Prawda

Piątek, 21 wrzesnia 2018 - 13:51

« Poprzedni Następny »


Żydowskie prawa do Izraela (część 1): Deklaracja Niepodległości


Forest Rain 2018-09-12


Kiedyś żydowskie prawa do Izraela były oczywiste. Także ci, którzy nie mieli żadnego związku ani sympatii do syjonizmu, wiedzieli, skąd pochodzą Żydzi i wiedzieli o żydowskich związkach z Ziemią Świętą. Co więcej, nienawidzący Żydów często żądali, by Żydzi „wynosili się do Palestyny”. Wówczas wszyscy wiedzieli, że Palestyna była po prostu inną nazwą Syjonu.

 

Teraz, w jakiś sposób, żydowskie prawa do Izraela nie są tak oczywiste. Co ciekawe, zarówno antysemici, jak nowocześni, liberalni Żydzi zadają te same pytania (choć z różnych powodów): Czy jest uprawnione założenie i utrzymywanie państwa specjalnie dla narodu żydowskiego?


Antysemita odmawia prawomocności państwu żydowskiemu z powodu nienawiści do istnienia narodu żydowskiego. Żydowska suwerenność jest wstrętna, ponieważ istnienie Żydów jest wstrętne.  

 

Z drugiej strony, liberalny Żyd bierze pod uwagę kwestię pluralizmu, równości i wrodzoną niechęć do wszystkiego, co choćby z daleka mogłoby przypominać rasizm. W czasach, kiedy ruchy polityczne wzywają do zlikwidowania granic, a patriotyzm zrównują z ekstremizmem, wydaje się trudne bronienie koncepcji państwa dla jednego narodu.

 

Dochodzi do tego złożoność arabskiej populacji w Izraelu i poza nim, w której wielu sprzeciwia się całkowicie istnieniu państwa żydowskiego, podczas gdy inni mówią, że mają zastrzeżenia do konkretnych praw i posunięć państwa żydowskiego.

 

Wielu z nas nie potrafi wyjaśnić żydowskich praw do żydowskiej ziemi nowoczesnemu, post-religijnemu, niedoinformowanemu (ale bardzo głośno wypowiadającemu swoje poglądy) człowiekowi. Mój przyjaciel Ryan Bellerose dokonał bardzo wiele, by nauczyć nas skutecznej terminologii, wyjaśniając pojęcie rdzenności i jak różni się to od ludzi o długotrwałej obecności na jakimś terytorium. Powoływanie się na Biblię, choć jest potężnym czynnikiem motywującym dla osoby religijnej, ma skutek odwrotny od zamierzonego w dialogu z niereligijnymi lub antyreligijnymi. Status ludu rdzennego to całkiem inna historia.  

Zaskakująco (a może nie tak zaskakująco), Deklaracja Niepodległości Izraela wylicza żydowskie prawa do Izraela dokładnie w formacie proponowanym przez Ryana. Nie ma tam „Bo tak powiedział Bóg”, podczas gdy rdzenność jest umieszczona powyżej wszystkich innych argumentów. Zajmuje się także różnicą między rdzennym ludem, a mieszkańcami, którzy nie są rdzenni, oświadczając równocześnie, że w państwie żydowskim wszyscy będą mieli te same, równe prawa. To był również prekursor do niedawno uchwalonego Prawa Państwa Narodowego, którym zajmę się w osobnym artykule (Żydowskie prawa do Izraela: Część 2). 

 

Jako część pracy w Israel Forever Foundation zrobiłam coś, co niewielu z nas chce się zrobić – przeczytałam najbardziej podstawowy dokument dotyczący założenia państwa żydowskiego – Deklarację Niepodległości Państwa Izraela. Zafascynowało mnie odkrycie, że chociaż dokument został napisany zanim powstały pytania naszych czasów, zajmuje się nimi wyraźnie i zwięźle, wyjaśniając podstawy prawomocności żydowskiego państwa narodowego. 

 

Deklaracja Niepodległości Izraela

 

 „Naród żydowski powstawał w ZIEMI IZRAELA [Erec Israel]. Tutaj ukształtowała się jego duchowa, religijna i państwowa tożsamość. Tutaj po raz pierwszy stworzył on państwo. Tutaj stwo­rzył skarby kultury ogólnoludzkiej i przekazał całemu światu wieczną księgę nad księgami”.


Po hebrajsku nie ma słowa na rdzenny jednak opis, który otwiera Deklarację Niepodległości, jest definicją rdzenności: ziemia, na której naród narodził się, miejsce, gdzie naród ukształtował swoją kulturę, zbudował duchowe, kulturowe i polityczne instytucje.

 

Izrael jest ziemią, na której naród żydowski był suwerenny i miejscem, z którego naród, lud żydowski, wpływał na świat (poprzez idee wyłożone w Biblii).  

 

Rdzenność jest najsilniejszym argumentem, jaki może mieć naród w roszczeniach do konkretnej ziemi: ten konkretny kawałek ziemi i żaden inny jest ojczyzną przodków mojego narodu. Choć w hebrajskim nie ma słowa na rdzenność, autorzy Deklaracji Niepodległości Izraela jasno rozumieli znaczenie i moc tego pojęcia.

 

„A później, gdy siłą wygnano naród z jego ziemi, Żydzi zachowali z nią łączność i nigdy nie przesta­wali się modlić i mieć nadzieję na to, że do niej powrócą i że odtworzą w niej swoją polityczną wol­ność”.

 

Ten drugi akapit wzmacnia pierwszy wyjaśnieniem, że naród żydowski został siłą usunięty z ojczyzny swoich przodków i nie odszedł lub nie porzucił tej ziemi z własnej woli. Mimo stuleci wygnania naród żydowski nigdy nie porzucił nadziei na powrót i na odzyskanie suwerenności w kraju swoich przodków. To jest nadzwyczajne i niezrównane świadectwo głębokiego związku narodu z ziemią. 

 

„Kierowani tym historycznym i tradycyjnym przywiązaniem, Żydzi w każdym pokoleniu dążyli do tego, by powrócić do swojej dawnej ojczyzny. W ostatnich dekadach zaczęli powracać masowo. Pionierzy [Mapilim] - emigranci, spowodowali, że zakwitła pustynia, przywrócili do życia język hebrajski, zbudowali wsie i miasta, stworzyli kwitnącą społeczność, która kontroluje swoją ekono­mię i kulturę. Zbudowali społeczność, która kocha pokój, ale wie, jak się bronić. Która przynosi wszystkim mieszkańcom kraju błogosławieństwo postępu i pragnie niezależnego bytu narodowego dla wszystkich mieszkańców kraju”.


Ten akapit przekłada żydowską nadzieję w dziedzinę praktyczną: Kierowani tym historycznym i tradycyjnym przywiązaniemkierowani żydowską historią w tej ziemi i związkiem, który trwał na wygnaniu przez nadzieję i modlitwy, Żydzi w każdym pokoleniu dążyli do tego, by powrócić do swojej dawnej ojczyznyŻydzi nie tylko zachowali osobliwą nadzieję, ale podejmowali działania, w każdym pokoleniu, by powrócić do swojej dawnej ojczyzny. W ostatnich dekadach (przed Deklaracją Niepodległości) Żydzi powracali masowoDalej jest opis odzwierciedlający pierwszy akapit dokumentu i omawiający szczegółowo odrodzenie narodu żydowskiego w jego rdzennej ziemi – przywrócenie do życia języka, w którym powstała oryginalnie kultura, budowanie kwitnących społeczności, wzięcie w opiekę ziemię (spowodowanie, że pustynia zakwitła), kontrolowanie własnej ekonomii i kultury.

 

Tutaj, po raz pierwszy, dokument mówi o „wszystkich mieszkańcach kraju” – innymi słowy, Żydach i nie-Żydach (Arabach). To zostało napisane już po arabskich masakrach ich żydowskich sąsiadów: 

 

·         W 1920 r. Arabowie zaatakowali szereg osiedli w Galilei (wśród nich Tel Hai, gdzie zamordowali Trumpeldora i siedmiu innych) oraz w Jerozolimie. Zamordowali około 30 Żydów i zranili setki.

 

·         W 1921 r. Arabowie zaatakowali Żydów w Tel Awiwie, Petach Tikwie i Mikweh Jisrael i innych społecznościach, zamordowali dziesiątki i zranili wielu więcej. 

 

·         W sierpniu 1929 r. Arabowie zaatakowali Żydów w Jerozolimie i zniszczyli całe dzielnice. W Hebronie zmasakrowali 69 Żydów, wielu innych odniosło poważne rany i cała społeczność została wymieciona. Były także ataki na Żydów w Hajfie, Tel Awiwie, Gazie, Ramleh, Akko, Beit Szean i innych miejscowościach.

 

·         Wielka rewolta arabska była w latach 1936-1939, w której zamordowano 630 Żydów i raniono ponad dwa tysiące. Początkowo Żydzi mieli nadzieję, że jeśli nie będą reagowali przemoc wygaśnie. Wtedy Orde Wingate postanowił pomóc Żydom, ucząc ich taktyk samoobrony, co zmieniło równowagę sił (i od tego czasu stało się fundamentalnym elementem doktryny IDF). 

 

To w tym kontekście Deklaracja Niepodległości wyjaśnia, że społeczność żydowska, choć  kocha pokój, wie, jak się bronić i przynosi wszystkim mieszkańcom kraju błogosławieństwo postępu i pragnie niezależnego bytu narodowego dla wszystkich mieszkańców kraju.  

 

W roku 5657 (1897), wezwany przez duchowego ojca Państwa Żydowskiego - Teodora Herzla, ze­brał się Pierwszy Kongres Syjonistyczny i ogłosił prawo narodu żydowskiego do narodowego odro­dzenia w swojej własnej ojczyźnie.


Prawo to zostało uznane w Deklaracji Balfoura, 2 listopada 1917 roku i potwierdzone przez mandat Ligi Narodów, który dawał, w szczególności, międzynarodową sankcję dla historycznej łączności pomiędzy narodem żydowskim a Ziemią Izraela oraz prawo żydowskiego narodu do odbudowania swego Narodowego Domu”.


Tutaj dokument przechodzi od wyjaśnienia rdzennych praw do dyskusji o żydowskich prawach według prawa międzynarodowego – od Pierwszego Kongresu Syjonistycznego do Deklaracji Balfoura, jej zatwierdzenia przez Ligę Narodów, która uznała historyczną łączność pomiędzy narodem żydowskim a Ziemią Izraela oraz prawo żydowskiego narodu do odbudowania swego Narodowego Domu.


„Katastrofa, która niedawno spadła na naród żydowski - mord milionów Żydów w Europie - była ko­lejnym wyrazistym potwierdzeniem konieczności rychłego rozwiązania problemu bezdomności na­rodu poprzez odbudowanie w Erec Israel państwa żydowskiego. Państwa, które otworzyłoby swoje bramy szeroko dla każdego Żyda, a narodowi przydałoby status uznanego członka społeczności na­rodów”.

Holocaust jako przykład, nie zaś przyczyna – w tym akapicie Deklaracja wspomina Holocaust, wyjaśniając, że jest to wyraźna demonstracja potrzeby rozwiązania problemu bezdomności na­rodu poprzez odbudowanie w Erec Israel państwa żydowskiegoWażne jest zauważenie, że Holocaust nie jest przedstawiony jako przyczyna ani uzasadnienie ustanowienia Izraela, ale jako przykład tego, co może zdarzyć się, kiedy naród żydowski nie ma Izraela i nie jest uważany przez społeczność narodów za równy i z pełnymi prawami.

 

„Żydzi ocaleni z Holocaustu w Europie, Żydzi z innych części świata napływali do Ziemi Izraela, niezrażeni trudnościami, ograniczeniami i niebezpieczeństwami. Nigdy nie zaprzestali głosić i po­twierdzać prawa do życia w godności, wolności i uczciwego trudu w swojej narodowej ojczyźnie”.

Tutaj także jako przykład – także po Holocauście, ocaleni i inni Żydzi nadal dokonywali aliji, niezrażeni trudnościami i nigdy nie zaprzestali głosić i po­twierdzać prawa do życia w godności, wolności i uczciwego trudu w swojej ojczyźnie. Państwo Izrael zostało ustanowione nie z powodu ocalałych z Holocaustu, ale oni, których godność została z nich zdarta, dołączyli do tych, którzy już dążyli do ustanowienia życia żydowskiego w wolności, a po nich przyszli kolejni Żydzi i wszyscy zbierali się razem w swojej narodowej ojczyźnie. 

 
„Podczas II wojny światowej, żydowska społeczność tego kraju wniosła swój udział do walki toczo­nej przez kochające pokój i wolność narody z siłami nazistowskimi. Krew jej żołnierzy i wojenny wysiłek dało jej miejsce pomiędzy tymi, którzy utworzyli Narody Zjednoczone”.

Ten akapit jest ciekawym zamanifestowaniem praw społeczności żydowskiej Izraela, nie dlatego, że są one woluntarystycznie przyznawane (jak można oczekiwać), ale zasłużonego z powodu zachowywania się jak inne  kochające pokój i wolność narody i przez krew jej żołnierzy.


„29 listopada 1947 roku Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję wzywa­jącą do ustanowienia państwa żydowskiego w Ziemi Izraela. Zgromadzenie Ogólne domagało się od mieszkańców Ziemi Izraela, by podjęli kroki niezbędne dla implementacji tej rezolucji. To uzna­nie prawa narodu żydowskiego do ustanowienia swojego państwa jest nieodwołalne”.

Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych uchwaliło rezolucję wzywającą do ustanowienia państwa żydowskiego w Erec Israel, ale nie było to coś, co narody po prostu zrobiły dla narodu żydowskiego; Zgromadzenie Ogólne domagało się od mieszkańców Ziemi Izraela, by podjęli kroki niezbędne dla implementacji tej rezolucji – co oni zrobili. Czy było stwierdzeniem prawnego faktu, że uzna­nie przez Narody Zjednoczone prawa narodu żydowskiego do ustanowienia swojego państwa jest nieodwołalneprzeczuciem przyszłych pytań dotyczących prawomocności państwa żydowskiego?  


„To prawo jest naturalnym prawem narodu żydowskiego do bycia panami własnego losu, jak inne narody, w swoim suwerennym państwie”.

Prawo do bycia panem własnego losu jest prawem naturalnym. Naród żydowski, podobnie jak wszystkie inne narody, ma prawo do własnego, suwerennego państwa.


„DLATEGO TEŻ, MY, CZŁONKOWIE RADY NARODOWEJ, PRZEDSTAWICIELE SPO­ŁECZNOŚCI ŻYDOWSKIEJ W ZIEMI IZRAELA I RUCHU SYJONISTYCZNEGO, ZEBRALI­ŚMY SIĘ TU DZIŚ W DZIEŃ WYGAŚNIĘCIA MANDATU BRYTYJSKIEGO NAD ZIEMIĄ IZRAELA. NA MOCY NATURALNEGO I HISTORYCZNEGO PRAWA ORAZ NA MOCY RE­ZOLUCJI ZGROMADZENIA OGÓLNEGO NARODÓW ZJEDNOCZONYCH, NINIEJSZYM OGŁASZAMY POWSTANIE PAŃSTWA ŻYDOWSKIEGO W ZIEMI IZRAELA, KTÓRE ZNANE BĘDZIE JAKO PAŃSTWO IZRAEL”.

Zgodnie z wszystkimi podanymi powyżej przyczynami, na mocy naturalnego i historycznego prawa oraz  na mocy rezolucji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, wraz z wygaśnięciem Brytyjskiego Mandatu nad Ziemią Izraela przedstawiciele społeczności żydowskiej Izraela (nie światowa społeczność Żydów) i Ruch Syjonistyczny (narodowy ruch na rzecz żydowskiego samostanowienia) ogłaszają powstanie państwa żydowskiego w Ziemi Izraela, które znane będzie jako państwo Izrael. To było ważne postanowienie, że żydowska historyczna nazwa tej ziemi będzie nazwą nowego państwa.


„OGŁASZAMY, że z chwilą wygaśnięcia mandatu w dniu dzisiejszym, wieczorem 6 ijar 5708 (15 maja 1948), do ustanowienia wybranych w zgodzie z konstytucją przyjętą do dnia 1 października 1948 władz państwa, Rada Narodowa pełnić będzie funkcję Tymczasowej Rady Państwa, a jej or­gan wykonawczy, Rząd Narodowy, będzie Tymczasowym Rządem Państwa Żydowskiego, zwane­go Izraelem.


PAŃSTWO IZRAELA otwarte będzie dla żydowskiej imigracji z Diaspory i będzie wspierać roz­wój kraju dla pożytku wszystkich jego mieszkańców. Zbudowane będzie na podstawach wolności, sprawiedliwości i pokoju - tak jak je widzieli prorocy Izraela. Państwo żydowskie zapewni wszyst­kim swoim mieszkańcom równość społeczną i polityczne prawa niezależnie od wyznania, rasy i płci. Gwarantować będzie wolność wyznania, sumienia, słowa, edukacji i kultury. Chronić będzie miejsca święte wszystkich religii i będzie postępować zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych”.

Tutaj dokument oznajmia, że państwo Izrael będzie otwarte dla imigracji wszystkich Żydów, podstawa tego, co obecnie nazywa się ”Prawem Powrotu”.


Choć dokument wyraźnie omawia prawa żydowskie, ważne jest, że widzimy tutaj, ponownie, wspomnienie o ”wszystkich mieszkańcach”. Dodanie tych dwóch małych słów wyjaśnia kluczową koncepcję – naród żydowski jest uznany za rdzenny i ma prawa rdzennego narodu powracającego do ojczyzny swoich przodków. Inni mieszkańcy, choć nie rdzenni, zostają uznani jako posiadający prawa do mieszkania w tej ziemi zgodnie z wizją proroków Izraela, którzy opisali, jak powinno wyglądać państwo żydowskie oraz zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych i państwo Izraela zapewni korzyści nie tylko Żydom, ale tak samo Żydom, jak Arabom: roz­wój kraju, wolność, sprawiedliwość i pokój wszyst­kim swoim mieszkańcom równość społeczną i polityczne prawa niezależnie od wyznania, rasy i płci. Gwarantować będzie wolność wyznania, sumienia, słowa, edukacji i kultury. Chronić będzie miejsca święte wszystkich religii.


Te prawa zostały później wpisane w izraelskie prawo, ale ważne jest zauważenie, że była to realizacja tej deklaracji, opartej na starożytnych wizjach tego, jakie powinno być państwo żydowskie.


„PAŃSTWO IZRAELA jest gotowe do współpracy z przedstawicielami Narodów Zjednoczonych we wprowadzaniu w życie rezolucji z dnia 29 listopada 1947 roku oraz podejmie kroki mające na celu ekonomiczne zjednoczenie Ziemi Izraela.


Zwracamy się do Narodów Zjednoczonych z wezwaniem o pomoc dla narodu żydowskiego w od­budowie swego Państwa i o przyjęcie Państwa Izrael w poczet wspólnoty narodów”.

Ta deklaracja wyraża gotowość nowego państwa do współpracy z międzynarodowymi organami i zawiera prośbę o pomoc Narodów Zjednoczonych dla narodu żydowskiego oraz prośbę o przyjęcie Państwa Izrael w poczet wspólnoty narodów.


„WZYWAMY - w samym centrum wymierzonej w nas napaści - arabskich mieszkańców Państwa Izrael do zachowania pokoju i współpracy w tworzeniu państwa na podstawie pełnego i równego obywatelstwa i należnej reprezentacji w jego tymczasowych i trwałych instytucjach”.

Tutaj, po raz pierwszy, jest bezpośrednie zwrócenie się do arabskich mieszkańców Izraela, w kontekście wcześniejszych pogromów i wiatrów wojny, widzianych przez autorów deklaracji – z prośbą o zachowanie pokoju i współpracę w tworzeniu państwa na podstawie pełnego i równego obywatelstwa i należnej reprezentacji w jego tymczasowych i trwałych instytucjach.

„WYCIĄGAMY przyjazną dłoń do wszystkich sąsiadujących z nami państw i ich narodów oferując pokój i zgodne sąsiedztwo. Zwracamy się z wezwaniem do ustanowienia więzów współpracy z nie­zależnym narodem żydowskim zamieszkałym na swojej ziemi. Państwo Izrael gotowe jest wziąć udział we wspólnym wysiłku rozwoju całego Bliskiego Wschodu”.

Deklaracja nie zatrzymuje się przy arabskich mieszkańcach Izraela, ale wyciąga rękę w pokoju do wszystkich sąsiednich krajów arabskich i oferuje współpracę – że pomogą w osiedlaniu Żydów w suwerennym państwie żydowskim (prośba, która obejmuje Żydów żyjących w owym czasie w krajach arabskich) i obiecuje, że państwo Izrael weźmie udział we wspólnym wysiłku rozwoju całego Bliskiego Wschodu.


„WZYWAMY cały naród żydowski w Diasporze, by zjednoczył się poprzez imigrację i odbudowę z Państwem Izrael i stał u jego boku w dziele odbudowy i realizacji odwiecznego marzenia całych pokoleń - odrodzenia Państwa Izraela”.

Ostatnia prośba jest prośbą do Żydów na całym świecie, by pomogli w zadaniach imigracji i odbudowy i stali u boku Żydów w Izraelu w wielkim dziele realizacji odwiecznego marzenia całych pokoleń - odrodzenia Państwa Izraela.


Z CAŁĄ UFNOŚCIĄ W OPOCE IZRAELA [pierwszy i jedyny raz, kiedy Bóg jest wspomniany w tym dokumencie], PODPISUJEMY SIĘ WŁASNORĘCZNIE POD TĄ DEKLARACJĄ PRZYJĘTĄ NA SESJI TYMCZASOWEJ RADY PAŃSTWA, NA ZIEMI OJ­CZYSTEJ, W MIEŚCIE TEL-AWIWIE, W TEN SZABAT, PIĄTEGO DNIA MIESIĄCA IJAR 5708 ROKU (14 MAJA 1948 ROKU).

David Ben-Gurion

Daniel Auster Mordekhai Bentov Yitzchak Ben Zvi Eliyahu Berligne Fritz Bernstein Rabbi Wolf Gold Meir Grabovsky Yitzchak Gruenbaum Dr. Abraham Granovsky Eliyahu Dobkin Meir Wilner-Kovner Zerach Wahrhaftig Herzl Vardi Rachel Cohen Rabbi Kalman Kahana Saadia Kobashi Rabbi Yitzchak Meir Levin Meir David Loewenstein Zvi Luria Golda Myerson Nachum Nir Zvi Segal Rabbi Yehuda Leib Hacohen Fishman David Zvi Pinkas Aharon Zisling Moshe Kolodny Eliezer Kaplan Abraham Katznelson Felix Rosenblueth David Remez Berl Repetur Mordekhai Shattner Ben Zion Sternberg Bekhor Shitreet Moshe Shapira Moshe Shertok

  

Jewish Rights to Israel (part 1): Declaration of Independence

Elder of Ziyon, 6 września 2018

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Forest Rain
Izraelska blogerka


Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj




Komentarze
1. Prawa Lucyan 2018-09-17


Syjonizm

Znalezionych 65 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Gideon Levy jest pijany siłą   Maroun   2018-09-17
Żydowskie prawa do Izraela (część 1): Deklaracja Niepodległości   Rain   2018-09-12
Antysyjonizm nie jest antysemityzmem, ale jest może gorszy   Maroun   2018-09-11
Kto jest okupantem?     2018-08-23
Czy Izrael pozostanie państwem żydowskim i syjonistycznym?   Rosenthal   2018-08-17
Żydowskie państwo w nieżydowskich oczach     2018-08-03
Znieść Rabbinat!   Rosenthal   2018-07-02
Żołnierz IDF o swoich przeżyciach podczas obrony granicy   Barad   2018-06-20
Taniec na linie     2018-05-13
List otwarty do niemieckiej kanclerz   Bat Adam   2018-05-12
O latawcach i Natalie Portman   Collins   2018-04-29
Tchórzliwy profesor Henry Maitles i aktywiści, którzy uciekli   Collier   2018-04-13
Muzułmańscy dysydenci przeciw nienawiści   Koraszewski   2018-04-05
Prawdziwe powody, dla których ułuda dwóch państw nie umiera... i prosty powód, dla którego powinna   Bellerose   2018-03-11
Arab z urodzenia, syjonista z wyboru   Maroun   2018-02-14
Jak Golda Meir definiowała “Palestyńczyków”?   Meir   2018-01-21
Dlaczego milczycie?   Stern   2017-12-25
Otwarty list do Mandla Mandeli   Neguise   2017-12-13
Czy Izrael musi płacić za pokój?   Rosenthal   2017-12-01
Naród Narracji   Rosenthal   2017-08-18
Niepodważalne argumenty o ludach rdzennych   Fred Maroun   2017-08-16
Nasi druzyjscy sąsiedzi   Shapiro   2017-07-27
Przerywając ciszę, by ujawnić zbrodnię   Koraszewski   2017-06-12
Do pokoju przez prawdę: książka, która odważa się powiedzieć prawdę o Izraelu   Greenfield   2017-06-09
Przestańcie próbować ratować Izrael   Collins   2017-06-05
Czasami obraz wart jest więcej niż tysiąc słów   Fitzgerald   2017-05-26
Z takimi “syjonistami”, kto potrzebuje wrogów?   Yemini   2017-05-15
50 lat demonizacji i wypaczania prawdy     2017-05-12
Czy spotkał się pan z Chelsea Manning, Herrr Minister?   Yemini   2017-05-10
 Kogo obchodzi Izrael?   Koraszewski   2017-05-09
Dlaczego budują osiedla?   Tsalic   2017-03-21
To nie Izrael powoduje antysemityzm   Dershowitz   2017-03-02
Czy Żydzi są rdzennym ludem w ziemi Izraela? Oczywiście   Bellerose   2017-02-19
Patrząc z linii frontu   Stuart   2017-02-18
Tego dnia narodziła się izraelska demokracja   White   2017-02-17
Dlaczego organizacje pokojowe polegają na “alternatywnych faktach”?   Miller   2017-02-12
Dlaczego nas nienawidzą   Rosenthal   2017-01-27
Dyplomacja strachu, ambasada USA i jak Trump powinien odpowiedzieć na groźby palestyńskie     2017-01-14
Cywilizowani barbarzyńcy i niespodziewani przyjaciele     2017-01-06
316 mil do Aleppo. Lekcja dla Izraela   Collier   2016-12-30
Prawda jest opinią mniejszości   Rosenthal   2016-12-18
Czy Żydzi powinni przepraszać?   Żabotyński   2016-12-10
Norman Finkelstein, Westminster University i antysemityzm   Collier   2016-08-17
Wyzwolenie naszej Jerozolimy   Greenfield   2015-05-28
Wspieranie chrześcijan na Bliskim Wschodzie jest syjonizmem   Naddaf   2015-05-19
Hipokryzja solidarności –  od Gazy do Ferguson   Hafeez   2014-12-31
Syjonizm – walka moralna   Bellerose   2014-12-25
A co z żydowską NAKBĄ?   Jemini   2014-12-10
 Najbezpieczniejsze miejsce dla Arabów   Berko   2014-09-12
SMUTNO MI    Weiler   2014-08-14
W obronie wolności   Valdary   2014-02-27
Oszczerstwo Eli Sidi w sprawie edukacyjnych wyjazdów izraelskiej młodzieży szkolnej     2014-02-16
Izraelski szpital polowy dla syryjskich ofiar wojny     2014-02-03
Mesjasz i jego cudowna mikstura   Honig   2014-01-26
Żołnierz i Refusenik   Valdary   2014-01-25
List   Koraszewski   2014-01-08
Izrael daje wszystkim pełne prawa   Amar   2014-01-02
Cykl przemocy?   Treppenwitz   2013-12-31
Kto jest tubylczym ludem Izraela?   Bellerose   2013-12-27
Izrael, Palestyna i demokracja   Kontorovich   2013-12-20
Kwakrzy porzucili działaniana rzecz pokoju   Lawson   2013-12-17
Hiszpański dwugłos José María Aznar, Pilar Rahola     2013-11-20
Indianin, którego obraża porównanie z Palestyńczykami   Bellerose   2013-11-20
Wyzwalająca przemiana nienawidzącego Żydów człowieka w syjonistę   Corbella   2013-11-20
Dżihad Izraela jest moim dżihadem   Ahmed   2013-11-20
Polecane
artykuły

Odrastające głowy hydry nazizmu



Homeopatia, wibracje i oszustwo


Żołnierz IDF



Prawo powrotu



Mózg i kodowanie predyktywne



Nocna rozmowa



WSzyscy wiedza



Nieustający marsz



Oświecenie Pinker



Alternatywna medycyna zabija



Kobiety ofiarami



Prometeusz



modyfikowana pszenica



Arabowie



Roboty będą uprawiać ziemię



Sumienie, czyli moralność bez smyczy



Skomplikowana ewolucja



Argument neuroróżnorodności



Nowe badanie pamięci długotrwałej



Ściganie bluźnierstwa



Ryby jaskiniowe



Autyzm



Od niepamiętnych czasów



Tunezyjczycy przeciw złemu prawu



Drugie prawo termodynamiki



Pochwała ignorancj



Mistyfikacja Sokala



Intronizacja Chrystusa



Obama chrzescijanie



Szelest liści



Czego wam nie pokazują?



Rozdzielenie religii i państwa



Trwa ewolucyjne upokorzenie archeopteryksa



Trucizna, kamuflaż i tęcza ewolucji


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk