Prawda

Środa, 17 sierpnia 2022 - 03:07

« Poprzedni Następny »


Powiadom znajomych o tym artykule:
Do:
Od:

Następnym celem zastraszania przez Rosję może być Izrael


Ksenia Svetlova 2022-03-06

Putin z prezydentem Iranu Hassanem Rouhanim oraz prezydentem Turcji Erdoganem, wrzesień 2018r. (Źródło: Wikipedia)
Putin z prezydentem Iranu Hassanem Rouhanim oraz prezydentem Turcji Erdoganem, wrzesień 2018r. (Źródło: Wikipedia)

Kiedy Rosja bombarduje ukraińskie miasta i afiszuje się bronią jądrową, nie ma wątpliwości, że konsekwencje wojny między Rosją a Zachodem będą odczuwane wszędzie – i stosunki między państwami, jakie panowały zaledwie dwa tygodnie temu, nie pozostaną takie same. Międzynarodowy Trybunał Karny w Hadze może prowadzić dochodzenie w sprawie możliwych zbrodni wojennych popełnionych przez rosyjskie przywództwo, podczas gdy zachodnie rządy dorzucają coraz więcej bezprecedensowych sankcji ekonomicznych. W efekcie Rosja zacznie szukać alternatywnych rynków i sfer wpływów, szczególnie na Bliskim Wschodzie i w Afryce, gdzie bardzo zaangażowała się w ostatnim dziesięcioleciu.

Podczas gdy Moskwa nasila militarny i ekonomiczny nacisk na Ukrainę, używając zabronionych rodzajów broni i coraz częściej ognia skierowanego na cywilów, wielu ludzi w Izraelu obawia się, że następny ruch Moskwy będzie na Bliskim Wschodzie – gdzie Moskwa jest formalnym sojusznikiem najgorszych wrogów Izraela.  


15 lutego, kiedy cały świat nadal próbował odgadnąć rzeczywiste zamiary Władimira Putina w sprawie Ukrainy, jego minister obrony i zaufany człowiek, Siergiej Szojgu, pojechał do Syrii, gdzie spotkał się z prezydentem Baszarem Assadem i dokonał inspekcji manewrów rosyjskiej armii – największych, jakie Rosja przeprowadziła na wschodnim Morzu Śródziemnym od czasów zimnej wojny. Na tę okazję Rosja przetransportowała do swojej bazy lotniczej Chmeimim nowoczesną broń, włącznie z samolotami MiG-31 uzbrojonymi w hipersoniczne pociski, jak również strategiczne bombowce Tupolew Tu-22M, tworząc potężne nowe zagrożenie blisko granicy Izraela.  


Zaledwie kilka lat temu nie było praktycznie żadnej rosyjskiej obecności na wschodnim Morzu Śródziemnym. Od początku rosyjskiej interwencji w Syrii, ułatwionej przez administrację Obamy, by zrównoważyć Turcję i pomóc Iranowi, Moskwa radykalnie wzmocniła swoją militarną obecność w tym regionie. Chociaż rosyjskie siły na tym obszarze nadal są ograniczone w porównaniu z ich potencjałem na Morzu Czarnym, eksperci z George C. Marshall European Center for Security Studies uważają, że Rosja już ma tam wystarczająco dużo sił, by stanowić potencjalne wyzwanie wobec długotrwałej dominacji morskiej USA i NATO na tym obszarze.  


Kiedy czarne chmury zbierały się nad Ukrainą, Izrael zaniepokoił się. Izrael i Rosja zachowują taktyczną współpracę w Syrii i mają ośrodek zapobiegający konfliktom w celu nie dopuszczenia do starcia sił rosyjskich i izraelskich. Od początku militarnego zaangażowania Rosji w Syrii Izrael stąpał po cienkim lodzie, próbując balansować własne potrzeby bezpieczeństwa z koniecznością dobrych stosunków z Rosjanami, którzy teraz panowali nad syryjskim niebem. Zmiana w stanowisku Rosjan w Syrii, szczególnie kiedy Ameryka działa na rzecz przypieczętowania ponownego przystąpienia do Wspólnego Wszechstronnego Planu Działania (JCPOA) z Iranem, zapowiada znacznie mniej korzystne i znacznie bardziej niebezpieczne kalkulacje niż te, do których Izrael przyzwyczaił się od 2014 roku.


Przez pewien czas to balansowanie na linie nad przepaścią szło dobrze. Podczas gdy Rosjanie nie powstrzymywali Izraela przed polowaniami na irańskie cele wojenne w Syrii (jak o tym często informowano w zagranicznych mediach) Izrael powstrzymywał się od komentowania agresywnej postawy Rosji – nawet kiedy Stany Zjednoczone publicznie ogłaszały sprzeciw. W rzeczywistości było tak jeszcze zanim Rosja zaangażowała się w Syrii. W 2014 roku – na rok zanim Rosja stała się sąsiadem Izraela na północnej granicy – Izrael odmówił potępienia aneksji Krymu przez Rosję mimo nacisków ze strony administracji Obamy.  


Ale rok 2022 nie jest rokiem 2014. Izraelski minister spraw zagranicznych najpierw nieśmiało potępił zachowanie Rosjan w wywiadzie telewizyjnym. Potem oznajmił, że Izrael będzie głosował razem ze Stanami Zjednoczonymi i krajami UE przeciwko Rosji na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ.


Jakie więc mogą być konsekwencje dla Izraela za jego publicznie zadeklarowane, antyrosyjskie stanowisko, (niezależnie jak łagodnie to zrobił)? Nie ulega wątpliwości, że Rosja chce prężyć muskuły w Syrii, gdzie zbudowała imponującą obecność militarną. Kiedy Rosja ześlizguje się do statusu pariasa na międzynarodowej arenie, chce rozszerzyć i podnieść znaczenie związków ze swoimi najbliższymi sojusznikami w regionie: Syrią i Iranem.


Na froncie militarnym już widać oznaki nowej regionalnej postawy Rosji. W ostatnich tygodniach, które poprzedzały wojnę w Ukrainie, Rosja ostro zganiła izraelską działalność na syryjskim niebie, podczas gdy Izraelczycy skarżyli się, że Rosja zagłusza sygnały GPS w izraelskiej przestrzeni powietrznej. Pod koniec stycznia Rosja i Syria rozpoczęły wspólne patrole na Wzgórzach Golan i nad Eufratem. W Izraelu interpretowano to jako stanowczy komunikat dla Izraela: sprawy w Syrii mogą zmienić się szybko i boleśnie. Ponieważ inne kraje, takie jak Stany Zjednoczone i Turcja, także działają na syryjskim niebie, rosyjski komunikat mógł być skierowany do wszystkich stron, by dać im znać, że Rosja jest zdecydowana wypchnąć ich z syryjskiej przestrzeni powietrznej i pomóc Damaszkowi w odzyskaniu nad nią suwerenności.


Niemniej inne rosyjskie komunikaty były wyraźnie skierowane do Izraela. Od początku rosyjskiej inwazji na Ukrainę, kiedy Izrael nadal zastanawiał się nad reakcją, zapracowani dyplomaci rosyjscy znaleźli czas, by zganić Izrael za budowanie nowych miast na Wzgórzach Golan – być może w reakcji na nieśmiałe izraelskie próby popierania Ukrainy bez zbyt silnego potępienia Rosji. Choć Moskwa od tego czasu dała sygnał, że współpraca z Izraelem będzie kontynuowana jak zwykle, wielu w Izraelu obawia się, że Rosja, ośmielona własną agresją na Ukrainę i rozwścieczona globalnymi sankcjami, stanie się jeszcze bardziej agresywna w ochronie swoich interesów w Syrii i będzie zwracała mniej uwagi na możliwe izraelskie reakcje.


Do niedawna niektórzy w Izraelu wierzyli, że Rosja może działać razem z Izraelem i Stanami Zjednoczonymi, by wypchnąć Iran z Syrii – przy założeniu, że Rosja i Stany Zjednoczone podzielają to dążenie z Izraelem. Dzisiaj ten rodzaj scenariusza (jakby nie był wątpliwy w przeszłości) po prostu nie wchodzi w rachubę. Moskwa będzie potrzebowała Teheranu i Damaszku bardziej niż kiedykolwiek, być może nawet bardziej niż oni potrzebują Rosji. Taki rozwój sytuacji może oznaczać więcej współpracy między tymi trzema krajami i znacząco bardziej agresywny ton wobec Izraela. Z kolei, jeśli Izrael nie będzie mógł swobodnie działać na syryjskim niebie przeciwko irańskim celom wojskowym, ośmielony Iran może próbować rozszerzyć swoją militarną obecność na granicach Izraela, podnosząc stawki  w Syrii, Libanie i w Gazie.


Innym możliwym celem rosyjskiej armii jest wschodnie Morze Śródziemne. Jeśli dotąd to morze głównie było widziane jako teren UE i NATO, dzisiaj obecność rosyjskiej marynarki stanowi poważne wyzwanie dla Europejczyków i Amerykanów, a tym samym również, dla Izraela, którego gospodarka zależy w dużej mierze od otwartej żeglugi z jego portów. Turcja może wkrótce zobaczyć nową sytuację w syryjskim Idlib, gdzie protureccy wojownicy działają nadal i gdzie 3 miliony Syryjczyków znalazło schronienie, a to może prowadzić do pogłębienia niestabilności w regionie.


Choć rosyjsko-irańskie zbliżenie w Syrii wydaje się niemal nieuniknione, przyszłe strategiczne stosunki między tymi dwoma krajami nadal stanowią zagadkę.  


Do niedawna Rosja widziała Iran jako problematycznego sąsiada, czasami partnera (na przykład w Syrii), a na ogół jako kraj, który lepiej trzymać na odległość. Kiedy Iran zażądał akceptacji jako pełnego członka w Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej (bloku kierowanym przez Rosję, który obejmuje Białoruś, Armenię, Kazachstan i Kirgistan), Rosja potrzebowała dużo czasu, by to „rozważyć”. A kiedy Iran zaoferował rozszerzenie współpracy w handlu i przemyśle, Rosja po prostu ignorowała te prośby. Podczas wizyty nowego irańskiego prezydenta w Rosji w styczniu tego roku nie podpisano żadnego ważnego traktatu ani porozumienia ku rozczarowaniu Irańczyków.


Teraz Rosja potrzebuje Iranu i jego rynków bardziej niż kiedykolwiek przedtem. Dla Moskwy może to być właściwa pora na rozszerzenie partnerstwa, tak jak żądali tego Irańczycy. Niemniej, jeśli Iran podpisze umowę nuklearną aranżowaną w znacznej mierze przez Rosję, role Rosji i Iranu mogą odwrócić się z Iranem (jeśli zostaną usunięte sankcje), silniejszym i bardziej zdecydowanym w tym związku.


W Iranie jest głośny obóz antyrosyjski, który dobrze pamięta, że Rosja przez długi czas ignorowała irańskie żądania. Niemniej nie ulega wątpliwości, że Teheran chętnie przyjmie najnowszą rosyjską broń. Wydaje się prawdopodobne, że Iran otrzyma systemy broni, których żądał od dawna, jeśli z jakiegoś powodu nie dojdzie do sfinalizowania umowy nuklearnej. Rosja nie ma nic więcej do stracenia i chwyci się każdej okazji sprzedania swojej broni każdemu, kto o nią poprosi.


Co znajduje się na irańskiej liście zakupowej? Według U.S. Defense Intelligence Agency, Iran jest zainteresowany myśliwcami SU-30, samolotami szkolno-treningowymi Jak-130, czołgami T-90 i – jako wisienka na torcie – systemem obrony przeciwrakietowej  S-400, od sprzedaży którego Rosja poprzednio powstrzymała się. Nawet jeśli Rosja spełni tylko część  zamówień z tej listy zakupowej, będzie to bardzo zła wiadomość dla Izraela. Do niedawna zaawansowane rosyjskie systemy rakietowe w Syrii były pod pełną rosyjską kontrolą. To może się także zmienić.


Największym zagrożeniem, jakie Rosja stanowi dla Izraela, może być rozszerzenie jej regionalnych wpływów, szczególnie pod nieobecność skutecznej struktury bezpieczeństwa pod przywództwem USA. Z wyjątkiem Libanu i Kuwejtu, które potępiły Rosję, oraz Syrii (pełnego klienta Rosji), która potępiła Zachód, państwa arabskie  są niezdecydowane, niechętne nadstawiania głowy albo za Stany Zjednoczone, albo za Rosję. Przez ostatnich kilka lat te kraje, zwłaszcza państwa Zatoki, nie ukrywały frustracji z powodu polityki bliskowschodniej USA, której celem zarówno za czasów administracji Obamy, jak administracji Trumpa było zmniejszenie amerykańskiej obecności w regionie – a które za prezydenta Baracka Obamy i prezydenta Joe’go Bidena uznały nuklearną umowę z Iranem  za najwyższy amerykański priorytet regionalny. W odpowiedzi Zjednoczone Emiraty Arabskie, Arabia Saudyjska i Egipt zaczęły kupować rosyjską (i chińską) broń i pokazywać swoje związki z Moskwą.


Rosja znacząco rozszerzyła sieć stosunków na Bliskim Wschodzie, głównie z powodu obaw kilku krajów, że Zachód może je opuścić. Jeśli Stany Zjednoczone chcą, by te kraje dołączyły do sojuszu przeciwko Moskwie, będą musiały przemyśleć swoją regionalną politykę – lub też przemyśleć swoje stosunki z arabskimi krajami, które mogą chcieć kontynuowania obecnego balansowania na linie. Niemniej Egipt, Jordania, Maroko i Tunezja są bardzo zależne od dostaw pszenicy z Rosji i Ukrainy. Rosnące ceny podstawowej żywności i energii mogą zakłócić stabilność w wielu krajach w regionie, tworząc więcej zagrożeń i niepewności. Wszystko to może z kolei mieć negatywny wpływ na Izrael i jego próby budowania nowych sojuszy w regionie – szczególnie jeśli Rosja widzi Izrael jako amerykańskie narzędzie, a Amerykanie widzą Iran jako partnera.  


Nie ulega wątpliwości, że brzemienne w skutki wydarzenia w Ukrainie odwróciły szachownicę na Bliskim Wschodzie i w innych miejscach świata. Choć niebezpieczeństwa dla Izraela niewątpliwie wzrosną, będzie on potrzebował – teraz bardziej niż kiedykolwiek – stanowczego poparcia Ameryki i bardziej zdecydowanej polityki USA na Bliskim Wschodzie. Nowa amerykańska umowa z Iranem, która pozostaje regionalnym priorytetem Ameryki nawet podczas wojny w Ukrainie, nie dostarcza takich zapewnień.


This story originally appeared in English in Tablet Magazine, at tabletmag.com, and is reprinted with permission.


Russia’s Next Target for Intimidation Could Be Israel

Tablet, 2 marca 2022

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

 

Ksenia Svetlova

Dyrektorka oddziału stosunków między Izraelem a krajami Bliskiego Wschodu w Mitvim Institute for Regional Foreign Policy, była posłanka do Knesetu.


Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj




Komentarze
1. Interesujące Marek Eyal 2022-03-06


Notatki

Znalezionych 2193 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Czym jest proporcjonalność w prawie międzynarodowym, gdy chodzi o Izrael?   Hirsch   2022-08-16
Palestyńczycy popełniają samobójstwa, podczas gdy ich przywódcy żyją w hotelach i willach   Toameh   2022-08-15
Dżihad i pokój, kiedy wyrosną gruszki na wierzbie   Blum   2022-08-13
O różnych formach oderwania od rzeczywistości   Koraszewski   2022-08-13
Biden i bardzo masochistyczny gwóźdź   Taheri   2022-08-12
Co zobaczył Seward w Jerozolimie   Jacoby   2022-08-09
Pandemia małpiego rozumu   Koraszewski   2022-08-08
Dlaczego zachodni dziennikarze omijają temat nepotyzmu i korupcji w Autonomii Palestyńskiej?   Fitzgerald   2022-08-07
Ekoekstremizm rzucił Sri Lankę na kolana   Ridley   2022-08-04
Zielone marzenia, inflacyjne realia   i Hügo Krüger   2022-08-03
Haniebna polityka Unii Europejskiej wobec mułłów w Iranie   Rafizadeh   2022-08-02
Judaizm zasługuje na taki sam szacunek jak islam   Tobin   2022-07-31
Administracja Bidena finansuje antyizraelskie programy szkolne i propagandę nienawiści   Tawil   2022-07-29
Dyskryminacja z miłości i dobrego serca   Koraszewski   2022-07-29
Odkryte taśmy z wyznaniami Eichmanna   Jacoby   2022-07-27
Wycieczka Bidena do szpitala we wschodniej Jerozolimie   Fitzgerald   2022-07-24
Palestyńczycy robią pranie mózgu światu: mały przykład, który demaskuje cały przemysł palestyńskich kłamstw     2022-07-23
Obecność mitu pod strzechą i blachodachówką   Koraszewski   2022-07-23
Administracja Bidena: najbardziej przyjazna dla irańskich mułłów?   Rafizadeh   2022-07-22
Wyzwolenie Arabów z rąk globalnej lewicy   Mansour   2022-07-21
Biznes zawodowych „obrońców praw człowieka”   Koraszewski   2022-07-20
NATO w Madrycie: To nie będzie ostatni szantaż Erdoğana   Bekdil   2022-07-20
Palestyńskie tortury: raport dla ONZ     2022-07-19
UNRWA nadal uczy nienawiści, ale administracji Bidena to nie przeszkadza   Fitzgerald   2022-07-17
Od dziesięcioleci istnieje „Plan Marshalla” dla Palestyńczyków. Nie zadziałał     2022-07-16
Covid, wojna i inne troski   Koraszewski   2022-07-15
Strach i odraza w Iranie   Fitzgerald   2022-07-14
Biblia dla pana proboszcza   Kruk   2022-07-13
Jak naruszyliśmy standardy pewnej „społeczności”   Koraszewski   2022-07-12
Kto ukradł palestyńską ziemię? Jordania   Bard   2022-07-09
Śmierć dziennikarki, kim są winni?   Flatow   2022-07-07
Konformizm w domu wariatów jest strategią przetrwania   Koraszewski   2022-07-06
Wielka Brytania i jej polityka wobec Jerozolimy   Fitzgerald   2022-07-05
Wojny pełne błędnych kalkulacji   i Alberto M. Fernandez   2022-06-30
Najwspanialszy wynalazek ludzkości   Koraszewski   2022-06-30
Kraje arabskie ponownie odtrąciły UNRWA na konferencji o pomocy finansowej     2022-06-30
Sudan: Ludobójstwo, o którym nikt nie mówi   Rehov   2022-06-30
Monolog prowincjonalnego Hamleta   Kruk   2022-06-29
Niech już UNRWA wreszcie umrze   Blum   2022-06-29
Gdzie były media, kiedy niezależne dochodzenie uznało Amnesty International za organizację „instytucjonalnie rasistowską”?   von Koningsveld   2022-06-28
To nie jest artykuł o Shireen Abu Akleh   Collier   2022-06-27
W poszukiwaniu lekarstwa na obłęd   Koraszewski   2022-06-27
Amnesty International UK jest „instytucjonalnie rasistowska”, „kolonialistyczna” – a jej antysemityzm jest z tym ściśle powiązany     2022-06-25
Kiedy aktor jest aktorem   Jacoby   2022-06-24
Burzenie domów i zagarnianie ziemi, o których nikt nie mówi   Toameh   2022-06-23
Dziwaczna francuska sprawiedliwość   Carmon   2022-06-22
Turcja uderza na Irak, Syrię, Cypr i Grecję   Bulut   2022-06-21
Podcast "Guardiana": 34 minuty palestyńskiej propagandy udającej dziennikarstwo   Levick   2022-06-19
„Choroba” przywrócona przez Putina   Taheri   2022-06-18
Podsycanie urojeń Palestyńczyków   Bard   2022-06-18
Mało nas, mało nas do pieczenia chleba   Koraszewski   2022-06-17
Jak UE może chcieć bliższych więzi z Izraelem, finansując równocześnie terrorystyczne organizacje pozarządowe?   Deutsch   2022-06-16
Kilka słów do prezydenta Macrona: Sois Beau Et Tais-Toi   Fitzgerald   2022-06-15
Nuklearne zwycięstwo irańskich mułłów   Rafizadeh   2022-06-14
Co by było, gdyby Izrael traktował Amerykę tak, jak Ameryka traktuje Izrael?   Bard   2022-06-12
Iran: zbliża się lato gniewu   Taheri   2022-06-10
Alternatywny wszechświat palestyńskiej „suwerenności”   Altabef   2022-06-09
Nie zostawiajcie Amerykanów i sojuszników w ciemności   Rafizadeh   2022-06-08
ONZ twierdzi, że Izrael „w przeważającej mierze” ponosi winę za konflikt z Palestyńczykami     2022-06-08
Klinika Odessa - Ostatni felieton Ludwika Lewina   Lewin   2022-06-07
Wyszukiwarka Google promuje antysemityzm   Collier   2022-06-05
Pięćdziesiąt lat temu masakra w Izraelu ujawniła przerażający stan bezpieczeństwa na lotniskach   Gross   2022-06-04
Bibi, PiS, Kafka i pustelnik   Koraszewski   2022-06-03
Dlaczego dla ONZ jedna masakra w meczecie jest o wiele gorsza niż niezliczone masakry w kościołach?   Ibrahim   2022-06-03
Administracja Bidena błędnie rozumie posunięcia Erdoğana   Bekdil   2022-06-01
Oczywista prawda, której świat nie akceptuje: Palestyńczycy są odpowiedzialni za palestyńską przemoc     2022-06-01
Jak zaprzeczyć Holocaustowi, udając że się tego nie robi   Apfel   2022-05-30
Nienawidzący Izraela są naprawdę mistrzami propagandy     2022-05-29
Czy da się naprawić Human Rights Watch?   Steinberg   2022-05-28
Porozmawiajmy o „nakbie” i o tym, kto jest naprawdę odpowiedzialny za cierpienie Palestyńczyków   Tobin   2022-05-27
Czy politycy mogą być racjonalni?   Koraszewski   2022-05-25
Uchodźcy, ekonomia, zazdrość i nienawiść   Koraszewski   2022-05-23
BDS: Rosja versus Izrael   Kontorovich   2022-05-22
Oszałamiające kłamstwo najbardziej wpływowego muzułmanina na świecie   Ibrahim   2022-05-21
Narcyzm moralny i psychologia porażki   Landes   2022-05-20
Dlaczego Erdoğan szantażuje NATO?   Bekdil   2022-05-19
Radości, których dostarcza antysemityzm   Garrard   2022-05-19
Dlaczego Joe Biden ma taką obsesję na punkcie izraelskich osiedli?   Flatow   2022-05-17
Bardzo potrzebny rurociąg EastMed oczekuje na zaaprobowanie   Bergman   2022-05-17
Smutek wolności utopionej w krwi   Koraszewski   2022-05-16
Jak Biden rozpoczął wojnę z MBS, a potem przyszedł żebrać   Abdul-Hussain   2022-05-14
Urok intratnej neutralności   Koraszewski   2022-05-13
Szefowa związku brytyjskich studentów oskarżona o antysemityzm   Wójcik   2022-05-12
Dlaczego Rosja sądziła, że opowiadanie o “nazistach” będzie przekonujące   Franzman   2022-05-09
Rektor Princeton odrzuca wolność słowa i demonizuje jej obrońców   Klainerman   2022-05-07
Błogosławieństwo uczenia się na pamięć   Jacoby   2022-05-06
Wojna Rosji z Ukrainą: Bez szminki   Tsalic   2022-05-03
W redakcji „New York Timesa” słowo „okupowany” sprawia kłopot   Flatow   2022-05-03
Spiskowe teorie szacownego “Guardiana”   Collier   2022-05-01
Czarny Piotruś w rękawie Putina   Koraszewski   2022-04-30
Odstraszanie Chin: USA powinny uzbroić Tajwan po zęby – natychmiast   Chang   2022-04-29
Bliski Wschód: amerykańska wizja   Taheri   2022-04-28
Kursy walut w czasach putinowskiej zarazy   Koraszewski   2022-04-27
Przypomnienie o wszystkich tych palestyńskich uchodźcach   Bard   2022-04-27
Recenzja książki People Love Dead Jews     2022-04-26
Długi zbiór krótkich tematów   Rosenthal   2022-04-25
Turcja: Strzeżcie się islamistów niosących dary   Bekdil   2022-04-23
Dno nienawiści do Izraela   Levick   2022-04-22
Problem z świadkami Boga i z błaznami w kapłańskich szatach   Koraszewski   2022-04-21
Sprawy, których nie zauważają apologeci Putina   Taheri   2022-04-19

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Nowy ateizm


Lomborg


„Choroba” przywrócona przez Putina


„Przebudzeni”


Pod sztandarem


Wielki przekret


Łamanie praw człowieka


Jason Hill


Dlaczego BIden


Korzenie kryzysu energetycznego



Obietnica



Pytanie bez odpowiedzi



Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa



 Palestyńskie weto



Wzmacnianie układu odpornościowego



Wykluczenie Tajwanu z WHO



Drzazgę źle się czyta



Sześć lat



Pochodzenie



Papież Franciszek



Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa


Wstęga Möbiusa


Przemysł produkcji kłamstw


Jesteś tym, co czytasz,


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk