziura
Hili: Czarna dziura.
Ja: Nie bój się, ona cię nie wchłonie.
Hili: Ale czy nie kryje się w niej jakiś straszny pająk?


Homo sapiens mógł być
w Eurazji 210 tysięcy lat temu
Jerry A. Coyne

Według popularnego poglądu o migracji Homo z Afryki, gdzie ten rodzaj powstał, Homo erectus rozprzestrzenił się po Eurazji około 2 miliony lat temu i wydaje się, że ten gatunek wymarł bezpotomnie. Potem neandertalczycy, którzy oddzielili się od linii wiodącej do „współczesnego” (tj. żyjącego) H. sapiens około 800 tysięcy lat temu, przeszli do Europy.


Wymazywanie historii Jerozolimy;
wymazywanie TWEETów
Liat Collins

Aktywistka Linda Sarsour przemawia podczas protestu o nazwie Marsz o Rasową Sprawiedliwość w Nowym Jorku (zdjęcie:STEPHANIE KEITH/REUTERS)

Linda Sarsour nie jest moją inspiracją ani muzą. Jest raczej mechanizmem alarmowym. Jej uwaga w zeszłym tygodniu, że ”Jezus był Palestyńczykiem z Nazaretu”, nie była oryginalna, ale była niepokojąca. Jest to część świadomych starań o napisanie na nowo historii i zastąpienie jej palestyńską „narracją”.   

Zwalczanie żydowskich związków z Ziemią Izraela poprzez tweety ma dla Palestyńczyków wiele stron pozytywnych – tweet podróżuje daleko i szybko. Jest bezpieczny dla wysyłającego i nic nie kosztuje. Jest to bitwa, w której można walczyć bez broni – tylko palcami.

Blue line

USA i Iran:
Co NIE jest mądrą polityką
Majid Rafizadeh

Radosne oczekiwanie na porażkę polityki prezydenta Trumpa wobec Iranu oznacza wzywanie do wzmocnienia i ośmielenia teokratycznego reżimu, który nieustannie wykrzykuje groźby „Śmierć Ameryce” – przypuszczalnie bombami atomowymi, jeśli będzie miał tę możliwość, którą pracowicie zdobywa. (Zdjęcia: Ajatollah Chamenei - MEMRI; prezydent Trump - Gage Skidmore/Flickr)

Niektórzy politolodzy, uczeni i politycy, których spotkałem mówią: ”Mam nadzieję, że Trumpowi się nie uda”. Koncentrują się szczególnie na polityce prezydenta wobec Iranu. Potarzanie „Mam nadzieję, że Trumpowi się nie uda”, nie jest jednak rozsądną strategią.  

Ci, którzy żywią taki pogląd, widocznie woleliby zobaczyć porażkę swojego kraju niż osiągnięcie prezydenta Trumpa. Radosne oczekiwanie na porażkę na porażkę polityki prezydenta Trumpa wobec Iranu oznacza wzywanie do wzmocnienia i ośmielenia teokratycznego reżimu, który nieustannie wykrzykuje groźby „Śmierć Ameryce” – przypuszczalnie od bomb atomowych, jeśli będzie miał tę możliwość, którą pracowicie zdobywa.


Dziesięciolecia szczucia
na brytyjskich Żydów
David Collier

”Guardian” opublikował list, którego współautorką jest Elleanne Green, założycielka Palestine Live. List był w obronie Chrisa Williamsona, zawierający zaprzeczenie, że w Labour Party jest antysemityzm. Już to samo jest skandaliczne. Ale problem ”Guardiana” z narodem żydowskim i z Izraelem idzie wstecz znacznie dalej niż sprawa Corbyna. Każdy, kto dzisiaj bada antysemityzm, wie, że corbynizm jest objawem problemu, nie zaś jego przyczyną.

Lepsze czasy w ”Guardianie”.

Z gazety ”Guardian”, 11 kwietnia 1950 roku. ”Liga Arabska nadal jest zagubiona. Nie zrobiła postępów na niedawnym spotkaniu w Kairze. W postawie wobec Izraela jeszcze nie wyszła poza ponurą urazę, że została pobita”.

Blue line

Hodowanie mini-mózgów
z komórek macierzystych
Steven Novella

Nowy raport opisuje postęp, jakiego dokonali naukowcy w tworzeniu organoidów mózgowych z komórek macierzystych. Używają ludzkich embrionalnych komórek macierzystych do hodowania neuronów – komórek mózgowych. 


Zbadaj swoje
Andrzej Koraszewski

Amerykańscy postępowcy do znudzenia powtarzają hasło „zbadaj swoje przywileje”. Hasło skierowane jest do osób białych, które podobno są z definicji uprzywilejowane. Jest w tym ziarno prawdy, ale na rynku idei politycznych budowane na takich ziarenkach uproszczenia nieodmiennie prowadzą do bitwy na maczugi, którymi próbuje się rozwalać głowy przeciwników. Czy szermujący hasłem „zbadaj swoje przywileje”, mogą z pomocą tego hasła szerzyć swoje przesądy? Ciekawe pytanie, na które pośrednio odpowiedziała niedawno Amerykanka somalijskiego pochodzenia, Ayaan Hirsi Ali, przyglądając się przesądom innej Amerykanki somalijskiego pochodzenia, Ilhan Omar.


Nowego Ładu (II)
Lucjan Ferus

Poprzednią część tekstu zakończyłem na pesymistycznej wypowiedzi Christophera Hitchensa, w której przyznaje się do swych od dawna trapiących go obaw, że radykalni wyznawcy islamu doprowadzą kiedyś do zniszczenia naszej cywilizacji. Niniejszym chcę przedstawić pewien ciekawy fragment ich dalszej rozmowy, który będzie miał szersze rozwinięcie.


"Hamas nie boi się
Khaled Abo Toameh

Na zdjęciu: Uzbrojeni członkowie palestyńskiego Fatahu okupują budynek Palestyńskiej Rady Ustawodawczej w Ramallah i strzelają w powietrze 28 stycznia 2006 r. w proteście przeciwko zwycięstwu Hamasu nad ich partią w wyborach, które odbyły się trzy dni wcześniej. (Zdjęcie:  Zharan Hammad/Getty Images)

Prezydent Autonomii Palestyńskiej, Mahmoud Abbas, mówi, że jest gotowy do od dawna nie przeprowadzanych wyborów prezydenckich i parlamentarnych, a nawet wydał instrukcję palestyńskiej Centralnej Komisji Wyborczej, by rozpoczęła przygotowania do wyborów.  

Abbas wydaje się podejmować nie lada ryzyko. Jest realna możliwość, że jego rywalom z Hamasu uda się zepchnąć go z prezydenckiego tronu, który tak uparcie zajmował przez ostatnie czternaście lat.  


Szczepionka HPV działa.
Koniec kropka

Ze wszystkich istniejących szczepionek tą, która doprowadza antyszczepionkowców do absolutnego szaleństwa, są szczepionki przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV), a są dwie takie szczepionki: Gardasil i Cervarix. Były filmy przedstawiające tę szczepionkę jako zabójcę nastoletnich dziewcząt. Antyszczepionkowcy szerzyli opowieści o młodych kobietach, które zmarły nagle i próbowali obwiniać Gardasil, niezależnie od tego czy Gardasil miał cokolwiek wspólnego z tymi tragicznymi zgonami, czy nie. Teraz, kiedy więcej chłopców otrzymuje tę szczepionkę, robią to samo, używając śmierci nastoletnich chłopców. 


Antyizraelskie prawa
zaproponowane przez Dublin
Lawrence A. Franklin

Leinster House w Dublinie w Irlandii, siedziba irlandzkiego parlamentu. (Zdjęcie: Jean Housen/Wikimedia Commons)

Irlandzki premier, Leo Varadkar i jego rządząca partia Fine Gael sprzeciwia się propozycji prawa, które uczyniłoby przestępstwem importowanie lub sprzedawanie czegokolwiek wyprodukowanego przez Izraelczyków w Judei i Samarii (na Zachodnim Brzegu).
Varadkar może naciskać na polityków, którzy głosowali za Prawem o Kontroli Działalności Gospodarczej (Okupowane Terytoria), by zbadali negatywne konsekwencje przyjęcia tego prawa dla narodowych interesów Irlandii.

Blue line

Bóg bez państwa
i państwo bez Boga
Andrzej Koraszewski

Bitwa pod Hattin, [Getty Images]

Kiedy ktoś w Ameryce pisze medytacje na dzień
4 lipca, oczekujesz rozważań o Deklaracji Niepodległości.
Jeśli autorką jest urodzona w RPA czarna Brytyjka, pisarka, którą niedawno wyrzucono z jednego z forów dyskusyjnych amerykańskich ateistów pod zarzutem rasizmu, bigoterii i kilku innych grzechów głównych, z których kroplę goryczy przelało jej stwierdzenie, że czarny bandyta to nadal bandyta, twoja ciekawość wzrasta i ostrzysz sobie apetyt na spotkanie z herezją.


Niektóre mowy nienawiści
są ”równiejsze od innych”
Judith Bergman

Na zdjęciu: Uczestnicy antyizraelskiego marszu w Dzień Al-Kuds machają flagami terrorystycznej grupy Hezbollahu 25 lipca 2014 r. w Berlinie w Niemczech (Zdjęcie: Carsten Koall/Getty Images)

W czerwcu w Berlinie odbył się marsz „Dnia Al-Kuds”. Dzień Al-Kuds, jak powiedział zmarły historyk, Robert S. Wistrich, jest "Świętem ogłoszonym przez Chomeiniego w 1979 r., by wzywać do unicestwienia Izraela”, które „od tego czasu jest obchodzone na całym świecie…” W Niemczech marsze w Dzień Al-Kuds odbywają się w stolicy od lat 1980., najpierw w Bonn, a od 1996 roku w Berlinie. 

Blue line

Efekt obojętnego
Steven Novella

Psychologia społeczna jest badaniem tego, jak ludzie zachowują się w sytuacjach społecznych, a więc zajmuje się skomplikowanymi interakcjami między osobowością, kulturą i naciskami społecznymi na to, jak zachowujemy się i jak wpływamy wzajem na siebie. Na uczelni miałem zajęcia z psychologii społecznej. To był jeden z pierwszych przedmiotów, który w dogłębny sposób zakwestionował moje założenia, bowiem istnieje rozziew między naszymi założeniami o tym, jak ludzie myślą i zachowują się, a tym, co rzeczywiście robią, kiedy się ich obserwuje. W ten sposób psychologia społeczna (i psychologia w ogóle) jest ważnym filarem naukowego sceptycyzmu.


Nihil novi
sub sole
Ludwik Lewin

Wiec brytyjskiej Partii Pracy na rzecz \

W sobotnie popołudnie siedzę na ławce w paryskim parku Buttes Chaumont. Aleją przewijają się całe rodziny chasydzkie, mężczyźni w kapeluszach, a nawet w lisich czapach, kobiety w perukach lub chustkach szczelnie owijających głowy.  

Po chwili zmienia się nieco nastrój, pojawiają się młodzi Sefaradzi w mikroskopijnych jarmułkach i w wyraźnie dobrych humorach, przekrzykują się i podbiegają, jakby grając w berka. Z sąsiedniej ławki patrzą na to kobiety w hidżabach, ale pilnując wzrokiem dzieci bawiących się na trawnikach, nie zauważają chyba tego żydowskiego pochodu. 


Trudno kochać
i być mądrym
Andrzej Koraszewski

To Love and Be Wise, Josephine Tey to klasyka angielskich kryminałów z filozoficzną głębią. Zarówno psychologia, jak i ludowa mądrość zgodnie podpowiadają, że nasze aspiracje do racjonalności są podgryzane przez głębokie uczucia. Na nic wszystkie apele o neutralność, obiektywizm i stoicyzm, bowiem uczucia mamy na wyposażeniu i w żaden sposób nie daje się ich zawiesić na kołku, by spokojnie rozważyć problem X czy Y. Wiedząc, że „czucie i wiara silniej mówi do mnie” niż chłodne argumenty, muszę pamiętać, że aczkolwiek nie mam cienia sympatii dla rozumowania tego wieszcza, to wcale nie oznacza, że jestem wolny od choroby, którą on w sobie ukochał i zgoła innym zalecał.


Werdykt Lindy Sarsour: 
„Jezus był Palestyńczykiem”
Seth J. Frantzman

Linda Sarsour przemawia podczas Marszu Kobiet w Waszyngtonie 21 stycznia 2017. (Zdjęcie: THEO WARGO/GETTY IMAGES/AFP)

Aktywistka Linda Sarsour stwierdziła, że „Jezus był Palestyńczykiem z Nazaretu” i że „jest opisany w Koranie z brązowo-miedzianą skórą i wełnistymi włosami”. Ostro ją krytykowano za ten tweet i za jej dalsze próby obrony tego twierdzenia. Krytycy głównie wskazywali na to, że Jezus urodził się w Judei i był Żydem. Nie jest to pierwsza kontrowersja wokół ”Jezus był Palestyńczykiem”. W kwietniu Kongresmenka Ilhan Omar gorąco propagowała artykuł zawierający to samo twierdzenie.

Ta najnowsza próba lansowania idei, że „Jezus był Palestyńczykiem”, nie jest tak niewinna, jak mogłoby się zdawać. Jest to negowanie żydowskiej historii i nowoczesna teologia zastąpienia: zastąpienie historycznych związków żydowskich z tą ziemią dwa tysiące lat temu i tworzenie wyimaginowanej historii Palestyńczyków w miejsce Żydów.


Niemcy: państwo kurdyjskie
zaszkodzi pokojowi
Seth J. Frantzman

Wizerunek byłego przywódcy irackiego Saddama Husajna, miedzioryt. (zdjęcie: REUTERS)

Angela Merkel, powiedziała kurdyjskim studentom w Niemczech, że nie zasługują na państwo, ponieważ nie „służyłoby ono pokojowi w regionie”.

Merkel powiedziała studentom w Dolnej Saksonii, że choć Kurdowie zasługują na ”sprawiedliwe warunki” i autonomię w Iraku, nie zasługują na niepodległość. Region Kurdystanu w północnym Iraku jest obecnie autonomiczny. “Nie sądzę, by istnienie państwa kurdyjskiego służyło pokojowi w regionie” – powiedziała, jak informują kurdyjskie media, Rudaw.


To nie jest
Vic Rosenthal

Czarny Izraelczyk etiopskiego pochodzenia został zastrzelony przez policjanta i były rozruchy, drogi były zablokowane, samochody przewrócone a nawet podpalone. Na tym kończy się podobieństwo z Ameryką. Istnieje w Izraelu rasizm oparty na kolorze skory, ale dynamika jest inna. Wszystko jest inne.

Co się zdarzyło
: Nie wszystkie szczegóły są jeszcze jasne i nie będą, aż pojawi się oficjalny raport z dochodzenia. Historia policjanta jednak wyciekła i wydaje się, że jest spójna. Jest tu wiele szczegółów, o których słyszałem, ale których nie zamieszczam, ponieważ nie można ich zweryfikować.


O szkodliwości palenia
i migotaniu przedsionków
Andrzej Koraszewski

Przy silnym migotaniu przedsionków do władzy zaleca się przynajmniej radykalne ograniczenie palenia na stosach. Jednak wiele wskazuje na to, że migotanie przedsionków do władzy wzmaga potrzebę palenia na stosach i to niezależnie od płci, wyznania, czy poglądów politycznych. Zwraca uwagę internetowy "Brat Przemek", że w słowach Jezusa może być drugie dno. Jak donosił święty Mateusz, powiedział święty Jezus: „źdźbło w oku bliźniego widzisz, a belki w swoim nie dostrzegasz”.  Zdaniem Brata Przemka: „Tu nie chodzi tylko o nie zwracanie uwagi na wady u innych. „Myślę, że Jezus chciał nam pokazać – pisze Brat Przemek - że patrząc na innych, nie wykonujemy pracy w sobie.” Nie wiem, czy ja to dobrze interpretuję, ale chyba chodzi o to, żeby patrząc na źdźbło w oku bliźniego zobaczyć odbicie belki w oku własnym.


Palestyńska bieda:
kto nie ma udziału w bogactwie?
Honest Reporting

Gaza, której nie znamy

Kluczowym refrenem w izraelsko-palestyńskiej narracji jest kwestia palestyńskiej biedy, rzekomo efektu izraelskiej okupacji. Badania podają, że między 26 a 53 procent Palestyńczyków żyje w biedzie. W październiku 2018 roku ONZ ostrzegła, że pomoc humanitarna dla Palestyńczyków jest na rekordowo niskim poziomie, co jest powodem palestyńskiej biedy. 

To nasuwa kilka istotnych pytań:

- Jak biedni są Palestyńczycy w stosunku do innych gospodarek na świecie?

- Czy palestyńska bieda jest równo rozdzielona w całym społeczeństwie?

- Co robi się, by zaradzić palestyńskiej biedzie i czy jest to skuteczne?  

- Czy są inne grupy, które są biedne, ale nie otrzymują tyle uwagi, ile otrzymują biedni Palestyńczycy?  

- Czy palestyńska bieda jest uprawnionym powodem wojowniczych działań ich przywódców?

Blue line

Apostołowie Nowego Ładu. 
Czyli pogodzeni z prawami natury.
Lucjan Ferus

Zachęcony artykułem Andrzeja Koraszewskiego pt. Ani nie manifest, ani nie tak nowego ateizmu, który ukazał się pod koniec kwietnia br. w „Listach z naszego sadu” i był  recenzją świeżo wydanej książki Czterej jeźdźcy Apokalipsy. Jak się zaczęła ateistyczna rewolucja, kupiłem tę pozycję i przeczytałem ją z dużym zainteresowaniem. Moje pierwsze odczucie po tej lekturze można określić jako lekki niedosyt ilością zawartych w niej informacji. Dopiero później uświadomiłem sobie na czym polegał mój błąd. Otóż owa książka niewielkiego formatu, posiadająca 170 stron, nie mogła zawierać takiego bogactwa argumentów, jakie zawierają kilkusetstronicowe, bestselerowe pozycje tych czterech autorów nazywanych „Jeźdźcami Apokalipsy”: Richarda Dawkinsa, Daniela C.Dennetta, Sama Harrisa i Christophera Hitchensa.


Afryka: alarmujący wzrost
prześladowań chrześcijan
Uzay Bulut

Według Lindy Lowry z Open Doors: \

Według niedawnego wstępnego raportu opublikowanego w Wielkiej Brytanii, "ocenia się, że jedna trzecia populacji świata doznaje religijnych prześladowań w jakiejś postaci, a chrześcijanie są najbardziej prześladowaną grupą”.

Chociaż pełen raport – zamówiony przez brytyjskiego ministra spraw zagranicznych, Jeremy’ego Hunta i kierowany przez biskupa Truro, wielebnego Philipa Mounstephena – miał zostać opublikowany w Wielkanoc bieżącego roku, „skala i natura zjawiska [prześladowania chrześcijan] - według raportu - po prostu wymaga więcej czasu”. Dlatego, wyjaśnił Mounstephen, ”wstępne” wyniki, opublikowane w kwietniu, nie są pełne i końcowy raport zostanie opublikowany pod koniec czerwca.

"W niektórych regionach poziom i charakter prześladowań zbliża się do spełnienia kryteriów międzynarodowej definicji ludobójstwa, jaka jest przyjęta przez ONZ”.


Prątkiem w raka, czyli
co ma gruźlica do raka pęcherza
Paulina Łopatniuk

Jasnoróżowa chmurka ziarniniaka pośród ciemnofioletowych kropek limfocytów w pęcherzu moczowym; CoRus13, CC BY-SA 4.0,,_very_high_mag.jpg

Siedzisz sobie spokojnie przy biurku, oglądasz pod mikroskopem kolejne preparaty, popijasz herbatę. Znamię. Banał, złożone, wycięte doszczętnie. Brodawka wirusowa. Nic nowego. Wyskrobiny z jamy macicy. Faza sekrecji, bez istotnych zmian. Wycinki z pęcherza moczowego. W pęcherzu zapalenie. I ziarniniaki. Zaraz, co tu robią te ziarniniaki? Rzut oka na skierowanie. Gdzie te dane kliniczne… Ach, to te małe literki tutaj… Pacjent po leczeniu raka pęcherza moczowego. No to żadna niespodzianka, że ziarniniaki. No ale nie dla was w końcu, wam nic to przecież nie mówi (ani mówić nie musi), zatrzymajmy się więc na chwilę i pochylmy nad ziarniniakami.


Palestyńska wojna
z przedsiębiorcami
Bassam Tawil

Trzynastu palestyńskich przedsiębiorców, którzy przeciwstawili się wezwaniu Autonomii Palestyńskiej do bojkotowania niedawnej ekonomicznej konferencji w Bahrajnie, \

Rozprawa Autonomii Palestyńskiej z palestyńskimi przedsiębiorcami, którzy uczestniczyli w niedawnej konferencji ekonomicznej "Peace to Prosperity" w Bahrajnie, daje ostry sygnał, że palestyńscy przywódcy działają bezpośrednio przeciwko interesom własnej ludności.

Jeszcze bardziej niepokojący jest komunikat, jaki ta rozprawa przekazuje palestyńskiemu społeczeństwu: każdy, kto ośmiela się współpracować z administracją prezydenta USA, Donalda Trumpa, zostanie potępiony jako zdrajca i kolaborant z „wrogami” Palestyńczyków: z USA i Izraelem.  

Dorastać we wszechświecie

Opowieści o nauce
w Teatrze Narodowym Ugandy
Isaac Ongu

Zasadniczy “przywilej”
izraelskich Żydów
Vic Rosenthal

Marchewka stadnego myślenia
i niechciany kij racjonalizmu
Andrzej Koraszewski 

Tak, antysyjonizm jest
odmianą antysemityzmu
Elder of Ziyon

Pleśń w przestrzeni
Steven Novella

Uderzenie młotem
nie ”judaizuje” Jerozolimy
Jonathan S. Tobin 

Czy umiały latać
od razu po wykluciu się?
Jerry A. Coyne

Nie potrzebujemy
żadnej edukacji
Liat Collins

Ludziom rosną rogi?
– Złe informowanie o nauce
Steven Novella

Czy zbliża się
wielka wojna?
Andrzej Koraszewski

Abstrakcyjna ludzka
Lucjan Ferus

Wydział studiów
Vic Rosenthal

Moje świadectwo
o reparacjach za niewolnictwo
Coleman Hughes

Palestyńscy ”umiarkowani”:
karabiny, granaty i terroryzm
Bassam Tawil

Przemysł ”wellness”, 
czyli kuszenie zdrowiem
Steven Novella

Blue line

Biły się dwa bogi

 Forma przejściowa

Wstęga Möbiusa

Przemysł produkcji kłamstw

Jesteś tym, co czytasz,

Radykalne poglądy polityczne



Allah stworzyl

Uprzednie doświadczenie

Żydowski exodus

PRL Chrystusem narodów

Odrastające głowy hydry nazizmu

Homeopatia, wibracje i oszustwo

Żołnierz IDF

Prawo powrotu

Mózg i kodowanie predyktywne

Nocna rozmowa

WSzyscy wiedza

Nieustający marsz

Oświecenie Pinker

Alternatywna medycyna zabija

Kobiety ofiarami


modyfikowana pszenica


Roboty będą uprawiać ziemię

Sumienie, czyli moralność bez smyczy

Skomplikowana ewolucja

Argument neuroróżnorodności

Nowe badanie pamięci długotrwałej

Ściganie bluźnierstwa

Ryby jaskiniowe


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk