Prawda

Poniedziałek, 20 maja 2024 - 23:37

« Poprzedni Następny »


Na początku był Arab z nożem. 180 lat wykrętów (wersja 2)


David Collier 2019-05-21



W ostatnich dniach BBC umyślnie źle przetłumaczyła słowo ”Jehud” jako ”Izraelczyk”, a reprezentantka Demokratów z Michigan, Rashida Tlaib, wygłosiła słowa wypaczające historię arabskiej przemocy. Oba te niedawne incydenty są związane z szerszym ruchem, który usprawiedliwia i wybiela antyżydowską przemoc. W 2015 roku napisałem artykuł na ten temat. To jest druga wersja.   

 

U szczytu drugiej intifady media i politycy twierdzili stanowczo, że tylko skrajna desperacja może skłonić człowieka do wejścia do autobusu pełnego niewinnych cywilów i wysadzenia się w powietrze. Ta pokrętna logika bezwstydnie obwinia ofiary za akt przemocy i wypacza motywy mordercy, zdejmując osobistą odpowiedzialność z terrorysty. Jest to także logika stosowana wyłącznie do Izraela, bo te same media i ci sami politycy nie mają żadnych problemów z identyfikowaniem prawdziwej przyczyny brutalnej przemocy, kiedy uderza ona bliżej nich.


30 kwietnia 2003 r., o godzinie 00:45, 22-letni Asif Muhammad Hanif wszedł do Mike’s Place, pubu turystycznego z muzyką na żywo na nadbrzeżu w Tel Avivie. Asif z Londynu, i jego przyjaciel, Omar Khan Sharif z Derby, urodzili się, dorośli i wykształcili w Wielkiej Brytanii. Całą podróż zaplanowali przy pomocy najnowszej książki Lonely Planet Guide i spędzili wieczór z setkami innych turystów w hostelu Hayarkon, tuż obok pubu. Wchodząc do pubu Asif zdetonował bombę, zabijając 3 osoby i raniąc 50, a szkody zostały ograniczone dzięki bohaterskiemu działaniu Aviego Tabiba, strażnika. Jedną z ofiar była 29-letnia Dominique Haas, urodzona we Francji, moja przyjaciółka. Trudno byłoby twierdzić, że Asif i Omar byli bardziej zdesperowani niż ty lub ja. Młodzi Brytyjczycy z wykształceniem uniwersyteckim, mieli przed sobą całe życie, ale wierzyli po prostu, że więcej było do zyskania przez zamordowanie Żydów w Tel Awiwie.


Teraz jest maj 2019 roku i Żydzi są znowu mordowani na ulicach Izraela. Zupełnie niedawno z Gazy wystrzelono setki rakiet na izraelskie społeczności. Przez ostatni rok zachodnie media prześcigały się wzajemnie, by odmalować pełne przemocy rozruchy na granicy Gazy jako „pokojowy opór”. Wiele ofiar śmiertelnych wśród Arabów było terrorystami uzbrojonymi w broń palną i noże, którzy próbowali przedrzeć się do Izraela. Wykrętem podawanym tym razem był „kocioł pod ciśnieniem”, jaki istnieje w Gazie z powodu blokady. Wybierzmy się na historyczną wyprawę i doprowadźmy tę logikę do jej oczywistego wniosku.   


7 lutego 2019. Arafat Irfaija, 29-letni mieszkaniec Hebronu, ma nóż. Widzi izraelską nastolatkę, Ori Ansbacher i postanawia ją zamordować. Wiele szczegółów obłożono klauzulą tajności z powodu odrażającej natury tego ataku. Terrorysta otwarcie mówi, że „szukał żydowskiej ofiary, bo chciał zostać męczennikiem”.



Media takie jak BBC nie miały potrzeby fabrykowania wykrętów lub złego przekładu, bo nawet nie pofatygowały się, by o tym poinformować.

 

Cofnijmy się do października 2015 r. Żydzi znowu są mordowani na ulicach izraelskich miast. Dzisiaj mówi się nam, że powodem, dla którego Arabowie mordują niewinnych Żydów, jest zagrożenie status quo na Wzgórzu Świątynnym. Jest to fałszywa plotka, której używano już wcześniej.  To nagranie jest składanką klipów z 2015 roku. Dla tych, którzy go nie widzieli, to jest bardzo drastyczny zestaw.

 

WIDEO Knife intifada - https://vimeo.com/144135930


Logika jest nieubłagana, jeśli usuniesz przyczynę, to efekt powinien zniknąć. Cofnijmy się więc o rok.


Jest rok 2014. Status quo na Wzgórzu Świątynnym nie jest zagrożony. To jest atak 16-letniego terrorysty, który zaczął atakować nożem żydowskich klientów supermarketu Rami Levy w Miszor Adumim. *To wideo zawiera drastyczne sceny*.

 

 

Można przeczytać więcej o tym ataku tutaj. Przyczyną przemocy pod koniec 2014 r., podaną przez zachodnie media i polityków, było to, że konflikt w Gazie wcześniej owego roku stworzył poczucie desperacji i pragnienie zemsty. Jeśli to było przyczyną, cofnijmy się dalej.  

 

Niedziela, 14 marca 2004 roku. Nie ma blokady Gazy i nie ma kotła pod ciśnieniem. Jest godzina 16:20. Dwóch zamachowców-samobójców detonuje swoje urządzenia wybuchowe w porcie Aszdod. Zabijają 10 Izraelczyków. Zarówno Hamas, jak Fatah przyjmują odpowiedzialność. Jaki powód tego aktu przemocy podają media? Bo Gaza jest okupowana.



Rok później Izrael wycofał się z Gazy, rozebrał osiedla i co się zdarzyło? W zamian otrzymał rakiety Hamasu – ale spójrzmy dalej wstecz.  

 

Jest październik 2000 r., konflikt z Gazą pod rządami Hamasu będzie dopiero za dziesięć lat, ale zbliża się druga intifada, Izraelczycy będą niebawem mordowani na ulicach Netanii, Afuli, Tel Awiwu, Jerozolimy, właściwie wszędzie, gdzie daje się ich dosięgnąć. Dwóch Izraelczyków, Wadim Nurzhitz i Jossi Avrahami, którzy przez przypadek wchodzą do Ramallah, zostają „aresztowani” przez policję Autonomii Palestyńskiej i zabrani na lokalny posterunek policji. Tam są „bici, kłuci nożami, mają wyłupione oczy i zostają rozszarpani” przez tłum Palestyńczyków.



Zdjęcie Aziza Salhy, jednego z “linczujących”, machającego zakrwawionymi rękami z okna posterunku policji. Izrael aresztował potem Salhę i skazał na dożywocie, ale uwolnił w 2011 r. w ramach wymiany więźniów za Gilada Szalita. Między politykami i mediami zachodnimi panowała ogólna zgoda, że ten wybuch brutalnej przemocy był wynikiem prowokacji Ariela Szarona, który postawił nogę na Wzgórzu Świątynnym. Jeśli to było przyczyną, cofnijmy się dalej.

 

Jest wrzesień 1999 r. i noga Ariela Szarona jeszcze nie stanęła na Wzgórzu Świątynnym. Para z Hajfy, Szaron Steinmetz i Jehiel Finfeter, poszła na wycieczkę w okolice Megiddo, gdzie zostali zamordowani nożem przez Araba izraelskiego, Abdullaha Salaha Aghbariję. Według informacji Aghbariya najpierw zaatakował Finfetera (lat 25) nożem i wbił w niego nóż wielokrotnie na oczach jego narzeczonej, zanim uderzył ją kamieniem i dobił nożem. Chociaż terrorysta mówił, że zamordował tych dwoje, „bo byli Żydami”, media i politycy owych czasów nie chcieli o tym słyszeć. Tak samo jak to BBC miała zrobić dwadzieścia lat później, media odmówiły przetłumaczenia słowa „Jehud” jako „Żyd”, mimo że terrorysta mówił otwarcie. Zamiast tego sugerowali, że napięcia pod koniec 1999 r. nie były spowodowane zadeklarowaną przez terrorystę nienawiścią do Żydów, ale przez tarcia i stagnację procesu pokojowego. Jeśli to jest przyczyną, cofnijmy się jeszcze dalej.

 

Jest ostatni kwartał 1993 r. i stagnacji procesu pokojowego nie widać jeszcze na najdalszym horyzoncie. „Nadzieja” jest nowym słowem kluczowym, kiedy Izraelczycy i Palestyńczycy rozpoczynają misję wzajemnego uznania się, której wynikiem jest rozpoczęcie procesu pokojowego w Oslo. W ciągu kilku tygodni, 24 września 1993 r., Jigal Waknin został pierwszą z wielu ofiar tego procesu, kiedy zasztyletowano go w sadzie w pobliżu przyczepy kempingowej, w której mieszkał. Hamas przyjął na siebie odpowiedzialność za ten atak.


Jigal Waknin
Jigal Waknin

Przemoc w kolejnych latach, najbardziej brutalną w Izraelu od 1948 r., usprawiedliwiano jako „skutek uboczny” samego procesu pokojowego. Ponad 250 Izraelczyków zginęło w latach bezpośrednio po porozumieniu z Oslo, poświęceni dla pokoju, który nigdy nie nadszedł. Zachodnie media i politycy usprawiedliwiali te działania terrorystyczne jako desperackie kroki ekstremistów zdecydowanych powstrzymać proces pokojowy. Jeśli to było przyczyną, cofnijmy się jeszcze dalej.


Jest 21 marca 1989 r. i proces pokojowy w Oslo nie jest jeszcze nawet ziarenkiem w umyśle Jossi Beilina. Pierwsza intifada sięgnęła szczytu i Muhammad Zakut, arabski robotnik budowlany, zaczął atakować nożem przypadkowych izraelskich cywilów w Tel Awiwie w żydowskie święto Purym. Zakut zadźgał trzech Izraelczyków swoim nożem komandosa i krzyczał „Bóg jest wielki”. Jedna z ofiar, Kurt Moshe Schallinger, lat 73, został zabity, kiedy wysiadał z samochodu na ulicy pełnej dzieci w kostiumach purymowych.


<span>Pierwsza Intifada – rzucanie kamieniami</span>
Pierwsza Intifada – rzucanie kamieniami

Zakut dostał dożywocie, ale, podobnie jak Aziz Salha, który brał udział w linczu w Ramallah, Zakut został uwolniony w ramach wymiany za Gilada Szalita. Podczas pierwszej intifady zamordowano 160 Izraelczyków, a prasa i politycy zachodni za wybuch przemocy winili frustrację z powodu “okupacji” i budowy osiedli. Jeśli to jest przyczyną, cofnijmy się jeszcze dalej.


Jest 9 marca 1978 roku. Dziesięć lat przed intifadą. Terroryści porywają autobus, w którym są rodziny na wycieczce. Zabijają 38 Izraelczyków, w tym 13 dzieci. Kolejnych 71 Izraelczyków odnosi rany. Terroryści zabili Żydów zanim weszli do autobusu i strzelali do innych kierowców, koło których przejeżdżali. Mieli zamiar przypuścić atak na hotel w Tel Awiwie, ale zgubili drogę. Wykręt? Terroryści zabili Żydów, żeby powstrzymać rozmowy pokojowe z Egiptem. W takim razie cofnijmy się dalej wstecz.



Jest rok 1966. Cały Zachodni Brzeg i Gaza są w rękach arabskich i nie ma żadnej “okupacji”. Nie istnieje ani jedno osiedle. Taka sytuacja trwała już od 17 lat, a ponieważ większość ataków na Żydów w Izraelu przeprowadzanych jest przez ludzi zza granicy, terroryści uzbrojeni są w karabiny i bomby a nie tylko w noże. Były masakry w autobusach, ataki na pociągi, na archeologów, ostrzeliwanie przez granicę i liczne ataki snajperów. Nóż nadal pojawiał się w atakach na samotnych pasterzy, w porwaniach, gwałtach i mordach na kobietach oraz rozmaitych pomniejszych atakach, których szczegółów z czasem zapomniano. Między 1949 r. a 1967 r., kiedy Izrael istniał wyłącznie za “Zieloną Linią”, w Izraelu zamordowano setki Żydów.


<span>1964 rok, szczyt arabski, utworzenie OWP</span>
1964 rok, szczyt arabski, utworzenie OWP

Zamiast wykorzystać istniejącą możliwość i ogłosić Państwo Palestyńskie na Zachodnim Brzegu w 1964 r., w Kairze stworzono OWP (Organizację Wyzwolenia Palestyny) z zamiarem zniszczenia Izraela. Przez cały czas trwania tej przemocy media i politycy zachodni winą za nią obarczali napięcia w regionie spowodowane sytuacją uchodźców z czasów wojny o niepodległość, która nastąpiła po narodzinach państwa Izrael. Jeśli to jest przyczyną, cofnijmy się dalej. 


Jest 2 grudnia 1947 r. Nie ma uchodźców, nie ma okupacji i Izrael jeszcze nie istnieje. Arabowie na tych terenach jeszcze nie nazywają siebie Palestyńczykami. Upłynęły 3 dni po głosowaniu w ONZ za podziałem i rozwiązaniem w postaci dwóch państw, które to rozwiązanie Arabowie całkowicie odrzucili. Arabowie rozpoczynają rozruchy w Jerozolimie, 8 Żydów zostaje zabitych. „New York Times” informuje, że bronią były noże.


Atak arabski na żydowską dzielnicę handlową w Jerozolimie, grudzień 1947 r.
Atak arabski na żydowską dzielnicę handlową w Jerozolimie, grudzień 1947 r.

Zabijanie zaczęło się jeszcze wcześniej zasadzką na autobusy koło Kfar Syrkin 30 listopada, a w kolejnych miesiącach następowała eskalacja, kiedy wojna domowa wybuchła w całym Brytyjskim Mandacie Palestyny. W ciągu kilku tygodni Arabowie zaczęli opuszczać region i do marca uciekło ich 100 tysięcy. W styczniu na arenę wkroczyły nieregularne armie arabskie, żeby zmieść Żydów z powierzchni ziemi, a sąsiadujące narody arabskie zadeklarowały otwarcie, że Izrael nigdy się nie narodzi. Nie daje się wyliczyć dokładnie strat żydowskich z każdego okresu konfliktu, który z wojny domowej miał zamienić się w wojnę regionalną, ale w sumie przez kolejne 18 miesięcy zginęło 6 tysięcy Żydów. Proporcjonalnie jest to więcej niż Wielka Brytania straciła podczas całej II wojny światowej. Według polityków i mediów zachodnich z owych czasów, wszystko to było „zrozumiałą” reakcją Arabów na rezolucję 181 i podział. Jeśli to jest przyczyną, cofnijmy się dalej.

 

Jest 28 listopada 1941 roku. Nie ma uchodźców, okupacji, Izraela ani podziału. Arabski przywódca Hadż Amin al-Husseini zostaje oficjalnie przyjęty przez Adolfa Hitlera. Al-Husseini pomógł następnie sformować muzułmańskie jednostki Waffen SS i próbował przeszkodzić ucieczce dziesiątków tysięcy Żydów. Być może o tym mówiła Rashida Tlaib. Zachodnie media nie przedstawiają żadnych wymówek dla tego, po prostu ignorują to. Co znaczy, że musimy spojrzeć dalej wstecz.



Jest 19-20 kwietnia 1936 r. Nie ma podziału, nie ma Izraela, nie ma osiedli, nie ma okupacji i nie ma uchodźców. Nie ma jeszcze nawet pierwszych propozycji podziału przedstawionych przez komisję Peela. Ale jest „Krwawy Dzień w Jaffie” i pierwszy dzień „Wielkiego Powstania Arabskiego”. Pod koniec pierwszego tygodnia już 17 Żydów zostało zamordowanych.


<span>Jaffa, Palestyna: początek rewolty arabskiej 1936 roku.</span>
Jaffa, Palestyna: początek rewolty arabskiej 1936 roku.

Ta rewolta miała trwać 3 lata i doprowadziła do niemal całkowitego zakazu imigracji żydowskiej do brytyjskiej Palestyny. To jest „bezpieczne schronienie” Rashidy Tlaib. Przemoc, która odrzuciła żydowską imigrację i w rezultacie zamknęła niezliczoną liczbę Żydów w pułapce Europy. Brytyjczycy i media winę za morderstwa i przemoc składali na arabski sprzeciw wobec rosnącej imigracji żydowskiej, która była spowodowana przez uchodźców żydowskich uciekających z nazistowskich Niemiec. Jeśli to jest przyczyną, cofnijmy się jeszcze dalej.


Jest 19 sierpnia 1929 r. Nie ma podziału, nie ma Izraela, nie ma osiedli, nie ma okupacji i nie ma uchodźców. Adolf Hitler wyszedł z więzienia, ale jeszcze nie otrzymał powszechnego poparcia w wyborach. Syjonistyczna imigracja jest nadal wolno kapiącą Aliją 4, nie zaś szybko płynącą Aliją 5. Młody Żyd sefardyjski, Abraham Mizrachi został zadźgany przez Araba w pobliżu Mea Szearim. W kolejny piątek, 23 sierpnia, przy Ścianie Zachodniej odbyła się pełna przemocy demonstracja arabska i tego popołudnia zaczęła się masakra Żydów w Jerozolimie (zamordowano 17 Żydów). W kolejnych dniach przemoc rozlała się po całej Palestynie Brytyjskiej. Najgorsze wypadki były w Hebronie (ponad 65 zmasakrowanych) i w Safedzie (18 zmasakrowanych).


Doniesienie prasowe o masakrze w Hebronie w 1929 roku
Doniesienie prasowe o masakrze w Hebronie w 1929 roku

Masakry i zabijanie doprowadziły do Komisji Shawa, która analizowała powód napięć. Komisja stwierdziła, że przywódcy arabscy tworzyli i szerzyli propagandę obliczoną na wywołanie zamieszek. Szerzyli plotkę o przejęciu Wzgórza Świątynnego przez Żydów (brzmi znajomo). Komisja uznała, że leżącą u podstaw przyczyną była imigracja żydowska i zagrożenie, jakie zdaniem miejscowych Arabów stanowiła żydowska obecność w Palestynie. Nie różni się to od sytuacji, w której dzisiaj dzika tłuszcza rzuciłaby się na miasta w Europie lub USA, które mają dużą populację imigrantów, z zamiarem przeprowadzenia krwawej masakry niewinnych cywilów. Ale dla Brytyjczyków, polityków światowych i mediów było to wystarczające usprawiedliwienie do zabijania Żydów. Jeśli to jest przyczyną, cofnijmy się jeszcze dalej.


Jest rok 1920. Nie ma podziału, nie ma Izraela, nie ma osiedli, nie ma okupacji, jest niewielka imigracja i nie ma uchodźców. Nawet Mandat jeszcze się oficjalnie nie rozpoczął. Jeszcze nie było konferencji w San Remo, która miała zadecydować o losie Bliskiego Wschodu. Jesteśmy w Jerozolimie w czasie święta Neba Musa. Był to czas rozruchów, w których Arabowie mordowali Żydów w jeszcze jednej „zrozumiałej” masakrze w Jerozolimie. Noże znowu poszły w ruch.


Nabi Musa kwiecień 1920, Jerozolima
Nabi Musa kwiecień 1920, Jerozolima

Zamordowano 5 Żydów i raniono 216. Komisja Dochodzeniowa Palina (Brytyjczycy kochają wymyślanie usprawiedliwień dla przemocy wobec Żydów) stwierdziła, że głównym powodem było arabskie rozczarowanie niewypełnieniem obietnicy o niepodległości. Jeśli to jest przyczyną, cofnijmy się jeszcze dalej.


Jest rok 1910. Opuściliśmy Brytyjską Palestynę, bo jeszcze nie istnieje. Nie było obietnicy niepodległości dla Arabów, nie było deklaracji Balfoura, nie było Mandatu, nie było Izraela, nie było osiedli, nie było okupacji i nie było uchodźców. Ariel Szaron jeszcze się nie urodził. Jesteśmy w Sziraz, żeby zobaczyć masakrę Żydów w 1910 r. wywołaną przez oszczerstwo o mordzie rytualnym (były także masakry w 1892 r. & 1897 r.) Dwunastu zabitych, kolejnych piętnastu poraniono nożami lub strzelono do nich, jeszcze wielu innych odniosło rany. Powodem pogromu było to, że miejscowi ludzie sądzili, że Żydzi rytualnie zabili muzułmańską dziewczynkę. Jeśli tak jest, cofnijmy się jeszcze dalej.


Są lata 1800. Podróżujemy przed powstaniem nowożytnego ruchu syjonistycznego do osmańskiego  Mutasarrifatu Jerozolimy. Brytyjczycy są zalewani prośbami Żydów o ochronę. Są pogromy w Jerozolimie 1870 i 1895 roku i w Jaffie w 1876. Nie ma okupacji, nie ma muru, nie ma blokady, nie ma syjonizmu i nie ma Hamasu. Niemniej żydowska krew płynie ulicami Jerozolimy. Wykręty są dawno zapomniane. Media takie jak CNN i BBC jeszcze nie zostały wymyślone, by wypaczać mordercze zamiary. Spójrzmy dalej wstecz.


Jest 1834 rok. Niedziela 15 czerwca, dzień po żydowskim święcie Szawuot. Sześć lat przed zamordowaniem niewinnych Żydów w Damaszku z oskarżenia o mord rytualny. Jest to początek trwającego miesiąc ataku na żydowską społeczność Safed. Żydzi są zabijani, gwałceni i obrabowywani. Ich domy i synagogi niszczone. Poniżej jest zdjęcie listu napisanego przez mieszkańca Safed do żydowskiej społeczności w Londynie – z prośbą o pomoc. 



Znajdujemy ówczesne „ataki tłuszczy na żydowskie społeczności na całym Bliskim Wschodzie” Odkryjemy także, że Żydzi byli mordowani przez cały XIX wiek tylko za to, że byli Żydami w Aleppo (1850, 1875), w Damaszku (1840, 1848, 1890), w Bejrucie (1862, 1874), w Dajr al-Kamar (1847), w  Jaffie (1876), w Jerozolimie (1847, 1870 i 1895), w Kairze (1844, 1890), w Mansura (1877), w Aleksandrii (1870, 1882) i w Damanhur (1871, 1873, 1877, 1891). Każde z tych wydarzeń miało miejsce przed pierwszym kongresem syjonistycznym, który odbył się w 1897 r. 


Przed podziałem, przed Izraelem, przed osiedlami, przed “okupacją”, przed uchodźcami, przed pójściem Szarona na Wzgórze Świątynne, przed “murem”, przed Hamasem w Gazie, przed imigracją, przed Holocaustem, przed Balfourem i nawet przed samym syjonizmem. Na początku był Arab z nożem i zamordował Żyda po prostu za to, że był Żydem. Absurdalna to logika, która próbuje obwiniać syjonizm o stworzenie przemocy wobec Żydów, kiedy syjonizm powstał tylko z powodu nieustającej przemocy wobec Żydów; zarówno w Europie, jak na Bliskim Wschodzie. Nie można stawiać wozu przed koniem. Wystarczy tych wykrętów.   


In the beginning there was an Arab with a knife 180 years of excuses
(V2)

16 maja 2019

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


David Collier


Brytyjski badacz nad antysemityzmem.


Skomentuj Tipsa en vn Wydrukuj






Brunatna fala

Znalezionych 1485 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Turcja: „Święta wojna” Erdogana   Bekdil   2018-06-28
Europie nie wolno paść ofiarą szantażu Erdoğana   Bekdil   2020-03-07
Oficjalny “koktajl terroru” Turcji   Bekdil   2016-09-05
Terroryści tureckiego Hezbollahu: nowi sojusznicy Erdoğana   Bekdil   2023-05-11
Aby Turcja znowu czuła się imperialna   Bekdil   2018-02-06
Budząca mdłości zachodnia “postprawda” na temat wojny Gazy z Izraelem   Bekdil   2021-06-10
Pozorowana wojna Turcji z dżihadystami   Bekdil   2016-05-11
Przepraszam, że przypominam raz jeszcze Część III i IV   Bekdil   2014-08-01
Kilku odważnych ludzi w Turcji   Bekdil   2014-10-07
Tureccy Żydzi - uboczne ofiary tureckiej nienawiści do Izraela   Bekdil   2021-06-04
Międzynarodowy Trybunał Karny wypowiada wojnę Izraelowi   Bell   2015-07-18
Oddal obraz   Bellerose   2016-01-13
Pokój czyniący   Bellerose   2014-11-15
O kradzieży walki ludów tubylczych   Bellerose   2014-03-30
Pouczająca chwila   Bellerose   2015-03-08
Ciekawy problem z tym konfliktem   Bellerose   2018-01-01
Dumna tradycja antysyjonizmu   Bellerose   2015-10-24
Jarmułka i dupki   Bellerose   2014-08-14
Kolorowe pranie czy pranie mózgów - uwagi o Eurowizji w Izraelu?   Benson   2019-03-08
U.S.A.: Nasilają się muzułmańskie nawoływania do mordów   Bergman   2018-03-26
Abbas chce kryzysu humanitarnego   Bergman   2019-05-01
Instytucjonalny rasizm Narodów Zjednoczonych   Bergman   2020-07-26
Trwający problem antysemityzmu w Niemczech   Bergman   2020-07-10
Nienawiść Corbyna do Izraela nie jest żadną niespodzianką   Bergman   2018-09-13
Piromani z Gazy   Bergman   2018-06-12
Obcinanie głów dzieciom w Mozambiku   Bergman   2021-04-03
Tykająca bomba zegarowa islamskiej nienawiści do Żydów w USA   Bergman   2018-11-21
Upamiętnianie martwych i nienawiść żywych   Bergman   2016-02-01
Świadoma ślepota Europy w sprawie palestyńskiej   Blum   2022-07-22
Jak USA utrwalają palestyńską przemoc   Blum   2022-04-19
Ramadan kończy się z hukiem   Blum   2022-05-02
Oszukańcze sztuczki UNRWA, by wyciszyć słowa prawdy   Blum   2021-10-15
Wymazywanie Izraela z mapy   Blum   2015-01-09
Stara sztuczka Mahmouda Abbasa: antysemickie podżeganie   Blum   2021-05-13
Wesołych urodzin, Republiko Islamska   Blum   2016-02-23
Intifada z okazji ramadanu?   Blum   2022-04-09
Czarne i białe, i czytane w farsi   Blum   2015-08-18
Wspomnienia propalestyńskiego aktywisty z Hebronu 2007   Borg   2015-08-27
Ludobójstwo, Żydzi i dlaczego niektórzy nazywają Izraelczyków nazistami   Boteach   2014-11-13
Po co Żydom własne państwo   Boteach   2014-08-20
Jak Facebook dławi byłych muzułmanów w Norwegii   Bower   2023-01-26
Rakiety z Gazy i rakiety z UE   Bryen   2023-05-14
Zlikwidowanie zbrodniarzy wojennych ratuje wszystkich   Bryen   2023-11-09
Palestyńczycy mieli wspaniałe Święto Dziękczynienia, Izrael mniej   Bryen   2022-12-03
Niewolnictwo Jazydów, handel dziećmi, groźby śmierci wobec dziennikarzy: czy Turcja powinna pozostać w NATO?   Bulut   2018-08-16
Turcja: Turcy czczą sympatyka nazizmu   Bulut   2021-01-16
Etniczna czystka Żydów w Turcji   Bulut   2015-01-05
Turcja: ”Resztki po mieczu” Erdogana   Bulut   2020-05-21
Turcja grozi inwazją na Grecję   Bulut   2018-02-28
Turcja: Dżihad przeciwko Cyprowi   Bulut   2022-07-09
Drugie ludobójstwo Ormian   Bulut   2023-10-16
Walka Indii z dżihadem   Bulut   2023-08-31
Polityczna broń Iranu: gwałt i tortury   Bulut   2015-05-30
Dlaczego należy obejrzeć film o ludobójstwie Ormian – “The Promise”   Bulut   2017-04-24
Turcja: Groźby wobec Kurdów przed wyborami   Bulut   2015-10-30
Znikające kościoły w Turcji   Bulut   2015-04-28
Dlaczego nie ma pokoju między muzułmanami a Izraelem   Bulut   2019-12-12
Dlaczego Turcja chce najechać greckie wyspy?   Bulut   2018-03-12
Turcja? W UE?   Bulut   2016-05-16
“Stan wyjątkowy” Cypru: Turcja używa masowej nielegalnej imigracji jako broni   Bulut   2022-10-17
Turcja, terroryści i NATO   Bulut   2022-06-07
Ujawnianie zbrodni ISIS jest terroryzmem   Bulut   2018-07-30
Tureckie “zbrodnie przeciwko ludzkości i nielegalna okupacja Cypru   Bulut   2023-01-13
Cypr: 46 lat tureckiej okupacji   Bulut   2020-09-11
Kolejna nowa wojna? Żołnierze, którzy ścinają głowy Ormianom są bohaterami Azerbejdżanu   Bulut   2023-11-10
Różnica między islamem a islamizmem?   Bulut   2015-05-17
Turecki Twitter eksploduje ludobójcza nienawiścią do Żydów   Bulut   2018-01-11
Turcja: gloryfikacja morderstwa, męczeństwa i dzieci-żołnierzy   Bulut   2018-06-26
Boko Haram: krwawy terror, końca nie widać   Bulut   2019-09-18
Ankara oskarża dziennikarza z okupowanego Cypru   Bulut   2018-09-08
Liczącej 5 tysięcy lat kulturrze asyryjskej grozi ostateczne zniszczenie   Bulut   2015-12-07
Turcja używa ISIS jako pretekstu, by zaatakować Kurdów   Bulut   2015-07-28
Antysemityzm drogą do kariery w Turcji   Bulut   2018-12-17
Shamima Begum, „panna młoda ISIS”, jaki obiekt kampanii newswashing   Bulut   2023-02-25
Turcja: tortury, wykorzystywanie seksualne szaleją w więzieniach   Bulut   2018-09-21
ISIS sprzedaje jazydzkie kobiety i dzieci w Turcji   Bulut   2015-12-28
Terroryści ISIS grasują w Turcji nadal niewoląc porwane kobiety   Bulut   2022-10-25
Czy Turcja wspiera ISIS?   Bulut   2014-09-26
Turcja zabija w Kurdystanie, świat milczy   Bulut   2015-11-30
Romans Zachodu z Iranem i islamistami   Bulut   2015-04-11
Bangladesz: O nienawiści do Izraela   Bustle   2016-06-08
Dejudaizacja Jerozolimy w 1948 roku   Carlson   2021-05-17
Ostatnie tabu w Europie   Carmel   2014-01-21
‘Protokoły mędrców Syjonu’ w świecie arabskim i muzułmańskim – w przeszłości i obecnie   Carmon   2023-06-28
Słowa poprzedzają czyny   Carmon   2023-03-08
Jak walczyć z rosnącym zagrożeniem antysemityzmem – Część I: Reakcją Zachodu jest radzenie sobie z antysemityzmem zamiast walki z antysemitami   Carmon   2023-07-10
Rosja i Chiny: najgorszy moment w historii   Chang   2022-05-12
Żyjemy w epoce wielkich zwycięstw małych armii   Charbel   2014-11-19
Świat ogląda mecze piłki nożnej, a my upadek Iraku   Charbel   2014-06-17
Nie możemy dać Pani doktoratu honoris causa   Chesler   2014-04-16
Musimy nadal osuszać bagna antysemickich kłamstw   Chesler   2020-08-10
Feminizm w służbie Allaha   Chesler   2014-04-23
Jazydzkie ofiary masowych gwałtów po uwolnieniu z niewoli ISIS są zagrożone śmiercią   Chesler   2015-06-03
Zaniechanie działania przeciwko złu jest też działaniem   Chesler   2015-06-24
Kobiety, które podsycają płomienie nienawiści   Chesler   2023-06-12
Dlaczego kobiety w Ameryce kibicują Hamasowi i Iranowi?Te prodżihadowskie protesty są jednym ze sposobów ucieczki od rzeczywistości kobiet na Zachodzie.   Chesler   2024-05-03
Dżihadystyczny psychopata: czaruje nas, uwodzi i pożera   Chesler   2018-12-31
Jarmark barbarzyńców   Chesler   2014-11-26
Zobaczcie bojkot XXI wiekuOkoło 73 lata po tym, jak Adolf Hitler wyrzucił żydowskich profesorów z niemieckich uniwersytetów – oraz spalił i zakazał żydowskich książek – brytyjscy naukowcy przewodzili zgrai przeciwko Izraelczykom.   Chesler   2024-04-24
Teheran nie daje mi spokoju   Chesler   2021-03-16

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Lekarze bez Granic


Wojna w Ukrainie


Krytycy Izraela


Walka z malarią


Przedwyborcza kampania


Nowy ateizm


Rzeczywiste łamanie


Jest lepiej


Aburd


Rasy - konstrukt


Zielone energie


Zmiana klimatu


Pogrzebać złudzenia Oslo


Kilka poważnych...


Przeciwko autentyczności


Nowy ateizm


Lomborg


&#8222;Choroba&#8221; przywrócona przez Putina


&#8222;Przebudzeni&#8221;


Pod sztandarem


Wielki przekret


Łamanie praw człowieka


Jason Hill


Dlaczego BIden


Korzenie kryzysu energetycznego



Obietnica



Pytanie bez odpowiedzi



Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Małgorzata, Andrzej, Henryk