Prawda

Sobota, 21 wrzesnia 2019 - 13:05

« Poprzedni Następny »


Taniec na linie


Forest Rain 2018-05-13


Słyszałam, że ludzie z zaburzeniem dwubiegunowym często przestają zażywać lekarstwa, ponieważ – choć niziny depresji są trudne i czasami niebezpieczne – wyżyny euforii, jakich doświadczają, są tak wspaniałe, że nie chcą z nich rezygnować na rzecz normalności. Wyżyny otwierają drzwi do geniuszu, kreatywności i wzniosłości.

 

I nie jest możliwe osiągnięcie wyżyny bez doświadczenia niziny.


Izraelskie doświadczenie trochę to przypomina. Waham się przed porównaniem mojego ukochanego kraju do zaburzenia, ale podobnie jak człowiek z zaburzeniem dwubiegunowym, nasza „normalność” nie jest normalna.

 

Codzienne życie w Izraelu jest mniej więcej tak normalne jak beztroskie robienie kanapek dla dzieci balansując na linie bez siatki asekuracyjnej, nad morzem pełnym krwiożerczych rekinów. Istotnie robimy wspaniałe kanapki – jak również auta jeżdżące bez kierowców, rozwiązania światowego problemu braku wody i terapie na raka – z uśmiechem i pełni radości życia – na linie nad czekającymi w wodzie rekinami.

 

Pewne dni są bardziej intensywne niż inne. Prawdopodobnie (chyba, że jest wojna) najintensywniejszym dniem w roku jest Jom Hazikaron, Dzień Pamięci IDF, który w nocy przechodzi w Dzień Niepodległości Izraela.

 

W Jom Hazikaron razem z rodziną uczestniczyłam w ceremonii w Hebrajskiej Szkole Reali w Hajfie. Byli tam obecni uczniowie szkoły, jak również wielu absolwentów. Jest coś specjalnego w pokoleniach absolwentów zbierających się w ten ważny dzień.

 

Szkołę Reali założono w 1913 r. Państwo Izrael jeszcze nie zostało formalnie odtworzone, ale to nie powstrzymało żydowskiej społeczności w Palestynie (Erec Jisrael) przed budowaniem instytucji edukacyjnych dla następnych pokoleń, nowych Żydów, którzy będą wolni w swojej ojczyźnie i będą uczyli się po hebrajsku, w języku swoich przodków.

 

Ceremonia w Reali jest chyba najbardziej imponującą i wzruszającą ceremonią Jom Hazikaron w kraju. Izraelczycy są sławni z marnych umiejętności organizowania ceremonii. Pompa jest tu obcym pojęciem, jest sprzeczna z izraelską naturą.

 

Ceremonia w Reali jest prosta, niemniej jest głęboka. Uczniowie klas 9-11 maszerują z flagami szkoły i akademii wojskowej (także kierowanej przez Reali). Tworzy to wizualne wrażenie, że widzi się równocześnie teraźniejszość i przyszłość – uczniowie w cywilnych ubraniach wkrótce skończą szkołę i rozpoczną służbę w IDF (i będą wyglądali jak uczniowie akademii wojskowej, maszerujący obok nich). Maszerowała także grupa nauczycieli i wybitnych absolwentów.

 

Śpiewano piosenki. Nigdy nie są to piosenki o wojnie, zawsze o żałobie, smutku i utraconej niewinności oraz o nadziei na przyszłość. Piosenki Jom Hazikaron nigdy nie są o wrogu. Odmawia się modlitwy Jizkor i Kadysz.

 

Większość ceremonii składa się z nazwisk wszystkich uczniów Reali zabitych w wojnach Izraela lub przez akty terroru. W tym roku odczytano 302 nazwiska.

 

Pomyślcie o tym. Przez 105 lat zabito 302 osób z tej jednej szkoły.

 

 

 

Podczas ceremonii siedziałam za nieznaną mi rodziną. Dziadkowie, matka (córka dziadków) i jej córka.

 

Dyrektor szkoły powiedział, że w tym roku koledzy klasowi Dudiego Zohara maszerują, by uczcić jego pamięć. Babcia oparła się na ramieniu córki. Mała dziewczynka odwróciła się i zobaczyłam jej zalaną łzami twarz. Rodzina Dudiego. Jego nazwisko było 302. Na liście. Kiedy przyszedł czas na modlitwy za zmarłego, 14-letni syn Dudiego wyrecytował kadysz. Nie wiem, czy wśród publiczności było choć jedno suche oko, moje z pewnością nie były suche.     

 

Po zakończeniu ceremonii w szkole poszliśmy na ceremonię na cmentarzu w Hajfie. IDF przygotowuje cmentarze w całym kraju dla tysięcy rodzin, które z pewnością przyjdą. Na każdym grobie są kwiaty, flaga i stoi przy nim żołnierz (tej samej lub wyższej rangi niż zabity), to gwardia honorowa. Przy każdym grobie są krzesła, żeby rodziny miały gdzie usiąść, jeśli chcą i dla każdego przynosi się butelki wody. Oczywiście, politycy i dygnitarze uczestniczą w obchodach w swoich społecznościach.

 

 

Jak zawsze, ceremonia skończyła się odśpiewaniem Hatikwy, Kiedy stałam i śpiewałam, obserwowałam kobietę mniej więcej w moim wieku, która stała, śpiewając przy grobie. Ceremonia odbywała się za jej plecami, ale ona przyszła z osobistych przyczyn, nie po to, by być częścią społeczności. Na czyj grób patrzyła? Męża? Brata? Przyjaciela?

 

Obserwując ją, dławiły mnie słowa naszego hymnu narodowego: “Być narodem wolnym w swojej krainie, w kraju Syjonu i Jerozolimy”. Cena naszej wolności leżała w grobie u jej stóp – a jednak śpiewała. Razem z wszystkimi innymi wokół mnie.

 

Tego wieczoru oglądaliśmy oficjalną ceremonię Jom Haatzmaut w telewizji. To było jak oglądanie mini-ceremonii otwarcia Olimpiady – wielki obraz żydowskiej historii od początków naszego narodu, tęsknoty za Syjonem na wygnaniu i ponownych narodzin narodu.

 

Wieczorem poszliśmy na uliczną zabawę z okazji Dnia Niepodległości. Każde miasto urządza olbrzymie zabawy uliczne z najlepszymi artystami, z muzyką, tańcem i fajerwerkami.  Była taka zabawa tuż koło naszego domu, ale postanowiliśmy pójść na jedno z przedmieść Hajfy z powodu, artystów, którzy mieli tam występować.

 

Omer Adam jest dzisiaj chyba najpopularniejszym piosenkarzem w Izraelu. Kiedy otwiera się telefoniczna sprzedaż biletów na jego koncert, linie nie wytrzymują. W ciągu kilku minut wszystkie bilety są sprzedane. W Jom Haatzmaut poszliśmy ulicą do sceny i on tam był.

 

 

Jest tam! Jest tam!!! Ulica była wypakowana, ludzie wychylali się z okien i stali na gankach pobliskich budynków. Wszyscy powyciągali aparaty fotograficzne. Wszyscy uśmiechali się i śpiewali. Jakie wspaniałe zakończenie dnia.

 

A jaki jest inny sposób? Opłakujemy śmierć i celebrujemy życie, celebrujemy życie z wdzięcznością i uznaniem dla tych, którzy dali nam możliwość życia.

 

W Izraelu równanie jest bardzo jasne.

 

Nie prosiliśmy o życie na linie z rekinami, które pływają pod nami. Za każdym razem, kiedy ktoś z nas pada, wszyscy padamy. Ból jest miażdżący… naprawdę nie ma słów na opisanie go. A równocześnie, jeśli już musimy ciągle chodzić na linie, to dlaczego na niej nie tańczyć? Co może być wspanialszego?

 

 

Dancing across the tightrope

26 kwietnia 2018

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Forest Rain
Izraelska bogerka. 


Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj






Syjonizm

Znalezionych 118 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Obejmuję moją izraelsko-arabską tożsamość   Adi   2019-09-19
Czy arabska izraelskość jest atrakcyjna   Amos   2019-09-10
Rozważania o plemiennej i narodowej lojalności   Rosenthal   2019-09-01
Zawsze byliśmy tutaj: historyczne prawo narodu żydowskiego do Ziemi Izraela   Rosenthal   2019-08-24
“Nie macie prawa istnieć. Czy możemy wjechać?”   Rosenthal   2019-08-20
Jak i dlaczego przegrywamy wojnę kognitywną   Rosenthal   2019-08-13
Zakończyć milczącą zgodę na upokorzenia   Rosenthal   2019-08-08
Nikt nie zawłaszczył Izraela. Po prostu nie jest tym, co jego pionierzy myśleli, że stworzyli.   Horovitz   2019-08-06
Oduczanie się lekcji Diaspory   Rosenthal   2019-08-05
Walka z BDS, Część II   Rosenthal   2019-07-28
Jeśli chcesz pomóc Izraelowi, porzuć słowo ”konflikt”   Rose   2019-07-25
Wymazywanie historii Jerozolimy; wymazywanie TWEETów   Collins   2019-07-17
To nie jest Ferguson   Rosenthal   2019-07-09
Zasadniczy “przywilej”   Rosenthal   2019-07-05
Uderzenie młotem nie ”judaizuje” Jerozolimy, ani nie zabija procesu pokojowego   Tobin   2019-07-03
Jak odzyskać roztrwoniony dar 1967 roku   Rosenthal   2019-06-13
Jak przywódcy izraelskich Arabów wypaczają znaczenie demokracji   Krygier   2019-06-12
Kwestionowanie mitu o ”białym, kolonialnym” Izraelu   Julius   2019-06-05
Nadchodzący kryzys konstytucyjny Izraela   Rosenthal   2019-06-03
”Dzień Nakby” tylko infantylizuje arabską agresję   Kryger   2019-05-30
Powody, dla których trwają wojny z Gazą     2019-05-23
Musicie się z tym pogodzić: Jerozolima jest stolicą Izraela   Benson   2019-05-17
Dzień Nakby: Dlaczego Arabowie uciekli w 1948 roku, a Żydzi zostali?     2019-05-16
Dobry książę i umowa z Iranem   Rosenthal   2019-05-13
Żydowska i palestyńska tożsamość narodowa (odpowiedź dla @HenMazzig)     2019-05-10
Jak poskromić naszych kuzynów z Gazy   Rosenthal   2019-05-07
Netanjahu chce zamknąć sprawę rozwiązania w postaci dwóch państw. Dobrze!   Rosenthal   2019-04-25
“Wszyscy wiedzą” … ale wszyscy się mylą   Rosenthal   2019-04-21
Pesach i wolność Żydów     2019-04-19
Beresheet: księżyc, duma i śmiech   Stern   2019-04-12
Netanjahu zmierza do rekordowej, piątej kadencji, ale może zaprosić Gantza do przyłączenia się      Gross   2019-04-11
Atak na prawo o państwie narodowym   Rosenthal   2019-04-08
Czy Izrael może spełnić oczekiwania prawicy lub lewicy?   Amos   2019-04-05
Fenomen żydowskiego antysyjonizmu   Koraszewski   2019-03-22
Strach i odraza na punktach kontrolnych IDF   Altabef   2019-03-19
Izraelski Arab z prawicy chce być bezpieczny   Oz   2019-03-12
Nie, syjonizm nie jest kolonializmem osadniczym     2019-03-10
Absurdalność wymiany terytoriów   Rosenthal   2019-03-02
Żydowska krew   Bergman   2019-02-25
Wrogowie Izraela wreszcie przyznają, że kamienie zabijają   Tobin   2019-02-06
Nie uczestniczyłem w Dniu Pamięci o Holocauście   Tsalic   2019-02-04
Dlaczego odmówiłam udziału w Marszu Kobiet   Levin   2019-02-02
O konflikcie arabsko-izraelskim i lewicowych grupach żydowskich   Thaabet   2019-01-18
Do naszych arabskich obywateli   Rosenthal   2019-01-17
Moje serce jest w Izraelu   Maroun   2019-01-10
Dlaczego syjonizm nie jest ani jak panafrykanizm, ani jak biały nacjonalizm   Valdary   2019-01-07
Kolejna bitwa w wojnie o kulturę w Izraelu   Rosenthal   2018-12-10
Okrzyk ”Prawo powrotu” wyciszony przez pełną historię   Julius   2018-11-30
Partia Meretz próbuje zawłaszczyć pamięć Icchaka Rabina   Maroun   2018-11-16
Trauma i terror: widok z Południa   Plosker   2018-11-15
Zamach na Hotel King David   Amos   2018-11-09
Wypełnianie warunków umowy społecznej   Rosenthal   2018-10-29
Pokój z Jordania – nie wpadajcie w panikę   Kedar   2018-10-28
Gideon Levy jest pijany siłą   Maroun   2018-09-17
Żydowskie prawa do Izraela (część 1): Deklaracja Niepodległości   Rain   2018-09-12
Antysyjonizm nie jest antysemityzmem, ale jest może gorszy   Maroun   2018-09-11
Kto jest okupantem?     2018-08-23
Czy Izrael pozostanie państwem żydowskim i syjonistycznym?   Rosenthal   2018-08-17
Żydowskie państwo w nieżydowskich oczach     2018-08-03
Znieść Rabbinat!   Rosenthal   2018-07-02
Żołnierz IDF o swoich przeżyciach podczas obrony granicy   Barad   2018-06-20
Taniec na linie     2018-05-13
List otwarty do niemieckiej kanclerz   Bat Adam   2018-05-12
O latawcach i Natalie Portman   Collins   2018-04-29
Tchórzliwy profesor Henry Maitles i aktywiści, którzy uciekli   Collier   2018-04-13
Muzułmańscy dysydenci przeciw nienawiści   Koraszewski   2018-04-05
Prawdziwe powody, dla których ułuda dwóch państw nie umiera... i prosty powód, dla którego powinna   Bellerose   2018-03-11
Arab z urodzenia, syjonista z wyboru   Maroun   2018-02-14
Jak Golda Meir definiowała “Palestyńczyków”?   Meir   2018-01-21
Dlaczego milczycie?   Stern   2017-12-25
Otwarty list do Mandla Mandeli   Neguise   2017-12-13
Czy Izrael musi płacić za pokój?   Rosenthal   2017-12-01
Naród Narracji   Rosenthal   2017-08-18
Niepodważalne argumenty o ludach rdzennych   Fred Maroun   2017-08-16
Nasi druzyjscy sąsiedzi   Shapiro   2017-07-27
Przerywając ciszę, by ujawnić zbrodnię   Koraszewski   2017-06-12
Do pokoju przez prawdę: książka, która odważa się powiedzieć prawdę o Izraelu   Greenfield   2017-06-09
Przestańcie próbować ratować Izrael   Collins   2017-06-05
Czasami obraz wart jest więcej niż tysiąc słów   Fitzgerald   2017-05-26
Z takimi “syjonistami”, kto potrzebuje wrogów?   Yemini   2017-05-15
50 lat demonizacji i wypaczania prawdy     2017-05-12
Czy spotkał się pan z Chelsea Manning, Herrr Minister?   Yemini   2017-05-10
 Kogo obchodzi Izrael?   Koraszewski   2017-05-09
Dlaczego budują osiedla?   Tsalic   2017-03-21
To nie Izrael powoduje antysemityzm   Dershowitz   2017-03-02
Czy Żydzi są rdzennym ludem w ziemi Izraela? Oczywiście   Bellerose   2017-02-19
Patrząc z linii frontu   Stuart   2017-02-18
Tego dnia narodziła się izraelska demokracja   White   2017-02-17
Dlaczego organizacje pokojowe polegają na “alternatywnych faktach”?   Miller   2017-02-12
Dlaczego nas nienawidzą   Rosenthal   2017-01-27
Dyplomacja strachu, ambasada USA i jak Trump powinien odpowiedzieć na groźby palestyńskie     2017-01-14
Cywilizowani barbarzyńcy i niespodziewani przyjaciele     2017-01-06
316 mil do Aleppo. Lekcja dla Izraela   Collier   2016-12-30
Prawda jest opinią mniejszości   Rosenthal   2016-12-18
Czy Żydzi powinni przepraszać?   Żabotyński   2016-12-10
Norman Finkelstein, Westminster University i antysemityzm   Collier   2016-08-17
Wyzwolenie naszej Jerozolimy   Greenfield   2015-05-28
Wspieranie chrześcijan na Bliskim Wschodzie jest syjonizmem   Naddaf   2015-05-19
Hipokryzja solidarności –  od Gazy do Ferguson   Hafeez   2014-12-31
Syjonizm – walka moralna   Bellerose   2014-12-25

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa


Wstęga Möbiusa


Przemysł produkcji kłamstw


Jesteś tym, co czytasz,



Radykalne poglądy polityczne


Einstein



Socjologia



Allah stworzyl



Uprzednie doświadczenie



Żydowski exodus



PRL Chrystusem narodów



Odrastające głowy hydry nazizmu



Homeopatia, wibracje i oszustwo


Żołnierz IDF



Prawo powrotu



Mózg i kodowanie predyktywne



Nocna rozmowa



WSzyscy wiedza



Nieustający marsz



Oświecenie Pinker



Alternatywna medycyna zabija



Kobiety ofiarami



Prometeusz



modyfikowana pszenica



Arabowie



Roboty będą uprawiać ziemię



Sumienie, czyli moralność bez smyczy



Skomplikowana ewolucja



Argument neuroróżnorodności



Nowe badanie pamięci długotrwałej


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk