Prawda

Czwartek, 2 kwietnia 2020 - 15:04

« Poprzedni Następny »


Kreacjonista opowiada się za ”argumentem z niedowierzania”


Jerry A. Coyne 2019-12-26

Osa PomplidaeWikimedia Commons

Osa Pomplidae

Wikimedia Commons



Dostałem e-mail z San Diego od człowieka, który jest żarliwym obrońcą ”argumentu na rzecz Boga z osobistego niedowierzania”.  Pominąłem jego nazwisko, żeby go nie zawstydzać. Zdaje się, że jestem jedynym adresatem tego e-maila, choć nagłówek wskazuje na to, że wysłano go także do innych naukowców, uznanych za równie zagubionych jak ja.  


Tematem tego elaboratu jest twierdzenie, że pewne zachowania zwierząt są tak złożone, że nie mogły wyewoluować przez darwinowski proces „krok za krokiem”. Ergo, Bóg to zrobił. (Znacie ten argument jako podstawę Inteligentnego Projektu.)  Do tego dołożył myśl, że zwierzę, kiedy dokonuje adaptacyjnego czynu, musi „wiedzieć”, co robi, a zwierzęta po prostu nie mają do tego odpowiednich mózgów.


To jest długi e-mail, więc tylko pokrótce omówię dwa przykłady, pasożytniczej larwy, która utrzymuje swojego gospodarza przy życiu przez zjadanie tylko tych narządów, które nie są absolutnie niezbędne, oraz ryby Toxotes, która pluje wodą na zwierzynę unoszącą się nad wodą (głównie owady) i wykazuje zadziwiająca celność. W obu wypadkach proponuję adaptacyjny szlak, który eliminuje konieczność powoływanie się na bóstwo.


E-mail (podkreślenia moje):

Do tych o ewolucyjnym zacięciu:


To jest historia osy (Pompilidae) i pająka (Ctenizidae). Jest między nimi osobliwy związek: osa używa pająka jako spiżarni dla swoich młodych, składając jaja (lub jedno jajo) na lub wewnątrz żywego pająka i umieszczając sparaliżowanego pająka z powrotem w norce, aż larwa osy wykluje się i skonsumuje nadal żywego gospodarza.  


Nie jest to jednak łatwe zadanie. Po pierwsze, osa musi znaleźć dobrze zakamuflowaną rezydencję pająka. Z pewnością niezbędne są bardzo dobry węch i obserwacje możliwych norek pająka z powietrza lub ziemi, zależnie od zwyczajów danego gatunku pająków. Niemniej, biorąc pod uwagę obszar, na którym osa musi dokonać rozpoznania, żeby znaleźć pająka w zakamuflowanej dziurce w ziemi, jest to zadanie, które przekroczyłoby siły wielu funkcjonariuszy wojskowego wywiadu.   


Potem osa atakuje: czasami tylko porusza ostrzegawczą siecią, która otacza norkę. To wyciąga z norki pająka, który ma nadzieję, że czeka na niego posiłek. Jeśli osa jest wystarczająco szybka, może użądlić pająka, zanim ten będzie mógł zareagować. Pająki, ze swej strony, posiadają długie śmiertelne (dla owadów) zęby, ociekające paraliżującą trucizną. Pająk może rozpoznać niebezpieczeństwo i uciec z powrotem do swojej fortecy. Jeśli uda mu się zamknąć drzwi, osa zostaje na zewnątrz; pająk może trzymać drzwi zamknięte dwoma lub czterema odnóżami i trzymać się ściany swojego domu pozostałymi czterema. Żaden problem: osa po prostu przegryza zawiasy i staje twarzą w twarz z zagniewanym pająkiem! Wtedy mamy problem: jak osa poradzi sobie z pająkiem w takiej konfrontacji. Niektóre osy mają talent hipnotyczny; wydaje się, że głaszczą pająka czułkami, uspokajając go. W innych wypadkach osa po prostu odwraca się tyłem do potwornego pająka i żądli go w głowę potężnym żądłem: koniec walki. Ale początek sparaliżowanego końca pająka. 


Wtedy osa może złożyć jajo; czasami na pająku, a w innych gatunkach wewnątrz pająka. Wtedy mamy inne pytanie: skąd larwa osy, kiedy już się wykluje, wie, że ma jeść tylko te narządy, które nie są absolutnie niezbędne dla sparaliżowanego pająka, żeby utrzymywać go przy życiu, aż larwa się przepoczwarzy i stanie żywą, latającą osą? Z pewnością bowiem zjada wszystko poza niezbędnymi do życia narządami, zostawiając najlepsze na koniec, kiedy przegryza się do wolności i rozpościera skrzydła, by znaleźć partnera, a potem pójść na polowanie na pająka. 


To wszystko więc: osa, pająk i ich pojedynek zostało stworzone przez Biologiczną Ewolucję a la Charles Darwin lub jakiś inny głupawy inkwizytor. Doprawdy? Proszę wybaczyć mi moje wątpliwości. Musimy dodać ten paradygmat do wielu innych: do budowy oka ssaków i funkcji pręcików i czopków; do potrzeby, by mózg odwrócił postawiony do góry nogami obraz transmitowany do niego, właściwą stroną do góry. A jeszcze jest ryba (Toxotes), która potrafi „strzelać” przez wypluwanie strumienia wody na owada ze swego miejsca pod wodą, z łatwością kompensując  refrakcję wody nawet pod dziwacznymi kątami. I ryba wargatek sanitarnik (Lambroides dimidiatus), która wskakuje w paszcze dużych i niebezpiecznych ryb drapieżnych, żeby oczyścić je z pasożytów i martwej tkanki, także z nadmiaru śluzu; i potrafi obsłużyć 2000 „klientów” podczas czterogodzinnego okresu żerowania. Niemniej pozostaje niezjedzona przez czasami głodnych klientów podczas ich wizyt w „stacji czyszczenia” w rafie koralowej.  


Właściwie są setki, jeśli nie tysiące, takich opowieści, każda bardziej tajemnicza od poprzedniej: wszystkie wskazujące na Stwórcę, oczywiście nie Takiego, Który użyłby tak brutalnego procesu jak ewolucja
. Z pewnością jednak Takiego, Który pozostawił Swoje odciski palców na całym Swoim dziele stworzenia, jak je poznaliśmy.  


A co z różnicami, jakie zdarzają się w znanych gatunkach, jak sam Darwin wskazał w ptakach na wyspach Galapagos? Czy to także jest ”ewolucja”? Różne kolory, różne dzioby, różne diety, różne rozmiary i obyczaje rozrodcze – wszystko to są adaptacje przyznane im dla dalszego przetrwania w świecie, gdzie „zmiany klimatu”, trzęsienia ziemi, wulkany i działalność człowieka mogą spowodować zmianę warunków. Nikt jak dotąd nie zauważył, by ptaki Darwina zmieniły się w inne gatunki lub nie-ptasie stworzenia. Mało prawdopodobne, jak sądzę.


Faktem jest, że Biologiczna Ewolucja dowolnego opisu jest Naukowym unikiem, by uchylić się przed przywołaniem stworzenia – i Stwórcy – w ich teoriach i hipotezach. Jest to gigantyczna akademicka mistyfikacja, która w rzeczywistości odegrała główną rolę w politycznych aksjomatach nazizmu, komunizmu i faszyzmu, których wynikiem była śmierć setek milionów ludzi. I stawiam wyzwanie tym naukowcom, którzy uparcie twierdzą, że to „musi być prawdą”, by odpowiedzieli na fakty przedstawione tutaj lub przez licznych innych krytyków i dali dowody na poparcie swojego stanowiska. Szukamy prawdy, nie jedynie teorii, hipotez lub przypuszczeń. Jak dotąd Świat Naukowy był niezdolny lub niechętny dostarczeniu ich.


Nazwisko

Weźmy najpierw larwę osy. Odpowiedzią na „argument z niedowierzania” jest przedstawienie prawdopodobnego procesu „krok za krokiem”, w którym każdy krok jest adaptacyjny. A potem połączenie tego ze zmiennością rozważanej cechy – zmiennością spowodowaną mutacją. Jeśli nie-adaptacyjne odmiany nie pozostawiają potomstwa, a adaptacyjne robią to, mamy ewolucję drogą doboru naturalnego. Nie ma żadnej konieczności „wiedzy” ze strony zwierzęcia, przynajmniej w sensie poznawczym – po prostu różne zachowania, które mogą być wykonywane automatycznie. Mikrob nie „wie”, że ma poruszać się w kierunku źródła pożywienia: aby sparafrazować Jessicę Rabbit, po prostu wyewoluował w ten sposób.


W wypadku osy wszystko, czego potrzeba, to żeby różne larwy miały różne skłonności do jedzenia narządów pająka. Jak mogło to się zdarzyć? No cóż, przypuszczalnie larwy osy mogą inaczej postrzegać różne narządy pająka, albo z powodu ich umieszczenia, albo – co bardziej prawdopodobne – z powodu faktu, że „smakują” inaczej. Jeśli różne larwy wolą różne ”smaki” (lub wewnętrzne umieszczenie), a niektóre z tych różnic oparte są na różnicach w genach, to problem jest rozwiązany. Jest tak, ponieważ  osy z upodobaniem do niezbędnych do życia narządów lub takie, które jedzą jak popadnie, wcześnie zabiją swojego gospodarza i mają mniejsze szanse przeżycia (jeśli zabijasz swojego pajęczego gospodarza zbyt wcześnie, rozkłada się i nie będzie już dobrym źródłem świeżej żywności, możesz umrzeć lub być niedożywiony). Z drugiej strony, te larwy, które nie mają apetytu na niezbędne do życia narządy pajęczego gospodarza, będą tymi, które prawdopodobnie przeżyją i będą miały potomstwo. Z czasem daje to ewolucję zachowania i wszystkie osy najpierw zjadają mniej niezbędne do życia narządy, kończąc na niezbędnych dopiero kiedy są gotowe do przepoczwarzenia. Proszę zauważyć, że nie ma tu świadomej „wiedzy”: wszystko, czego potrzeba, to różnice w kolejności zjadania narządów gospodarza, a do tego nie potrzeba żadnego zrozumienia – wystarczy pociąg do jedzenia jednych narządów bardziej niż innych. A to nie jest niemożliwe.


Tyle w sprawie os. A co z rybą Toxotes? No cóż, wszystko, czego potrzeba, to początkowe zachowanie, które można ulepszyć i udoskonalić, tak że ryba potrafi nie tylko pluć wodą na zwierzynę powyżej powierzchni wody, ale robić to celnie. Oczywiście, to wydaje się nieprawdopodobne, bo wymaga to wyobrażenia sobie ryby, która już ma tendencję do plucia wodą, a jaki z tego pożytek?


Najpierw spójrzmy jak funkcjonują te zadziwiające zwierzęta:

 

 

Jak to mogło wyewoluować? Nie jest trudno zobaczyć, że jak już zdobywasz pokarm przez oblewanie owadów strumieniem wody i strącaniem ich do wody, dobór naturalny udoskonali twoją celność, umożliwiając ci ocenę odległości, kompensowanie refrakcji i tak dalej. W rzeczywistości nie tylko ewolucja (która nie obejmuje żadnej „wiedzy”), jest tu także proces uczenia się. Jeśli poszukasz trochę w Google, dowiesz się, że młode Toxotes są dość niezdarne w strącaniu owadów i poprawiają swoje umiejętności wraz z praktyką. To może być prawdziwa wiedza.


Jak jednak w ogóle to się rozpoczęło? Trochę szukania w Internecie pokazuje, że przynajmniej niektóre Toxotes używają podobnej techniki do poruszania mułu na dnie, odsłaniając ukrytą zdobycz. To jest dość łatwo wyjaśnić, bo nie jest to rzeczywiste celowanie w coś, ale żerowanie i ryby już mają do tego wyposażenie: produkowanie strumienia wody pyskiem, co jest dość powszechne u ryb. Artykuł w „New Scientist”, który znalazłem po mniej więcej minucie szukania w Google, mówi, co następuje (podkreśliłem możliwe „rozwiązanie”):

Naukowcy odkryli, ku swojemu zdziwieniu, że Toxotes były w stanie zmienić długość i rodzaj strumienia wody, by pasował do osadów. Ich strzały strumieniem wody były najkrótsze, kiedy osad był gruboziarnisty i wydłużały się, w miarę jak piach stawał się drobniejszy.


“Wielkie pytanie brzmi: skąd wiedziały z góry, jaki jest typ osadu i jak długi musi być ich strumień?” – pyta [Stefan] Schuster. Odpowiedzią może być, że są mistrzami w strzelaniu pod wodą także w stanie dzikim.


Pozostaje ustalenie, co było pierwsze – strzelanie nad powierzchnią czy podwodne.


“Być może tendencja do tworzenia podwodnych strumieni mogła być pierwsza, ponieważ jest to dość powszechne wśród ryb” – mówi Schuster. Na przykład, rogatnicowate używają strumieni wody do odwracania jeżowców, by dostać się do ich miękkich części, a skrzydlice używają strumieni wody do obracania małych, zdobytych ryb dla łatwiejszego połknięcia.


“Wiele innych ryb i bezkręgowców żeruje przez naruszanie podłoża i jest to prawdopodobnie cecha po przodkach – mówi
Alex Kacelnik z University of Oxford. - Toxotes prawdopodobnie zaczęły od tej zwykłej umiejętności lub robiły to blisko powierzchni wody i to stworzyło nowy nacisk selekcyjny, by kierować strumienie wody na coraz wyższe cele”.


“To jest świetny przykład stopniowego i interaktywnego procesu ewolucji skomplikowanych cech drogą doboru naturalnego” – mówi.


Schuster mówi, że te dwie techniki mogły ewoluować równolegle, z rybami tworzącymi i doskonalącymi tę adaptację według swojego habitatu.  

Tutaj mamy więc początkowe warunki, których ewolucję nie jest trudno zrozumieć. Kiedy już plujesz wodą na osad poniżej ciebie, żeby odsłonić zwierzynę, dobór ulepszy tę umiejętność, jak również uczenie się i może zaczniesz celować w rzeczy, jakie widzisz w osadzie. Wtedy masz zdolność bycia żywym karabinem wodnym. Jeśli zmutowana ryba wysyła następnie strumień wody na obiekt, który widzi, ale taki, który jest nad powierzchnią wody lub ponad nią, udany strzał dostarczy żywności i, co ważne, reprodukcji. W istocie może ona dostawać więcej żywności niż inne osobniki w populacji, które nie celują bezpośrednio w owady, ale po prostu żerują tu i tam, i większość ich strzałów nie przynosi zdobyczy. A jeśli tak jest, zarówno dobór, jak uczenie się (ryby potrafią się uczyć!) zadziałają razem, by ulepszyć zdolność Toxotes do wypuszczania strumienia wody na zwierzynę powyżej powierzchni wody. Kompensowanie refrakcji, intensywność strumienia i tak dalej zostaną udoskonalone przez zarówno dobór, jak uczenie się.


Nie wiem, czy właśnie to się zdarzyło, czy też oba rodzaje strzelania strumieniami wody wyewoluowały razem (co także jest możliwe, biorąc pod uwagę korzyści, jakie to daje), ale możemy wyobrazić sobie pierwsze kroki w ewolucji zachowania Toxotes  - adaptacyjne kroki. A reszta, jak się mówi, jest tylko komentarzem (tj. udoskonaleniem przez dobór). Żadnej potrzeby odwoływania się do Boga.


Reszta tego e-maila, włącznie z twierdzeniami, że widzimy mikroewolucję, ale nie makroewolucję, że darwinizm zrodził nazizm, komunizm i tak dalej, nie zasługuje tutaj na odpowiedź; zrobiłem już to wcześniej wiele razy. Nie zamierzam odpowiadać na e-mail tego człowieka, bo wciągnęłoby mnie to w wymianę, która byłaby całkowicie bezowocna. Chciałem tylko dać przykłady tego, jak można odpowiadać na „argument z niedowierzania”, który jest podstawą kreacjonizmu Inteligentnego Projektu, przez myślenie o tym, jakie są prawdopodobne i adaptacyjne kroki pośrednie w ewolucji danej cechy. Jeśli można to zrobić, to nie ma żadnej potrzeby postulowania Boga, bowiem dla Inteligentnego Projektu i dla kreacjonizmu, za jakim opowiada się autor tego e-maila, niezbędne jest to, by nie można było przedstawić adaptacyjnego szlaku ewolucyjnego dla jakiejś cechy. Jeśli można to zrobić, całe przedsięwzięcie Inteligentnego Projektu/kreacjonizmu, które, oczywiście, postuluje istnienie Projektanta, na co nie ma żadnych dowodów, staje się nieoszczędne i zbyteczne.


A creationist writes in espousing the Argument from-Incredulity

Why Evolution Is True, 20 grudnia 2019

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska



Jerry A. Coyne

Emerytowany profesor na wydziale ekologii i ewolucji University of Chicago, jego książka "Why Evolution is True" (Polskie wydanie: "Ewolucja jest faktem", Prószyński i Ska, 2009r.) została przełożona na kilkanaście języków, a przez Richarda Dawkinsa jest oceniana jako najlepsza książka o ewolucji.  Jerry Coyne jest jednym z najlepszych na świecie specjalistów od specjacji, rozdzielania się gatunków. Jest również jednym ze znanych "nowych ateistów" i autorem książki "Faith vs Fakt". Jest wielkim miłośnikiem kotów i osobistym przyjacielem redaktor naczelnej.

Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj




Komentarze
1. Bóg (okrutny) pierwszy programista Leszek 2019-12-27


Nauka

Znalezionych 1087 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Wzmacnianie układu odpornościowego podczas pandemii   Novella   2020-04-02
Dlaczego ten wirus inaczej dotyka pokolenia?   Ridley   2020-03-30
Czaszka maleńkiego dinozaura/ptaka znaleziona w bursztynie   Coyne   2020-03-27
Szczepionka na koronawirusa nie przybędzie szybko   Ridley   2020-03-25
Niebawem dowiemy się jak solidna jest nasza cywilizacja   Ridley   2020-03-23
Żywotność wirusa Covid-19 na różnych powierzchniach (rada: używaj rękawiczek, kiedy odbierasz paczki i nie otwieraj ich przez 24 godziny)   Coyne   2020-03-21
Dzień był krótszy 70 milionów lat temu   Novella   2020-03-20
Jak często powstają ptasie hybrydy?   Coyne   2020-03-18
Mózgi noworodków   Novella   2020-03-16
Twierdzenie o białku i DNA dinozaurów   Novella   2020-03-10
Porażka jest stałym elementem pracy naukowca   Konrad Bocian   2020-03-07
Jak myśleć o naszych problemach   Tupy   2020-03-03
Dlaczego tak wiele nowych wirusów pochodzi od nietoperzy?   Ridley   2020-02-29
Odkrycie antybiotyku przez AI   Novella   2020-02-27
Wizyta w Andach u łysek rogatych   Lyon   2020-02-26
Zioła nie pomagają na utratę wagi   Novella   2020-02-25
Dawkins pisze tweeta   Coyne   2020-02-24
W obronie binarności płci u ludzi   Coyne   2020-02-21
Nie palmy pieniędzy na ołtarzu zielonej manii   Lomborg   2020-02-20
Więcej dowodów ewolucji: końskie zarodki zaczynają tworzyć pięć palców, a cztery zawiązki znikają   Coyne   2020-02-18
Homeopatyczny rentgen   Novella   2020-02-14
Różnice płci w wyborze zabawek: chłopcy bawią się chłopięcymi zabawkami, dziewczynki dziewczęcymi zabawkami   Coyne   2020-02-13
Śmiertelność z powodu raka nadal spada wbrew twierdzeniom szarlatanów     2020-02-11
Odkrycie w immunologii, a leczenie nowotworów   Novella   2020-02-10
Ponowne psucie nauki przez ideologię: ”Slate” wypacza biologię ewolucyjną, by wyglądała na kapitalistyczną i antysocjalistyczną   Coyne   2020-02-07
Flamingi z braku łysek rogatych   Lyon   2020-02-06
Moja ostatnia praca badawcza. Część 3: Znaczenie   Coyne   2020-02-04
Moja ostatnia praca badawcza. Część 2: Wyniki   Coyne   2020-02-03
Moja ostatnia praca badawcza: Część 1: Cele i metody   Coyne   2020-02-01
Ewolucyjne wyjaśnienie nienaukowych przekonań   Bretl   2020-01-31
Zdumiewająca mimikra   Coyne   2020-01-27
Reality check: Pęd do szybkiej „zerowej” emisji to gwarancja przegranej   Lomborg   2020-01-27
Sfuszerowany artykuł o biologii w „Washington Post”   Coyne   2020-01-24
Punkty dla Ameryki w konflikcie między Iranem i USA   Destexhe   2020-01-24
Zbliżanie się do rozumienia pamięci   Novella   2020-01-22
Z perspektywy naszego kurnika   Witkowski   2020-01-16
Fałszywa pokora nie uratuje planety   Boudry   2020-01-09
Złoty ryż zatwierdzony na Filipinach   Novella   2020-01-07
Cudowna animacja DNA i komórek   Coyne   2020-01-06
Dychotomiczne myślenie, niepewność i zaprzeczanie nauce     2020-01-01
Mieliśmy najlepszą dekadę w historii. Naprawdę   Ridley   2019-12-31
Kreacjonista opowiada się za ”argumentem z niedowierzania”   Coyne   2019-12-26
Biologia męskiej agresji i dlaczego nie jest to tylko „socjalizacja”   Coyne   2019-12-24
Wydajność, wyzysk, wybory   Koraszewski   2019-12-23
Społecznościowe finansowanie szarlatanerii   Novella   2019-12-20
Wykład Dawkinsa o czerpaniu odwagi z darwinizmu   Coyne   2019-12-18
Uprawy GM, takie jak Złoty Ryż, uratują życie setek tysięcy dzieci   Ridey   2019-12-13
Darwin, lisy i inne ssaki na Falklandach   Mayer   2019-12-11
Wirtualna edukacja   Novella   2019-12-03
Teoria klasy próżniaczej Thorsteina Veblena – uaktualnienie statusu   Henderson   2019-12-02
Punkt szczytowy inteligencji   Novella   2019-11-30
Likwidowanie przeziębienia miedzią   Novella   2019-11-27
Dlaczego wyjaśnianie problemów przez biały przywilej jest niesłuszne   Rob Henderson   2019-11-25
LiveScience zachwala panpsychizm jako rozwiązanie trudnego problemu świadomości   Coyne   2019-11-22
Jak walczyć z firehosing   Novella   2019-11-19
Odwołajcie antyszczepionkową konferencję w Tel Awiwie   Blum   2019-11-15
Ewolucja dwunożności   Novella   2019-11-14
Granice „przeskoczenia” progu opłacalności   Lomborg   2019-11-13
Dlaczego nie żyjemy w epoce post-prawdy   Pinker   2019-11-11
Śledząc pochodzenie człowieka   Novella   2019-11-09
Skamieniałe trylobity idące gęsiego. Ale dlaczego to zrobiły?   Coyne   2019-11-06
Saga o złotym ryżu   Novella   2019-11-04
Kolejne badanie rolnictwa organicznego   Novella   2019-11-02
Fabrizio Benedetti pyta: “Czy badania placebo wzmacniają pseudonaukę?”     2019-11-01
Nathaniel Comfort raz jeszcze: nauka nie czyni postępów (czy może robi to?)   Coyne   2019-10-31
Pochwała jednoznaczności   Witkowski   2019-10-29
Stare i nowe  troski o bezpieczeństwo żywnościowe   Ongu   2019-10-28
Powrót Adama i Ewy jako rzeczywistych ludzi, jak proponuje kolejna pseudonaukowa teoria   Coyne   2019-10-25
Pradawne przechowywanie żywności   Novella   2019-10-24
Artykuł w naukowym piśmie ”Nature” dyskredytuje naukę i „scjentyzm”, kwestionuje wartości Oświecenia   Coyne   2019-10-22
Błogosławieni ci, którzy wycofują   Jacoby   2019-10-19
Pro-life czyli czarodziej z Krotoszyna   Koraszewski   2019-10-18
Biologia rozwoju ujawnia ewolucyjną historię   Novella   2019-10-15
Niebezpieczne życie antropologa   Blackwell   2019-10-12
Swędzikami jesień się zaczyna   Łopatniuk   2019-10-11
Jak wieloryb stracił swoje geny   Coyne   2019-10-10
Używanie sztucznej inteligencji do diagnozy   Novella   2019-10-08
Niespodzianka! Koty są tak samo przywiązane do swojego personelu jak psy i niemowlęta   Coyne   2019-10-05
Oburzenie, stronniczość i niestabilność prawdy   Novella   2019-10-04
O zmianie klimatu: ludzkość nie jest „nikczemna”   Lomborg   2019-10-03
Postmodernizm wyjaśniony i krytykowany   Coyne   2019-09-30
Uzdrawianie kryształami   Novella   2019-09-26
Kolejna rewolucja w rolnictwie   Novella   2019-09-24
Opory przeciwko szczelinowaniu są oparte na ideologii, a nie na nauce   Jacoby   2019-09-23
St Paul Island część 5   Lyon   2019-09-21
Co to jest czerwona rtęć?   Novella   2019-09-20
Jaka sztuka siedzi w naszych genach i czy to aby nie kicz?   Koraszewski   2019-09-19
Fałszywe wspomnienia i Fake News   Novella   2019-09-18
Kolejna próba odrzucenia teorii Darwina   Coyne   2019-09-17
Choroba zielonych mięśni   Łopatniuk   2019-09-14
”Sygnalizowanie cnoty” może nas irytować. Cywilizacja byłaby jednak bez niego niemożliwa    Miller   2019-09-13
Foka Weddela wygryza w lodzie otwory do oddychania   Coyne   2019-09-12
DNA i Loch Ness   Novella   2019-09-11
Nowa i ważna czaszka hominina z Etiopii   Coyne   2019-09-10
St Paul Island, Część 4   Lyon   2019-09-06
Biały jak śnieg, żółciutki jak kaczuszka   Łopatniuk   2019-09-04
Pingwiny geje? Nie tak szybko   Coyne   2019-09-03
Czego może nas nauczyć była zwolenniczka antyszczepionkowców, Kelley Watson-Snyder     2019-08-30
Bezzbożowa karma dla psa   Novella   2019-08-29
Odrażające życie płciowe pingwinów białookich   Coyne   2019-08-28

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Sześć lat



Pochodzenie



Papież Franciszek



Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa


Wstęga Möbiusa


Przemysł produkcji kłamstw


Jesteś tym, co czytasz,



Radykalne poglądy polityczne


Einstein



Socjologia



Allah stworzyl



Uprzednie doświadczenie



Żydowski exodus



PRL Chrystusem narodów



Odrastające głowy hydry nazizmu



Homeopatia, wibracje i oszustwo


Żołnierz IDF



Prawo powrotu



Mózg i kodowanie predyktywne



Nocna rozmowa



WSzyscy wiedza



Nieustający marsz



Oświecenie Pinker



Alternatywna medycyna zabija



Kobiety ofiarami



Prometeusz



modyfikowana pszenica



Arabowie



Roboty będą uprawiać ziemię



Sumienie, czyli moralność bez smyczy


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk