Prawda

Poniedziałek, 11 grudnia 2023 - 00:29

« Poprzedni Następny »


Jak wyewoluowało ubarwienie ostrzegawcze?


Jerry A. Coyne 2023-06-12

Moja żaba, Atelopus coynei, także rzuca się w oczy i może być toksyczna, ale niezbyt wiele o tym wiemy
Moja żaba, Atelopus coynei, także rzuca się w oczy i może być toksyczna, ale niezbyt wiele o tym wiemy

Ubarwienie aposematyczne, często nazywane „ubarwieniem ostrzegawczym”, to obecność jasnych lub rzucających się w oczy kolorów lub wzorów u zwierząt, które są toksyczne, szkodliwe, niebezpieczne lub trujące dla drapieżników. Oto przykład z Wikipediidrzewołaz ziarnisty (Oophaga granulifera). Podobnie jak wiele żab drzewołazowatych, ta ma w swojej skórze wiele trujących alkaloidów i były one używane w Ameryce Środkowej i Południowej do pokrywania ostrzy strzał lub rzutek, które mogą zabijać ssaki. Każdy drapieżnik, który próbowałby zjeść jedną z takich żab, prawdopodobnie byłby martwy lub przynajmniej bardzo chory.


Atelopus coynei. Zdjęcie: Jordy Salazar/EcoMinga
Atelopus coynei. Zdjęcie: Jordy Salazar/EcoMinga

Ale oczywiście nie tylko płazy są aposematyczne. Skunks reklamuje swoją toksyczność parą wyraźnych pasków. Wiele owadów, takich jak biedronki i niektóre motyle, jest również aposematycznych i toksycznych, w tym co najmniej jeden gatunek ptaków: zobacz tutaj, aby znaleźć obrazy zwierząt aposematycznych w Google.


Kolory i wzory dają ich nosicielom przewagę ewolucyjną nad ich przypuszczalnie zakamuflowanymi przodkami, ponieważ drapieżniki celowo unikają wzoru, zwykle dlatego, że nauczyły się go rozpoznawać i trzymać się od niego z daleka z powodu wcześniejszych nieprzyjemnych doświadczeń. (Unikanie może również wyewoluować, zamiast wyuczenia. Nawet jeśli zjedzenie jednego z nich zabije, preferowane będą te indywidualne drapieżniki, które mają mniejszą skłonność do atakowania wzorca). Zazwyczaj jednak jest to wyuczone.


Jednak, by uzyskać tę przewagę, gatunek aposematyczny musi być wystarczająco liczny, aby dać drapieżnikom szansę na nauczenie się, a następnie unikanie kolejnego zwierzęcia aposematycznego. A to stwarza problem ewolucyjny.


Jesteśmy prawie pewni, że gatunki aposematyczne wyewoluowały z gatunków zakamuflowanych. Aby rozpoczęło się ostrzegawcze zabarwienie, w zakamuflowanej populacji muszą wystąpić mutacje, które wytworzą osobniki o jasnych kolorach i wzorach, przynajmniej w początkowej formie.


I na tym polega problem: pierwszy zmutowany osobnik jest bardziej narażony na zaatakowanie i zabicie niż zakamuflowane osobniki. Nawet jeśli jest toksyczny, może zostać zabity lub zraniony, ponieważ jest nowym, rzucającym się w oczy stworzeniem. Jak więc adaptacja rozprzestrzenia się w populacji z rzadkiego stanu początkowego?


Wcześniej, jak opisano w doskonałym podsumowaniu Nature News & Views autorstwa Tima Caro poniżej (kliknij, aby przeczytać), mieliśmy kilka odpowiedzi:


1.) Cecha mogła wyewoluować w wyniku doboru krewniaczego u zwierząt stadnych. Chociaż pierwszy zmutowany osobnik może zostać zaatakowany, może należeć do grupy krewnych, którzy podzielają tę mutację aposematyczną. Zakładając, że drapieżnik nauczy się unikać wzorca po zabiciu lub zranieniu pierwszego osobnika, będzie unikać jego krewnych o podobnym kolorze, a to jest forma doboru krewniaczego genów koloru/wzoru, która może sprawić, że się rozprzestrzenią.


2.) Cecha mogła wyewoluować ze stanu, który był rzucający się w oczy, ale nie tak rzucający się w oczy, jak zwierzęta powyżej. Ale to prowadzi do tego samego problemu, co punkcie 1!


3.) Zaatakowany mutant aposematyczny mógłby uniknąć zabicia przez drapieżnika, ponieważ źle pachnie lub smakuje lub jest tylko lekko ranny. Jeśli drapieżnik uczy się na podstawie jednego doświadczenia (a niektóre tak robią), wówczas ten osobnik byłby odtąd chroniony przed drapieżnictwem, być może dając przewagę zmutowanemu genowi koloru/wzoru. Wydaje się to dość prawdopodobne i można to sprawdzić, podsuwając niedoświadczonym drapieżnikom aposematyczną zdobycz.


4.) Drapieżniki mogą generalnie unikać nowych kolorów lub wzorów, ponieważ mają obraz wyszukiwania gatunków jadalnych. Jak mówi Caro, są na to również pewne dowody.


Obecnie, w swoim podsumowaniu oryginalnej pracy, Caro opisuje piątą hipotezę, która jest opisana w artykule „Science” poniżej. Autorzy testują tę interesującą hipotezę za pomocą danych filogenetycznych i wydaje się, że jest ona potwierdzona.


Kliknij na link do oryginalnego artykułu w „Science” poniżej, aby przeczytać o nowej hipotezie ewolucji aposematyzmu. Autorzy testują to na płazach, ale może to dotyczyć również innych stworzeń. Możesz również znaleźć pdf tutaj


Hipoteza autorów, która jest bardzo sprytna, jest taka, że pełne aposematyczne ubarwienie mogło wyewoluować, przynajmniej u płazów z wcześniejszego stanu, w którym nie było wyraźnie widoczne dla drapieżników. Może to obejmować kolory/wzory rozpoczynające swoją ewolucję na DOLNEJ (brzusznej) stronie zwierzęcia, która nie zwróciłaby uwagi, dopóki zwierzę nie zostało zaatakowane, w którym to momencie mogłoby błysnąć swoim wzorem i prawdopodobnie przestraszyć drapieżnika (drapieżnik może również dowiedzieć się z krótkiego spotkania, że ofiara była toksyczna). A sam kolor brzusznej strony może być dwojakiego rodzaju: małe plamy na powierzchni brzusznej (PV) lub w pełni zabarwiona powierzchnia brzuszna (FV). Kontrastuje to ze zwierzęciem, które jest w pełni ubarwione na całym ciele.


Gdy drapieżnik zaczął uczyć się, co oznacza kolor/wzór od zwierząt, które miały go na stronie brzusznej, kolor mógł ewoluować, aby pokryć zwierzę, czyniąc je w pełni aposematycznym.


Ale jak sprawdzić tę hipotezę? Cóż, można zobaczyć, czy drapieżniki nauczą się unikać toksycznych płazów, które miały kolorowe plamy namalowane na brzuchu, ale niewiele jest płazów, które są toksyczne i nie mają aposematycznego ubarwienia. Nie, autorzy sprawdzili swoją hipotezę, przeprowadzając rekonstrukcję filogenetyczną: wykorzystali żywe gatunki i ich znane drzewo genealogiczne, aby wywnioskować, jaki był kolor/wzór przodków. Ten rodzaj rekonstrukcji, który ma sens, jeśli masz wystarczającą ilość danych, jest coraz częściej wykorzystywany do badania ewolucji.


I tak Loeffler-Henry i in. dokonali wielkiej rekonstrukcji ewolucyjnej historii płazów, z których wiele było aposematycznie ubarwionych. Użyli 1106 gatunków, umieszczając każdy z nich w jednej z pięciu kategorii ewolucyjnych:


gatunek zakamuflowany („cry” na zdjęciu poniżej)
gatunek PV (strona brzuszna częściowo aposematyczna)
gatunek FV (strona brzuszna całkowicie aposematyczna)
gatunek całkowicie aposematyczny na całym ciele („conspicuous” lub „con” na zdjęciu poniżej)
gatunek polimorficzny (niektóre osobniki są aposematyczne, inne nie). Nie ma ich wiele i nie będę wchodził w to, dlaczego zakłada się ich istnienie.


Oto zdjęcie z artykułu przedstawiające cztery z pięciu stanów (nie pokazano gatunku polimorficznego):


Część podpisu z artykułu: Cry: zakamuflowany; PV (częściowo widoczna strona brzuszna): zakamuflowany grzbiet z wyraźnym kolorem występującym w postaci małych plam na normalnie ukrytych częściach ciała; FV (w pełni rzucająca się w oczy strona brzuszna): zakamuflowany grzbiet z wyraźnymi kolorami całkowicie pokrywającymi stronę brzuszną; Con: rzucający się w oczy.
Część podpisu z artykułu: Cry: zakamuflowany; PV (częściowo widoczna strona brzuszna): zakamuflowany grzbiet z wyraźnym kolorem występującym w postaci małych plam na normalnie ukrytych częściach ciała; FV (w pełni rzucająca się w oczy strona brzuszna): zakamuflowany grzbiet z wyraźnymi kolorami całkowicie pokrywającymi stronę brzuszną; Con: rzucający się w oczy.

A oto rekonstrukcja filogenezy pokazująca pozycję na drzewie genealogicznym każdego z pięciu stanów. 


(Z artykułu): Ryc. 2. Oszacowanie stanu każdego stanu ubarwienia przodków (N = 1106 gatunków) u żab i salamander. Wykresy kołowe w każdym węźle pokazują prawdopodobieństwa stanów przodków. Stan przodków żab i salamander prawdopodobnie ma kamuflujące ubarwienie. Ukryte sygnały koloru (PV i FV) są szeroko rozpowszechnione i ewoluowały wielokrotnie w różnych liniach. PV: zakamuflowany grzbiet z rzucającym się w oczy kolorem występującym jako małe plamki na normalnie ukrytych częściach ciała; FV: zakamuflowany grzbiet z wyraźnymi kolorami całkowicie pokrywającymi stronę brzuszną. Zobacz tabelę S11, aby uzyskać informacje o autorach zdjęć.
(Z artykułu): Ryc. 2. Oszacowanie stanu każdego stanu ubarwienia przodków (N = 1106 gatunków) u żab i salamander. Wykresy kołowe w każdym węźle pokazują prawdopodobieństwa stanów przodków. Stan przodków żab i salamander prawdopodobnie ma kamuflujące ubarwienie. Ukryte sygnały koloru (PV i FV) są szeroko rozpowszechnione i ewoluowały wielokrotnie w różnych liniach. PV: zakamuflowany grzbiet z rzucającym się w oczy kolorem występującym jako małe plamki na normalnie ukrytych częściach ciała; FV: zakamuflowany grzbiet z wyraźnymi kolorami całkowicie pokrywającymi stronę brzuszną. Zobacz tabelę S11, aby uzyskać informacje o autorach zdjęć.

W każdym węźle drzewa znajduje się diagram kołowy pokazujący prawdopodobieństwo, że ten przodek miał jeden z pięciu ocenionych stanów. Nie będę wchodził w metody wyprowadzania prawdopodobieństw (prawda, nie rozumiem ich); ale tutaj są najistotniejsze punkty:


1.) Przodkowie są zwykle mało wyróżniający się (zakamuflowani; szare kropki), z możliwym wyjątkiem niektórych salamander. Jest to zgodne z ewolucyjnym poglądem, że aposematyczne ubarwienie nie było stanem przodków, ale wyewoluowało jako adaptacja obronna mająca na celu odstraszanie drapieżników.


2.) Pełny aposematyzm – stan pomarańczowy – pojawił się dopiero później u płazów i


3.) . . . na ogół działo się to przez przejście przez pośredni stan aposematycznego ubarwienia na brzuchu (gatunki fioletowe i czerwone)


4.) Przewaga fioletowych kółek wcześniej niż czerwonych sugeruje, że stan pełnego ubarwienia brzusznego był poprzedzony w czasie ewolucją częściowego zabarwienia brzusznego: kolorowe plamy, które mogły być błyskawicznie pokazywane, ale wciąż są mniej widoczne dla drapieżników niż pełne zabarwienie strony brzusznej. Ta sugestia jest poparta analizą statystyczną prawdopodobieństwa modeli, ale pominę to.


To jest analiza płazów, ale równie dobrze może odnosić się do innych gatunków. W rzeczywistości wiele motyli, które mają ostrzegawcze ubarwienie, ma je na tylnych skrzydłach, które są zakryte podczas odpoczynku. Dopiero gdy latają lub przestraszy je drapieżnik, ujawnia się aposematyczne ubarwienie. Oto przykład: aposematyczny motyl z Nature Notes Raya Cannona. To motyl ptasznik pospolity (Troides helena), o którym wiadomo, że jest bardzo trujące, ponieważ larwy żywią się roślinami zawierającymi toksyczne kwasy arystolochowe.




(ze strony): Altinote dicaeus callianira – jego wyraźny wzór informuje o jego niejadalności. Zdjęcie: Adrian Hoskins
(ze strony): Altinote dicaeus callianira – jego wyraźny wzór informuje o jego niejadalności. Zdjęcie: Adrian Hoskins

Przez długi czas ewolucja ubarwienia aposematycznego przedstawiała problem nazywany przez ewolucjonistów „doliną adaptacyjną”: jak przejść od jednego stanu adaptacyjnego (kamuflażu) do stanu przypuszczalnie lepiej przystosowanego (aposematyzmu), kiedy pośrednie stadium ewolucyjne (pierwszy zmutowany osobnik) był w niekorzystnej sytuacji: pogrążony w adaptacyjnej dolinie? Nie mogło to nastąpić w wyniku doboru naturalnego, ponieważ dobór nie może faworyzować osobników mniej przystosowanych (tutaj „rzadziej unikanych”).


Autorzy proponują rozwiązanie tego problemu: dolina adaptacyjna nie została przekroczona, ponieważ stan pośredni - ubarwienie brzuszne - dawał selektywną przewagę pierwszym zmutowanym osobnikom.


Autorzy kończą artykuł sugestią, że ich scenariusz mógłby dotyczyć wielu gatunków:  

. . . makroewolucyjne badania nad ubarwieniem zwierząt powinny uwzględniać te niedoceniane ukryte sygnały, które są zarówno powszechne, jak i szeroko rozpowszechnione w królestwie zwierząt, aby pogłębić naszą wiedzę na temat ewolucji mechanizmów obronnych drapieżników. Rzeczywiście, wiele taksonów zwierząt, takich jak węże, ryby i różne stawonogi (patrz przykładowe grupy na ryc. S12) obejmuje gatunki, które są zakamuflowane, są aposematyczne i mają ukryte wyraźne sygnały. Dlatego zachęcamy do dalszych badań w innych taksonach, aby ocenić ogólność hipotezy szczebli jako drogi do aposematyzmu.

_________________

Loeffler, K., C. Kang, and T. N. Sherratt.  2023. Evolutionary transitions from camouflage to aposematism: Hidden signals play a pivotal role. Science 379:1136-1140. DOI: 10.1126/science.ade5156


Link do oryginału: https://whyevolutionistrue.com/2023/06/05/how-did-warning-coloration-evolve/

Why Evolution Is True, 5 czerwca 2023

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska



Jerry A. Coyne

Emerytowany profesor na wydziale ekologii i ewolucji University of Chicago, jego książka "Why Evolution is True" (Polskie wydanie: "Ewolucja jest faktem", Prószyński i Ska, 2009r.) została przełożona na kilkanaście języków, a przez Richarda Dawkinsa jest oceniana jako najlepsza książka o ewolucji.  Jerry Coyne jest jednym z najlepszych na świecie specjalistów od specjacji, rozdzielania się gatunków. Jest również jednym ze znanych "nowych ateistów" i autorem (wydanej również po polsku przez wydawnictwo "Stapis") książki "Faith vs Fakt". Jest wielkim miłośnikiem kotów i osobistym przyjacielem redaktor naczelnej.

Skomentuj Wyślij artykuł do znajomego: Wydrukuj




Komentarze
1. Ciekawy artykuł Lukasz Zagorski 2023-06-13


Nauka

Znalezionych 1452 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Nie gryzie się ręki, która cię zapyla   Tonhasca Júnior   2023-10-19
Rewolucja komunikacyjna   Hannam   2023-10-18
BBC szerzy propagandę rolnictwa organicznego, a biedni na świecie cierpią   i Kathleen Hefferon   2023-10-13
Niezwykły przypadek koewolucji i specyficzności zapylacz/storczyk   Coyne   2023-10-07
Płeć męska lub żeńska: nie ma nic pomiędzy   Elliot   2023-10-03
Myślenie intuicyjne i analityczne   Novella   2023-09-29
„Kryzys klimatyczny” to mistyfikacja   Williams   2023-09-25
Jak (i dlaczego) ośmiornica edytuje swój RNA   Lewis   2023-09-23
„Najbardziej znany zabójca ludzi”: jakie są prawdziwe początki XIV-wiecznej Czarnej Śmierci?   Lewis   2023-09-15
Do jakiego stopnia pary mają wspólne cechy?   Novella   2023-09-14
Kenia daje zielone światło 58 projektom GMO – naukowcy na całym świecie kontynuują badania w dziedzinie biotechnologii, mimo procesów sądowych i dezinformacji   Ombogo   2023-09-08
Lancet atakuje anty-przebudzenie, a czytelnik odpowiada   Coyne   2023-08-24
Więcej wyrafinowanej teologii: uczony religijny zastanawia się, czy neandertalczycy mieli nieśmiertelne dusze   Coyne   2023-08-16
Aktywiści anty-GMO w Afryce szerzą mity i strach, ale nie przedstawiają żadnych naukowych dowodów   Abutu   2023-08-14
Mało znana strona ryjkowców   Tonhasca Júnior   2023-08-11
Dlaczego nie można być osobą transrasową?   Coyne   2023-08-10
Walka z malarią za pomocą inżynierii genetycznej   Novella   2023-08-08
Jak restrykcje Unii Europejskiej podsycały głosy przeciwko GMO, jak również głód na globalnym Południu, a zwłaszcza w Afryce   Oria   2023-08-02
Nieznośni mali pomocnicy   Tonhasca Junior   2023-07-29
Macedońskie skarby   Tonhasca Júnior   2023-07-26
GMO i motyle   Novella   2023-07-25
Narzucanie ideologii naturze: Kew Garden celebruje „rośliny queer”   Coyne   2023-07-24
Smak miesiąca   Tonhasca Júnior   2023-07-20
Kłopoty na wylocie   Szczęsny   2023-07-18
Ideologiczne podważanie biologii   i Luana S. Maroja   2023-07-17
Role mężczyzn i kobiet w polowaniu, raz jeszcze   Coyne   2023-07-15
David Hillis o specjacji   Coyne   2023-07-13
Niechętni dawcy i pracowici biorcy   Tonhasca Júnior   2023-07-08
Grube problemy z jelitem   Szczęsny   2023-07-07
Badaczka z Leakey Foundation twierdzi, że kości orangutanów mówią nam, że biologiczna płeć jest spektrum, a nie binarna   Coyne   2023-06-30
Przez dziurkę od klucza   Szczęsny   2023-06-24
Nowa (nie podparta żadnymi dowodami) hipoteza, która eliminuje role płciowe w społecznościach łowców-zbieraczy   Coyne   2023-06-22
Błędne wyobrażenia o ewolucji   Coyne   2023-06-16
Influencerzy z podziemia   Tonhasca Júnior   2023-06-13
Jak wyewoluowało ubarwienie ostrzegawcze?   Coyne   2023-06-12
„San Francisco Chronicle” bardzo myli się w sprawie biologicznej płci   Coyne   2023-06-09
Kolczasty problem   Tonhasca Júnior   2023-06-06
Wpaść w amok. Empiryczna analiza szaleńczych zabójstw pokazuje, że wyłaniają się dwa różne wzorce.   King   2023-06-03
Błędna krytyka genetycznych testów na pochodzenie   Coyne   2023-06-02
Zdatny do lotu   Tonhasca Júnior   2023-06-01
‘Raniąca’ idea merytorycznych podstaw nauki    i Jerry Coyne   2023-05-29
Główny problem w filogenezie zwierząt wydaje się być rozwiązany   Coyne   2023-05-26
Americana   Tonhasca Júnior   2023-05-24
Czy uprawa jabłek odzwierciedla bigoterię?   Coyne   2023-05-18
Kenia: Musimy zająć się brakiem bezpieczeństwa żywnościowego, ale najpierw musimy położyć kres dezinformacji na temat upraw modyfikowanych genetycznie   Oria   2023-05-16
Czytanie myśli z fMRI i AI   Novella   2023-05-05
Jest lepiej niż myślisz   Lomborg   2023-05-03
Dwudziestu dziewięciunaukowców publikuje artykuł w obronie merytorycznych podstaw w nauce     2023-05-01
Niewygodna historia   Ferguson   2023-04-28
Biologia rezygnacji z działania: kiedy kontynuować, a kiedy spasować   Coyne   2023-04-26
Porywacze ciał   Tonhasca Júnior   2023-04-25
Porażka jest kluczowym składnikiem innowacji   Ridley   2023-04-22
Używanie roślin jako biofrabryk   Novella   2023-04-14
Dawno zmarli przemawiają do nas   Tonhasca Júnior   2023-04-12
Wątpliwi pomocnicy    Tonhasca Júnior   2023-04-08
Uganda: aktywiści przeciwni biotechnologii szerzą dezinformację   Wetaya   2023-04-05
Anglia pozwala na uprawy poddane edycji genów   Novella   2023-04-03
Recenzja z książki  Can “The Whole World” Be Wrong?   Rose   2023-04-01
Psychologia ewolucyjna dla początkujących   Coyne   2023-03-27
“Konwergentna” ewolucja mrówek grzybiarek Starego i Nowego świata   Coyne   2023-03-23
Gigantyczna armia małych zabójców   Tonhasca Júnior   2023-03-22
Colin Wright broni binarności płci u zwierząt   Coyne   2023-03-15
AI: gorąca randka z “Sydneyem ”   Gotefridi   2023-03-15
Zmienić język w ekologii i biologii ewolucyjnej! Przykład anemii sierpowatej   Coyne   2023-03-13
Wzrost liczby nieobecnych ojców i towarzyszące temu społeczne problemy   Geary   2023-03-11
No pasarán    Tonhasca Júnior   2023-03-04
Dezinformacja o GMO: Kenijczykom będzie trudno podejmować racjonalne decyzje i to może kosztować życie   Mykonyo   2023-02-24
Twardy kwiat do zgryzienia    Tonhasca Júnior   2023-02-22
ChatGPT niemal zdaje lekarski egzamin końcowy   Novella   2023-02-21
“Rogi” trylobitów mogły być używane jako broń w walkach między samcami   Coyne   2023-02-15
Postmodernizm obnażony   Dawkins   2023-02-14
Powody naszych wierzeń. Jak i dlaczego irracjonalność trzyma nas w swoich szponach i jak możemy z tym walczyć?   Pinker   2023-02-13
Kiedy zapada noc i ziemia jest ciemna   Tonhasca Júnior   2023-02-10
W nowej książce jest słuszna krytyka idei, że są lepsze i gorsze gatunki, ale jest także błędne twierdzenie, że gatunki nie są realne   Coyne   2023-02-06
Kolczatki wydmuchują bąbelki śluzu z nosa, żeby się ochłodzić   Coyne   2023-02-02
Mali i zręczni influencerzy   Tonhasca Júnior   2023-01-31
Dowody na ewolucję: Bezwłose zwierzęta mają martwe geny na sierść   Coyne   2023-01-23
Krew, znój, łzy i pot   Tonhasca Júnior   2023-01-19
Bąkojady czyszczą nosorożce   Coyne   2023-01-18
Mózg używa geometrii hiperbolicznej   Novella   2023-01-16
O wspaniały nowy świecie   Tonhasca Júnior   2023-01-12
Ciepło zabija. Zimno zabija wielu więcej   Jacoby   2023-01-09
Po co badać przestrzeń kosmiczną?   Jacoby   2023-01-04
Rdzenni Amerykanie żądają doczesnych resztek pumy z Griffith Park   Coyne   2023-01-03
Świetny artykuł o epigenetyce   Coyne   2022-12-30
Śmiało podążaj tam, gdzie nie dotarł jeszcze żaden owad   Tonhasca Júnior   2022-12-28
Rzecz o splątaniu nauki i wiary   Koraszewski   2022-12-26
Pradawny ekosystem zrekonstruowany przy użyciu skamieniałego DNA   Coyne   2022-12-19
Rozważania heretyckiego mediewisty o historii, wartościach i zdumiewającej głupocie   Landes   2022-12-16
Ewolucyjne ślepe zaułki i lepkie urządzenia: botanik Darwin   Tonhasca Júnior   2022-12-14
Ewolucja nie idzie prostą drogą   Novella   2022-12-08
Geny i języki   Novella   2022-11-26
Uporczywa obecność religijnego mitu   Winegard   2022-11-24
Znaleziono skrytkę posągów z brązu   Novella   2022-11-23
W oparach zrównoważonej ignorancji   Koraszewski   2022-11-21
10 twierdzeń działaczy walczących w Afryce z GMO o tym, dlaczego postępy w biotechnologii upraw powinny zostać odrzucone – i dlaczego są one błędne   Maina   2022-11-17
List otwarty do wszystkich oszołomów   Novella   2022-11-03
Po prostu nie mogę się doczekać, aby znów wyruszyć w trasę   Tonhasca Júnior   2022-10-27
Czy mizoandria może być zakaźna?   Tonhasca Júnior   2022-10-24
Niezwykła fizjologia hibernujących niedźwiedzi   Coyne   2022-10-22

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Walka z malarią


Przedwyborcza kampania


Nowy ateizm


Rzeczywiste łamanie


Jest lepiej


Aburd


Rasy - konstrukt


Zielone energie


Zmiana klimatu


Pogrzebać złudzenia Oslo


Kilka poważnych...


Przeciwko autentyczności


Nowy ateizm


Lomborg


„Choroba” przywrócona przez Putina


„Przebudzeni”


Pod sztandarem


Wielki przekret


Łamanie praw człowieka


Jason Hill


Dlaczego BIden


Korzenie kryzysu energetycznego



Obietnica



Pytanie bez odpowiedzi



Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa



 Palestyńskie weto



Wzmacnianie układu odpornościowego



Wykluczenie Tajwanu z WHO


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Małgorzata, Andrzej, Henryk