Prawda

Wtorek, 24 listopada 2020 - 05:00

« Poprzedni Następny »

A Tiny Cog in a Machine of Lies

A Tiny Cog in a Machine of Lies


Andrzej Koraszewski 2018-01-01


I’ve read an article by a young journalist, actually only a compilation of texts from an organization with the noble aim of revealing cruel practices and deeds. I read this article while in the process of reading a recently published book by an Israeli historian with a very telling title, Industry of Lies. Its author, Ben-Dror Yemini, belongs to the generation of people of the left who look with anxiety at the transformation of media information and scholarly publications into a trade in narratives. In the case of Israel it is especially dangerous because of the long Christian and Muslim tradition of demonizing Jews – with the culmination in the Nazi period.

Then – writes Yemini – “The Big Lie attempted to transform international Jewry into the archenemy of the Third Reich. According to this falsehood, Jews controlled the Soviet Union, Britain, and the United States, and conspired to wage a ‘war of extermination’ against Germans [40]. The Big Lie created an inversion of reality. Thus, a Wehrmacht soldier who fought on the Russian front could write to his family in 1941 about the ‘unbelievable atrocities carried out by the Jews’ [41]. Evidently he believed what he wrote. But the lie did not end there and was not limited to soldiers who underwent brainwashing.”

The contemporary version of the Big Lie, writes Yemini, is directed at Israel, turning the country into a criminal state. Earlier the author repeatedly stresses that: 

“Needless to say, it is entirely legitimate, even necessary, to criticize Israel. Propagators of lies will tell you that defenders of Israel insist that the Jewish state ‘can do no wrong’.”

This is another lie, used particularly often to make a convincing argument that all other lies about Israel contain truth and only truth that they try to hide. The peculiar obsession of the world with Israel, however, doesn’t leave much doubt. The United Nations passes more resolution condemning Israel than all the rest of the world combined; human rights organizations like Amnesty International or Human Rights Watch devote more attention to Israel than to any other country. The world’s media has recognized Jerusalem as a capital of war correspondents.

  

Ben-Dror Yemini quotes the opinion of a journalist, Matti Friedman, who for many years worked for the Associated Press in the Jerusalem bureau:

“When I was a correspondent at the AP the agency had more than 40 staffers covering Israel and the Palestinian territories. That was significantly more news staff than AP had in China, Russia or India, or all of the 50 Muslim countries.”

In spite of this absolutely exceptional attention to Israel, these reports are not only biased, but they are false time and time again. The media sometime rectify documented lies, but these retractions are printed in small print deep inside the paper while the lies make banner headlines on front pages.

“Most readers, listeners, and viewers do not know that these are lies. They do not know that alongside a few crumbs of accurate information, lecturers and journalists of a certain ilk implant large chunks of imprecise and toxic information in the minds of media consumer.”

The audiences of these prestigious media are defenceless, they do not have any chance to defend themselves against the flood of lies.

 

The article mentioned in the beginning is a classic example of what the Israeli historian is writing about. On 28 December the website wiadomości.gazeta.pl published an article by Patryk Strzałkowski entitled Służyłem w izraelskiej armii. Wchodziliśmy do domów niewinnych ludzi. Dzieci robiły w majtki. [I Served in the Israeli Army. We Went Into the Houses of  Innocent People. Children Soiled Themselves.] The author’s input is limited to a selection of excerpts of texts published by the Israeli organization Breaking the Silence. He doesn’t comment, he doesn’t explain that there are reservations both about the organization and about the “testimonies” themselves. Not many readers will notice that the “testimonies” are provided only with numbers, that there are practically no names of the soldiers, names of their commanders, or dates and locations of alleged events. Neither the journalist nor the editorial office seems to worry about this formula for the witness statements about crimes. The journalist is apparently deeply moved by the magnitude of brutality of the Israeli army and probably tells the world what he learned in entirely good faith. Has he never heard about the reservations many people have about Breaking the Silence? He must’ve heard something because in the beginning of his article we read:

For breaking the silence they are called “traitors”, “Israel’s enemies”, “auto-antisemites”, “self-hating Jews”.

If that’s all he knows we have reason to wonder about the ethics of a person earning his living by delivering information and conveying that “information” without any checking. We are in a similar situation. I cannot check the veracity of testimonies published by a famous Israeli organization, either.

 

Let’s suppose that I am a journalist on this newspaper and I’m reading such horrifying “testimonies”. Nowadays it’s enough to type its name into an Internet search engine. After a few links to sites deeply committed to the same ideas this organization has, a link appears to a critical text by NGO Monitor.

 

Let’s say I know nothing about NGO Monitor and I’m reading their information about Breaking the Silence with as much scepticism as I’ve felt while reading the “testimonies” of those anonymous witnesses.

    

According to NGO Monitor, Breaking the Silence received almost 13 million Israeli shekels (NIS 12,933,380) from foreign governmental bodies between 2012 and 2017 (the top donors were Denmark, the Netherlands, Sweden and Switzerland). Among the generous donors is also Human Rights Watch (I didn’t know that they not only collect money but distribute it as well), and this is an organization from which its own founder dissociated himself because of its deeply unethical bias. From NGO Monitor we learn that Breaking the Silence focuses on international audiences. It solicits “testimonies” from Israeli soldiers in order to deliver them to the Western media.

   

This NGO Monitor’s report is worth reading in full, but I will quote just two excerpts:

In June 14, 2016, Israeli new site NRG published a video documenting BtS co-founder, Yehuda Shaul, telling tourists in Israel that “Yeah, one of the villages, this village actually, it’s new that they came back, because few years ago the settlers basically poisoned all the water cisterns of the village…” This allegation is completely unsubstantiated, and was never proven. It appears to be based on a single complaint from 2004 which was investigated by the Israeli police and was closed due to lack of evidence.

Of course, I have no way of checking who is right. The Israeli police could be biased, so all we have is an alarm bell (reinforced by the story told by President Abbas to the European Parliament about rabbis calling for the poisoning of Palestinian wells. Two days later he admitted that the story was false and he had wrong information).  

 

A journalist should also notice that, as NGO Monitor states:

BtS refuses to comply with the Israeli government request to provide the information on an incident documented in a former soldier’s testimony which reflects an alleged crime.

That means that there is no possibility to investigate these cases. But not always.      


On 16 November 2017 the Israeli press reported  the court case against the Breaking the Silence spokesman, who claimed that he personally had beaten an Arab at the command of his superior officer.

    

Dean Issacharof, in an address recorded on video, told the story of how, while serving in the Israeli army in Hebron, he repeatedly hit an arrested Arab so hard that the man was bloodied, and he finally fainted. The prosecutor decided that if he really had done this he had contravened the ethics of the Israeli army. It turned out, however, that he could not be punished because this event never happened. This time it was possible to establish which event it was (indeed, an Arab throwing rocks had been arrested and handcuffed), but he himself said something quite different and stated that he was not hit, was not bleeding, and that he didn’t faint. Also, other soldiers from the unit taking part in this operation and the commander of the unit categorically stated in the court that such an event had not occurred.     


We can speculate that the witnesses could have been intimidated, but we cannot pretend that the numerous allegations about the abuse of the truth by Breaking the Silence do not exist.

 

Patryk Strzałkowski published his article as if he had never heard about all these controversies. If that really is true, he is a poor journalist and should not earn his living in this occupation because he is earning it dishonestly, but if he knew about these controversies and concealed this information from his readers, the case is much worse.

 

Personally, I suspect that he might not have known. He read the story, he was moved, he translated fragments of it, put everything together and delivered it to the editorial office, where they happily received the merchandise.

 

How does such impressive journalistic ignorance come into existence? Well, a Polish journalist learns about a respectable organization which documents Jewish crimes from even more respectable colleagues from The Guardian, The New York Times, Le Monde and the like. He travels to Israel and visits Ha’aretz. He goes on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories, he talks through a translator appointed by Breaking the Silence with Palestinians designated for the task by Breaking the Silence. Then he returns to Poland and relates what he has seen with his own eyes.

  

I’ve never been on such a wonderful trip, so I’m doomed to rely on the reports of others. There is a certain book, and after reading it even Ha’aretz wrote “…after this book we do not have the privilege of ignorance any longer” (only to return to its splendid isolation a few days later).

    

The book I’m talking about is the result of a six-month visit to Israel by a certain theatre director from New York. Tuvia Tenenbom was born in Israel in a family of German Jews, so his first language was German, second Hebrew and third Arabic. He first learned English at school. For years now he has been living in New York, where he runs a Jewish theatre and at the same time writes in the German and American press. A few years ago his German publisher persuaded him to write a reportage about German antisemitism. So he travelled through Germany and talked to people and, because he has blond hair and blue eyes, an Aryan face and beer belly, people opened up their hearts and didn’t hide anything. This book is not optimistic, but it became a best seller and his publisher suggested that he go to Israel as a German journalist. And so he wrote a book, Catch the Jew (Allein unter Juden), in which an Israeli who knows Arabic, posing as a German Tobi, looks at Israel. Tuvia Tenenbom walked the same paths international correspondents walk to collect their information. He visited Ha’aretz, he went on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories. He could hear what people said in Hebrew, he spoke in Arabic with Palestinians without his guardians’ knowledge. He has seen more, much more, than journalists who are shown what to “see with their own eyes”. So much more that after this book we do not have the privilege of ignorance any longer.

 

But Patryk Strzałkowski still seems to be a journalist with privilege. He is so privileged that without any inhibitions he has strengthened the image of Israel as a country where one crime after another is being committed and the authorities applaud them. Does he realise that he is a tiny cog in a machine of lies? I doubt it. He probably honestly believes in what he has read, and he never asks questions.


When we meet people who “have seen with their own eyes” all these Israeli crimes, it’s worth asking whether they know the names of Palestinian dissidents, whether they know how many Palestinian journalists are incarcerated in Palestinian prisons, whether they have met Bassam Eid or Khaled Abu Toameh or an Arab IDF soldier. When we ask such questions we invariably get evasive answers which show that they use Palestinians as a tool against Jews and for that they need to see them exclusively as poor, downtrodden and weak victims, a simple, monolithic picture. But Palestinians are human beings and human beings are different, but to discover this you need something more than a short conversation through a translator delivered by Breaking the Silence and more than reading “testimonies” delivered by Breaking the Silence.

     

Finally, let’s think what kind of knowledge readers of Patryk Strzałkowski’s article were left with. Probably the same kind of knowledge readers of Der Stürmer were left with, though probably it’s not the result Patryk Strzałkowski wanted to achieve. He was probably sure that he was giving us genuine information.

 

Translation: Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson


Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj







 



Zdumienie

Hili: Dziwny świat.
Ja: Dlaczego?
Hili: Wszędzie pełno lunatyków. 

Więcej

Filozof zainfekowany
efektem potwierdzenia
Jerry A. Coyne 

Holmes Rolstone III (zrzut z ekranu z wideo)

Religijne potwierdzenia, jak w tym wideo poniżej, zawsze mnie złoszczą do tego stopnia, że chciałbym nazwać filozofa Holmesa Rolstona III tępakiem, który wyłudza pieniądze pod fałszywym pretekstem. Powstrzymam się jednak od takich wyzwisk. Niemniej to, co wychodzi z ust Rolstona w krótkim wywiadzie Closer to Truth, jest zwykłym śmieciem: nawet nie jest znośną filozofią. Powinno przygnębiać wszystkich racjonalnych ludzi, że taki człowiek nie tylko wyraża śmiechu godne efekty potwierdzenia, ale jeszcze płacą mu za to.

Więcej

Usprawiedliwianie muzułmańskiej
wściekłości na karykatury
Hazem Saghieh

\

Wychodząca w Londynie gazeta saudyjska, “Al-Sharq Al-Awsat”, opublikowała 8 listopada artykuł libańskiego dziennikarza Hazema Saghieha, który skrytykował trzech islamskich przywódców – tureckiego prezydenta Erdogana, pakistańskiego premiera Imrana Khana i byłego malezyjskiego premiera Mahathira Muhammada - za usprawiedliwianie niedawnych islamistycznych zamachów terrorystycznych w Europie, a szczególnie za popieranie argumentu, który jest powszechny w świecie muzułmańskim, a mianowicie, że w Europie panuje hipokryzja, 

Więcej
Blue line

Diabelnie skuteczny
strach przed piekłem
Lucjan Ferus


Będzie to nieco spóźniony temat, trudno. Otóż w niedawne Zaduszki (czyli właściwe święto zmarłych), spośród wielu wystąpień osób duchownych w telewizji, zwróciła moją uwagę wypowiedź jakiegoś księdza, który mniej więcej powiedział coś takiego (nie zdążyłem dokładnie zapisać całości):

„Szczególnie jest ważna modlitwa za tych zmarłych, którzy jeszcze czekają na spotkanie z Bogiem, aby mogli dostać odpust zupełny”. I coś tam jeszcze, iż „zmarli czekają na naszą pomoc w formie modlitwy i starają się nam pomagać w życiu doczesnym”, czy jakoś podobnie, o ile dobrze usłyszałem i zapamiętałem.

Więcej

Dlaczego Bractwo
Muzułmańskie wylazło z nory
Khaled Abu Toameh

Komunikat, jaki Arabowie wysyłają nowej administracji USA: nie powtarzajcie błędów byłego prezydenta, Baracka Obamy, którego administracja stanęła po stronie egipskiego prezydenta, Mohammeda Morsiego, członka Bractwa Muzułmańskiego. Na zdjęciu: Ówczesny sekretarz stanu USA, John Kerry (po lewej) spotyka się z Morsim w Kairze 3 marca 2013 roku. (Zdjęcie: wikipedia)

Czy nowa administracja USA, prawdopodobnie pod przywództwem Joe Bidena, pomoże ożywić Bractwo Muzułmańskie, które jest uważane za organizację terrorystyczną przez Egipt,  Arabie Saudyjską, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Bahrajn i Syrię? Dlaczego Bractwo Muzułmańskie nie posiada się z radości z powodu „zwycięstwa” Bidena?  Niektórzy Arabowie mówią, że niepokoją się, kiedy widzą Bractwo Muzułmańskie świętujące wynik wyborów prezydenckich w USA. Obawiają się, że Bractwo Muzułmańskie, przygotowuje triumfalny powrót.

Więcej
Blue line

Mowa pozasejmowa
do obywatela Kaczyńskiego
Andrzej Koraszewski 

(Zrzut z ekranu z wideo)

Szanowny panie naczelniku, prezesie, wicepremierze, pośle – sam nie wiem jak chciałby pan, iżby się do niego zwracać. Chyba jednak pozostanę przy obywatelu, to bowiem stawia nas w relacji partnerskiej, jako iż obaj jesteśmy tym samym, równymi sobie obywatelami Rzeczpospolitej.


Chciałbym cię obywatelu Kaczyński przeprosić za ten okrzyk w sejmowej izbie, że będziesz siedział. Jeśli dożyję i będę mógł głos mój rzucić na szalę, głosować będę na partię, która obieca, że będziesz miał uczciwy proces, że staniesz przed niezależnymi sędziami, na których żaden Ławrientij Beria, ani inny Zbigniew Ziobro nie będzie mógł mieć żadnego wpływu. Mam nadzieję, że będzie to partia, która przywróci również parlamentarny język w naszym Sejmie. Niezbyt właściwe to słowo „przywróci”. Tak, wiem, hołubicie w tym naszym Sejmie tradycję narodowego warcholstwa i ze smutkiem patrzę, jak wasze warcholstwo udziela się również tym, którzy mają w tej izbie mnie reprezentować.

Więcej

Brytyjski rząd raz
za razem opluwa Izrael
David Collier

Gdyby Algieria zgłosiła rezolucję deklarującą, że ziemia jest płaska i że to Izrael ją spłaszczył, zostałaby przyjęta w głosowaniu stosunkiem głosów 164 do 13 przy 26 głosach wstrzymujących się – Abba Eban.

Konserwatywny rząd ma większość liczącą 80 posłów. To znaczy, że po raz pierwszy od ponad dziesięciu lat mamy rząd z przestrzenią na manewry. Oznaki były dobre. Boris Johnson ośmieszał ruch BDS i Partia Konserwatywna publicznie i głośno mówiła o antyizraelskim skrzywieniu na międzynarodowych forach, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych.

W czerwcu 2018 roku Borys zaatakował Radę Praw Człowieka ONZ, nazywając permanentny, antyizraelski punkt ich programu „nieproporcjonalnym i szkodliwym”, i obiecał głosować przeciwko tym rezolucjom, jeśli będą kontynuowane. Kiedy jednak Konserwatywny rząd stanął przed rzeczywistym testem – i poszedł razem z łajdackim tłumem. W Organizacji Narodów Zjednoczonych odbywa się obecnie 75. sesja Zgromadzenia Ogólnego ONZ.

Na porządku dnia są dwadzieścia cztery rezolucje. Niewiarygodne, siedemnaście z nich atakuje Izrael. Oglądając stan świata każdy człowiek o zdrowych zmysłach musi się zastanawiać, jak to jest możliwe, że Izrael zasługuje na niemal 75% czasu ONZ.

Więcej

Mułłowie świętują w nadziei
na powrót do bomby nuklearnej
Majid Rafizadeh

Irańskie władze uważają szansę, że John Biden może przejąć Biały Dom za zdecydowane zwycięstwo dla Teheranu. Nagłówki w państwowych gazetach świętowały podawane wyniki wyborów w USA.

Irański reżim entuzjastycznie ogłosił możliwe zwycięstwo w wyborach byłego wiceprezydenta USA, Joego Bidena i świętuje z powodu tego, że następna administracja USA będzie, jak mają nadzieję, z partii Demokratycznej.

Irańskie władze uważają szansę, że John Biden może przejąć Biały Dom za zdecydowane zwycięstwo dla Teheranu. Hesameddin Aszena, doradca prezydenta Iranu, Hassana Rouhaniego, tweetował, że Irańczycy "odważnie nie poddawali się, aż nadszedł czas odejścia tchórza [Donalda Trumpa]". Nagłówki w państwowych gazetach, które świętowały tę wiadomość, głosiły: Świat bez Trumpa! (gazeta “Aftabe Yazd”), Pan Wycofywacz jest bliski wykopania z Białego Domu i Idź do diabła, hazardzisto! (gazeta “Sobhe Now”), Karta Trumpa straciła ważność w mediach! (gazeta “Aftabe Yazd”), Zbankrutowany prezydent USA został upokorzony (Gazeta “Mardom Salari”) i Trump musi odejść (gazeta „Donyaye Eghtesad”).

Więcej

Urojenie osobistej
dyplomacji
Jonathan S. Tobin

Były sekretarz stanu John Kerry z głównym palestyńskim negocjatorem Saebem Erekatem przed spotkaniem Kerry’ego z przywódcą Autonomii Palestyńskiej Mahmoudem Abbasem w Ramallah, 7 kwietnia 2013 r. Zdjęcie: Issam Rimawi/Flash90.

Podobnie jak fałszywa narracja Oslo, wyrazy uznania dla Saeba Erekata od dyplomatów pokazują, że wiara, iż pokój jest osiągalny poprzez budowanie osobistych relacji, pozostaje mitem.  

 

Istnieją pewne idee, które są na pozór tak logiczne i odzwierciedlające nasze najlepsze nadzieje o ludzkiej naturze, że nie ma znaczenia, jak często okazują się niesłuszne. Jedną taką koncepcją jest wiara, że negocjatorzy, których okoliczności zmuszają do uznania wzajemnego człowieczeństwa, mogą wykuć pokój między nieprzejednanymi wrogami. To zadufanie widać w sztuce J.T. Rogersa, Oslo, która zdobyła Nagrodę Tony za najlepszą sztukę w 2017 roku. Sztuka, oparta na pamiętnikach norweskiego socjologa, Terje Rod-Larsena, jest fabularyzowanym dokumentem o tajnych rozmowach między Izraelem a Organizacją Wyzwolenia Palestyny zakończonych podpisaniem porozumienia na trawniku Białego Domu we wrześniu 1993 roku.

Więcej

Cztery gatunki pingwinów
białobrewych, a nie tylko jeden?
Jerry A. Coyne


Pingwin białobrewy był poprzednio jednym gatunkiem, Pygoscelis papua, zamieszkujący Antarktykę. Poprzednio wymieniano kilka podgatunków na podstawie niewielkich różnic morfologicznych między populacjami, które żyły w różnych miejscach (żyją nie tylko na Półwyspie Antarktycznym, ale także na Szetlandach Południowych i Wyspach Falklandzkich, Georgii Południowej i w innych miejscach). Są filopatryczne (rozmnażają się w tym samym miejscu rok za rokiem), więc można oczekiwać, że geograficznie izolowane populacje będą różniły się od siebie z powodu działania doboru naturalnego i dryfu genetycznego na populacje, które nie wymieniają genów z innymi.

W nowym artykule w “Ecology and Evolution” (kliknij na link pod zrzutem z ekranu poniżej, 
pdf tutaj) autorzy piszą, że zróżnicowanie zaszło tak daleko, że nie ma już jednego gatunku pingwina białobrewego, ale cztery. Jest to subiektywna decyzja oparta zarówno na różnicach rozmiarów, jak na genetycznym rozejściu się, ale o tym za chwilę.

Więcej

Trzynastu wspaniałych
pod wodzą misjonarza
Andrzej Koraszewski 

Sven Kühn von Burgsdorff (w niebieskiej koszuli) oraz tajemniczy rzekomi europejscy dyplomaci. Z tyłu protestujący z plakatem głoszącym: „Unio Europejska, twoje pieniądze zabiły Rinę Shnerb R.I.P.”

Nikt nie odpowiada za grzechy przodków, ale tym, którzy te grzechy pielęgnują, warto powiedzieć, że to widzimy. Również kwestia powiązań rodzinnych też nie zawsze jest jasna, więc mogę się narazić na podejrzenia. Amerykańsko-izraelski autor Tuvia Tenenbom zauważył, że wielu Niemców pragnąc odpokutować za grzechy przodków wobec Żydów poświęca się współczuciu Palestyńczykom, którym Żydzi rzekomo robią to samo, co naziści Żydom. Prześledził ten fenomen najpierw udając Niemca w Niemczech, a potem jeżdżąc po Izraelu i terytoriach palestyńskich jako niemiecki dziennikarz, rozmawiając m. in. z niemieckim aktywistami. Udawała mu się ta sztuka, bo chociaż mieszka od lat w USA, urodził się w rodzinie niemieckich Żydów w Izraelu, po niemiecku, mówi jak Niemiec, po hebrajsku jak Izraelczyk, jako że urodził się i wychowywał w  Izraelu, (zna również arabski, więc czasem łgał, że jego ojciec jest Jordańczykiem) i wygląda jak monachijski bywalec lokalnych piwiarni.

Więcej
Blue line

Gra w łajdactwo,
by zrozumieć łajdaków
Steven Novella


Dzisiaj (10 listopada) weszła na rynek nowa gra o nazwie Harmony Square. W tej grze ciebie, gracza, zatrudnia się jako Głównego Manipulatora [Chief Disinformation Officer], a następnie pomagasz przeprowadzić kampanię wywołania politycznego chaosu w normalnie spokojnym mieście. Gra opiera sie na badaniu, które pokazało, że wystawienie ludzi na taktyki dezinformacji “zaszczepia” ich przeciwko podobnym taktykom w rzeczywistym świecie. Badanie wykazało, między innymi, że podatność na tytuły zawierające fake news zmalała o 21% po rozegraniu tej gry. 

Więcej

Europa poddaje się
potworowi politycznego islamu
Hamed 'Abdel-Samad

Hamed 'Abdel-Samad (Źródło: Dw.com/ar)

Po niedawnej serii zamachów terrorystycznych w Europie Hamed 'Abdel-Samad, liberalny egipski autor żyjący w Niemczech, opublikował artykuł w liberalnej egipskiej gazecie “Al-Maqal” i w marokańskiej witrynie internetowej, Al-Kanat, w którym ostro krytykuje Europę za pozwolenie ekstremistycznemu, politycznemu islamowi na szerzenie się na swojej ziemi w imię tolerancji i kulturowego pluralizmu. „Potwór” politycznego islamu, powiedział, którego sponsorują Turcja, Katar i Iran, ma na celu narzucenie swoich ekstremistycznych wartości wszędzie, gdzie zdobędzie przyczółek, i zakładanie meczetów, w których zatruwa umysły muzułmanów żyjących w Europie. Al-Samad, który od 25 lat mieszka w Niemczech i który dużo pisze o niebezpieczeństwie politycznego islamu, dodał, że on także obawia się odwetu ze strony terrorystów. Abdel-Samad wezwał muzułmanów do walki z politycznym islamem we własnych krajach, bo nie spocznie on, aż pożre wszystkich.  

Więcej
Blue line

W wasze ręce,
czyli moja nowa książka
Andrzej Koraszewski 


Kolejny raz w życiu na moim biurku wylądowała książka, która przy tym biurku powstawała. Dziwne uczucie, była moja do ostatniej korekty. Teraz jest własnością tych, którzy zechcą po nią sięgnąć, filtrując podczas lektury to, co napisałem przez swoje doświadczenia, poglądy i wiedzę. Nie ma dłużej znaczenia, co chciałem powiedzieć, teraz istotne jest to, jak odbiorą moje słowa inni.

 

Jak jest ważna? Nigdy nie pytajcie o to autora. Decydując się na  napisanie książki, decydujemy się na długie miesiące obłędnej pracy. Motywacja musi być silna, człowiek ma głębokie przekonanie, że to „trzeba” zrobić. (Po każdej książce obiecuję sobie solennie, że nigdy więcej.)

Więcej

Historyczna Palestyna:
czyli co należy wiedzieć!
Sheri Oz


Niedawno krytykowałam artykuł, w którym dziewięć razy na 21 stronach użyto określenia “historyczna Palestyna” bez choćby raz podania definicji. Przyjęto za rzecz oczywistą, że czytelnik będzie wiedział, co to znaczy. Ponieważ nie jestem historykiem, poprosiłam historyka, profesora Amatzię Barama, by mi to wyjaśnił. Odpowiedział emailem:


Nie ma określonej “historycznej Palestyny”. To zależy od okresu, o jakim mówisz. Początkiem, oczywiście była trzy częściowa rzymska Palestyna [Palestina Prima, Secunda i Tertia]. Brytyjczycy do 1922 roku rozumieli, że to obie strony rzeki Jordan. Potem masz Brytyjską Mandatową Palestynę, która nie obejmuje wschodniej strony rzeki Jordan. Fatah i OWP nadal uważają zarówno Jordanię, jak Izrael za „Palestynę”. To samo uważał Żabotyński. Begin tego dłużej nie robił. Każdy ma swoją Palestynę. 

Więcej

Przekleństwo naszych czasów
i wszystkich wcześniejszych
Marcin Kruk


Przekleństwo dobrobytu. Nie wiadomo na co się oburzać najpierw i w oparciu o jakie kryteria wyznaczać priorytety. Brak klarownych priorytetów ma katastrofalne skutki. First come first served. Od świtu proponują człowiekowi dziesiątki możliwości, co powoduje rozproszenie oburzenia, a tym samym znaczne osłabienie jego skuteczności. Na to zgody nie ma i być nie może. Oburzenie powinno być zintegrowane i zmasowane. Spotykam czasem hasło „murem za…”. Te ruchome mury oburzenia wdają się jednak być cienkie jak ścianki działowe. Dawniej mówili „kupą panowie” i też g. z tego wychodziło. Tak, czy inaczej hasło „murem za…” jako kryterium wyboru obiektu oburzenia nie wydaje mi się wystarczające. Zastanawiałem się nad podziałem na oburzenia kardynalne i pospolite.   
Powiesz kardynalne i od razy jakiś kardynał wyskoczy. I nie ma się co dziwić. Tak działa umysł. Od świtu zafrapował mnie gowinowski umysł i nawet rozważałem oburzenie, ale machnąłem ręką.

Więcej

Wybory 2020 były
okropne
Caroline Glick

(Zrzut z ekranu z wideo)

Od redakcji „:Listów z naszego sadu”


Po raz kolejny publikujemy tekst, który obrazi religijne uczucia antytrumpistów. Mały sens ma przypominanie, że z wielu powodów nie głosowaliśmy na Donalda Trumpa (po pierwsze nie jesteśmy amerykańskimi obywatelami…), nie warto chyba pisać, że nie zachwycamy się jego aparycją, dykcją, elokwencją, ani ogólnie osobowością. Nasz osobisty stosunek do amerykańskiego prezydenta nie ma tu najmniejszego znaczenia. Mamy zbyt małe kompetencje, by oceniać jego politykę wewnętrzną, natomiast patrzymy z dużym zainteresowaniem na jego politykę zagraniczną. Publikujemy artykuł amerykańsko-izraelskiej publicystki, która pisze o kryzysie amerykańskiej demokracji i o tym, że w konsekwencji (jak zwykle) pierwszymi ofiarami będą Żydzi i jak zwykle nie będą to ostatnie ofiary. Raz jeszcze pokazujemy tu głos, którego nie pokażą inni.

Więcej

Dylemat moralny
czy prosty wybór?
Lucjan Ferus

Obrońcy życia w akcji

Niedawno oglądałem w telewizji rozmowę ze znaną i lubianą aktorką (nie podaję nazwiska, bo uznaję zasadę wyrażoną przez św.Tomasza z Akwinu: „Nie patrz kto mówi lecz co mówi”, a poza tym, też ją cenię jako aktorkę i lubię), przeprowadzoną w związku z odbywającymi się właśnie demonstracjami kobiet, oburzonych (mało powiedziane!) decyzją Trybunału Konstytucyjnego, dotyczącą zaostrzenia ustawy antyaborcyjnej. W swoim dość długim emocjonalnym wystąpieniu powiedziała m.in. coś takiego:
„Ludzie, którzy kierują się Dekalogiem, którzy wierzą w Boga, dla nich wybór jest prosty”. Biorąc pod uwagę społeczno-polityczny kontekst tej rozmowy można przyjąć, iż miała na myśli problem przestrzegania przez wierzących ludzi (a konkretnie przez kobiety), szóstego przykazania „Nie będziesz zabijał”, figurującego we wspomnianym Dekalogu. Ten fragment wypowiedzi musiał także spodobać się prowadzącemu audycję.

Więcej

Amerykańsko-żydowsko
-radzieckie doświadczenie
Izabella Tabarovsky


Rozmowa z Natanem Szaranskim, autorem Never Alone: Prison, Politics, and My People


Anatoli Szaranski, obecnie Natan, urodził się w 1948 roku w ukraińskim mieście Stalino (obecnie Donieck), miejsce i czas, w którym bycie Żydem było, jak sam mówi „ nieuleczalną chorobą, wyrokiem na życie bez nadziei” i „zaproszeniem do litości”. Jego rodzice – świadkowie przedwojennego terroru reżimu Stalina, Holocaustu Hitlera i powojennych kampanii Stalina przeciwko kosmopolitom – kierowali swojego syna na drogę radzieckich Żydów, drogę “przetrwania”, słowo, które nie wzbudza echa u powojennych Żydów amerykańskich, choć byłoby z łatwością rozpoznane przez ich rodziców i, niestety, może także ich wnuków.  

Więcej

Muślinowa kurtyna
samooszustwa
Andrzej Koraszewski 

Manuel Valls (zdjęcie z wikipedii)

Ojciec powtarzał, że historia oszukuje każdego, uczył mnie historii na tabliczkach ulic, w drodze do kina, albo do łaźni, bo piecyk w łazience się przepalił i nie miał go kto naprawić. Opowiadał o ludziach mądrych, których nikt nie słuchał, i o głupcach, którzy pociągali za sobą tłumy. Powstanie listopadowe irytowało go szczególnie, styczniowego nie cenił, warszawskie wywoływało gniew. Nie wszystko pamiętam, nie zawsze słuchałem uważnie.

Więcej

Meczet Al-Aksa nie
należy do Palestyńczyków
Khaled Abu Toameh

Dla Palestyńczyków muzułmanin, który wierzy w prawo Izraela do istnienia, nie jest uprawniony do wejścia na Wzgórze Świątynne ani modlenia się w meczecie Al-Aksa. Rządzący Fatah, frakcja prezydenta Autonomii Palestyńskiej, Mahmouda Abbasa, przewodzi kampanii nie dopuszczania muzułmanów ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Bahrajnu do odwiedzania Wzgórza Świątynnego. Na zdjęciu: Palestyńczycy palą portret następcy tronu ZEA, Mohammeda Bin Zajeda.)

W ostatnich latach Palestyńczycy regularnie potępiali Żydów za odwiedzanie Wzgórza Świątynnego/Haram Al-Szarif (Szlachetnej Świątyni) w Jerozolimie. Palestyńczycy przedstawiają te wizyty Żydów jako “wtargnięcia” i twierdzą, że odwiedzający „bezczeszczą” meczet Al-Aksa, kiedy wchodzą na Wzgórze Świątynne.


Żydzi jednak nie wchodzą do meczetu; chodzą jedynie po otwartym terenie i chroni ich izraelska policja. Warto wspomnieć, że Palestyńczycy często obrzucają Żydów na Wzgórzu Świątynnym obelgami i próbują fizycznie atakować.


Wzgórze Świątynne jest najświętszym miejscem judaizmu i miejscem, ku któremu Żydzi zwracają się podczas modlitw. Wśród sunnickich muzułmanów Wzgórze Świątynne uważane jest za trzecie najświętsze miejsce islamu.


Palestyńczycy mówią teraz, że 
sprzeciwiają się nie tylko Żydom odwiedzającym ich najświętsze miejsce, ale także wizytom muzułmanów, którzy wierzą w pokój z Izraelem.

Więcej
Blue line

Święta wojna Erdoğana
przeciw ‘niewiernej Europie’
Burak Bekdil

W umyśle tureckiego prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana, \

Dżihad tureckiego prezydenta przeciwko Europie prawdopodobnie bazuje zarówno na ideologii, jak i na oportunizmie. Jego płomienna, antyzachodnia retoryka jest czysto ideologiczna na użytek tureckiego islamizmu, ma również na celu zdobycie głosów wśród konserwatywnych, szowinistycznych mas.


Dżihadyzm Erdoğana nie ma sezonowego charakteru ani nie jest jakąś nową ideą polityczną. Nie stanowi również jakiejś odmiany pokojowego sufizmu. Erdoğan wyłonił się z szeregów tureckiego wojowniczego islamizmu lat 60. ubiegłego wieku, kierowanego i kształtowanego przez Necmettina Erbakana, pierwszego islamistycznego premiera Turcji i mentora Erdoğana. Polityczne założenia, które znajdujemy w retoryce Erbakana, były proste – walka między prawymi (muzułmanami) a koalicją syjonistów i rasistowskich imperialistów – cała reszta to jakieś drobiazgi. Twierdził, że syjoniści popierają członkostwo Turcji w Unii Europejskiej, bo chcą, „żeby tureccy muzułmanie rozpłynęli się w morzu chrześcijaństwa”.      

Więcej

Gazeta “Guardian”
jak Electronic Intifada
David Collier


“Guardian” właśnie opublikował artykuł, który mógł być napisany przez aktywistów propagandowej szmaty, Electronic Intifada. Artykuł opisuje łamiącą serce sytuację 41 dzieci, których izraelska armia pozostawiła bez domów, kiedy zniszczyła ich „wioskę”.
W artykule opowiadają nam, że 73 wieśniaków straciło swoje domy i że jest to “największe wyburzenie ostatniego dziesięciolecia”. Są zdjęcia pozostałego po wyburzeniu łóżka (i kołyski, na dokładkę), stojącego bezdomnie na pustyni, wraz ze zdjęciami wieśniaków, “grzebiących w swoich wyrzuconych rzeczach”, kiedy zaczyna padać „pierwszy deszcz”. Artykuł “Guardiana” szybko rozszedł się jak ogień po prerii, i już w ciągu pierwszych kilku godzin przekazano go dalej tysiące razy. 

Więcej

„Co izraelscy żołnierze robią
palestyńskim dzieciom” -  recenzja
Piotr Ibrahim Kalwas


Nowa książka Andrzeja Koraszewskiego zatytułowana przewrotnie „Co izraelscy żołnierze robią palestyńskim dzieciom” jest kolejną jego pracą mającą na celu zwrócenie uwagi na narastający gwałtownie na świecie antysemityzm. Ten jawny i ten zawoalowany. Autor, analizując światową politykę przede wszystkim ostatnich dwóch dekad, ale także nieustannie sięgając do szeroko rozchodzących się korzeni antysemityzmu, zwraca uwagę na specyfikę dzisiejszego antysemityzmu i wskazuje na jego trzy główne ośrodki: muzułmański, prawicowy i, co wielu może zdumieć i oburzyć, lewicowy. Jak sam pisze: „hasła polskiego marca 68 są dziś powszechnie przyjęte, nawet tam, gdzie powinno to wywoływać największe zdumienie.”

Więcej

Dlaczego znowu głosowałam
na Trumpa
Barbara Nykiel-Herbert


Od Redakcji „Listów z naszego sadu”

Na poniższy tekst natrafiliśmy na FB przyjaciółki i uświadomiliśmy sobie, że najprawdopodobniej nie mógłby się ukazać ani na łamach „Gazety Wyborczej”, ani „Polityki”, ani „Rzeczpospolitej”. Wśród naszych amerykańskich znajomych mniej więcej połowa głosowała na Bidena, a połowa na Trumpa. Jest wśród głosujących na Trumpa
bardzo wielu muzułmanów i byłych muzułmanów, którzy mają wszystkie lewicowe parametry - bronią praw kobiet, świeckiego państwa, przeciwstawiają się religijnemu fanatyzmowi i domagają się, żeby państwo zwalczało islamistyczną ideologię. Również żydowska diaspora w USA jest osobliwie podzielona i toczą się w niej zdumiewające spory. Wielu Czarnych nauczycieli akademickich patrzy z przerażeniem na ponowne tworzenie rasowych murów. Tu mamy głos polskiej lingwistki, która uczyła na amerykańskim uniwersytecie. Ten głos polskiej nauczycielki akademickiej ze Stanów warto pokazać, więc zwróciliśmy się do Autorki z prośbą
o pozwolenia na jego publikację.

Więcej
Dorastać we wszechświecie

Ojczyznę wolną racz
nam wrócić Panie!
Andrzej Koraszewski

Hipokryzja Demokratów
szkodzi demokracji
Jonathan Tobin

Europa musi bezwarunkowo
bronić swoich wartości
David Harris

Oblężenie Francji,
2020
Vic Rosenthal

Ewolucja psów
i kreacjoniści
Steven Novella 

Sukces Trumpa
na Bliskim Wschodzie
Elder of Ziyon

Refleksje sprzed lat:
„W obronie kobiet” II.
Lucjan Ferus

Saeb Erekat - bohater
palestyńskiej walki o pokój
Andrzej Koraszewski 

Hipokryzja kontrowersji
wokół  “bluźnierstwa”
Seth J. Frantzman

Corbyn to jeden człowiek.
Antysemityzm to tradycja
Alan Johnson

Dziennikarz: rzemieślnik
czy misjonarz?
Andrzej Koraszewski 

Europa nadal finansuje
radykalizację AP
Melody Sucharewicz

ONZ nagradza irańskie
potworności
Judith Bergman

Odpowiedzialność instytucji
za tsunami antysemityzmu
Fiamma Nirenstein

Jak NYT ukrywał masowe
morderstwo Stalina 
Izabella Tabarovsky

Blue line
Polecane
artykuły

Cervantes



Wojaki Chrystusa



 Palestyńskie weto



Wzmacnianie układu odpornościowego



Wykluczenie Tajwanu z WHO



Drzazgę źle się czyta



Sześć lat



Pochodzenie



Papież Franciszek



Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa


Wstęga Möbiusa


Przemysł produkcji kłamstw


Jesteś tym, co czytasz,



Radykalne poglądy polityczne


Einstein



Socjologia



Allah stworzyl



Uprzednie doświadczenie



Żydowski exodus



PRL Chrystusem narodów



Odrastające głowy hydry nazizmu



Homeopatia, wibracje i oszustwo


Żołnierz IDF



Prawo powrotu



Mózg i kodowanie predyktywne



Nocna rozmowa



WSzyscy wiedza



Nieustający marsz



Oświecenie Pinker



Alternatywna medycyna zabija


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk