Prawda

Środa, 13 grudnia 2017 - 23:38

« Poprzedni Następny »


Niemożliwa umowa stulecia


Ze'ev B. Begin 2017-11-27

Prezydent Bush i “prezydent”Abbas 2008(- No to jak, zgodzisz się? <br />-Nie.) 

Prezydent Bush i “prezydent”Abbas 2008

(- No to jak, zgodzisz się?
-Nie.) 



Czy można doprowadzić do “umowy stulecia” między Izraelem a OWP? Niektórzy sądzą, że jest to w zasięgu ręki. Shaul Arieli[1], który brał udział w poprzednich rundach negocjacji pokojowych między Izraelem a OWP, zaproponował niedawno receptę: “kompromis, który odpowiada podstawowym interesom stron w oparciu o parametry, jakie kierowały negocjacjami w Annapolis w 2008 r." Tak więc, mimo wszystkich wskazówek, jakie daje rzeczywistość, założenie, że ten wyjątkowy konflikt można zakończyć formalnym porozumieniem pokojowym między Izraelem a OWP, nadal biega po naszym podwórku jak kura bez głowy – myśl zniknęła; działają tylko refleksy.  

 

Pamiętajmy jednak, że wtedy – w 2008 r. – kierownictwo OWP trzy razy odrzuciło te “parametry”: w połowie września Abbas nie odpowiedział na szczodrą propozycję ówczesnego premiera, Olmerta; w listopadzie Abbas odrzucił prośbę byłej sekretarz stanu, Condoleezzy Rice, by poinformował ją o zaakceptowaniu propozycji Olmerta; a w grudniu, kiedy prezydent George Bush błagał Abbasa, by powiedział mu w zaciszu Gabinetu Owalnego, że zaakceptował ją, Abbas znowu odmówił. W swoich pamiętnikach (No Higher Honor, 2011) Rice napisała: "Palestyńczycy byli nieugięci i idea umarła".


W ubiegłym roku, trzymając się niesławnej Karty OWP, przewodniczący OWP, Abbas, powiedział na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ (21 września 2016): "Osławiona Deklaracja Balfoura, w której Wielka Brytania, bez żadnego prawa, upoważnienia ani zgody od nikogo, dała ziemię Palestyny innym ludziom. To utorowało drogę do Nakby narodu palestyńskiego i ich wywłaszczenia i wysiedlenia z ich ziemi"[2].


Polityczne znaczenie tej wypowiedzi jest jasne: Palestyna została zrabowana jej jedynym prawomocnym właścicielom, palestyńskim Arabom. Innymi słowy, OWP trzyma się swojego fundamentalnego twierdzenia ideologicznego, że palestyńscy Arabowie mają wyłączne prawo do suwerenności w całej Palestynie. Polityczne uznanie Izraela, takie jak Umowy z Oslo lub także deklarowana akceptacja jego „prawa do istnienia” (ale nie jako państwo narodowe narodu żydowskiego, jak kategorycznie potwierdził Siódmy Kongres Fatahu w 2016 r.) nie jest sprzeczne z tą ideologią, jak długo to twierdzenie utrzymuje się przy życiu. Dlatego OWP nie jest w stanie – i istotnie odmówiła – zgodzić się na podpisanie porozumienia pokojowego z Izraelem, które zawiera niezbędną deklarację o „zakończeniu roszczeń”, jak długo suwerenna jednostka żydowska istnieje w Palestynie.


To stanowisko jest dyplomatycznie niewygodne, a więc OWP maskuje je przez podkreślanie innej kwestii – kwestii uchodźców palestyńskich. Kilku izraelskich polityków i uczonych zabawia się spekulacjami o tym, ilu uchodźców trzeba będzie przyjąć do państwa Izrael jako część porozumienia pokojowego, żeby zadowolić OWP i pozwolić mu na oświadczenie o „końcu wszystkich roszczeń”. W 2008 r. premier Ehud Olmert zaproponował liczbę kilku tysięcy uchodźców, ale OWP to odrzuciło. Dr Shaul Arieli[3] twierdził, że istnieje “oficjalne stanowisko palestyńskie, według którego liczba palestyńskich uchodźców, którzy wróciliby do Izraela – za zgodą Izraela – wynosiłaby między 50 a 100 tysięcy”. Profesor Moshe Ma'oz twierdził[4], że w 2008 r. 'Abbas podał Olmertowi liczbę 150 tysięcy; izraelski aktywista pokojowy, Uri Avneri mówił[5], że magiczną liczbą, która zadowoliłaby OWP, jest 250 tysięcy uchodźców.  


Ten spór o liczby jest jałowy, ponieważ nie daje się spełnić jednego zasadniczego warunku wstępnego. Arieli twierdził w swoim artykule, że „istnieje potrzeba wspólnej [Izrael-OWP] formuły w kwestii narracji o sprawie uchodźców”. Ta potrzeba nigdy nie została zaspokojona. Mimo wszystkich wysiłków, nie znaleziono nieuchwytnej „wspólnej formuły”[6]:  "Zasady [prawa powrotu do Izraela] nie można odrzucić. Należy do każdego indywidualnego uchodźcy. Jest zakotwiczona w prawie międzynarodowym. Jest święta. Każde przyszłe porozumienie pokojowe między państwem Izrael a państwem palestyńskim będzie musiało zawierać klauzulę potwierdzającą, że Izrael akceptuje, jako zasadę, prawo powrotu wszystkich palestyńskich uchodźców i ich potomków. Żaden palestyński przywódca nie będzie mógł podpisać traktatu, który nie zawiera takiej klauzuli”. To prawda, ale również prawdą jest, że żaden izraelski przywódca nie będzie mógł podpisać traktatu, który zawiera taką klauzulę.


Niedawno Abbas przedstawił to jasno i wyraźnie, kiedy napisał: „Powtarzamy także, że w celu zakończenia roszczeń wobec Izraela, musi być rozwiązanie dla siedmiu milionów palestyńskich uchodźców[7] w oparciu o wybór każdego uchodźcy"[8]”. Ponad milion arabskich uchodźców żyje w zachodniej Palestynie, niedaleko wsi, w których żyli w przeszłości. Podobnie jak Abbas, uważają oni, że jedyne możliwe „rozwiązanie” obejmuje zrealizowanie ich osobistego prawa do wyboru między powrotem do ich pierwotnych domów, a otrzymaniem finansowej rekompensaty. To przekonanie widać wyraźnie przy wejściu do obozu uchodźców Al-Aida w Betlejem, którego nazwa znaczy „ten, który powraca”. Nad wejściem jest łuk z ogromnym kluczem, symbolem powrotu. Jest od dawna stanowiskiem OWP, że ponieważ stosowanie „prawa powrotu” jest „oparte na wyborze każdego uchodźcy”, OWP nie jest upoważniona do podpisania w imieniu uchodźców żadnego porozumienia, które ogranicza to prawo.


Abbas obrazowo opisał tę zasadę kilka dni po załamaniu się negocjacji w 2000 w Camp David[9]: „Delegacja palestyńska odmówiła podania liczby Palestyńczyków, którym pozwolono by powrócić. Nawet gdyby zaoferowali nam [pozwolenie powrotu] trzech milionów uchodźców, [odmówilibyśmy], jak to im powiedzieliśmy. Jest tak, ponieważ chcemy, by zaakceptowali zasadę, a potem doszlibyśmy do porozumienia w sprawie powrotu uchodźców lub rekompensaty dla tych, którzy nie chcą wrócić”. Ewidentnie nic się od tego czasu nie zmieniło i OWP nadal utrzymuje, że żadna kwota „powracających” uchodźców nie jest do przyjęcia. Tak więc, kwestii uchodźców nie da się rozplątać i droga do ostatecznego porozumienia pokojowego jest zablokowana.


Specjalne okoliczności tego wyjątkowego konfliktu doprowadziły do wyjątkowego wniosku politycznego: porozumienie pokojowe między Izraelem a OWP jest poza zasięgiem, niezależnie od składu izraelskiego rządu. A co z przyszłością? Częściową odpowiedź można znaleźć w podręcznikach szkolnych opublikowanych w 2016 r. przez Autonomie Palestyńską. Na przykład, oto czego uczniowie uczą się w jedenastej klasie: „Zielona Linia: wyimaginowana linia, która pojawia się w kolorze zielonym na mapach po wojnie 1967 r. w celu oddzielenia palestyńskiego terytorium, jakie Izrael podbił w 1948 r., od terytorium, jakie podbił w 1967 r.”. A oto czego uczą się w trzeciej klasie: „Śpiewajmy i nauczmy się na pamięć: Przysięgam, poświęcę moją krew, by nawodnić ziemię szlachetnych i usunę uzurpatora z mojej ziemi, i unicestwię rozproszone resztki cudzoziemców. O, Ziemio [meczetu] Al-Aksa i Miejsca Świętego, o, kolebko dumy i szlachetności, cierpliwości, cierpliwości, bo zwycięstwo jest nasze i świt zabłyśnie z ciemności”[10].


To prawda, porozumienia między wrogami, które zawierały wyraźną klauzule o zakończeniu roszczeń, były łamane w przeszłości, ale żaden odpowiedzialny człowiek nie rozważałby podpisania traktatu pokojowego bez takiej klauzuli. Ta klauzula jest zasadnicza, bo wyraża różnicę między trwałym traktatem pokojowym, a tymczasowym porozumieniem – jak porozumienie o zawieszeniu broni z 1949 r. lub Porozumienia z Oslo – które nadal pozwalają stronom na zachowanie swoich planów i nadziei. To nie jest małostkowa gra o formalności – ta mała klauzula wskazuje na gotowość drugiej strony do oznajmienia – przede wszystkim własnej ludności – że akceptuje kompromis jako końcowe rozwiązanie konfliktu. Pod nieobecność takiej gotowości musi się dojść do wniosku, że druga strona jeszcze nie dojrzała do prawdziwego pokoju i że będzie szukała okazji dla ponowienia wojny.


Żaden rząd izraelski, niezależnie od jego politycznego składu, nie może podpisać “traktatu pokojowego” z OWP, który nie zawiera wyraźnej klauzuli o zakończeniu wszystkich wzajemnych roszczeń. Niemniej widzieliśmy powyżej, dlaczego OWP nie może włączyć takiego oświadczenia do porozumienia z Izraelem. Żadne konie prezydenta i żadni ludzie prezydenta nie mogą zamknąć tej luki.


Obraz jest jasny. OWP, z lub bez Hamasu jako partnera, nie może podpisać traktatu pokojowego z żadnym rządem izraelskim. Ten wniosek jest jedyną podstawą realistycznej polityki Izraela i jego sojuszników.

 

* Artykuł napisany po dyskusji, jaka miała miejsce w zeszłym miesiącu w izraelskiej gazecie Haaretz, o szansach na trwałe porozumienie pokojowe palestyńsko-izraelskie.

 


[1]  Haaretz (Israel), October 4, 2017.

[2]  Maannews.com, September 23, 2016.

[3] Haaretz (Israel), October 4, 2017.

[4] Haaretz (Israel), October 17, 2017.

[5] Haaretz (Israel), October 17, 2017.

[6] Haaretz (Israel), October 13, 2017.

[7] In his September 2016 UNGA speech, 'Abbas gave the number of Palestinian refugees as six million.

[8] Thecairoreview.com, Nov 2, 2017. See MEMRI Special Dispatch No.7169, In Article On Occasion Of Balfour Declaration Centenary, Palestinian Authority President ''Abbas Says Any Final Resolution Of Palestinian-Israeli Conflict Must Include Implementation Of UN Resolution 194 'To Restore Palestine Refugees To Their Homes,' November 8, 2017.

[9] Al-Ayyam (PA), July 30, 2000.

[10] Center for Near East Policy Research (cfnepr.com),


Źródło: MEMRI Daily Brief  Nr 141, 22 listopada 2017   
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska                                       

 

 

 


Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj






Notatki

Znalezionych 917 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Niebezpieczna nuklearna „dyplomacja” Rosji   Ghoshal   2017-12-12
Wiadomość z ostatniej chwili: Jerozolima nie jest w ogniu!   Tawil   2017-12-12
Gdyby Izrael był normalnym krajem   Gerstman   2017-12-11
Dlaczego Trump ma rację uznając, że Jerozolima jest stolicą Izraela?   Dershowitz   2017-12-10
Ci, którzy oddali życie za przekonania   Koraszewski   2017-12-09
Czy Donald Trump podważył watykański paradygmat?   Koraszewski   2017-12-08
Czy “Guardian” zawsze musi kłamać?   White   2017-12-07
Afryka: droga naprzód   Charai   2017-12-06
Dżihadystyczny terror nie potrzebuje wymówek   Yemini   2017-12-06
Barbie w hidżabie: użyteczni idioci kulturowego dżihadu   Bergman   2017-12-05
Liban: czyli “oszukaj i niczego nie zmieniaj”   Taheri   2017-12-04
Kiedy stworzono "naród palestyński"? Google ma odpowiedź   Grumberg   2017-12-03
Jak dziesięciu (durnych) demokratycznych członków Kongresu zachęca do posługiwania się dziećmi-terrorystami   Dershowitz   2017-11-29
Masowy morderca Charles Manson i masowa morderczyni Ahlam Tamimi: kto jest większym potworem?   Roth   2017-11-28
Chomsky i mit natychmiastowej ekspertyzy   Frantzman   2017-11-27
Niemożliwa umowa stulecia   Begin   2017-11-27
Rzeczywistym wrogiem Izraela jest Rosja   Linn   2017-11-26
Cywilizacja zniszczona przez obojętność Zachodu?   Meotti   2017-11-25
Hipokryzja odwołań i bojkotów   Yemini   2017-11-24
Czego uczą w islamskich szkołach i w meczetach na Zachodzie?   Bulut   2017-11-23
Zmowa Europy z Palestyńczykami w zawłaszczaniu ziemi   Blum   2017-11-22
Wróg otwiera bramę     2017-11-21
Dymią kominy, dym nad Dąbrową…   Koraszewski   2017-11-20
Kanarek w kopalni   Lewin   2017-11-20
Zachować żydowskie państwo   Rosenthal   2017-11-19
Kto płaci Palestyńczykom rzucającym kamienie!   Flatow   2017-11-18
Liban: długi lament nad narodem z lewego łoża   Maroun   2017-11-17
Jak Iran próbował zamienić państwa arabskie w widma   Taheri   2017-11-16
Czy wielokulturowość jest utopią?   Koraszewski   2017-11-15
Amerykański plan pokojowy dla Bliskiego Wschodu?   Tawil   2017-11-15
Dawa: sianie nasion nienawiści   Bergman   2017-11-14
Ignorujemy islamizm na własną zgubę   Maroun   2017-11-13
Problemem nie jest to, co dzieje się pod szkołami UNRWA   Bedein   2017-11-12
Tunele terroru i obrzucanie się błotem   Collins   2017-11-11
Cztery dekady irańskiej nienawiści     2017-11-10
Każdy naród ma swoją “Nakbę”   Yemini   2017-11-09
Niespodzianka! Badanie wykazuje, że islamski terroryzm jest islamski   Bergman   2017-11-08
Rewolucyjny romantyzm wiecznie żywy   Koraszewski   2017-11-07
Dlaczego jesteśmy w Nigrze?   Bryen   2017-11-07
Stalinowskie czystki Erdogana w Turcji   Meotti   2017-11-06
Milicje a palestyńskie “pojednanie”   Toameh   2017-11-04
Kryzys uchodźców Rohingja: rola islamistycznych terrorystów   Franklin   2017-11-03
Demistyfikacja Deklaracji Balfoura   Tsalic   2017-11-02
Dlaczego tak wielu twierdzi, że Iran stosuje się do porozumienia, skoro dowody pokazują, że tego nie robi?   Dershowitz   2017-11-01
Wielkie manewry na globalnej scenie   Koraszewski   2017-10-31
Europa: dziennikarze przeciwko wolności słowa   Bergman   2017-10-31
Najlepszy amerykański rektor uniwersytetu   Coyne   2017-10-30
Żydzi, mniejszość, która irytuje   Maroun   2017-10-30
Hiszpania głośno domaga się rozwiązania w postaci dwóch państw, ale nie w Katalonii   Jacoby   2017-10-29
Grona ich gniewu: Żydzi i Arabowie walczą o ugory   Dann   2017-10-28
Przekleństwo dobrych intencji   Ridley   2017-10-27
Francja: Islamiści Facebooka polują stadami   Mamou   2017-10-27
Wielka Brytania: Skrajnie selektywna wolność słowa   Bergman   2017-10-26
Na tropie islamofobów   Koraszewski   2017-10-24
“Nasz spór z Żydami jest religijny”     2017-10-23
Bajka: Gdyby arabscy przywódcy byli mądrzy   Maroun   2017-10-22
Patrząc z Jemenu na Singapur     2017-10-21
“Słodki handel” Monteskiusza i “dyplomacja Boga” Cobdena   Ridley   2017-10-20
Izraelscy Arabowie przełamują milczenie   Yemini   2017-10-20
Szwecja: kraj podwójnych standardów   Bergman   2017-10-19
Rakka zdobyta, Erdogan w Warszawie   Koraszewski   2017-10-18
Nazywam się Rachel ‘X’   Collier   2017-10-18
Islam i feminizm   Assaf   2017-10-17
Nieuczciwy artykuł redakcyjny z “Ha’aretz”   Rosenthal   2017-10-15
Państwo w państwie?   Toameh   2017-10-13
Palestyńska normalizacja – z Hamasem, nie z Izraelem   Tawil   2017-10-13
“Szlachetna dzikuska” przemówiła   Arbabzadah   2017-10-12
Odkrycie Ameryki zawdzięczamy islamowi i muzułmanom   Spencer   2017-10-12
Kiedy wilk pilnuje owiec   Nirenstein   2017-10-11
Uwolniony w umowie o Shalita pobożny Arab palestyński, morderca, wraca (zbyt późno) do więziennej celi   Roth   2017-10-10
Mowa obronna na rzecz kurdyjskiej niepodległości    Dershowitz   2017-10-09
Żydowskie matki i palestyńscy ojcowie   Bellerose   2017-10-08
Prawdziwe znaczenie “Nigdy więcej”   Rosenthal   2017-10-07
Mohammad Bakri, wróg Palestyńczyków   Yemini   2017-10-06
Walczymy z radykałami, nie z muzułmanami   Bauer   2017-10-05
Muzułmańscy reformatorzy potrzebują ochrony policyjnej   Meotti   2017-10-04
Najbardziej orwellowska instytucja świata   Koraszewski   2017-10-03
Islamskie reguły w duńskich szkołach   Bergman   2017-10-03
Demokratyczny Kurdystan zainspiruje wolność na Bliskim Wschodzie   Boteach   2017-10-01
Phyllis Chesler na wojnie z “fałszywymi feministkami” z lewicy   Landes   2017-09-30
A jednak moja żona niczego nie złamała   Koraszewski   2017-09-29
Narody Zjednoczone żądają powrotu do status quo   Koraszewski   2017-09-27
Islamiści odpowiedzialni za kryzys uchodźców Rohingya   Habib   2017-09-26
Lekcje dla Zachodu: Uwięzieni z powodu wiary   Rafizadeh   2017-09-25
Big Pharma i inne teorie spiskowe   Koraszewski   2017-09-25
Jak alarmistyczna retoryka wypacza politykę klimatyczną   Lomborg   2017-09-22
Masowe prześladowania chrześcijan i Kurdów przez Turcję   Bulut   2017-09-22
Argument przeciwko otwartym granicom i liberalna nieposkromiona pycha   Sixsmith   2017-09-21
Nazywanie Izraela państwem “białej supremacji” utrwala zachodni antysemityzm   Frantzman   2017-09-21
Testament palestyńskiego nożownika, Katiby Zahrana     2017-09-19
Czy huragan Irma był karą boską?     2017-09-18
Kulisy Porozumienia z Oslo   Carmon   2017-09-15
W poszukiwaniu merytorycznej bezstronności   Koraszewski   2017-09-14
Students for Justice in Palestine wrzucają syjonistów do jednego worka z faszystami i zwolennikami białej supremacji, i wzywają do przemocy   Coyne   2017-09-14
Centryzm: manifest umiarkowania   Winegard   2017-09-13
Oszczerstwo o eksmitowaniu Palestyńczyków z Jerozolimy szerzy się jak ogień na prerii   Julius   2017-09-12
Prawdziwy nauczyciel Chameneiego - Chomeini czy Kim?   Taheri   2017-09-11
Socjalizm głupców, czyli o lewicowym antysemityzmie   Koraszewski   2017-09-10
Patrząc na Afrykę oczyma Ryszarda Kapuścińskiego   Koraszewski   2017-09-08
Chrześcijanie, którzy kochają zbrodniarzy   MacEoin   2017-09-08

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

modyfikowana pszenica



Arabowie



Roboty będą uprawiać ziemię



Sumienie, czyli moralność bez smyczy



Skomplikowana ewolucja



Argument neuroróżnorodności



Nowe badanie pamięci długotrwałej



Ściganie bluźnierstwa



Ryby jaskiniowe



Autyzm



Od niepamiętnych czasów



Tunezyjczycy przeciw złemu prawu



Drugie prawo termodynamiki



Pochwała ignorancj



Mistyfikacja Sokala



Intronizacja Chrystusa



Obama chrzescijanie



Szelest liści



Czego wam nie pokazują?



Rozdzielenie religii i państwa



Trwa ewolucyjne upokorzenie archeopteryksa



Trucizna, kamuflaż i tęcza ewolucji



Religia zdrowego rozsądku



Kto się boi czarnego luda?



Land of the pure



świecące ryby



Lewica klania sie



Nis zgubic



Religia pieklo



Nienawisc



Niedożywienie w Ugandzie



Ewolucja nieunikniona



Starty z powierzchni


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk