Wtorek, 20 marca 2018 - 20:33

« Poprzedni Następny »

A Tiny Cog in a Machine of Lies

A Tiny Cog in a Machine of Lies

Andrzej Koraszewski 2018-01-01

I’ve read an article by a young journalist, actually only a compilation of texts from an organization with the noble aim of revealing cruel practices and deeds. I read this article while in the process of reading a recently published book by an Israeli historian with a very telling title, Industry of Lies. Its author, Ben-Dror Yemini, belongs to the generation of people of the left who look with anxiety at the transformation of media information and scholarly publications into a trade in narratives. In the case of Israel it is especially dangerous because of the long Christian and Muslim tradition of demonizing Jews – with the culmination in the Nazi period.

Then – writes Yemini – “The Big Lie attempted to transform international Jewry into the archenemy of the Third Reich. According to this falsehood, Jews controlled the Soviet Union, Britain, and the United States, and conspired to wage a ‘war of extermination’ against Germans [40]. The Big Lie created an inversion of reality. Thus, a Wehrmacht soldier who fought on the Russian front could write to his family in 1941 about the ‘unbelievable atrocities carried out by the Jews’ [41]. Evidently he believed what he wrote. But the lie did not end there and was not limited to soldiers who underwent brainwashing.”

The contemporary version of the Big Lie, writes Yemini, is directed at Israel, turning the country into a criminal state. Earlier the author repeatedly stresses that: 

“Needless to say, it is entirely legitimate, even necessary, to criticize Israel. Propagators of lies will tell you that defenders of Israel insist that the Jewish state ‘can do no wrong’.”

This is another lie, used particularly often to make a convincing argument that all other lies about Israel contain truth and only truth that they try to hide. The peculiar obsession of the world with Israel, however, doesn’t leave much doubt. The United Nations passes more resolution condemning Israel than all the rest of the world combined; human rights organizations like Amnesty International or Human Rights Watch devote more attention to Israel than to any other country. The world’s media has recognized Jerusalem as a capital of war correspondents.


Ben-Dror Yemini quotes the opinion of a journalist, Matti Friedman, who for many years worked for the Associated Press in the Jerusalem bureau:

“When I was a correspondent at the AP the agency had more than 40 staffers covering Israel and the Palestinian territories. That was significantly more news staff than AP had in China, Russia or India, or all of the 50 Muslim countries.”

In spite of this absolutely exceptional attention to Israel, these reports are not only biased, but they are false time and time again. The media sometime rectify documented lies, but these retractions are printed in small print deep inside the paper while the lies make banner headlines on front pages.

“Most readers, listeners, and viewers do not know that these are lies. They do not know that alongside a few crumbs of accurate information, lecturers and journalists of a certain ilk implant large chunks of imprecise and toxic information in the minds of media consumer.”

The audiences of these prestigious media are defenceless, they do not have any chance to defend themselves against the flood of lies.


The article mentioned in the beginning is a classic example of what the Israeli historian is writing about. On 28 December the website wiadomoś published an article by Patryk Strzałkowski entitled Służyłem w izraelskiej armii. Wchodziliśmy do domów niewinnych ludzi. Dzieci robiły w majtki. [I Served in the Israeli Army. We Went Into the Houses of  Innocent People. Children Soiled Themselves.] The author’s input is limited to a selection of excerpts of texts published by the Israeli organization Breaking the Silence. He doesn’t comment, he doesn’t explain that there are reservations both about the organization and about the “testimonies” themselves. Not many readers will notice that the “testimonies” are provided only with numbers, that there are practically no names of the soldiers, names of their commanders, or dates and locations of alleged events. Neither the journalist nor the editorial office seems to worry about this formula for the witness statements about crimes. The journalist is apparently deeply moved by the magnitude of brutality of the Israeli army and probably tells the world what he learned in entirely good faith. Has he never heard about the reservations many people have about Breaking the Silence? He must’ve heard something because in the beginning of his article we read:

For breaking the silence they are called “traitors”, “Israel’s enemies”, “auto-antisemites”, “self-hating Jews”.

If that’s all he knows we have reason to wonder about the ethics of a person earning his living by delivering information and conveying that “information” without any checking. We are in a similar situation. I cannot check the veracity of testimonies published by a famous Israeli organization, either.


Let’s suppose that I am a journalist on this newspaper and I’m reading such horrifying “testimonies”. Nowadays it’s enough to type its name into an Internet search engine. After a few links to sites deeply committed to the same ideas this organization has, a link appears to a critical text by NGO Monitor.


Let’s say I know nothing about NGO Monitor and I’m reading their information about Breaking the Silence with as much scepticism as I’ve felt while reading the “testimonies” of those anonymous witnesses.


According to NGO Monitor, Breaking the Silence received almost 13 million Israeli shekels (NIS 12,933,380) from foreign governmental bodies between 2012 and 2017 (the top donors were Denmark, the Netherlands, Sweden and Switzerland). Among the generous donors is also Human Rights Watch (I didn’t know that they not only collect money but distribute it as well), and this is an organization from which its own founder dissociated himself because of its deeply unethical bias. From NGO Monitor we learn that Breaking the Silence focuses on international audiences. It solicits “testimonies” from Israeli soldiers in order to deliver them to the Western media.


This NGO Monitor’s report is worth reading in full, but I will quote just two excerpts:

In June 14, 2016, Israeli new site NRG published a video documenting BtS co-founder, Yehuda Shaul, telling tourists in Israel that “Yeah, one of the villages, this village actually, it’s new that they came back, because few years ago the settlers basically poisoned all the water cisterns of the village…” This allegation is completely unsubstantiated, and was never proven. It appears to be based on a single complaint from 2004 which was investigated by the Israeli police and was closed due to lack of evidence.

Of course, I have no way of checking who is right. The Israeli police could be biased, so all we have is an alarm bell (reinforced by the story told by President Abbas to the European Parliament about rabbis calling for the poisoning of Palestinian wells. Two days later he admitted that the story was false and he had wrong information).  


A journalist should also notice that, as NGO Monitor states:

BtS refuses to comply with the Israeli government request to provide the information on an incident documented in a former soldier’s testimony which reflects an alleged crime.

That means that there is no possibility to investigate these cases. But not always.      

On 16 November 2017 the Israeli press reported  the court case against the Breaking the Silence spokesman, who claimed that he personally had beaten an Arab at the command of his superior officer.


Dean Issacharof, in an address recorded on video, told the story of how, while serving in the Israeli army in Hebron, he repeatedly hit an arrested Arab so hard that the man was bloodied, and he finally fainted. The prosecutor decided that if he really had done this he had contravened the ethics of the Israeli army. It turned out, however, that he could not be punished because this event never happened. This time it was possible to establish which event it was (indeed, an Arab throwing rocks had been arrested and handcuffed), but he himself said something quite different and stated that he was not hit, was not bleeding, and that he didn’t faint. Also, other soldiers from the unit taking part in this operation and the commander of the unit categorically stated in the court that such an event had not occurred.     

We can speculate that the witnesses could have been intimidated, but we cannot pretend that the numerous allegations about the abuse of the truth by Breaking the Silence do not exist.


Patryk Strzałkowski published his article as if he had never heard about all these controversies. If that really is true, he is a poor journalist and should not earn his living in this occupation because he is earning it dishonestly, but if he knew about these controversies and concealed this information from his readers, the case is much worse.


Personally, I suspect that he might not have known. He read the story, he was moved, he translated fragments of it, put everything together and delivered it to the editorial office, where they happily received the merchandise.


How does such impressive journalistic ignorance come into existence? Well, a Polish journalist learns about a respectable organization which documents Jewish crimes from even more respectable colleagues from The Guardian, The New York Times, Le Monde and the like. He travels to Israel and visits Ha’aretz. He goes on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories, he talks through a translator appointed by Breaking the Silence with Palestinians designated for the task by Breaking the Silence. Then he returns to Poland and relates what he has seen with his own eyes.


I’ve never been on such a wonderful trip, so I’m doomed to rely on the reports of others. There is a certain book, and after reading it even Ha’aretz wrote “…after this book we do not have the privilege of ignorance any longer” (only to return to its splendid isolation a few days later).


The book I’m talking about is the result of a six-month visit to Israel by a certain theatre director from New York. Tuvia Tenenbom was born in Israel in a family of German Jews, so his first language was German, second Hebrew and third Arabic. He first learned English at school. For years now he has been living in New York, where he runs a Jewish theatre and at the same time writes in the German and American press. A few years ago his German publisher persuaded him to write a reportage about German antisemitism. So he travelled through Germany and talked to people and, because he has blond hair and blue eyes, an Aryan face and beer belly, people opened up their hearts and didn’t hide anything. This book is not optimistic, but it became a best seller and his publisher suggested that he go to Israel as a German journalist. And so he wrote a book, Catch the Jew (Allein unter Juden), in which an Israeli who knows Arabic, posing as a German Tobi, looks at Israel. Tuvia Tenenbom walked the same paths international correspondents walk to collect their information. He visited Ha’aretz, he went on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories. He could hear what people said in Hebrew, he spoke in Arabic with Palestinians without his guardians’ knowledge. He has seen more, much more, than journalists who are shown what to “see with their own eyes”. So much more that after this book we do not have the privilege of ignorance any longer.


But Patryk Strzałkowski still seems to be a journalist with privilege. He is so privileged that without any inhibitions he has strengthened the image of Israel as a country where one crime after another is being committed and the authorities applaud them. Does he realise that he is a tiny cog in a machine of lies? I doubt it. He probably honestly believes in what he has read, and he never asks questions.

When we meet people who “have seen with their own eyes” all these Israeli crimes, it’s worth asking whether they know the names of Palestinian dissidents, whether they know how many Palestinian journalists are incarcerated in Palestinian prisons, whether they have met Bassam Eid or Khaled Abu Toameh or an Arab IDF soldier. When we ask such questions we invariably get evasive answers which show that they use Palestinians as a tool against Jews and for that they need to see them exclusively as poor, downtrodden and weak victims, a simple, monolithic picture. But Palestinians are human beings and human beings are different, but to discover this you need something more than a short conversation through a translator delivered by Breaking the Silence and more than reading “testimonies” delivered by Breaking the Silence.


Finally, let’s think what kind of knowledge readers of Patryk Strzałkowski’s article were left with. Probably the same kind of knowledge readers of Der Stürmer were left with, though probably it’s not the result Patryk Strzałkowski wanted to achieve. He was probably sure that he was giving us genuine information.


Translation: Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson

Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj

Hili: Przyszłości nie można przewidzieć.
Ja: To prawda.
Hili: Ale można się do niej przygotować.
Ja: To znaczy?
Hili: Już jestem gotowa. Co jest smacznego w lodówce?


Propozycja stworzenia
człowieko-szympansiej hybrydy
Jerry A. Coyne

No cóż, to jest chyba najgorszy pomysł ze strony biologa, jaki potrafię sobie wyobrazić, a jego uzasadnienie jest równie marne. Tym pomysłem jest stworzenie hybryd człowiek/szympans (“człekopans”) [“humanzee”], w nadziei, że ich istnienie przekona ludzi, że Homo sapiens nie jest odrębnym, stworzonym bytem, ale jest częścią ewolucyjnego continuum nie tylko z szympansami, ale z wszystkimi gatunkami.


Podręczniki UNRWA są nadal
wypełnione  podżeganiem
David Bedein

Palestyńscy uczniowie w szkole UNRWA. Zdjęcie: UN Photo / Shareef Sarhan.

Reagukjąc na krytykę UNRWA zrewidowała swoje podręczniki i materiały do nauki – i odkryła, że trzy procent wszystkich stron jest niezgodna z wartościami ONZ: neutralności, równości płci i są niedopasowane do wieku uczniów.  Przede wszystkim: te trzy procenty to czysta lipa. Po drugie, materiału podżegającego do nienawiści, który tam znaleziono, UNRWA jednak nie usunęła. Przedstawiciele UNRWA twierdzą, że wydano dodatkowe materiały dla nauczycieli, by uzupełnić ten obraźliwy materiał. Innymi słowy, szokujące akapity w tekście, obrazki, mapy, wiersze, ćwiczenia itd. są nadal powszechnie używane w szkołach UNRWA – tak jak dotychczas.

Blue line

Jeszcze o Marcu, czyli
żydowskie curesy
Ludwik Lewin

Pomnik <span>generała de Gaulle’a w Warszawie. </span>

W marcu 1968 nie było mnie już w Polsce.  

Z radia o wydarzeniach w Warszawie nie dowiadywałem się niczego. Z szacownego dziennika le Monde bardzo niewiele. 

Jeszcze w lutym korespondent tej gazety napisał o zdjęciu Dziadów i przy okazji wspomniał o wyrzuceniu z PZPR profesorów Baumana i Brusa, ale tego, że są Żydami już nie zauważył.  Potem donosił o wrzeniu w Związku Literatów, ale nie doszukał się tam niczego, co by mogło mieć związek z antysemityzmem, a choćby i z antysyjonizmem.  Cytował warszawską prasę, która o organizowanie manifestacji na Uniwersytecie i Politechnice, oskarżała „grupę awanturników, której przewodziła złota młodzież”.


Ukarany za nie skandowanie
“Śmierć Ameryce"
Majid Rafizadeh

Najwyższy przywódca Iranu, Ali Chamenei, deklaruje “Śmierć Ameryce” 21 marca 2015. (Zrzut z ekranu z wideo MEMRI)

Jednym z najbardziej zdumiewających błędnych wyobrażeń, z jakimi spotkałem się na Zachodzie, jest zwyczaj pewnych ludzi – szczególnie wielu w mediach -- trywializowania radykalnych haseł islamistycznych, takich jak „Śmierć Ameryce”, „Śmierć Izraelowi” i „Śmierć Wielkiej Brytanii”. Nawet przedstawiciele rządowi często sprowadzają te wybuchy nienawiści i gróźb, którymi w rzeczywistości są, do zwykłego przekomarzania się.

Niektórzy z tak zwanych lewicowców, jak również agenci ekstremistycznych grup muzułmańskich na Zachodzie lub rzecznicy Islamskiej Republiki Iranu próbują 
wyjaśnić, że te skandowane hasła nie znaczą tego, co mówią i co większość ludzi zakłada, że mówią. Niektórzy sympatycy ekstremistycznych muzułmanów próbują nawet utrzymywać, że te komunikaty są jedynie przykładami “różnic kulturowych”. 

Blue line

Człowiek w labiryncie
iluzji (Część II)
Lucjan Ferus

Jest to kontynuacja tekstu pisanego na podstawie książki Śmierć wieczności. Przyszłość ludzkiego umysłu, autorstwa Darryla Reanney’a, australijskiego biologa i popularyzatora nauki. W rozdziale pt. Druga zasada termodynamiki i strzałka czasu pisze on:
„Obraz świata zależy od jakości informacji dostarczanych do mózgu przez narządy zmysłów /../ Dzięki matematyce i badaniom eksperymentalnym odkryliśmy istnienie czwartego wymiaru – czasoprzestrzeni – ale nie doświadczamy go takim, jakim jest w istocie, postrzegamy go przelotnie..."


Jak lewica stała się
własnym wrogiem (Część II)
Denis MacEoin

Obraz Edwarda Morana z 1897 r., przedstawiający palący się okręt USS Philadelphia w bitwie w porcie Trypolisu podczas pierwszej wojny z Berberami w 1804 r. (Zdjęcie: U.S. Naval Academy Museum Collection/Wikimedia Commons)

Feministki w żadnym razie nie są jedyną tak zwaną lewicową lub liberalną grupą, która zdradziła swoje podstawowe zasady z powodu dziwacznego podziwu dla islamu, jego historii, jego wartości lub jego samozwańczego statusu ofiary. Prawdziwi liberałowie wierzą w prawa człowieka, prawa kobiet, równość rasową, wolność słowa i znacznie więcej, odrzucając ekstremizm zarówno z prawa, jak z lewa. Wydaje się jednak, że lewica w Wielkiej Brytanii i gdzie indziej zarzuciła te zasady i zdradziła tych ludzi, których dawniej popierała[1].


Déjà vu
i swojskość
Steven Novella

Większość ludzi doznała w życiu wrażenia, że byli już wcześniej w danym miejscu lub że wydarzenia, dziejące się w rzeczywistym czasie, zdarzyły się wcześniej. Czasami wydaje nam się, że wiemy, co zdarzy się za chwilę – a potem to się zdarza. Nic dziwnego, że niektórzy interpretują te zjawiska jako jakiś rodzaj pozazmysłowego postrzegania. Wydaje się, że dzieje się coś dziwacznego. 

Neuronaukowcom udało się w dużej mierze wyjaśnić wiele takich dziwacznych przeżyć.


Jak lewica stała się
własnym wrogiem  (Część I)
Denis MacEoin

Urodzona w Somalii ex-muzułmanka, Ayaan Hirsi Ali, \

Jest jedną z ironii współczesnej polityki, że to samo słowo może mieć więcej niż jedno znaczenie, wywołując mętlik w głowach.

Jedną z przyczyn tego mętliku jest to, że liberalne wartości są na ogół wspólne umiarkowanym po lewej i prawej stronie. Nie są jednak wartościami skrajnej lewicy -  marksistów, leninistów, trockistów lub brytyjskiej Partii Pracy pod kierownictwem Jeremy’ego Corbyna – ani skrajnej prawicy – Alternativ für Deutschland w Niemczech, Jobbik na Węgrzech, Freiheitliche Partei Österreichs w Austrii lub Złoty Świt w Grecji.


“Odwrócenie specjacji”
(fuzja gatunków) u kruków
Jerry A. Coyne


Nie mniej niż dziesięcioro czytelników zwróciło mi uwagę na nowy artykuł w „Nature Communications”  Anny M. Kearns i in. pokazujący podobno “odwrócenie specjacji” u kruków. Artykuł zyskał wiele publicznej uwagi, bo autorzy twierdzą, że pokazują jak dwa różne gatunki kruków zlały się ponownie w jeden gatunek. To zaś podekscytowało ludzi, ponieważ a.) nie sądzą, by to zdarzyło się kiedykolwiek wcześniej; i  b.) pokazuje to, że specjacja nie jest prostym, rozgałęziającym się drzewem, jakie przedstawił Darwin i że niektóre gałęzie mogą zrosnąć się z powrotem w jedną, nową gałąź.


Wylęgarnie lubieżnych
sympatyków totalitarnych idei
Andrzej Koraszewski 

Poseł z ramienia Kukiz’15 z zachwytem opisuje swoje spotkanie z przywódcami Hezbollahu w Libanie, i donosi o „dobrej chemii” (nie potwierdza jednak ani nie zaprzecza doniesieniom z Belgii, że Hezbollah ma duże zapasy broni chemicznej otrzymanej od syryjskich braci, którzy musieli się jej jakoś pozbyć).


Trudno powiedzieć czy poseł, Paweł Skutecki, jest osobnikiem ewolucyjnie poszkodowanym, czy głęboko ideowym zwolennikiem nazizmu w jego najbardziej nowoczesnej formie. To pierwsze możemy w zasadzie wykluczyć. Pan poseł ukończył studia filologiczne w Bydgoszczy i filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim. Był sekretarzem redakcji miesięcznika Ligi Polskich Rodzin „Racja Polska”, potem był działaczem Unii Polityki Realnej, a do Sejmu dostał się w 2015 z listy komitetu wyborczego Pawła Kukiza. Z tym życiorysem możemy założyć, że bydgoski poseł doskonale wiedział z kim ma „dobrą chemię” i dlaczego.

Nasz poseł nie wymyślił niczego nowego, rok temu niemiecka prasa donosiła o podobnej wizycie neonazistowskiej partii Der Dritte Weg. Również ich dobrej chemii nie powinniśmy się dziwić, oddziały Hezbollahu salutują dobrze znanym gestem... 

Blue line

Ateizm i religijna
nienawiść w Zambii
Leo Igwe

Ze strony Facebooka: Atheists In Zambia

Ateiści w południowoafrykańskim kraju Zambia zaczynają ujawniać się publicznie ze swoją niewiarą. Ale bezbożni i wątpiący w boga ludzie mają w tym kraju kluczowy problem, jest  nim religijna nienawiść. Obecnie ateiści w Zambii mają pewne  możliwości kontaktów w Internecie. Istnieje w tym kraju grupa ateistów na Facebooku i ma ponad dwustu członków. Niedawno jeden z nich dzielił się swoją frustracją z powodu zachowania nazbyt religijnych ludzi. Miał kłopot, bo pewni bardzo religijni ludzie skorzystali z choroby jego ojca, by modlić się za niego: „Właśnie kiedy zaczynam czuć się pewnie z moim ateizmem, jestem otoczony religijnym mamrotaniem. Niedawno mój ojciec stracił kawałek nogi z powodu gangreny. Jest cukrzykiem. Ilość modlitw codziennie jest niewiarygodna. Myślę, że tata jest ukrytym ateistą.


Spojrzenie na muzułmańską
logikę i zachodnią naiwność
Raymond Ibrahim

Plaga islamskiego terroryzmu opiera się na “zażaleniach” wobec Izraela – tak mówi Al-Azhar, madrasa (czyli muzułmański “uniwersytet”) o najwyższym na świecie prestiżu, który gościł Baracka Obamę w 2009 r., kiedy wygłaszał przemówienie „Nowy początek”.

W niedawnym wywiadzie dla egipskiej telewizji Ahmed Al Tayeb wielki imam Al Azhar, nazwany kiedyś “najbardziej wpływowym muzułmaninem na świecie” – powiedział:

"Zauważyłem, że zawsze mówią nam, że terroryzm jest islamski. Wszystkie te tuby, które kraczą – z ignorancji lub bo tak im kazano – że programy Al-Azhar są przyczyną terroryzmu, nigdy nie mówią o Izraelu, o więzieniach Izraela, o ludobójstwach dokonywanych przez syjonistyczny twór państwowy… Gdyby nie znęcanie się tworu syjonistycznego nad regionem, nigdy nie byłoby żadnego problemu. Bliski Wschód i region rozwijałby się i Arab byłby jak każdy innych człowiek na świecie, cieszący się dobrym życiem, a przynajmniej prawem do życia w pokoju."

Z pewnością jest w tym wiele do skomentowania.

Blue line

Błąd atrybucji,
sofizmat rozszerzenia
Steven Novella

Dlaczego ludzie kłócą się tak bardzo w komentarzach na platformach mediów społecznościowych? To pytanie zapoczatkowało nową dziedzinę psychologii społecznej, ale częściowa odpowiedź, moim zdaniem, polega na kilku zasadach krytycznego myślenia.  Częste takie zasady nie funkcjonują jako izolowane idee, są mocno ze sobą splecione. Czasami te zasady są tak ściśle związane, że lepiej omawiać je jako pakiet, ponieważ związek z innymi zasadami jest kluczem do ich zrozumienia.


Izrael jest jednym
wielkim osiedlem
Bassam Tawil

Palestyńczycy nie czynią różnicy między Żydem mieszkającym w osiedlu na przedmieściach Betlejem na Zachodnim Brzegu, a Żydem mieszkającym w takich miastach jak Hajfa, Tel Awiw lub Ejlat. Wszyscy Żydzi, mówią, są “okupantami” i “osadnikami”. Zdjęcie: Panorama Tel Awiwu. (Zdjęcie: Ted Eytan/Flickr)

Trudno o wątpliwości, że Ismail Radwan jest terrorystą, ale w odróżnieniu od innych przywódców i rzeczników palestyńskich, przynajmniej jest uczciwy.  

W czasie, kiedy większość przywódców palestyńskich mówi światu, że osiedla są rzeczywistą “przeszkodą” dla pokoju, Radwan, wysoki rangą funkcjonariusz Hamasu, wyjaśnił w zeszłym tygodniu, że w konflikcie z Izraelem nie chodzi o Żydów mieszkających w osiedlach na Zachodnim Brzegu. Prawdą jest, że Palestyńczycy uważają Izrael za jedno wielkie osiedle, które musi zostać wykorzenione z Bliskiego Wschodu.


Ptaki nocujące
na dużych ssakach
Jerry A. Coyne

To jest krótki ale sympatyczny, 3-stronicowy artykuł, dokumentujący nocne zachowania bąkojada żółtodziobego (Buphagus africana). Pokazuje, że te ptaki nocują na dużych ssakach w Afryce.

W Afryce są dwa gatunki bąkojadów: żółtodzioby i czerwonodzioby (Buphagus erythrorhynus). Ich nisze nieco się różnią: czerwonodzioby znajdowany jest na 15 gatunkach gospodarzy o różnych rozmiarach, od impali do słonia, a żółtodzioby specjalizują się w większych zwierzętach, które mają dużą powierzchnię ciała, takich jak bawoły, elandy, nosorożce i żyrafy.


Czy "Zatroskani"
troszczą się o Arabów?
Giulio Meotti

Ranni cywile przybywają do szpitala w Aleppo w Syrii, 5 października 2012. (Zrzut z ekranu z VOA) 

Wszystko to zdarzyło się mniej więcej w tym samym czasie o 200 kilometrów od siebie. Na jednej fotografii izraelskie szkoły ćwiczyły próbny alarm na wypadek ataku pociskami balistycznymi. Na drugiej fotografii prawdziwy atak spowodował śmierć 200 osób, w tym wielu dzieci. Z jednej strony mamy Izrael, demokrację zmuszoną do obrony swoich dzieci. Z drugiej strony mamy Syrię, brutalną dyktaturę, gdzie wojna domowa pochłonęła życie ponad  400 tysięcy ludzi. W zeszłym miesiącu izraelski samolot został zestrzelony przez syryjski ogień przeciwlotniczy. Jeśli reżim syryjski, wspierany przez Iran i Rosję, jest gotowy zabić 200 niewinnych Syryjczyków, pomyślcie tylko, co zrobiliby obywatelom innych krajów, gdyby mieli po temu środki i możliwości.


Amerykański syndrom
i Katar
Yigal Carmon

Henry L. Stimson, który był Sekretarzem Stanu i Sekretarzem Wojny zarówno w republikańskich, jak demokratycznych administracjach, powiedział w 1946 r. następujące słowa: “Jedynym sposobem uczynienia człowieka godnym zaufania jest ufanie mu; i najpewniejszym sposobem uczynienia człowieka niegodnym zaufania jest pokazanie mu nieufności”.

Prezydent USA Franklin Delano Roosevelt powiedział o Józefie Stalinie przed Konferencją w Jałcie: “Myślę, że jeśli damy mu wszystko, co możemy i nie zażądamy niczego w zamian... nie będzie próbował niczego anektować i będzie działał na rzecz świata demokracji i pokoju”.


Dlaczego Turcja chce
najechać greckie wyspy?
Uzay Bulut

Turecki prezydent Recep Tayyip Erdoğan powiedział, że Turcja \

Jest jedna sprawa, co do której rządząca Turcją Partia Sprawiedliwości i Rozwoju (AKP) i jej główna partia opozycyjna, Republikańska Partia Ludowa (CHP), są całkowicie zgodne: jest to przekonanie, że greckie wyspy są okupowanym terytorium tureckim i musi ono zostać odbite. Tak silna jest ta determinacja, że przywódcy obu partii otwarcie grożą inwazją na Morzu Egejskim.
Jedynym konfliktem w tej sprawie między tymi dwiema partiami jest konkurencja, kto jest bardziej patriotyczny i kto ma większą odwagę wprowadzenia w życie groźby przeciwko Grecji. Podczas gdy CHP oskarża partię AKP prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana o umożliwienie Grecji okupowania ziemi tureckiej, AKP atakuje CHP, partię założycielską Turcji, o pozwolenie Grecji na przejęcie tych wysp zgadzając się na Traktat w Lozannie w 1923 r., w Turecko-Włoskim Porozumieniu w 1932 r. i potwierdzając to w Traktacie Paryskim w 1947 r., które uznały wyspy na Morzu Egejskim za terytorium greckie.


w labiryncie iluzji
Lucjan Ferus

Początek tej historii (choć nie chronologiczny) zaczął się od opublikowanego niedawno na łamach tego portalu artykułu p.Koraszewskiego pt. „Czy Pan Bóg lubi kiszone ogórki”, w którym znalazły się słowa (zacytowane z wykładu Rogera Penrose’a): „.. nasza świadomość może po naszej śmierci powędrować sobie w kosmos”. Do owego artykułu zamieściłem swój komentarz, w którym nadmieniłem, że z podobnym problemem zetknąłem się już dawno temu i napisałem nawet o tym fenomenie (psychologicznym? fizycznym?) dwa teksty dla Racjonalisty w styczniu 2009 r., które jednak nie zostały opublikowane. 
Nieopatrznie też nadmieniłem, iż chętnie wysłałbym te teksty do „Listów z naszego sadu”, aby Redakcja mogła ocenić czy nadal nie nadają się one do publikacji.


Powody, dla których ułuda
dwóch państw nie umiera...
Ryan Bellerose


Jeśli chcesz wydawać się “sprawiedliwy i bezstronny”, to łatwo powiedzieć, że “obie strony powinny mieć państwo”. Jeśli jednak rzeczywiście uczciwie na to spojrzysz, to zobaczysz, że fakty tego nie potwierdzają. Arabowie dokonali wspaniałej roboty, prezentując się jako słabsza strona, ale w rzeczywistości, to oni są awanturnikami. Muzułmanie panują na 99% masy lądowej Bliskiego Wschodu, podczas gdy Żydzi, tak często oskarżani o kolonializm i imperializm, panują na mniej niż 1%. Żądanie, by oddali część z tego mniej niż 1% jest dość dalekie od sprawiedliwości lub rozsądku. A także, bądźmy uczciwi, co zrobili Arabowie w Judei i Samarii, by zasługiwać na państwo? Istnieją? Wysadzili w powietrze kilka samolotów? Zabili starego człowieka na wózku inwalidzkim? Co właściwie powoduje, że ludzie wierzą, iż powinni mieć samostanowienie na ziemi przodków innego ludu? Czy chcielibyście żyć w terrorkracji/ kleptokracji? Dlaczego sądzicie, że Arabowie tego chcą?

Blue line

w postkolonialnej Afryce
Leo Igwe

Ostatnio informowano o szkodliwych incydentach związanych z tradycyjnymi wierzeniami i praktykami w regionie. Na przykład, ludzie atakowali farmerów i kupców za “wiązanie deszczu”. Twierdzili, że ofiary panowały nas opadami deszczu, by były korzystne dla ich przedsiębiorstw. Wiara w wywoływanie i powstrzymywanie deszczu znana jest w innych afrykańskich społeczeństwach. Na szczęście, interweniowała policja i ostrzegła sprawców przed rzucaniem takich oskarżeń.
W innym wydarzeniu rytualiści zabili pięciu łysych mężczyzn w okręgu Milange, ponieważ ich głowy rzekomo zawierały złoto. Nie jest jasne jak i kiedy Mozambijczycy zaczęli kojarzyć łyse głowy ze złotem lub magicznym bogactwem. Podobne zabobony prowadziły do przemocy w innych afrykańskich kulturach. 


Armia Mahometa
Andrzej Koraszewski

Mapa proponowanego wspólnego ataku państw islamskich na Izrael przedstawiona w tureckim dzienniku “Yeni Şafak”.

Khaybar Khaybar, ya yahud, Jaish Muhammad, sa yahud”. („Chaibar, Chaibar, Żydzi! Armia Mahometa powraca!) Ten okrzyk słyszy sie coraz częściej na ulicach europejskich miast. Czy warto zwracać uwagę na bandy wrzeszczących wyrostków? Czy powinno to niepokoić kogokolwiek poza Żydami? Czy mamy się bać islamu? Przecież to bigoteria, religijna nienawiść, którą podbechtują elementy nacjonalistyczne i faszystowskie, co zazwyczaj na jedno wychodzi. W gruncie rzeczy te okrzyki, to reakcja na politykę Izraela, który uprawia imperializm i kolonializm, buduje osiedla i stawia mury. Te okrzyki to wyraz frustracji, uzasadnionego gniewu. Tak przekonują nas szacowne media.


Polityczny szympans
i wojny między ludźmi
Elio Martino

Symboliczny Zegar zagłady w styczniu 2018 r. pokazywał dwie minuty do północy. W obecnym wieku globalnej niestabilności i niepewności odrodziła się dyskusja o odwiecznym pytaniu: czy wojna jest zakorzeniona w naturze ludzkiej? Wojny bada się od stuleci i badają je wszyscy, od historyków w starożytnej Grecji do prymatologów. Coś dziwnego dzieje się jednak w sposobie, w jaki rozważamy ten temat, szczególnie jeśli chodzi o badania przemocy między szympansami. Wewnątrzgatunowe zabijanie wśród szympansów (czyli, kiedy szympansy zabijają się wzajemnie) stało się bardzo politycznym i kontrowersyjnym tematem i rywalizujące argumenty wydają się odzwierciedlać ideologiczne preferencje. 


"Ohydne przestępstwo"
szkolnego programu
Bassam Tawil

Ze stron podręczników dzieci dowiadują się, że ich życie nie ma wartości. W [palestyńskim] programie szkolnym pełno jest takich przesłań jak: \

Minister edukacji Autonomii Palestyńskiej (AP), Sabri Saidam, jest ostatnio zaniepokojony. Nie niepokoi go to, że uczniowie palestyńscy uczą się nienawiści do Izraela. Nie niepokoi go to, że uczniowie palestyńscy są nakłaniani przez nauczycieli i przywódców do dokonywania zamachów terrorystycznych na Żydach, od rzucania kamieniami do sztyletowania i taranowania samochodami.  

Ministra edukacji AP niepokoi, jak mówi, “przestępstwo”, które ma właśnie zostać popełnione wobec arabskich dzieci w szkołach w Jerozolimie. „Przestępstwem” jego zdaniem jest to, że dzieci będą się uczyć według izraelskich programów szkolnych, a nie według palestyńskich.

Dorastać we wszechświecie

Polski Marzec
– 50 rocznica
Ludomir Garczyński-Gąssowski

Izrael – państwo
Daniel Krygier

Byłam w niebie,
mówi ośmioletnia Ania
Marcin Kruk

Świat mówi „nie”,
ale już nie cały świat
Andrzej Koraszewski

Najstarsza sztuka
jaskiniowa w Europie
Jerry A. Coyne

w meczecie
Giulio Meotti

Nowa inicjatywa w Kalifornii
– magnetyzm nonsensu 
Steven Novella

"Wszyscy wiedzą" 
wszystko o Żydach
Anna Karolina Kłys

Refleksje sprzed lat:
„Czy pewność to prawda?”
Lucjan Ferus

Oxfam, NGO
i efekt aureoli
Gerald Steinberg

Mrówki, które noszą rannych
towarzyszy do mrowiska
Jerry A. Coyne

Wieczną stolicą “Palestyny”
jest Damaszek
Daled Amos

Więź społeczna
i dziedzictwo krwi
Andrzej Koraszewski 

Lekcje historii
pod rządami islamizmu
Majid Rafizadeh

Łupki są prawdziwą
rewolucją energetyczną
Matt Ridley

Blue line

Alternatywna medycyna zabija

Kobiety ofiarami


modyfikowana pszenica


Roboty będą uprawiać ziemię

Sumienie, czyli moralność bez smyczy

Skomplikowana ewolucja

Argument neuroróżnorodności

Nowe badanie pamięci długotrwałej

Ściganie bluźnierstwa

Ryby jaskiniowe


Od niepamiętnych czasów

Tunezyjczycy przeciw złemu prawu

Drugie prawo termodynamiki

Pochwała ignorancj

Mistyfikacja Sokala

Intronizacja Chrystusa

Obama chrzescijanie

Szelest liści

Czego wam nie pokazują?

Rozdzielenie religii i państwa

Trwa ewolucyjne upokorzenie archeopteryksa

Trucizna, kamuflaż i tęcza ewolucji

Religia zdrowego rozsądku

Kto się boi czarnego luda?

Land of the pure

świecące ryby

Lewica klania sie

Nis zgubic

Religia pieklo


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk