Sobota, 6 czerwca 2020 - 22:48

« Poprzedni Następny »

A Tiny Cog in a Machine of Lies

Powiadom znajomych o tym artykule:

A Tiny Cog in a Machine of Lies

Andrzej Koraszewski 2018-01-01

I’ve read an article by a young journalist, actually only a compilation of texts from an organization with the noble aim of revealing cruel practices and deeds. I read this article while in the process of reading a recently published book by an Israeli historian with a very telling title, Industry of Lies. Its author, Ben-Dror Yemini, belongs to the generation of people of the left who look with anxiety at the transformation of media information and scholarly publications into a trade in narratives. In the case of Israel it is especially dangerous because of the long Christian and Muslim tradition of demonizing Jews – with the culmination in the Nazi period.

Then – writes Yemini – “The Big Lie attempted to transform international Jewry into the archenemy of the Third Reich. According to this falsehood, Jews controlled the Soviet Union, Britain, and the United States, and conspired to wage a ‘war of extermination’ against Germans [40]. The Big Lie created an inversion of reality. Thus, a Wehrmacht soldier who fought on the Russian front could write to his family in 1941 about the ‘unbelievable atrocities carried out by the Jews’ [41]. Evidently he believed what he wrote. But the lie did not end there and was not limited to soldiers who underwent brainwashing.”

The contemporary version of the Big Lie, writes Yemini, is directed at Israel, turning the country into a criminal state. Earlier the author repeatedly stresses that: 

“Needless to say, it is entirely legitimate, even necessary, to criticize Israel. Propagators of lies will tell you that defenders of Israel insist that the Jewish state ‘can do no wrong’.”

This is another lie, used particularly often to make a convincing argument that all other lies about Israel contain truth and only truth that they try to hide. The peculiar obsession of the world with Israel, however, doesn’t leave much doubt. The United Nations passes more resolution condemning Israel than all the rest of the world combined; human rights organizations like Amnesty International or Human Rights Watch devote more attention to Israel than to any other country. The world’s media has recognized Jerusalem as a capital of war correspondents.


Ben-Dror Yemini quotes the opinion of a journalist, Matti Friedman, who for many years worked for the Associated Press in the Jerusalem bureau:

“When I was a correspondent at the AP the agency had more than 40 staffers covering Israel and the Palestinian territories. That was significantly more news staff than AP had in China, Russia or India, or all of the 50 Muslim countries.”

In spite of this absolutely exceptional attention to Israel, these reports are not only biased, but they are false time and time again. The media sometime rectify documented lies, but these retractions are printed in small print deep inside the paper while the lies make banner headlines on front pages.

“Most readers, listeners, and viewers do not know that these are lies. They do not know that alongside a few crumbs of accurate information, lecturers and journalists of a certain ilk implant large chunks of imprecise and toxic information in the minds of media consumer.”

The audiences of these prestigious media are defenceless, they do not have any chance to defend themselves against the flood of lies.


The article mentioned in the beginning is a classic example of what the Israeli historian is writing about. On 28 December the website wiadomoś published an article by Patryk Strzałkowski entitled Służyłem w izraelskiej armii. Wchodziliśmy do domów niewinnych ludzi. Dzieci robiły w majtki. [I Served in the Israeli Army. We Went Into the Houses of  Innocent People. Children Soiled Themselves.] The author’s input is limited to a selection of excerpts of texts published by the Israeli organization Breaking the Silence. He doesn’t comment, he doesn’t explain that there are reservations both about the organization and about the “testimonies” themselves. Not many readers will notice that the “testimonies” are provided only with numbers, that there are practically no names of the soldiers, names of their commanders, or dates and locations of alleged events. Neither the journalist nor the editorial office seems to worry about this formula for the witness statements about crimes. The journalist is apparently deeply moved by the magnitude of brutality of the Israeli army and probably tells the world what he learned in entirely good faith. Has he never heard about the reservations many people have about Breaking the Silence? He must’ve heard something because in the beginning of his article we read:

For breaking the silence they are called “traitors”, “Israel’s enemies”, “auto-antisemites”, “self-hating Jews”.

If that’s all he knows we have reason to wonder about the ethics of a person earning his living by delivering information and conveying that “information” without any checking. We are in a similar situation. I cannot check the veracity of testimonies published by a famous Israeli organization, either.


Let’s suppose that I am a journalist on this newspaper and I’m reading such horrifying “testimonies”. Nowadays it’s enough to type its name into an Internet search engine. After a few links to sites deeply committed to the same ideas this organization has, a link appears to a critical text by NGO Monitor.


Let’s say I know nothing about NGO Monitor and I’m reading their information about Breaking the Silence with as much scepticism as I’ve felt while reading the “testimonies” of those anonymous witnesses.


According to NGO Monitor, Breaking the Silence received almost 13 million Israeli shekels (NIS 12,933,380) from foreign governmental bodies between 2012 and 2017 (the top donors were Denmark, the Netherlands, Sweden and Switzerland). Among the generous donors is also Human Rights Watch (I didn’t know that they not only collect money but distribute it as well), and this is an organization from which its own founder dissociated himself because of its deeply unethical bias. From NGO Monitor we learn that Breaking the Silence focuses on international audiences. It solicits “testimonies” from Israeli soldiers in order to deliver them to the Western media.


This NGO Monitor’s report is worth reading in full, but I will quote just two excerpts:

In June 14, 2016, Israeli new site NRG published a video documenting BtS co-founder, Yehuda Shaul, telling tourists in Israel that “Yeah, one of the villages, this village actually, it’s new that they came back, because few years ago the settlers basically poisoned all the water cisterns of the village…” This allegation is completely unsubstantiated, and was never proven. It appears to be based on a single complaint from 2004 which was investigated by the Israeli police and was closed due to lack of evidence.

Of course, I have no way of checking who is right. The Israeli police could be biased, so all we have is an alarm bell (reinforced by the story told by President Abbas to the European Parliament about rabbis calling for the poisoning of Palestinian wells. Two days later he admitted that the story was false and he had wrong information).  


A journalist should also notice that, as NGO Monitor states:

BtS refuses to comply with the Israeli government request to provide the information on an incident documented in a former soldier’s testimony which reflects an alleged crime.

That means that there is no possibility to investigate these cases. But not always.      

On 16 November 2017 the Israeli press reported  the court case against the Breaking the Silence spokesman, who claimed that he personally had beaten an Arab at the command of his superior officer.


Dean Issacharof, in an address recorded on video, told the story of how, while serving in the Israeli army in Hebron, he repeatedly hit an arrested Arab so hard that the man was bloodied, and he finally fainted. The prosecutor decided that if he really had done this he had contravened the ethics of the Israeli army. It turned out, however, that he could not be punished because this event never happened. This time it was possible to establish which event it was (indeed, an Arab throwing rocks had been arrested and handcuffed), but he himself said something quite different and stated that he was not hit, was not bleeding, and that he didn’t faint. Also, other soldiers from the unit taking part in this operation and the commander of the unit categorically stated in the court that such an event had not occurred.     

We can speculate that the witnesses could have been intimidated, but we cannot pretend that the numerous allegations about the abuse of the truth by Breaking the Silence do not exist.


Patryk Strzałkowski published his article as if he had never heard about all these controversies. If that really is true, he is a poor journalist and should not earn his living in this occupation because he is earning it dishonestly, but if he knew about these controversies and concealed this information from his readers, the case is much worse.


Personally, I suspect that he might not have known. He read the story, he was moved, he translated fragments of it, put everything together and delivered it to the editorial office, where they happily received the merchandise.


How does such impressive journalistic ignorance come into existence? Well, a Polish journalist learns about a respectable organization which documents Jewish crimes from even more respectable colleagues from The Guardian, The New York Times, Le Monde and the like. He travels to Israel and visits Ha’aretz. He goes on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories, he talks through a translator appointed by Breaking the Silence with Palestinians designated for the task by Breaking the Silence. Then he returns to Poland and relates what he has seen with his own eyes.


I’ve never been on such a wonderful trip, so I’m doomed to rely on the reports of others. There is a certain book, and after reading it even Ha’aretz wrote “…after this book we do not have the privilege of ignorance any longer” (only to return to its splendid isolation a few days later).


The book I’m talking about is the result of a six-month visit to Israel by a certain theatre director from New York. Tuvia Tenenbom was born in Israel in a family of German Jews, so his first language was German, second Hebrew and third Arabic. He first learned English at school. For years now he has been living in New York, where he runs a Jewish theatre and at the same time writes in the German and American press. A few years ago his German publisher persuaded him to write a reportage about German antisemitism. So he travelled through Germany and talked to people and, because he has blond hair and blue eyes, an Aryan face and beer belly, people opened up their hearts and didn’t hide anything. This book is not optimistic, but it became a best seller and his publisher suggested that he go to Israel as a German journalist. And so he wrote a book, Catch the Jew (Allein unter Juden), in which an Israeli who knows Arabic, posing as a German Tobi, looks at Israel. Tuvia Tenenbom walked the same paths international correspondents walk to collect their information. He visited Ha’aretz, he went on a Breaking the Silence trip to the Palestinian territories. He could hear what people said in Hebrew, he spoke in Arabic with Palestinians without his guardians’ knowledge. He has seen more, much more, than journalists who are shown what to “see with their own eyes”. So much more that after this book we do not have the privilege of ignorance any longer.


But Patryk Strzałkowski still seems to be a journalist with privilege. He is so privileged that without any inhibitions he has strengthened the image of Israel as a country where one crime after another is being committed and the authorities applaud them. Does he realise that he is a tiny cog in a machine of lies? I doubt it. He probably honestly believes in what he has read, and he never asks questions.

When we meet people who “have seen with their own eyes” all these Israeli crimes, it’s worth asking whether they know the names of Palestinian dissidents, whether they know how many Palestinian journalists are incarcerated in Palestinian prisons, whether they have met Bassam Eid or Khaled Abu Toameh or an Arab IDF soldier. When we ask such questions we invariably get evasive answers which show that they use Palestinians as a tool against Jews and for that they need to see them exclusively as poor, downtrodden and weak victims, a simple, monolithic picture. But Palestinians are human beings and human beings are different, but to discover this you need something more than a short conversation through a translator delivered by Breaking the Silence and more than reading “testimonies” delivered by Breaking the Silence.


Finally, let’s think what kind of knowledge readers of Patryk Strzałkowski’s article were left with. Probably the same kind of knowledge readers of Der Stürmer were left with, though probably it’s not the result Patryk Strzałkowski wanted to achieve. He was probably sure that he was giving us genuine information.


Translation: Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson

Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj

Pytanie zasadnicze
Hili: A gdzie są twoje miseczki?
Szaron: Jestem bardzo biedny, nie mam miseczek.
(Foto: Paulina R.)


Niedokończony projekt
edukacji zdalnej
Marcin Kruk

Przygotowywanie zdalnych lekcji to ciekawe wyzwanie, czasem kusi, żeby zrobić coś nowego. Mówiłem ostatnio o wielokrotnej ewolucji oka. Nic w tym dziwnego, że była wielokrotna, bowiem wielokomórkowe organizmy bardzo chciały wiedzieć, co się właściwie dzieje, a nie żeby te inne wielokomórkowe organizmy z nagła je połykały, więc i cień był ważny i do światła im się czasem z różnych powodów chciało. Każda mutacja, która zwiększała wrażliwość jakiegoś punku na ciele na światło, była cenna i była nagradzana sukcesem reprodukcyjnym. A jeszcze to wszystko musiało być przetwarzane w jakimś centrum, więc ciągnęła się ta wielokrotna ewolucja oczu przez setki milionów lat. Dziś patrzysz i widzisz, ale każde stworzenie widzi troszkę inaczej. Oko muchy to niesamowita historia, jest zupełnie inne niż nasze. Oko Opatrzności nie wyewoluowało tak samo jak oczy owadów, ptaków czy ssaków.


Krótka historia
niekończącego się konfliktu
Vic Rosenthal

Dzielnica Żydowska w Jerozolimie wschodniej po jej zdobyciu przez Legion Arabski w 1948 roku.

Kiedy brytyjscy kolonialiści w 1948 roku wreszcie odeszli, ogłoszono niepodległość państwa, co wywołało „wojnę o niepodległość”. Większość wojen o niepodległość toczyła się w walkach bezpośrednio przeciw władzy kolonialnej, ale nasza była wojną zastępczą. Brytyjczycy nakłaniali Arabów do ataku i pomagali im jak tylko mogli, unikając bezpośredniej interwencji. To Arabowie wykonali brudną robotę i zapłacili za to wysoką cenę (w szczególności Arabowie palestyńscy). Wojna była krwawa, wielu zupełnie nieprzygotowanych do tego ocalałych z Holocaustu dostało broń i ruszyło na linię frontu. Nie mieliśmy wyboru, 6 373 naszych żołnierzy  zostało zabitych między listopadem 1947 a lipcem 1949, w tym czasie to był jeden procent żydowskiej populacji.

Blue line

Czy możemy zobaczyć
Steven Novella

Czy podstawowa osobowość człowieka jest wypisana na twarzy? To jest ciekawe pytanie, na które badacze jeszcze nie mają definitywnej odpowiedzi. W nowym badaniu użyto AI, by dodać kolejną informację, która sugeruje, że odpowiedź brzmi – może, chyba. Zacznijmy od technicznej definicji osobowości:

“Osobowość odnosi się do indywidualnych różnic w charakterystycznych cechach myślenia, odczuwania i zachowania”.   
Jest rzeczą niekontrowersyjną, że różni ludzie mają różne cechy osobowości, chociaż istnieją różne schematy podziału wszystkich różnych cech osobowości. Jednym z szerzej zaakceptowanych takich podziałów jest Wielka Piątka – otwartość na doświadczenia, sumienność, ekstrawersja, ugodowość, i neurotyczność. To nie obejmuje wszystkich aspektów osobowości ani bogatego tła doświadczeń i kultury, które pomagają kształtować nasze zachowanie, ale wydaje się chwytać coś istotnego o różnicach między ludźmi.


Doradzanie przywódcom,
by działali racjonalnie
Elder of Ziyon

Plaza Hotel w Ramallah. Z górnych pięter dobrze widać nędzę w jakiej żyją mieszkańcy Palestyny.

We wtorek w „Haaretz” ukazał się zdumiewający artykuł napisany przez byłego palestyńskiego negocjatora, Biszarę Bahbaha.

Bahbah dał palestyńskiemu kierownictwu radę, która jest oczywista i racjonalna. I to właśnie czyni, że ten artykuł jest zdumiewający – Arabowie zazwyczaj hołubią palestyńskich przywódców zamiast mówić im trudne prawdy.

Blue line

Dzień nadziei
i odwagi
Jeff Jacoby

Dwie drogi rozchodzą się na drodze ludzkiej wolności i 31 lat temu historia poszła obydwiema.

3 czerwca 1989 roku wschodnia część Europy nadal była zamknięta w lodowych okowach komunizmu. Czuło się w powietrzu odwilż tylko na Węgrzech, gdzie znikał drut kolczasty na granicy z Austrią; i w Polsce, gdzie partia komunistyczna pozwoliła, by o część miejsc w parlamencie zawalczyła „Solidarność” Lecha Wałęsy. Komunistyczni władcy Węgier nie zamierzali jednak poluzować swojego uścisku i niezależnie od tego, co stanie się w wyborach, wydawało się bardzo wątpliwe, by zrobili to władcy w Polsce.  


Palestyńskie ”prawo powrotu”
jest bronią polityczną
Lyn Julius

Druga (palestyńska) strona muru bezpieczeństwa. Ilustracja do eseju Einat Wilf.

"The War of Return" właśnie ukazała się na półkach księgarskich książka pod tym tytułem Einat Wilf i dziennikarza Adi Schwartza. Autorzy zasypują Zoom prezentacjami głównych argumentów ze swojej książki, która jest obecnie dostępna w angielskim przekładzie. Pokazują ponad wszelką wątpliwość, że palestyński cel – „prawo powrotu” dla palestyńskich uchodźców wojennych, których liczba niepowstrzymanie rośnie (co pokazują  z rozdziału na rozdział) nie zmienił się of 1948 roku. Dla osiągnięcia swojego celu palestyńskie kierownictwo nie używa karabinów ani czołgów – próbowali tego i ponieśli porażkę. Chcą zmienić charakter żydowskiego państwa przez zalanie Izraela chmarami powracających uchodźców.


Nieprzyzwoici policjanci,
nieprzyzwoici buntownicy
Jeff Jacoby

„Są na świecie dwie rasy ludzi” - pisał psychoanalityk Viktor Frankl w słynnej książce "Man's Search for Meaning", która opowiada o jego doświadczeniach w nazistowskich obozach koncentracyjnych. „Tylko te dwie – ‘rasa porządnych ludzi’ i ‘rasa nieprzyzwoitych ludzi’. Obie są obecne we wszystkich grupach społecznych. Żadna grupa nie składa się wyłącznie z porządnych lub wyłącznie z nieprzyzwoitych ludzi.”

Derek Chauvin, policjant z Minneapolis, który kolanem przycisnął szyję George'a Floyda do ziemi i dusił go, póki Floyd nie skonał, należy do rasy nieprzyzwoitych. Podobnie należą do tej rasy Gregory McMichael - były policjant i jego syn Travis McMichael, ze stanu Georgia, którzy ścigali i zastrzeli Ahmauda Arbery, ponieważ biegł obok ich domu. Podobnie jak do tej rasy należy każdy policjant, który celowo zabija kogoś, kto nie ma broni i nie stanowi zagrożenia.


Uprowadzenie Holocaustu
dla Dżihadu (II)
Anjuli Pandavar

Jahija Sinvar: „Jeśli respiratory nie zostaną dostarczone [do Gazy] – wrzeszczał – to weźmiemy je siłą z Izraela i zatrzymamy oddech sześciu milionów Izraelczyków”.  

Jak dotąd, analizując muzułmańskie uprowadzenie Holocaustu dla Dżihadu, wprowadziliśmy dwa powiązane zjawiska: muzułmanów udających, że upamiętniają Holocaust wraz z Żydami, i nie-muzułmanów, dających się nabrać na takie oszustwo, szczególnie w okresach wydarzeń upamiętniających, takich jak wyzwolenie nazistowskiego obozu śmierci Auschwitz-Birkenau i Dzień Pamięci o Holocauście w Izraelu, jak również popularne w Izraelu błędne pojęcia o muzułmańskich Arabach w Izraelu. W tej części zajmiemy się bliżej żydowskimi reakcjami na przemówienie posła Mansoura Abbasa w Knesecie w Dniu Pamięci o Holocauście, znaczeniem ohydnego nadużywania Holocaustu przez Jahję Sinwara, podstawami islamu w politycznej ekonomii barbarzyństwa, jak również islamskim nakazem eksterminowania Żydów.  

Urojenia, myślenie według skrajnie pobożnych życzeń (przy najniższej ze wszystkich możliwych niskich poprzeczek), lały się kubłami w odpowiedzi na przemówienie posła Mansoura Abbasa w Dzień Pamięci o Holocauście. 


dla obecnego kryzysu
Matt Ridley

Rozwiązaniem dla obecnego kryzysu jest więcej innowacji, nie zaś mniej

Kiedy pomyślisz o tym, to, co stało się z ludzkim społeczeństwem w ciągu ostatnich 300 lat, to dostrzegasz coś dziwnego. Po żółwich tysiącleciach z końmi i żaglowcami, niewolnikami i mieczami, nagle dostaliśmy maszyny parowe i wyszukiwarki, samoloty i samochody, elektryczność i komputery, media społecznościowe i sekwencjonowanie DNA. Stworzyliśmy sobie maszynę perpetuum mobile o nazwie innowacja. Im więcej innowacji wprowadzaliśmy, tym więcej innowacji stawało się możliwych.


Jedzenie posiłku z Żydami
jest przestępstwem
Khaled Abu Toameh

Żydzi i Arabowie podczas wspólnego posiłku iftar w Jerozolimie (Photo: Linda Gradstein/The Media Line)

Nie jest tajemnicą, że wielu Palestyńczyków sprzeciwia się jakiejkolwiek normalizacji stosunków z Izraelem. Przez kilka ubiegłych lat ci Palestyńczycy prowadzili kampanie oczerniania każdego Palestyńczyka i Araba, którzy podobno zaangażowali się w normalizujące stosunki z Izraelem, szczególnie spotkania między dwiema stronami.  

Wydaje się jednak, że poprzeczka właśnie została obniżona. Niedawno wspólny posiłek z Izraelczykiem, a także ogladanie serialu telewizyjnego, który przedstawia Żydów w pozytywnym świetle, zaczęło stanowić pogardzana „normalizację” i jest uważane za przestępstwo i akt zdrady.  

Blue line

Widziane z ławy
Andrzej Koraszewski

Usiadłem sobie na ławie oskarżonych i siedzę. Pani sędzina w masce, protokolantka w masce, obrońcy w maskach, ja też mam maskę, ale oddychać się nie daje. Czasy takie, że nie bardzo wiadomo, czy jeszcze warto. Oskarżyciel bez maski, więc myślę sobie, że może i oskarżonemu ujdzie na sucho. Myślałem nawet, że jak będę mógł oddychać, to coś usłyszę. Pani sędzina coś mówiła, ale maseczkę miała bardzo solidną, chyba watowaną i nic się nie przebijało. Adwokat oskarżyciela miał maseczkę czarną, ale tłumiała równie dobrze jak biała maseczka pani sędziny. Moja pani adwokat w maseczce błękitnej, jak się domyślałem, sprzeciwiała się temu, co mówił obrońca oskarżyciela (a bóg mi świadkiem, że oskarżyciel potrzebował obrońcy), ale skąd wiedziała, co on mówił, to ja nie wiem.


Sztuczne oburzenie
o ”aneksję”
Vic Rosenthal

Aneksja! To słowo jest wypluwane z takim jadem, że można by pomyśleć, że chodzi o masowe morderstwo. Od Mahmouda Abbasa do króla Jordanii Abdullaha, do Unii Europejskiej, do Justina Trudeau, potępienia, ostrzeżenia i groźby płyną nieustannie. I, oczywiście, Joe Biden ma też coś do powiedzenia.

Kilka słów o rzeczywistości ukrywającej się za tą tak zwaną „aneksją”. Na początek, nic nie jest anektowane. Uzasadnionym stanowiskiem rządu izraelskiego jest to, że według prawa międzynarodowego jest suwerenem w Judei i Samarii.

Blue line

narzędzie ludzkości – fikcja (III)
Lucjan Ferus

Izraelski pisarz Yuval Noah Hariri

W tym odcinku cyklu opartego na książce Yuvala Noaha Hararii 21 lekcji na XXI wiek, chciałbym odnieść się do niektórych fragmentów rozdziału pt. „Sens” z racji na jego dużą wartość poznawczą (choć moim zdaniem wszystkie są ciekawe). Autor poprzedza go mottem: „Jak żyć w czasach zamętu, kiedy runęły dawne narracje, a w ich miejsce nie powstała jak dotąd żadna nowa?”.Już wiele lat temu zetknąłem się z podobną konstatacją Josepha Campbella: „Człowiek nowoczesny nie ma prawdziwej mitologii /../. Stare mity są martwe, a na ich miejsce nie powstały nowe”. Dalej w wyżej wymienionej publikacji czytamy:


1948-1967- 2020
Gerald Steinberg

Żydzi uciekający z Dzielnicy Żydowskiej po arabskim pogromie w 1929 roku (Library of Congress)

Okropne lata, kiedy Jordania miała kontrolę nad Jerozolimą, kiedy Żydom zabraniano dostępu do ich świętych miejsc, są najlepszym dowodem na to, że wspólna administracja jest utopią.   

Dla mnie, mieszkańca Jerozolimy, to jak bardzo nowożytna historia naszego miasta jest maltretowana, zniekształcana i podrabiana przez dziennikarzy, zagranicznych polityków i dyplomatów oraz różnych niedbających o fakty badaczy, jest ciągłym źródłem frustracji, szczególnie w okolicach Dnia Jerozolimy.    


Lokalizacja funkcji
Steven Novella

Gdzie w mózgu jest zlokalizowana konkretna zdolność? Jest to bardziej skomplikowane pytanie niż może się wydawać na pierwszy rzut oka, głównie dlatego, że najpierw musimy zdefiniować każdą konkretną zdolność. Niektóre są oczywiste, takie jak zdolność dobrowolnego poruszenia twoją prawą ręką. Pierwszorzędowa kora ruchowa fizycznie mapuje ciało i jest stosunkowo łatwo skorelować konkretną część mózgu ze słabością konkretnej części ciała. Jednak również coś tak prostego jak kontrola motoryczna ma wiele warstw – inne części mózgu, które modyfikują kontrolę, pozwalając, na przykład, na płynne, skoordynowane ruchy.


Czas próby
dla premiera i dla kraju
Liat Collins

Premier Benjamin Netanjahu, w maseczce, stoi na sali sądowej okręgowego sądu w Jerozolimie podczas otwarcia jego procesu 24 maja. (zdjęcie: RONEN ZVULUN / REUTERS

Nazywają to „Procesem Stulecia” – ja tego jednak nie robię. Biorąc pod uwagę to, że w styczniu 2020 roku nikt nie mógł przewidzieć, co w kilka tygodni później spadnie na świat wraz z nowym koronawirusem, nie zamierzam wdawać się w zabawy zgadywania co do reszty tego roku ani dziesięciolecia – nie mówiąc już o 100 latach. Chociaż pojawienie się urzędującego premiera w sądzie na procesie o oszustwo, nadużycie zaufania i korupcję przejdzie do izraelskiej historii – niezależnie od wyniku – prawdopodobnie będą w tym stuleciu większe wydarzenia. Obecnie ważne jest pamiętanie o tym, że Benjamin Netanjahu – tak samo jak każdy inny obywatel – jest uważany za niewinnego dopóki nie zostanie uznany winnym przez sąd. A to nie znaczy sąd kapturowy.


Biurokraci powstrzymują
następną falę innowacji
Matt Ridley

Na początku pandemii Chiny zbudowały szpital w niesłychanie krótkim czasie i wszyscy myśleliśmy: „to dlatego mają taki dobry wzrost gospodarczy”. Potem Wielka Brytania zrobiła to samo, dowodząc, że my też potrafimy to zrobić. Proces zatwierdzania urządzeń medycznych skrócono do kilku dni. Praca nad szczepionką wspaniale przyspieszyła. Pokazaliśmy, że potrafimy robić rzeczy szybko. Dlaczego nie możemy robić tego samego w zwykłych czasach? 

Podobnie jak każdy właściciel niewielkiego przedsiębiorstwa uważam, że podejmowanie decyzji przez organizacje quasi-pozarządowe zawsze trwa znacznie dłużej niż potrzeba.  


Palestyńskie mity
i izraelska rzeczywistość
Rami Dabbas

<span>Materiał ilustracyjny. Zdjęcie: Reuters / Ammar Awad.</span>

Lubię mieć do czynienia z prawdą i rzeczywistością, więc tutaj jest kilka faktów: Izrael nigdy nie był nazywany „Palestyną”, przynajmniej jako narodowa, polityczna jednostka. Do 1420 lat temu nie było żadnej znaczącej populacji arabskiej na tej ziemi – starożytna historia tego kraju jest w sposób oczywisty żydowska, aramejska i syriacka.  

Wystarczy spojrzeć na wiele ”palestyńskich” miast i wsi, które nadal noszą aramejskie, hebrajskie i syriackie nazwy.

Inną prawdą jest, że islam zajął Lewant siłą i narzucił własną religie i kulturę, próbując wymazać prawdziwe, judeochrześcijańskie dziedzictwo regionu.


Przestańcie wierzyć
w naukę
Daniel Greenfield

Alchemicy i astrolodzy, którzy byli odległymi przodkami nowoczesnej  nauki, wierzyli w świat prawd absolutnych. Odkrycie właściwej formuły, przeszukanie połaci nieba dawało pełna kontrolę nad tajemniczymi skądinąd siłami we wszechświecie. Nasza obecna wiedza mówi nam, że chociaż wszechświat może mieć absolutne wartości, nasze rozumienie ich nigdy takim nie będzie. Nieokreśloność pozostawiła nas z wszechświatem, w którym nasz pęd do wiedzy  jest ograniczony przez nasze szukanie wiedzy. Rzeczywistość wydaje się być zbudowana, by stawiać wyzwanie naszej pysze, zmuszając nas do przemyślenia własnych wad, ograniczając nas do wymiarów i punktów w czasie i prosząc nas, byśmy zaakceptowali to, czego nie możemy wiedzieć.


Mułłowie Iranu propagują
antyizraelską agendę 
Majid Rafizadeh

Chociaż w Iranie tradycyjne marsze antyizraelskie w tym roku anulowano z powodu szerzenia się koronawirusa, prezydent Hassan Rouhani powiedział, że ludzie będą mogli zamiast tego odbyć marsz samochodami, dołączyć do zmotoryzowanej kolumny lub do wydarzeń on line, organizowanych przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej.

Iran stał się epicentrum pandemii koronawirusa na Bliskim Wschodzie. Reżim Iranu oskarżono zarówno o ukrywanie zasięgu wirusa w kraju, jak i o szerzenie choroby na całym Bliskim Wschodzie. Podczas gdy wiele ze 186 krajów, którym Chiny przekazały wirusa, skupia się na tym pilnym problemie, rządzący Iranem mułłowie wydają się zamiast tego najbardziej zajęci promowaniem swojej antyizraelskiej obsesji.

Niedawno parlament Iranu jednogłośnie zaaprobował "pilną ustawę" skierowaną przeciwko Izraelowi. Możemy więc założyć, że uchwalenie ustawy przeciwko państwu Izrael jest „pilniejsze” dla irańskiego reżimu niż skoncentrowanie się na chronieniu życia populacji Iranu podczas publicznego kryzysu zdrowotnego. Ustawa nazywa Jerozolimę wieczną stolicą Palestyny...

Blue line

korzenie sztuki
Andrzej Koraszewski

Zapytałem lokalnego artystę, czym jest sztuka. Po krótkiej chwili namysłu powiedział, że jest to przedstawienie czegokolwiek w takiej formie, żeby wszystkie dziewuchy piszczały. Znam artystów, którymi ta definicja wstrząsnęłaby do głębi, ale zadałem pytanie kontrolne i zapytałem, czym jest nauka. Młody człowiek uśmiechnął się z zadowoleniem jakby był przygotowany na to pytanie i powiedział, że jest to takie przedstawienie najciekawszej sprawy, żeby tego nikt nie mógł bez ziewania przeczytać. Pomyślałem o naukowych książkach, które czyta się z zapartym tchem, wśród naukowców są również artyści prezentacji rzeczy pierońsko trudnych.


Uprowadzenie Holocaustu
dla Dżihadu
Anjuli Pandavar

Mansour Abbas

W Izraelu mówi się, że “Palestyńczycy nigdy nie tracą okazji, by stracić okazję”. Jared Kushner, architect planu prezydenta Trumpa, „Pokój do dobrobytu”, czyli tak zwanej Umowy Stulecia, zaakceptował tę przesłankę jako wyzwanie i skonstruował okazję tak dobrą, że żaden “Palestyńczyk” w żadnym razie nie mógł jej stracić, lub tylko tak mu się zdawało. W rzeczywistości “Palestyńczycy z pogardą odrzucili pakiet pomocowy dziesięć razy hojniejszy na głowę niż Plan Marshalla dał Europie Zachodniej, zniszczonej po II wojnie światowej, i to odrzucili jeszcze przed zobaczeniem go. Kushner i jego koledzy mogli osłupieć; izraelski premier, Benamin Netanjahu, nie był w najmniejszym stopniu zdziwiony, chociaż jest zbyt mądry, by się tym chełpić. Kiedy dar 4762 dolarów na głowę zostaje odrzucony z pogardą, to jest oczywiste, że nie chodzi o pieniądze, biedę lub rozwój. Z palestyńskiej perspektywy 50 miliardów dolarów nie jest w ogóle żadną okazją. To wywołuje pytanie, co stanowi okazję dla “Palestyńczyków”? Tego pytania Kushner nie zadał i jak dotąd wydaje się, że bardzo niewielu je zadaje.


Innowacji nie można wymusić,
ale można je zdławić
Matt Ridley

Aby rozwiązać problemy XXI wieku innowatorzy potrzebują wolności eksperymentowania bez ciężaru nadmiernych regulacji i nadużywania własności intelektualnej przez prywatne firmy.

Pandemia COVID-19 ujawnia, że dalece nie jest prawą, że żyjemy w epoce nieustannych zmian technologicznych. Zaniedbywaliśmy innowacje właśnie w tych dziedzinach, w których potrzebujemy ich najbardziej. Kiedy stanęliśmy przed XVII- wieczną zarazą, pozostały nam tylko XVII-wieczne reakcje kwarantanny i zamykania teatrów.
Powszechnie mówi się dzisiaj, że innowacje nabierają tempa, ale podobnie jak wiele innych obiegowych mądrości, nie jest to prawdą. Z pewnością jedne innowacje nabierają tempa, ale inne spowalniają.


Hipokryzja UE, używającej
”prawa międzynarodowego”
Elder of Ziyon

Josep Borrell

Wysoki komisarz UE, Josep Borrell usilnie próbuje pokazać, że jest bezstronny i opowiada się za pokojem w sprawie konfliktu izraelski-palestyńskiego. Kiedy jednak pcha tę fikcję w oficjalnych komunikatach prasowych, widać wyraźnie rzeczywistą antypatię Unii Europejskiej wobec Izraela.

"Międzynarodowe prawo jest fundamentalnym filarem międzynarodowego, opartego na regułach porządku. Pod tym względem UE i jej państwa członkowskie przypominają, że nie uznają żadnych zmian granic 1967, jeśli nie są one uzgodnione przez Izraelczyków i Palestyńczyków. Rozwiązanie w postaci dwóch państw, z Jerozolimą jako przyszłą stolicą obu państw, jest jedynym sposobem zapewnienia trwałego pokoju i stabilności w regionie."  

Dorastać we wszechświecie

Męczeństwo w obronie
niezmiernej głupoty
Andrzej Koraszewski 

zachodniej wolności
Fiamma Nirenstein

Najskuteczniejsze narzędzie
ludzkości – fikcja (II)
Lucjan Ferus

Cenny dar Abbasa dla Iranu:
Khaled Abu Toameh

Stymulowanie kory
Steven Novella

Żydzi nigdy nie byli równi
w arabskich krajach
Malka Shulewitz

Stan wojenny
w cyberprzestrzeni
Andrzej Koraszewski

Gorycz z powodu
nieudanego ludobójstwa
Daniel Greenfield

Turcja: ”Resztki po mieczu”
Uzay Bulut

Międzynarodowy sąd
Lawrence A. Franklin

Znikający bohaterowie Chin 
i milczenie Zachodu
Giulio Meotti

Palestyńscy uchodźcy
David Collier

Pora na
Steven Novella

Apartheid i koronawirus
na Bliskim Wschodzie
Khaled Abu Toameh

Nie ma boga
nad Boga
Andrzej Koraszewski 

Blue line

Wzmacnianie układu odpornościowego

Wykluczenie Tajwanu z WHO

Drzazgę źle się czyta

Sześć lat


Papież Franciszek


Pseudonaukowa histeria...

Panstwo etc

Biły się dwa bogi

 Forma przejściowa

Wstęga Möbiusa

Przemysł produkcji kłamstw

Jesteś tym, co czytasz,

Radykalne poglądy polityczne



Allah stworzyl

Uprzednie doświadczenie

Żydowski exodus

PRL Chrystusem narodów

Odrastające głowy hydry nazizmu

Homeopatia, wibracje i oszustwo

Żołnierz IDF

Prawo powrotu

Mózg i kodowanie predyktywne

Nocna rozmowa

WSzyscy wiedza

Nieustający marsz

Oświecenie Pinker

Alternatywna medycyna zabija

Kobiety ofiarami


modyfikowana pszenica

Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk