Prawda

Czwartek, 9 kwietnia 2020 - 08:41

« Poprzedni Następny »


Szaleństwo tłumów - nowa rewolucja kulturalna


Andrzej Koraszewski 2020-01-08


Nasze opinie nie zmieniają świata, mogą wzmacniać opinie niektórych znajomych lub niektórych czytelników, rzadziej mogą kogoś sprowokować do zmiany zdania. Niezwykle często są po prostu panującymi opiniami, a wówczas mogą wzmacniać siłę takiej lub innej ideologii. Kiedy są częścią zbiorowych poglądów grupy, warto się zastanowić, czy nie poświęciliśmy rozumu na ołtarzu lojalności wobec wspólnoty. Zdarza się to częściej niż podejrzewamy. Niby wszyscy wiemy jak to działa. Fanatyzm wspólnot religijnych w czasach zbiorowego nawrócenia, polowań na czarownice, wypraw krzyżowych (współcześnie ugrupowań takich jak ISIS), fanatyzm komunistów i nazistów. Lista jest długa, ale z rozumu na rzecz lojalności rezygnujemy w życiu codziennym również dla znacznie słabszych ideologicznie wspólnot. Przyznanie, że w jakiejś sprawie człowiek z wrogiej partii politycznej może mieć rację, kończy się czasem zerwaniem znajomości, a nawet przyjaźni.

Chcielibyśmy być racjonalni i opierać nasze opinie na faktach. Znakomity ekonomista amerykański,Thomas Sowell, pół żartem poł serio pisał, że „fakty nigdy nie mówią same za siebie”. Fakty są przywoływane dla poparcia teorii, tu zaś mamy tendencję do poszukiwania faktów wspierających teorię, którą wcześniej uznaliśmy za prawdziwą i w obronie której gotowi jesteśmy wstąpić na barykady. Człowiek jest istotą tylko chwilami racjonalną i niezwykle podatną na uleganie nie tylko szaleństwu tłumu, ale i zwyczajnej środowiskowej presji.


Książka, o której będę tu pisał nosi tytuł The  Madness of Crowds, Gender, Race and Identity. Już wywołała zachwyty i falę nienawiści. Na okładce książki jest nota Sama Harrisa:

„Po prostu znakomita. Czytając ją do końca miałem uczucie, że po raz  pierwszy od lat oddycham pełną piersią. W czasach zbiorowego szaleństwa nic nie jest bardziej odświeżające, czy może prowokujące, jak normalność.”

Autor książki, Douglas Murray, jest znanym brytyjskim dziennikarzem. Zdeklarowany konserwatysta (którego poglądy jeszcze pół wieku temu byłyby zaliczane do lewicowych), gej, który od lat pisze publicznie o swoim homoseksualizmie, piewca feminizmu, ateista mówiący o sobie, że jest „kulturowym chrześcijaninem”. Swoją pierwszą książkę opublikował jako dziewiętnastoletni student i była to biografia Alfreda Douglasa, poety i kochanka Oscara Wilda (książka miała entuzjastyczną recenzję Christophera Hitchensa).    


O najnowszej książce Murray’a w gazecie „New York Times” Pankaj Mishra pisał: „łatwe do połknięcia skrajnie prawicowe banały”, „The Times” informował o książce „znakomitej, ważnej i wpędzającej w depresję”, zdaniem „Guardiana” to „dziwaczne fantazje prawicowego prowokatora”.


Sama liczba recenzji wskazuje niedwuznacznie, że Douglas Murray włożył kij w morwisko.         


Zamknąłem książkę i długo zastanawiałem się, który argument, czy jaka scena opisywana w tej książce zrobiła na mnie największe wrażenie. Z jakiegoś powodu była to historia z Evergreen College z 2017 roku. Od kilku lat na tej uczelni była tradycja, że raz w roku kolorowi studenci ogłaszają dzień nieobecności, żeby zademonstrować swoją wolę walki z rasizmem. W 2017 roku postanowili zmienić zasady i zakazać białym wejścia na teren uczelni. Wszyscy posłusznie się zgodzili z wyjątkiem profesora biologii Berta Weinsteina. W liście wyjaśniającym odmowę zastosowania się do tego żądania profesor Weinstein napisał:

Jest ogromna różnica między grupą czy koalicją decydującą się na dobrowolną nieobecność we wspólnie dzielonej przestrzeni dla podkreślenia ich ważnej i niedocenianej roli (to było tematem sztuki Douglasa Turnera Warda „Dzień nieobecności”, a potem demonstracji w Dniu Kobiet), a grupą domagającą się by inna grupa opuściła wspólną przestrzeń. To pierwsze jest znaczącym budzeniem sumienia, gestem, którego logika uderza w opresję. To drugie jest demonstracją siły i aktem opresji.

Bert Weinstein stanowczo odmówił opuszczenia terenu uczelni. Ten bardzo lewicowy zwolennik Sandersa mógł sądzić, że chroni go nie tylko logika argumentów, ale i generalna wspólnota poglądów ze studentami. Kiedy rozgniewani studenci zebrali się przed jego gabinetem wyszedł i próbował ich przekonać o słuszności swoich argumentów. Mówił im o różnicy między sporem i dyskusją, która powinna prowadzić do ustalenia prawdy. Spotkały go szyderwstwa, śmiechy i wyzwiska.


Okrzyki: wypieprzaj ty rasistowska świnio, pieprzymy twoje gadanie, przestań mówić kolorowym, że są nic nie warci.


Kiedy przyjechała policja, studenci zgromadzili się pod gabinetem rektora krzycząc „Czarna władza”, „nauczyciele rasiści muszą zniknąć”. Na wideo zarejestrowano mowę jednego ze studentów mówiącego, że „swoboda słowa nie może być ważniejsza na kampusie niż życie czarnych, transwestytów, kobiet i studentów”.


Studenci wdarli się do biura rektora (nie pozwalając mu nawet wyjść do ubikacji).


Rektor był upokarzany, studenci nie pozwalali mu mówić, szarpali go, kazali stać prosto i nie machać rękami.


Banda studentów z kijami bejsbolowymi wyruszyła na poszukiwanie profesora Weinsteina. Ostrzeżono profesora, że tłum zatrzymuje i przeszukuje samochody. Atakowano również jego studentów. Ponieważ policji zabroniono używania siły, policjanci zamknęli się na komisariacie.   

Po tych zajściach profesor Weinstein ani jego żona nie wrócili już na uczelnię. Ani jeden z pozostałych profesorów nie stanął w jego obronie.


Ta scena utkwiła mi w pamięci, ponieważ doskonale pamiętałem opisy tych zajść w prasie amerykańskiej, ale również dlatego, że tak silnie kojarzyły się z Rewolucją kulturalną w Chinach i terrorem hunwejbinów. Tam dano młodemu pokoleniu przyzwolenie na publiczne upokarzanie nauczycieli, rodziców, przedstawicieli lokalnych władz, na terror i samosądy. Setki tysięcy młodych ludzi z rozkoszą korzystało z możliwości szerzenie terroru, aż sprawy wymknęły się komunistycznej władzy spod kontroli do tego stopnia, że wysłano wojsko, które przeprowadziło masowe aresztowania, wielu uczestników rewolucji kulturalnej rozstrzelano, wielu trafiło do obozów pracy, a inni zostali wysłani na wieś na rehabilitację w spółdzielniach rolnych. (Ponieważ był to czas konfliktu między ZSRR a Chinami, była to bodaj jedyna zbrodnia komunistyczna, o której czytelnicy polskich gazet byli niemal rzetelnie informowani. Całościowy obraz wyłonił się jednak dopiero po latach, kiedy ukazały się wspomnienia ofiar i opracowania historyków. W Polsce najbardziej znana jest książka Jung Chang Dzikie łabędzie.)         


Książka Murray’a zaczyna się jednak od spraw, które są autorowi szczególnie bliskie i dobrze znane, czyli od spojrzenia na ruchy gejowskie. Pokazuje zasadniczą różnicę między walką o prawa a modą intelektualną. Pierwsza scena po wstępie, to opis kilkunastoosobowej demonstracji. Protestujący mieli bilety na pokaz filmu Voices of Silenced, pokaz w ostatniej chwili odwołano, ponieważ film był politycznie niepoprawny. Reżyser, były gej, przekonywał w nim, że homoseksualizm można leczyć. Murray obejrzał ten film w innym miescu, opisuje jego absurdalność, błędy, które autor filmu popełnia z naukowego i medycznego punktu widzenia, stwierdzając równocześnie, że jemu, jako brytyjskiemu gejowi ten film w niczym nie zagraża, że dyskryminacja gejów w jego kraju dawno się skończła, pisze, że ludzie mają prawo do różnych poglądów, a on, jako obywatel, jest zaniepokojony administracyjnym wyciszaniem głosów ludzi, którzy mają inne zdanie niż on. Przypomnia również jak szybko zmieniają się wiatry. W Ameryce żona prezydenta Clintona popierała sprzeciw swojego męża wobec małżeństw jednopłciowych. Ale kiedy sama kandydowała do prezydenckiego fotela, opinia społeczna zmieniła się tak bardzo, że Hilary Clinton prezentowała się podczas swojej kampanii jako bojowniczka o prawa LGBT.


Fakt, że ktoś zmienia zdanie pod wpływem argumentów, jest ze wszechy miar pozytywny, kiedy jednak ktoś zmienia front pod wpływem zmiany kierunku wiatru, nazywamy to inaczej. Geje stali się modni, gejów politycy noszą na rękach. Teraz nie jest to trudne, same zyski, żadnych kosztów.


Od środka ruch LGBT wygląda inaczej. Jak pisze Murray, relacje między gejami a lesbijkami są raczej luźnie, często niechętne, jedni i drudzy trochę gardzą biseksualistami. A trans to osobna kategoria, która wspólnie pojawia się tylko na marszach. Bycie gejem nie jest zboczeniem, nie jest zaburzeniem psychicznym, próby leczenia całkowicie zawiodły i mogą krzywdzić, ale cały problem jest znacznie bardziej złożony niż to próbują wyjaśniać ludzie trzymający się religijnej (prawicowej) tradycji, ale również jak to próbują wyjaśniać ludzie, którym odbiło w drugą stronę. Nadal są kraje, w których za homoseksualizm grozi kara śmierci, znacznie więcej jest miejsc na świecie, gdzie homoseksualizm karany jest więzieniem, gdzie homoseksualiści spotykają się upokorzeniami i pogardą, ale ruchy LGBT na Zachodzie rzadko okazują cień współczucia dla prawdziwych prześladowań homoseksualistów, krzykliwie domagając się już nie takich samych praw jak mają inni, ale nadzwyczajnego traktowania.


Co się stało? Można powiedzieć, że jak to się często zdarza, wahadło odchyliło się zbyt daleko w drugą stronę. Murray zwraca uwagę na powrót marksistowskiej wizji społecznej sprawiedliwości. Po tej stronie żelaznej kurtyny uczono nas w szkole, że walka klasowa narasta wraz z umacnianiem się socjalizmu. Dziś na Zachodzie walka z kolonializmem i rasizmem narasta wraz z oddalaniem się od kolonializmu i likwidacji prawnie usankcjonowanej dyskryminacji rasowej. Prowadzi to do odwróconego rasizmu, do sytuacji, w której syn bezrobotnego białego górnika oskarżany jest o rasowy przywilej przez świetnie zarabiającego czarnego pracownika uniwersytetu. Jako odizolowany przypadek byłoby to tylko zabawne, kiedy staje się akceptowalną niemal powszechną postawą, staje się groźne. „Biały przywilej” stał się okrzykiem bojowym na uniwersyteckich kampusach, znajdując wsparcie w postmodernistycznym mętnym języku. W pracach doktorskich pseudobadacze ujawniają „niewidoczny przywilej”, „ukrytą strukturę białej hegemonii”. Pojęcie walki klas trzeba uzupełnić pojęciem tożsamości, by odzyskać podział na my i oni i wskazać klasowego wroga. Wszystkie te ruchy mają się połączyć i walczyć wspólnie o obalenie kapitalizmu. Króluje intersekcjonalizm, czyli łączenie wszystkiego z wszystkim w imię wspólnej walki z kapitalizmem.


A jeśli gej nie daje się w tę grę wciągnąć? Prosta sprawa – to nie jest prawdziwy gej. Jeśli czarny odmawia bycia rasistą uważającym, że żaden biały nie jest tak naprawdę człowiekiem – to nie jest prawdziwy czarny, a feministka, dla której prawa kobiet ważniejsze są niż prawa trans nie jest już feministką.  


Mętny język postmodernizmu nie jest jakimś przypadkiem, ani brakiem umiejętności, jest sztuką ukrywania rzeczywistych celów. Czasem, żeby to odsłonić w całej krasie trzeba prowokacji. Kiedy uznawane za naukowe pismo (Congent Social Sciences) akceptuje do druku dzieło zatytułowane „The conceptual penis as a Social Construct” (Konceptualny penis jako konstrukt społeczny), gdzie autorzy piszą:

„Penis kontra męskość jest niekoherentnym konstruktem. Twierdzimy, że konceptualny penis można lepiej zrozumieć nie jako anatomiczny organ, ale jako gender-performacyjny, w znaczym stopniu płynny, konstrukt społeczny.”

Ten maleńki fragment tekstu złośliwie podesłanego i opublikowanego w „naukowym” piśmie, w którym nadsyłane teksty są rezenzowane przez fachowców, informuje o stanie nauk społecznych. Nie ma się czemu dziwić, gwiazda tych uczonych, Judith Butler, pisze w podobnym stylu:

"Ruch od relacji strukturalistycznej, w której kapitał rozumiany jest jako strukturujący relacje społeczne w relatywnie homologiczny sposób, do poglądu hegemonii, w której relacje władzy są przedmiotem powtórek, konwergencji i re-artykulacji, wniósł kwestię temporalności do myślenia o strukturze i zaznaczył przejście od postaci teorii Althusseriańskiej, która przyjmuje totalności strukturalne jako obiekty teoretyczne, do takiej, w której wgląd w możliwość przypadkowości struktury inauguruje wznowioną koncepcję hegemonii związaną przypadkowymi lokalizacjami i strategiami re-artykulacji władzy."

Dramatem jest to, że pseudonauka wdarła się na dobre na uniwersytety, że to ciągnie się od lat, że stało się osobliwą kulturą, która wbija młodemu pokoleniu do głów, że walka ideologiczna jest ważniejsza od nauki, że płeć to sprawa wyboru, że odwrócony rasizm to walka z rasizmem, a okrzyk „śmierć wszystkim białym mężczyznom” to dowód bohaterskiego heroizmu. Ludzie, mający tradycyjne liberalne poglądy są zastraszani, studenci domagają się zwolnienia każdego, kto się z nimi nie zgadza, a ludzie boją się protestować. 


Murray przypomina rozważania Stevena Pinkera w Tabula rasa. Spory o naturę ludzką, o tym, że biologiczna płeć nadal istnieje, że słowo „gender” stało się gorącym pojęciem w polityce i w 2002 roku wyrażał nadzieję, że naukowy pogląd zwycięży i wrócimy do bardziej racjonalnego spojrzenia na te problemy. Po blisko dwóch dekadach fakty są nadal po stronie Pinkera, ale hałaśliwe głosy raczej się nasiliły. Płeć nie jest wymysłem patriarchalnego społeczeństwa, są biologiczne różnice między płciami, większość ludzi nie ma skłonności homoseksualnych, mężczyźni po zastrzykach i operacjach zdobywają nieuczciwe sukcesy występując na stadionach jako kobiety. (Nadal mają inną strukturę mięśni, inną strukturę kości, a ich organizmy produkują większe dawki testosteronu.) Przeniesienie mężczyzny skazanego za gwałty, na oddział kobiecy, bo postanowił, że jednak jest kobietą, może wskazywać na szaleństwo, tak samo jak przyjmowanie mężczyzny twierdzącego, że jest kobietą, do schroniska dla kobiet chroniących się przed przemocą. Pojęcie równości płci jest fundamentalne dla demokracji, dla społecznego rozwoju, oznacza równość praw, równość dostępu do nauki i rynku pracy, równą płacę za równą pracę, ale nie oznacza, że nagle znikają wszystkie biologiczne różnice, kobiety są nadal generalnie mniejsze, fizycznie słabsze, ich organizmy funkcjonują nieco inaczej niż organizmy mężczyzn. Granice biologiczne mogą być nieostre, we wszystkich społeczeństwach niewielka część ludzi odczuwa pociąg seksualny do tej samej płci, również transseksualizm jest znany od najdawniejszych czasów. Reakcje na odmienną orientację seksualoną czasem były tolerancyjne, częściej represyjne, aż do podsycanej przez religijne instytucje patologicznej nienawiści włącznie. Jest jednak zasadnicza różnica między akceptacją, a deklaracją, że płeć przestała istnieć, że jest kwestią swobodnego wyboru, że jesteś kim chcesz. Nie całkiem, biologia nadal istnieje i próby jej unieważnienia nie są rozsądne.


Biologia nie tylko rozstrzyga o tym, czy jesteśmy mężczyznami czy kobietami (co w kategoriach ról społecznych możemy i powinniśmy modyfikować, ale w kategoriach biologicznych lepiej z majsterkowaniem nie przesadzać), również nasz kolor skóry nie jest dowolnym wyborem. Walka z rasizmem – pisze Murray – została najlepiej przedstawiona przez Martina Lutra Kinga Jr, dla którego celem był rasowy daltonizm, ocenianie drugiego człowieka nie przez pryzmat koloru jego skóry, a przez pryzmat jego charakteru. Dziś jednak człowiek kolorowy, który w Ameryce powtarza słowa Kinga, jest traktowany jak zdrajca, a biały, który odważa się na taką herezję, jest ogłaszany jako prawicowy zwolennik białej supremacji. Polityka tożsamości nakazuje podkreślanie rasowej dumy, wspaniałości ras kolorowych i obrzydliwości rasy białej. Nie wróży to dobrze, wpycha młode pokolenie w ideologię ofiar, w rewolucyjną utopię, roszczeniowość, irracjonalizm i społeczny chaos. Nie tędy droga do dalszej emancypacji grup w ten lub inny sposób nadal dyskryminowanych.  

„Ideolodzy społecznej sprawiedliwości, polityki tożsamości i intersekcjonalności sugerują – pisze w zakończeniu Douglas Murray – że żyjemy w społeczeństwie, które  jest rasistowskie, homofobiczne i transfobiczne. Przekonują, że te różne rodzaje opresji są powiązane i że jeśli tylko potrafimy przejrzeć tę pajęczynę i rozplątać ją możemy ostatecznie wyjść  z tych opresji naszych czasów. Potem stanie się coś. Nie wiadomo dokładnie co. Być może społeczna sprawiedliwość, kiedy już nastanie, pozostanie na zawsze.”

Ten nieco kpiący obraz bojowników o społeczną sprawiedliwość może niepokoić. Kiedy mówi to gej, zwolennik równych praw kobiet, antyrasista i zdeklarowany zwolennik wartości oświeceniowych, przestaje dziwć, że zdaniem „Guardiana” jest on prawicowym prowokatorem.


Lektura tej książki nie jest łatwa i to nie dlatego, że autor prezentuje swoje tezy w mało klarowny sposób, wręcz przeciwnie, to książka doskonale napisana, ale chwilami wpycha w dysonans poznawczy, niepokoi, a nawet przeraża. Nie jest to książka, o której wystarczy opinia z drugiej ręki. Trzeba ją przeczytać i odchorować samemu. Czytanie jej w Polsce to dodatkowy kłopot, ponieważ znajdujemy się gdzieś między Teheranem a Londynem.     

                             

 


Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj




Komentarze
2. Kto kogo dyskryminuje? Anonim 2020-01-12
1. Pacjenci zero Marek Eyal 2020-01-08


Notatki

Znalezionych 1505 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Amerykanin, Chińczyk, Rosjanin, Turek i Polak mówią o świecie po pandemii   Koraszewski   2020-04-09
Wykluczenie Tajwanu z WHO jest politycznym i medialnym skandalem   Jacoby   2020-04-08
Członkowie Kongresu wprowadzeni w błąd i skłonieni do podpisania rasistowskiego listu przeciwko Izraelowi   Flatow   2020-04-08
Chronienie się przed koronawirusem a izraelska godzina policyjna   Fitzgerald   2020-04-04
Pułapka białego przywileju i odrzucenie kultu wiktymologii   Hill   2020-03-31
Ukoronowanie efektu motyla   Collins   2020-03-30
Pokątna hodowla staruszków   Koraszewski   2020-03-28
Antyizraelskie NGO wykorzystują COVID-19, żeby szerzyć nienawiść   Wertman   2020-03-27
Antysemicka propaganda Hamasu nauczana w naszych szkołach   Collier   2020-03-26
Demokratyczny wirus i autorytarne metody przeciwdziałania zarazie   Koraszewski   2020-03-24
Dwa rodzaje antysemityzmu stały się częścią prezydenckiej kampanii   Tobin   2020-03-22
Syria ma duże więcej palestyńskich kobiet w więzieniach niż Izrael. I tortutują je na śmierć     2020-03-20
Jesień Oświecenia   Koraszewski   2020-03-19
Breaking the Silence! Dlaczego kłamiecie?   Oz   2020-03-18
Jestem sceptyczny wobec paniki klimatycznej, ale poważnie traktuję obawy w sprawie koronawirusa   Jacoby   2020-03-17
Izrael pomaga Palestyńczykom w powstrzymaniu koronawirusa; Arabowie zdradzają ich   Toameh   2020-03-17
Wyzwania, wyznania i środki zapobiegawcze   Koraszewski   2020-03-14
Kto atakuje palestyńskich chrześcijan?   Tawil   2020-03-13
Brexit jako stymulacja dla brytyjskiej bionauki   Ridley   2020-03-11
Czarna rozpacz egipskiego dysydenta   Koraszewski   2020-03-09
Kto uniemożliwia Palestyńczykom głosowanie?   Toameh   2020-03-09
Co Boris Johnson powinien wiedzieć o innowacjach   Ridley   2020-03-04
UNESCO, Izrael i kultura jako broń   Shindman   2020-03-01
Mieszkańcy greckich wysp chcą odzyskać swoje życie   Bekdil   2020-02-29
Zaraza, bóg i polityka prewencyjna   Koraszewski   2020-02-28
Zapomnij o „pokoju”. Zacznij optymalizować status quo. To przecież już wybrali Izrael i Autonomia Palestyńska     2020-02-26
Olbrzymi błąd MFW w ocenie subsydiów energetycznych   Lomborg   2020-02-22
Co myślą palestyńscy Arabowie?   Roth   2020-02-19
Palestyńskie wybory: Jak Abbas i Europa próbują obwinić Izrael   Toameh   2020-02-18
Thatcher ostrzegała nas, żeby powoli budować europejską integrację. Niestety, nie chcieliśmy słuchać.   Wennström   2020-02-17
From Brussels with love   Koraszewski   2020-02-16
Okrucieństwo wobec zwierząt jest bardziej nagłaśniane niż chrześcijanie z odciętymi głowami   Meotti   2020-02-14
Wielka Brytania, jeśli chce lepiej się rozwijać, musi ponownie odkryć niepowodzenie   Ridley   2020-02-08
”Zbrodnia” Arabów śpiewających dla Arabów w Izraelu   Toameh   2020-02-08
Martin Luther King i Edward Said: Palestyńskich intelektualistów nie interesują prawa człowieka     2020-02-07
Trochę optymizmu na odmianę   Rosenthal   2020-02-06
Z sennika ateisty: anioły   Kruk   2020-02-05
Francja, "pączkująca republika islamska"   Meotti   2020-02-03
„Umowa stulecia”, czy „policzek stulecia”?   Koraszewski   2020-02-01
Plan pokojowy Trumpa wykazuje więcej troski o polepszenie życia Palestyńczyków niż jakikolwiek poprzedni plan „ekspertów”     2020-01-30
Homo sapiens i jego późniejsze nakładki   Koraszewski   2020-01-29
Wielka Brytania powinna poprzeć plan pokojowy Trumpa   Kemp   2020-01-29
Czy jestem antysemitką współczując  Palestyńczykom?   Koraszewski   2020-01-25
Polityczne gry w Hadze   Steinberg   2020-01-21
Polityka wokół Holocaustu jest błędna   Tobin   2020-01-20
Potomkinowskie wsie polityków i historyków   Koraszewski   2020-01-19
Kieruneki Madagaskar   Garczyński-Gąssowski   2020-01-18
Putinowskie wsie   Garczyński-Gąssowski   2020-01-17
Obłuda zachodnich postępowców   Yemini   2020-01-17
Bałkanizacja humanistycznych umysłów   Koraszewski   2020-01-15
Zachodnie feministki zdezerterowały z frontu wspierającego uciemiężone muzułmańskie kobiety   Chesler   2020-01-15
Szukając drogi przez Brexit Unia Europejska może spojrzeć na rok 1783   Ridley   2020-01-14
Osmanowie wrócili   Frantzman   2020-01-13
Co było wspaniałe w latach 2010.   Jackoby   2020-01-11
Dlaczego mówienie o „żydowskim geniuszu” jest kontrowersyjne   Tobin   2020-01-11
Czy trup generała jest dobrym papierkiem lakmusowym?   Koraszewski   2020-01-10
Promowanie błędnego przekonania o ”Palestyńczykach”   Oz   2020-01-09
Szaleństwo tłumów - nowa rewolucja kulturalna   Koraszewski   2020-01-08
Dlaczego prezydent Trump spełnia obietnicę daną w San Remo w 1920 roku   Kontorovich   2020-01-06
Dlaczego atakują Żydów w Nowym Jorku   Rosenthal   2020-01-05
„Niebezpiczna i głupia eskalacja”   Koraszewski   2020-01-04
My, ”krytyczne wobec gender” feministki, płacimy cenę za głośne mówienie. Ale cena milczenia jest wyższa   Emmons   2020-01-03
ONZ i Wielka Brytania traktują prześladowanych chrześcijan jak „wrogów”   Ibrahim   2020-01-02
Groźna prawda o BDS i antysemityzmie na kampusach   Tobin   2020-01-01
Kampania kłamstw ICC   Yemini   2019-12-30
Raport Davida Colliera o Amnesty International oraz jej toksyczności i nienawici   (Varda Epstein)   2019-12-28
Amnesty International – od uprzedzeń do obsesji   Collier   2019-12-26
Absurdalna niechęć UE do ryzyka dławi nowe idee   Ridley   2019-12-26
BBC potrafi znaleźć choinki tylko w Palestynie    Collier   2019-12-25
Despoci imperiów na swoim kilometrze kwadratowym   Taheri   2019-12-25
Opowieść wigilijna i wojna narracji   Koraszewski   2019-12-24
Obłędne tango islamofobii     2019-12-23
Kto będzie decydował?   Novella   2019-12-21
Uwiecznianie kłamstwa o palestyńskich uchodźcach   Yemini   2019-12-20
Turcja: Zabójstwa kobiet stają się epidemią   Bulut   2019-12-19
Plan Iranu udaremnienia zawieszenia broni w Gazie   Toameh   2019-12-19
Dyskusja o antysemityzmie w czarnej społeczności jest bardzo spóźniona     2019-12-18
Zanikająca woda i energetyczna apokalipsa   Koraszewski   2019-12-17
Europa nie ukrywa dłużej swojej wrogości wobec Izraela   Destexhe   2019-12-17
Zwróćcie uwagę, naiwni zachodni dobro-czyńcy   Chesler   2019-12-11
Hopium czyli stan umysłów   Koraszewski   2019-12-09
Spisek przeciwko szczelinowaniu   Ridley   2019-12-07
W studio aktorów uświadomionych: jak szkoliłam przyszłych lekarzy, by pilnowali swoich zaimków   Slatz   2019-12-06
Antysyjonizm na kampusie widziany oczyma syryjskiego uchodźcy    Dandachi   2019-12-06
Pies Pawłowa wiecznie żywy   Koraszewski   2019-12-05
Elizabeth Warren gra kartą ”seksizmu”   Jacoby   2019-12-04
Irańczycy: “Dlaczego świat milczy, kiedy nasz rząd nas morduje?”   Bulut   2019-11-30
Zerwana zasłona zniewolenia   Koraszewski   2019-11-28
Socjalizm stał się antysemityzmem oświeconych   Tobin   2019-11-28
Dokąd zmierzają ludowe powstania na Bliskim Wschodzie?   Fernandez   2019-11-23
Socjalizm? Nie, dziękuję.   Koraszewski   2019-11-20
Hańba Europie     2019-11-19
Izrael nie może pozwolić tym, którzy wzywają do jego zniszczenia, na pozostawanie w kraju   Yemini   2019-11-18
”Guardian” nie kwestionuje kłamstw Omara Shakira z HRW   Levick   2019-11-17
Aktywiści klimatyczni koncentrują się na złych rozwiązaniach   Lomborg   2019-11-16
Spirala islamskiego terroru   Koraszewski   2019-11-14
Żelazna Kopuła przechwytując rakiety zamyka usta uprawnionej krytyce Izraela     2019-11-11
Kiedy spotkania z historią gubią się w cyberprzestrzeni   Collins   2019-11-10
Niezrozumiana Palestyna   Marquardt-Bigman   2019-11-09
Coolidge i FDR mieli rację w sprawie pracowników państwowych i związków zawodowych   Jacoby   2019-11-07

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Sześć lat



Pochodzenie



Papież Franciszek



Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa


Wstęga Möbiusa


Przemysł produkcji kłamstw


Jesteś tym, co czytasz,



Radykalne poglądy polityczne


Einstein



Socjologia



Allah stworzyl



Uprzednie doświadczenie



Żydowski exodus



PRL Chrystusem narodów



Odrastające głowy hydry nazizmu



Homeopatia, wibracje i oszustwo


Żołnierz IDF



Prawo powrotu



Mózg i kodowanie predyktywne



Nocna rozmowa



WSzyscy wiedza



Nieustający marsz



Oświecenie Pinker



Alternatywna medycyna zabija



Kobiety ofiarami



Prometeusz



modyfikowana pszenica



Arabowie



Roboty będą uprawiać ziemię



Sumienie, czyli moralność bez smyczy


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk