Prawda

Piątek, 23 lutego 2024 - 22:18

« Poprzedni Następny »


Lekcja z prawdopodobnego upadku rządu? Przestańcie martwić się o międzynarodową opinię


Jonathan S. Tobin 2022-06-14

Mansour Abbas, przewodniczący partii Ra'am Party, przybywa na rozmowy koalicyjne w Ramat Gan 2 czerwca 2021 roku. Zdjęcie: Avshalom Sassoni/Flash90.
Mansour Abbas, przewodniczący partii Ra'am Party, przybywa na rozmowy koalicyjne w Ramat Gan 2 czerwca 2021 roku. Zdjęcie: Avshalom Sassoni/Flash90.

Udział partii arabskiej w koalicji powinien był uciszyć kłamstwo o „państwie apartheidu”. A dowiódł tylko raz jeszcze, że wrogów Izraela nie obchodzi, co Izrael robi; po prostu chcą jego zniszczenia.

 

To jest lekcja, którą Izraelczycy powinni byli nauczyć się dawno temu. Mimo to doświadczenie ostatnich 12 miesięcy powinno ponownie im tę lekcję przypomnieć. Ci, którzy potępiają Izrael jako ciemiężcę lub akceptują wielkie kłamstwo, że jest to „państwo apartheidu”, nie są zainteresowani tym, co Izrael robi. Nienawidzą go za to, czym jest: państwem żydowskim.


Po raz kolejny jest to istotne z powodu bliskiego końca eksperymentu, który powinien był ostatecznie udowodnić, że oszczerstwa na temat apartheidu i ucisku są absurdalne. Obecność partii Ra'am Mansura Abbasa w rządzie Izraela (frakcji arabskiej, która w zasadzie sprzeciwia się istnieniu Izraela i wierzy w ustanowienie islamistycznego reżimu w jego miejsce), powinna była położyć kres dyskusjom na temat apartheidu. Był to decydujący dowód (choć nie jedyny), który pokazał, że państwo żydowskie jest żywą demokracją opartą na równości wobec prawa wszystkich swoich obywateli, zarówno żydowskich, jak i nieżydowskich.


Jednak w ciągu ostatniego roku nie tylko nie udało się uciszyć obelg wobec Izraela. W rzeczywistości nasiliły się one wraz z ciągłym promowaniem nienawiści przez ruch BDS w Stanach Zjednoczonych, który zachowuje poparcie wpływowych przywódców odłamu intersekcjonalnego, dominującego na lewicowym skrzydle Partii Demokratycznej.

 

Również siedlisko izraelożerców i antysemitów w Radzie Praw Człowieka ONZ nie odstąpiło od obsesyjnego atakowania państwa żydowskiego. „Komisja śledcza” tej rady (która nie ma ograniczeń czasowych) nadal promuje kłamstwo apartheidu w ramach kampanii delegitymizacji Izraela i izolowania Izraela jako państwa pariasa.

 

Zamiast tego prawdopodobny upadek rządu, w którym Abbas i Ra'am służyli jako czynnik destabilizujący, zostanie wykorzystany jako pożywka dla nasilenia „krytyki” Izraela, która jest tylko słabo zawoalowanym antysyjonizmem i antysemityzmem.

Dół formularza

Po wydarzeniach ostatnich kilku dni wydaje się bardziej niż prawdopodobne, że eksperyment Izraela w postaci wielopartyjnej koalicji, która obejmowała całe spektrum ideologiczne, dobiega końca. Ucieczki posłów z rządu premiera Naftalego Bennetta i ministra spraw zagranicznych Jaira Lapida stworzyły sytuację, w której nie może on uchwalić istotnych praw. Chociaż wciąż walczy o życie i desperacko manewruje, aby utrzymać władzę, niewielu obserwatorów wierzy, że może przetrwać.


Istotnie, jedynym prawdziwym pytaniem jest teraz, czy jego upadek spowoduje nowe wybory, czy też głosy niektórych członków partii Yamina Bennetta lub prawicowej Partii Nowej Nadziei kierowanej przez ministra sprawiedliwości Gideona Sa'ara pozwolą poprzedniemu (i być może przyszłemu) premierowi, Benjaminowi Netanjahu, na sformowanie rządu bez konieczności stawienia się Izraelczyków w wyborach po raz piąty w ciągu trzech lat.

Dół formularza

Upadek koalicji będzie opłakiwany przez wielu liberalnych komentatorów, którzy mieli nadzieję, że odejście Netanjahu od władzy będzie trwałe. Będą potępiać utworzenie kolejnego religijno-prawicowego rządu, takiego jak ten, który rządził krajem przed czerwcem 2021 r., jako porażkę „demokracji”, mimo że ogromna większość Izraelczyków wielokrotnie głosowała na partie, których stanowisko w wielu kwestiach pokrywa się z poglądami Netanjahu.


Obecna koalicja zapewniła krajowi wytchnienie po wyborach, które dręczyły Izraelczyków w latach 2019-2021. Był to jednak rząd podzielony wewnętrznie, jak również w sprawach polityki krajowej i zagranicznej, nie oferujący żadnych rozwiązań problemów kraju.


Mimo to zasłuży na swoje miejsce w podręcznikach historii nie tyle dlatego, że zakończył rekordowe 12 lat Netanjahu jako premiera, ale dzięki włączeniu partii Ra'am w swoje szeregi. Cokolwiek można by pomyśleć o tym przedsięwzięciu – a krytyka Netanjahu jest pusta, ponieważ to jego negocjacje z partią islamistyczną pomogły legitymizować ten gambit – był to kamień milowy, który powinien był zakończyć dyskusję o tym, czy izraelscy Arabowie są pełnoprawnymi obywatelami kraju.


To, że tak się nie stało, nie powinno dziwić. Fakty nigdy nie służyły jako skuteczna riposta dla tych, którzy oczerniają państwo żydowskie.


Izrael był przecież demokracją od pierwszego dnia swojego istnienia. Arabowie służyli nie tylko w Knesecie, ale jako burmistrzowie, dyplomaci, a nawet sędziowie, aż do Sądu Najwyższego włącznie. Niemniej dla tych, którzy uważają, że państwo z żydowską większością oddane zachowaniu bezpieczeństwa i ochronie ludzi, a także swoim prawom do życia, budowania i samoobrony w swojej starożytnej ojczyźnie, nie ma prawa istnieć, są to jedynie niewygodne szczegóły, które muszą być ignorowane.


To samo dotyczy nieustannych refrenów słyszanych od Amerykanów, że Izrael musi podejmować ryzyko, i powszechnego przekonania, że wymiana ziemi na nadzieję na pokój zakończy konflikt z Palestyńczykami.


Krytycy ci ignorowali fakt, że porozumienia z Oslo, w których Izrael pozwolił terroryście Jaserowi Arafatowi na autonomiczne rządzenie Zachodnim Brzegiem [tj. Judeą i Samarią. MK] i Strefą Gazy, doprowadziły jedynie do wzrostu przemocy wobec Izraela, a nie, jak wielu liczyło, do trwałego pokoju. W latach 2000, 2001 i 2008 Palestyńczycy (najpierw pod rządami Arafata, a potem Mahmouda Abbasa) odrzucili oferty państwowości w Gazie, części Jerozolimy i prawie całym Zachodnim Brzegu w zamian za uznanie prawowitości państwa żydowskiego. W 2005 roku ówczesny premier Ariel Sharon wycofał wszystkich izraelskich żołnierzy i osadników z Gazy w niemądrym przekonaniu, że doprowadzi to do pokoju. Zamiast tego, Gaza stała się niepodległym państwem palestyńskim pod każdym względem, ale rządzonym przez terrorystów Hamasu.


Jeśli to wszystko nie otrzeźwiło Izraelczyków i ich przyjaciół i nie uświadomiło im, że żaden gest, propozycja pokoju czy wycofanie terytorialne nie wpłynie na tych, którzy popierają kampanię na rzecz zniszczenia Izraela, to nic tego nie dokona.


W kilka miesięcy po klęsce szczytu Camp David w 2000 roku, na którym ówczesny premier Ehud Barak i były prezydent USA Bill Clinton zaoferowali pokój Arafatowi, przeprowadziłem wywiad z izraelskim ministrem spraw zagranicznych Szlomo Ben-Ami. Przyznał, że wysiłki pokojowe jego rządu nie tylko nie powiodły się, ale Arafat również odpowiedział rozpoczęciem terrorystycznej wojny na wyniszczenie, która stała się znana jako Druga Intifada. Jednak Ben-Ami wierzył, że wyjdzie z tego coś dobrego.


„Nigdy więcej Izrael nie zostanie oskarżony o to, że jest przeszkodą dla pokoju” – przepowiadał. Decyzje Arafata jasno pokazały, że „od teraz każdy będzie wiedział, kto chce pokoju, a kto wybrał wojnę”.


Ponad 21 lat później nie wiem, czy śmiać się, czy płakać, kiedy przypominam sobie tę naiwność.


W świecie, w którym antysemityzm nie jest siłą napędową stuletniej wojny z syjonizmem, 12 miesięcy arabskiej partii w rządzie byłoby punktem zwrotnym w dyskusji. Zamiast tego, okazało się to równie nieskuteczne w przedstawianiu sprawy Izraela światu, jak każdy inny wysiłek na rzecz pokoju i współistnienia, jaki Izrael uczynił w swojej historii.


Lekcja, której należy się tutaj nauczyć, niekoniecznie dotyczy tego, czy powtórzyć eksperyment Ra'am. Chodzi raczej o to, że Izrael nigdy nie powinien podejmować żadnych działań – nieważne jak hojnych lub niebezpiecznych – w przekonaniu, że zrobienie tego poprawi jego wizerunek w oczach przeciwników. Izrael powinien zawsze robić to, co jest w najlepszym interesie jego bezpieczeństwa i dobrostanu jego narodu. Zarówno państwo żydowskie, jak i jego przyjaciele muszą w końcu porzucić złudzenie, że krytycy i wrogowie Izraela ubolewają nad jego zachowaniem, podczas gdy tak naprawdę zależy im tylko na jego zniszczeniu.


Lesson from a government’s likely collapse? Stop worrying about international opinion

JNS Org., 8 czerwca 2022

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

 

Jonathan S. Tobin

Amerykański dziennikarz, redaktor naczelny JNS.org, (Jewish News Syndicate). Komentuje również na łamach National Review, New York Post, The Federalist, w prasie izraelskiej m. in. na łamach Haaretz.

 

 

 


Skomentuj Tipsa en vn Wydrukuj






Syjonizm

Znalezionych 347 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Spór o reformę sądownictwa ośmielił wrogów Izraela   Toameh   2024-02-19
Kiedy terroryści rządzą   Bryen   2024-02-18
Izraelczycy nie zgodzą się na nic innego niż pełne zwycięstwo w GazieWykorzystywanie losu porwanych, aby skłonić Izrael do poddania się Hamasowi, jest chorą, manipulacyjną strategią, która jest skazana na polityczną porażkę   Taub   2024-02-12
Dekret prezydencki Bidena powinien nakładać sankcje na Palestyńczyków   Bard   2024-02-09
Arabscy obywatele Izraela wiedzą, że wygrali   Tawil   2024-02-08
Nowy wojskowy mesjasz izraelskiej lewicyWspólny amerykańsko-izraelski plan obalenia Netanjahu z generałem Gadim Eisenkotem w roli głównej zyskuje na popularności w miarę postępu wojny w Gazie   Taub   2024-02-02
Pusty Dzień Pamięci o HolokauścieCi, którzy popierają zawieszenie broni, aby umożliwić ludobójczemu ruchowi antysemickiemu, takiemu jak Hamas, dokonywanie kolejnych rzezi Żydów, nie powinni udawać, że opłakują Sześć Milionów.   Tobin   2024-01-28
Nadwrażliwy Sąd Najwyższy Izraela popełnia dwa błędyNajwyższa władza prawna w kraju pogłębia swoje niepokojące tendencje antydemokratyczne, pokazując, że jest głucha na nastroje narodowe   Taub   2024-01-25
Bezpieczeństwo i solidarność   Collins   2024-01-20
Zwycięstwo jest ważniejsze niż wsparcie USAPremier Izraela Benjamin Netanjahu i jego ministrowie muszą pamiętać, że Izrael nie jest amerykańskim państwem wasalnym.   Glick   2024-01-19
Język propagandy sowieckiej. Postępowy antysyjonizm i trujące dziedzictwo nienawiści zimnowojennej.   Tabarovsky   2024-01-17
Niepokojące rozmowy i gorzkie prawdy   Collins   2024-01-11
Zrozumienie Bliskiego Wschodu wymaga znajomości różnicy między Szalom i Salam   Amos   2024-01-08
Izrael ma prawa   Bryen   2024-01-05
Czy Biden chce, żeby Izrael przegrał wojnę?   Williams   2023-12-27
Ta wojna przyspiesza integrację charedim z izraelskim głównym nurtem     2023-12-22
Ponura przyszłość Izraela: wojna na wyczerpanie na wszystkich frontach   Morris   2023-12-19
Nie stosujcie wobec Żydów dziwacznej, teoretycznie chrześcijańskiej etyki     2023-12-17
Co uchodzi za normalne?   Collins   2023-11-29
Blinken ma klapki na oczach   Bard   2023-11-22
Będziemy się bronić - List z Tel Awiwu   Taub   2023-11-18
List otwarty do Gerszona Baskina i izraelskiego obozu pokojowego   Landes   2023-11-10
Drogi świecie, nie obchodzi mnie to   Lewis   2023-11-08
Dlaczego w Izraelu czuję się jak w domu   Mozias Slavin   2023-11-06
Prawdziwie „proporcjonalną” reakcją na Hamas jest jego eliminacja   Altabef   2023-10-20
Dlaczego Izrael musi prowadzić wojnę ma pełną skalę     2023-10-17
Wojna do samego końca   Greenfield   2023-10-10
Ameryka zdradziła Izrael   Leibovitz   2023-10-09
Porozumienia z Oslo – jak zawiódł izraelski wywiad   i Yigal Carmon   2023-09-30
Zwykła kobieta na wojnie   Oren   2023-09-20
Modlitwa za rok 5784   Glick   2023-09-16
Syryjska Żydówka odpowiada na zarzuty o dyskryminacji przez Aszkenazyjczyków     2023-08-31
Czy nadawanie priorytetu wolności od terroryzmu jest rasizmem?   Tobin   2023-08-28
O dalekim Izraelu raz jeszcze   Koraszewski   2023-08-24
Walka lub ucieczka.Gdzie jest patriotyzm ludzi, którzy opuszczają Izrael z powodu zawirowań politycznych?   Collins   2023-08-20
"Telegraph" legitimizuje nazistowską analogię   Levick   2023-08-18
Idź i wróć człowiekiem. Książka Andrzeja Koraszewskiego   Tabisz   2023-08-12
Nasza odwieczna walka o Syjon   Chesler   2023-08-07
Prawo i anarchia   Collins   2023-07-29
Napisany 100 lat temu esej Davida Lloyd George’a o antysemityzmie i syjonizmie   Lloyd   2023-07-28
W jakiej sprawie płonie Izrael?   Koraszewski   2023-07-26
Pokój z widokiem na morderców   Koraszewski   2023-07-23
Widmo krąży po Europie   Koraszewski   2023-07-21
Niektórzy ludzie lewicy i Arabowie są oburzeni promowaniem wzajemnego szacunku i równości między izraelskimi Żydami i Arabami     2023-07-18
Zrozumieć prawdziwe pochodzenie karykatury z “New York Timesa”. Jak antysemicka propaganda sowiecka przenika współczesny lewicowy antysyjonizm   Tabarovsky   2023-07-16
Dlaczego władze palestyńskie nienawidzą archeologów   Flatow   2023-07-09
Izrael musi przestać używać nazwy „Zachodni Brzeg” dla „Judei i Samarii”   Fitzgerald   2023-06-30
Prokuratorzy spalonej ziemi.Prokuratorzy Netanjahu, dowódcy policji i media zamierzają walczyć do samego końca.   Glick   2023-06-29
Jedyne miejsce na Bliskim Wschodzie, gdzie mniejszości rozkwitają   Abdul-Hussain   2023-06-27
List do Kena Rotha: Demonizowanie Izraela przez wykorzystywanie Holokaustu   Steinberg   2023-06-10
We wszystkim, co ma związek z wodą, Izrael jest światowym liderem   Fitzgerald   2023-06-04
Nie nazywaj promowania antysyjonizmu wśród młodzieży żydowskiej „dialogiem”   Tobin   2023-06-01
Kiedy Arabowie zaproponowali wymianę ludności: swoich Żydów za palestyńskich uchodźców Arabów     2023-05-29
Jestem głęboko zaniepokojony tym, że Departament Stanu jest głęboko zaniepokojony   Flatow   2023-05-28
Najdziwaczniejszy kraj pod słońcem   Koraszewski   2023-05-27
Problem Departamentu Stanu z Izraelem   Bard   2023-05-26
„Economist” rzuca fałszywe oskarżenie „faszyzmu” na syjonistycznego przywódcę   Levick   2023-05-24
List izraelskiego ambasadora jest błędny   Pandavar   2023-05-16
Rakiety i ataki hipokryzji   Collins   2023-05-13
Między motylami i rakietami   Collins   2023-05-12
Izraelskie marzenie   Collins   2023-05-04
Izrael jest antyrasistowski, antykolonialny, antyfaszystowski (i był od samego początku)Powstanie Izraela nie było cudem, ale epizodem ogromnej odwagi moralnej i militarnej   Herf   2023-05-03
Czego nie rozumieją autorzy artykułów, którzy twierdzą o “realnym istnieniu jednego państwa”   Frantzman   2023-05-01
Więcej niż cud: Izrael ma 75 lat    Jacoby   2023-04-27
Ilu ludzi można by było uratować, gdyby Izrael odrodził się w 1938 zamiast w 1948 roku? (plakaty)     2023-04-25
Dlaczego Izrael jest oceniany inaczej.Międzynarodowe wyzwania Jerozolimy   Horowitz   2023-04-21
Izraelski laureat Nagrody Nobla wyraża poparcie reformy sądownictwa   Fitzgerald   2023-04-18
Opowieść o dwóch osiedlach   Greenfield   2023-04-03
Jak rozsądna jest reforma sądownictwa w Izraelu?   Tsalic   2023-03-27
Izraelskie protesty – nie mogę dłużej milczeć   Chesler   2023-03-23
Izrael jest podzielony, ale palestyńscy terroryści biorą na cel wszystkich Żydów   Flatow   2023-03-21
92,5% Palestyńczyków zabitych w tym roku było członkami grup terrorystycznych lub brali czynny udział w atakach     2023-03-14
Jak piąty marca stał się pamiętnym dniem dla Żydów w Iraku   w Izraelu   2023-03-12
Błędne przekonania o Żydach Mizrahijczykach i izraelskiej polityceOdpowiedź na artykuł Sama Shubego   Julius   2023-03-11
Odrażający atak na arabską wioskę     2023-03-02
Żydzi mają rdzenne prawa do Wzgórza Świątynnego   Trotter   2023-02-09
Dlaczego Netanjahu ma rację, chcąc zreformować wszechpotężny Sąd Najwyższy   Kontorovich   2023-02-06
Demokracja w Izraelu jest zagrożona – ale nie z tego powodu, o którym myślisz     2023-01-25
Tymi, którzy atakują status quo w Jerozolimie, są krytycy Izraela   Bard   2023-01-21
Nowa książka obala mit, że „spisek syjonistyczny” zmusił Żydów do opuszczenia Iraku     2023-01-09
Klauzula sumienia w Izraelu i w Polsce   Koraszewski   2022-12-30
Demokracja w Izraelu   Dershowitz   2022-12-29
Izrael to nie Kanada, więc nie będziemy zachowywać się tak jak oni   Altabef   2022-12-23
Długi historyczny rodowód antysemickich („antysyjonistycznych”) Żydów   Amos   2022-11-13
Netanjahu nadaje treść słowom „Nigdy więcej”, po raz kolejny   Pandavar   2022-11-11
Poranek po dniu wyborów   Collins   2022-11-05
Izrael wczoraj i dziś   Koraszewski   2022-11-04
Narracja o „przemocy osadników” i wybory do Knesetu   Blum   2022-10-29
Niebezpieczeństwa państwa Palestyna: wielowymiarowe zagrożenia dla Izraela   Sherman   2022-10-28
Sprawa Jerozolimy jest bardziej złożona niż myślisz   Julius   2022-10-18
Palestyńczycy i ich język   Rosenthal   2022-09-29
Przed krytykowaniem Izraela USA powinny posprzątać u siebie w domu   Bard   2022-09-26
Antysyjonizm i jego korzenie   Frantzman   2022-09-24
Żydowska historia miasta Betar i fałszerstwo osiedla Battir   Rose   2022-09-23
Aby Izrael był bezpieczny, musi pogrzebać złudzenia Oslo   Glick   2022-09-22
Syjonizm wygrał. Dlaczego więc nadal jest atakowany 125 lat po Bazylei?   Tobin   2022-09-01
Mędzenie nad Hebronem   Tsalic   2022-08-20
Dylemat więźniów   Collins   2022-07-10
Czym jest “Status Quo” na Wzgórzu Świątynnym?   Hirsch   2022-06-24
Dlaczego Izrael jest tak nieudolny w wydalaniu Arabów?   Flatow   2022-06-20

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Lekarze bez Granic


Wojna w Ukrainie


Krytycy Izraela


Walka z malarią


Przedwyborcza kampania


Nowy ateizm


Rzeczywiste łamanie


Jest lepiej


Aburd


Rasy - konstrukt


Zielone energie


Zmiana klimatu


Pogrzebać złudzenia Oslo


Kilka poważnych...


Przeciwko autentyczności


Nowy ateizm


Lomborg


„Choroba” przywrócona przez Putina


„Przebudzeni”


Pod sztandarem


Wielki przekret


Łamanie praw człowieka


Jason Hill


Dlaczego BIden


Korzenie kryzysu energetycznego



Obietnica



Pytanie bez odpowiedzi



Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Małgorzata, Andrzej, Henryk