Prawda

Niedziela, 3 lipca 2022 - 07:30

« Poprzedni Następny »


Uduchowiony erotyzm bogów i wyznawców IV


Lucjan Ferus 2019-09-29


Kontynuacja cyklu opartego na książce Erotyzm w religiach świata  Zdzisława Wróbla, a dokładniej rozdziału pt. „Chrześcijański ideał czystości i konsekwencje ograniczeń swobód erotycznych”. Poprzednią część kończył opis „walki duchowej” św.Augustyna ze swoją grzeszną naturą, która „ciągnęła” go do doznań zmysłowych, a szczególnie rozkoszy seksualnych. On zaś kierując się  religijnymi wartościami uparł się, by ją pokonać i w końcu – niemal w cudowny sposób – prawie udało mu się tego dokonać. Dalej autor książki pisze:

„Mimo swego mizoginizmu dawni ojcowie Kościoła, Orygenes, Tertulian i Hieronim, zgodnie z ewangeliami Marka i Jana oraz wypowiedzią Pawła uważali, że Jezusa powiła w normalnym porodzie Maria, a jego ojcem był rzemieślnik Józef. Augustyn, którego odrazą napawało bliskie sąsiedztwo organów rozrodczych i wydalniczych, forsował tezę o dziewiczym narodzeniu Chrystusa, nawiązując do ewangelii Łukasza, który opierał się na zapowiedzi ST, że mesjasz narodzi się z dziewicy.

 

Hipoteza o narodzeniu Chrystusa bez kontaktu z „wstydliwymi częściami ciała” wymagała wskazania innej drogi zapłodnienia i porodu. Utrwaliła się wersja, że boskie nasienie przekazał dziewicy Marii przez ucho archanioł Gabriel, a płód wyszedł przez pierś lub pępek. /../ Wyższość dziewic nad mężatkami uzasadnia Augustyn tym, że są one narzeczonymi Chrystusa. Każdy, kto uwiódł dziewicę, dopuszczał się więc zbrodni cudzołóstwa wobec Syna Bożego.

 

„Jeżeli małżonek przybędzie i ujrzy swoją żonę leżącą z innym mężczyzną, czyż nie będzie oburzony i wściekły? – pisał zwolennik Augustyna Cyprian. – Jak oburzony i zagniewany musi być Chrystus nasz Pan i Sędzia, gdy widzi dziewicę przeznaczoną dla Niego i poświęconą Jego świętości, leżącą z mężczyzną?! Ta, która jest winna tej zbrodni, jest cudzołożnicą, nie wobec męża, lecz Chrystusa”.

Wyższość dziewic jako „matek bożych” nad nie-dziewicami nie jest ani czymś nowym, ani oryginalnym w chrześcijaństwie. Chyba we wszystkich pradawnych mitach przyszłe matki bogów i półbogów były dziewicami. Np. dziewica Nana zerwała owoc granatu z drzewa nasyconego krwią zabitego Agderisa, położyła go na łonie i urodziła boga Attisa. Kryszna został zrodzony z dziewicy o imieniu Devaka. Horus został powity przez niepokalaną boginię Izis. Merkury był potomkiem nimfy w dziewiczym stanie, Mai. Romulusa wydała na świat nietknięta jeszcze Rea Sylwia. Budda przyszedł na świat przez otwór w boku matki, itd. itp.

 

Natomiast bardzo ucieszna jest analogia ZAZDROSNEGO JEZUSA do małżonka widzącego swoją żonę leżącą (zapewne nago) obok innego mężczyzny, którego na ten widok ogarnia oburzenie, a wręcz wściekłość. Wizerunek Jezusa jako mężczyzny zazdrosnego o przeznaczoną mu dziewicę byłby nawet i śmieszny, gdyby nie był tak żałośnie naiwny (syndrom „psa ogrodnika”?). I pomyśleć, że takie głupie pomysły lęgły się w głowach najtęższych religijnych myślicieli, byle tylko przekonać wiernych do swych irracjonalnych poglądów w sprawach seksualności człowieka. Dalej czytamy:

„Dziewice, które przenosiły na Chrystusa swoje uczucia miłosne, zachowywały się tak, jakby były jego kochankami i doznawały fizycznych rozkoszy. /../ Np. Christine Ebner po dwóch latach masochistycznych samoudręczeń doznawała wizji, w których nawiedzał ją Jezus. Była przekonana, że będzie z nim miała dziecko. W okolicy serca wycięła ona na ciele krzyż i oderwała skórę. Cały średniowieczny ceremoniał konsekracji zakonnic wzorowany był na ślubie. Wypowiadając formułę:

 

„Kocham Chrystusa, w którego łoże wstąpiłam”, dziewczęta ślubowały wieczne oddanie boskiemu miłośnikowi. Adoracja Jezusa prowadziła do takich wynaturzeń, jak postępowanie Weroniki Giuliani, która dla czczenia boskiego baranka sypiała z barankiem, całując go i dając mu do ssania pierś, za co dostąpiła beatyfikacji przez Piusa II. Św. Katarzyna z Genui nie będąc w stanie opanować dręczących ją żądz, rzucała się na ziemię i wołała: „Miłości, miłości, nie mogę dłużej wytrzymać!”.

W dalszej części przytoczone są przypadki tzw. „opętań przez diabła”, np.: „Halucynacje erotyczne zakonnic, będące następstwem tłumienia popędu płciowego, przybierały nieraz formę zbiorowych ataków histerii seksualnej. /../ Zaczęło się od jednej z mniszek, której wydawało się, że każdej nocy odwiedza ją kochanek. Zakonnice wyznaczone do czuwania nad opętaną, obserwując jej konwulsyjne ruchy naśladujące kopulację, obnażały się i czyniły to samo. Wkrótce epidemia rozszerzyła się na całą grupę. W czasie ataku /../ zakonnice kładły się na plecach z zamkniętymi oczami, wznosząc do góry wygięte w łuk podbrzusza”.

„Zakaz wszelkich form aktywności seksualnej poza prokreacyjnym stosunkiem małżeńskim sankcjonowały kodeksy pokutne. W niektórych, nierząd uznawano za większą zbrodnię niż morderstwo. Zwykły nierząd między nieżonatym mężczyzną i niezamężną kobietą karano rokiem pokuty. /../ Cudzołóstwo było większym przewinieniem niż stosunek z osobą wolnego stanu, jeszcze ostrzej karano nadużycia seksualne księży /../ Np. za stosunek księdza z mnichem lub mniszką groziła pokuta dziesięcioletniego postu z całkowitym zakazem spożywania mięsa. /../

 

Pokutę nakładano także za mniejsze grzechy erotyczne: pocałunki, myśli o spółkowaniu, a nawet za nocne polucje. Przykładowo, pokuta za sprośne myśli wynosiła 40 dni postu. Jeżeli mężczyźnie zdarzył się w czasie snu wytrysk nasienia, winien był natychmiast wstać i odśpiewać 7 psalmów pokutnych, a rano uzupełnić je o dalsze 30 psalmów. Za grzechy cięższe od zwykłych stosunków pozamałżeńskich uważano homoseksualizm i sodomię (stosunki analne). Ale najsroższymi karami piekielnymi straszono tych, którzy sami zaspokajali swoje żądze. Powoływano się  przy tym na fałszywie interpretowany biblijny przykład Onana”.

Autor zaznacza, iż ów przykład był omówiony w poprzednim rozdziale, mimo to przypomina, że „wylewanie nasienia na ziemię w czasie przerywanego stosunku z wdową po zmarłym bracie nie było masturbacją i nie za samozaspokojenie ukarał Bóg Onana, lecz za złamanie prawa lewiratu, wg którego był on zobowiązany zaopatrzyć ją w potomstwo”. Nie dziwię się, iż autor uznał za stosowne powtórzenie tego wyjaśnienia, bo jak widać ów problem był nie tylko zakłamany, ale też świadomie ZAFAŁSZOWANY, bo nie sądzę aby egzegeci biblijnego przekazu nie umieli odróżnić stosunku przerywanego od masturbacji. I dalej:

„Kościół czuwał również nad właściwym przebiegiem aktu płciowego w małżeństwie. /../ Podobnie jak w przepisach Talmudu dozwolona była tylko jedna pozycja uznawana za naturalną: mężczyzna na kobiecie wyciągniętej na plecach. Za wszystkie inne warianty groziły kary. Najsurowszą, siedem lat pokuty, wymierzano po ujawnieniu stosunku more canino (psim sposobem), przypuszczano bowiem, że daje on największą rozkosz. Spowiednicy korzystali ze specjalnych podręczników z pytaniami o najbardziej wyszukane pozycje, jakie można było sobie wyobrazić.

 

Stosunki małżeńskie dozwolone były tylko w niektóre dni tygodnia. Nie wolno było spółkować w niedziele, środy i piątki, co w sumie dawało pięć miesięcy w roku. Post seksualny obowiązywał także 40 dni przed Wielkanocą, 40 dni przed Bożym Narodzeniem, od początku ciąży do 40 dni po porodzie, podczas odbywania pokuty, oraz 3 dni przed przystąpieniem do komunii. Małżeństwo pozbawiało kobietę wszelkich praw indywidualnych. /../ Wierności żony miały strzec pasy cnoty uniemożliwiające stosunek per vaginam i per anum.

 

Czym wytłumaczyć te niezwykle surowe ograniczenia i sankcje średniowiecznego Kościoła wobec dążeń człowieka zaspokojenia naturalnych potrzeb? G.Rattray Taylor w książce Sex in History /../ doszukuje się zaciekłości antyseksualnych doktrynerów Augustyna, Tomasza z Akwinu, Damianiego czy Bernarda w ich własnych udrękach, wysiłkach w opanowaniu ograniczających ich żądz, przezwyciężaniu poczucia winy. Widzieliśmy to na przykładzie wyznań św.Augustyna. Dodajmy, że jeszcze w 44 roku życia, w 12 lat po nawróceniu i zerwaniu z kobietami, nie mógł się uwolnić od nękających go obrazów rozkoszy, utrwalonych przez nawyk”.

Mam duże wątpliwości czy w tym przypadku rzeczywiście chodzi o zachowania utrwalone przez NAWYK, czy raczej mamy tu do czynienia z zachowaniami wynikającymi z głębokiej potrzeby naszej natury i stąd się bierze ich przemożna siła? Autor wyjaśnia, iż „ascetyczna krucjata Kościoła przeciwko przyjemnościom doczesnego życia” najprawdopodobniej miała bardziej złożone przyczyny: „Chrystianizm nawet wtedy, gdy stał się religią państwową, współistniał z innymi wierzeniami, /../ Jedne przyjmował i przystosowywał do nowych zasad wiary, inne zwalczał i tępił jednocząc w tej walce rzesze swoich zwolenników”. Cóż, typowo polityczne działania, które miały na względzie utrzymanie WŁADZY nad wiernymi.

„Narzucone przez Kościół restrykcje seksualne przyjmowane były z wielkimi oporami przez ludy, którym dawne religie nie zabraniały zmysłowych rozkoszy. Jedni łamali zakazy, ściągając na siebie surowe kary, inni usiłowali podporządkować się wskazaniom Chrystusowej wiary zadając gwałt naturze. Prowadziło to do obsesji erotycznych, dewiacji, zbiorowych histerii, a nawet chorób psychicznych. Głównym sposobem opanowania cielesnych chuci zalecanym przez Kościół było biczowanie.

 

Początkowo chłostę, stanowiącą pokutę za grzechy, egzekwowano na plecach, z czasem jednak uznano, że miejsce specjalnie do tego stworzone znajduje się niżej. Niewątpliwie dostarczało to perwersyjnej przyjemności zarówno biczującemu, jak i biczowanej, zwłaszcza gdy wykonawcą kary był pożądliwy mnich, a obnażoną pokutnicą urodziwa młoda kobieta. /../ Np. św.Edmund, w czasie studiów w Paryżu, nie mogąc oprzeć się wdziękom kokietującej go pięknej, młodej kobiety, wciągnął ją do swego pokoju, rozebrał i tak wychłostał, że ciało jej pokryło się pręgami. /../

 

Szczególnie upodobali sobie biczowanie karmelici. Gustowała w tym umartwianiu św.Teresa, która lubiła być chłostana i chłostać innych. Św. Marii Magdalenie z Pazzi sprawiało największą rozkosz, gdy przeorysza wiązała jej ręce z tyłu i biczowała ją na oczach innych mniszek. /../ Ustalono, że do zapewnienia zbawienia trzeba biczować się przez 33 i pół dnia, co równoważy 33 lata życia Chrystusa”, itd. itp.

Na dalszych stronach przytoczone są niechlubne przykłady działalności św.Inkwizycji w gorliwym zwalczaniu „czarownic”, choć jej głównym zadaniem było tępienie heretyków. Polowania na „czarownice”, które rozpoczęły się na przełomie XIV-XV w. i trwały do schyłku XVIII w. doprowadziły do unicestwienia co najmniej 100 tys. niewinnych kobiet. Dalej autor pyta: „A jak radzili sobie z życiem seksualnym ci, którzy ustanawiali surowe rygory dla wiernych, wydawali edykty, karcili i karali pokutą, mieczem i ogniem? Jak żyli zakonnicy, księża, biskupi, kardynałowie i papieże zobowiązani do ślubów czystości i przykładnej moralności?”. Odpowiedź jest co najmniej bulwersująca:

„Wielu księży żeniło się mimo papieskiego zakazu, inni żyli z kobietami bez ślubnego błogosławieństwa. Było to tak powszechne, że w niektórych miastach liczba nieślubnych dzieci przekraczała ilość narodzonych z normalnych związków, a w Niemczech wyraz Pfaffenkind (syn klechy) stał się synonimem słowa bękart. Za rekordzistę można uznać biskupa Liege, Henryka III, który miał 65 nieślubnych dzieci. Doszło do tego, że wierni w wielu parafiach w Hiszpanii i Szwajcarii domagali się, by księża żyli z konkubinami, co miało chronić żony parafian.

 

Okazję do nadużyć seksualnych księży dawał sakrament spowiedzi. Pod groźbą nie udzielenia rozgrzeszenia, bez czego grzeszniczkom groziły piekielne męki, spowiednicy wymuszali uległość penitentek. Ślady tych praktyk zachowały się w aktach sądowych. Sądy, niezwykle surowe w owych czasach dla świeckich przestępców, okazywały jednak zdumiewającą łagodność wobec księży, którzy dopuszczali się wykroczeń przeciw obyczajności. /../

 

Jak powszechna była demoralizacja kleru w XV w. świadczyć może edykt papieża Innocentego VIII, który zabronił księżom „prowadzenia rzeźni, tawern, szulerni, lupanarów i uprawiania stręczycielstwa”. /../ A kronikarz Burcardo pisze, że „prawie wszystkie klasztory Rzymu, stały się lupanarami”, /../ natomiast klasztory żeńskie „ohydnymi domami publicznymi Wenery”. /../ Savonarola zaś grzmiał z ambony: „/../ Tej trucizny tyle się nagromadziło w Rzymie, że Francja, Niemcy i cały świat jest od niej zapowietrzony. /../ Doszliśmy do tego, że każdego przestrzegamy, by trzymał się z dala od Rzymu, że mówimy: „Chcesz zepsuć swego syna? Zrób z niego księdza”.

Rozdziałowi „Chrześcijański ideał czystości i konsekwencje ograniczeń swobód erotycznych” miałem zamiar poświęcić nie więcej niż dwie części niniejszego cyklu. Jednakże cytowana przeze mnie książka (a szczególnie ten rozdział) zawiera jeszcze sporo ciekawego materiału, który warto wykorzystać dla dopełnienia obrazu owego „wstydliwego” problemu, jakim dla religii i dla tego Kościoła jest ludzka płciowość i seksualność. Dlatego dopiero w następnej części będzie dokończenie omówienia owego najważniejszego moim zdaniem rozdziału.  

 

Wrzesień 2019 r.                                ------ cdn.----  


Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj






Nowy ateizm i krytyka religii

Znalezionych 782 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Podstępne kuszenie Jezusa   Ferus   2022-07-03
Nowa książka Jasona Rosenhouse’a z krytyką Inteligentnego Projektu   Coyne   2022-07-02
Potwór stworzony ludzką wyobraźnią   Ferus   2022-06-26
Z jakiej gliny ulepiłeś swojego boga?   Koraszewski   2022-06-23
Nowy ateizm umarł, niech żyje nowy ateizm   Koraszewski   2022-06-20
Kobieta czyli zło konieczne?   Ferus   2022-06-19
Czarne życie, które nie ma znaczenia: 50 chrześcijan zamordowanych w ich kościele   Ibrahim   2022-06-16
Niezamierzony przez Stwórcę byt   Ferus   2022-06-12
Nowy Ład w dziele bożym   Ferus   2022-06-05
Kreacjonizm i owce Labana   Ferus   2022-05-29
Pacyfizm i papieska omylność   Stewart   2022-05-27
Operacja specjalna o kryptonimie „Arka i potop” (III)   Ferus   2022-05-22
Operacja specjalna o kryptonimie „Arka i potop” (II)   Ferus   2022-05-15
Operacja specjalna o kryptonimie „Arka i potop”   Ferus   2022-05-08
Marzenie o bezbożnym państwie   Koraszewski   2022-05-04
Moje (po)wielkanocne refleksje   Ferus   2022-05-01
Niepotrzebna ziemska sprawiedliwość   Ferus   2022-04-24
Alternatywna koncepcja zbawienia (II)   Ferus   2022-04-18
Alternatywna koncepcja zbawienia   Ferus   2022-04-17
Bądźmy uczniami Chrystusa? (II)   Ferus   2022-04-10
Bądźmy uczniami Chrystusa?   Ferus   2022-04-03
Słabość ateizmu czy religii?   Ferus   2022-03-27
Pytania do Boga   Ferus   2022-03-20
Retoryczne pytanie: „Gdzie był Bóg?”   Ferus   2022-03-13
Wojna pod znakiem krzyża     2022-03-11
Będzie zadowoleni (po śmierci)!   Ferus   2022-03-06
Niewiarygodna „prawdziwość” religii   Ferus   2022-02-20
Błędna analogia o wybaczaniu   Ferus   2022-02-13
Deizm antytezą teizmu? (II)   Ferus   2022-02-06
Deizm antytezą teizmu?   Ferus   2022-01-30
Jezus z uczniami w zbożu   Ferus   2022-01-23
Pierwszy krytyk bożego dzieła (VI)   Ferus   2022-01-16
Pierwszy krytyk dzieła bożego (V)   Ferus   2022-01-09
Hashtag „też odchodzę”   Koraszewski   2022-01-03
Wspomnienie: „Czego sobie życzyłem na nadchodzący 2014 r.?”.   Ferus   2022-01-02
Tradycja powinna się zmieniać pod wpływem praw człowieka   Igwe   2021-12-30
Bóg się rodzi i islmofobia w kafkowskim świecie   Koraszewski   2021-12-26
(Nie)zwykła opowieść wigilijna. Czyli moja nocna, niedokończona rozmowa z psem.   Ferus   2021-12-26
Jacek Tabisz o nowym humanizmie    Tabisz   2021-12-21
Pierwszy krytyk bożego dzieła (IV)   Ferus   2021-12-19
Pierwszy krytyk bożego dzieła (III)   Ferus   2021-12-12
Pierwszy krytyk bożego dzieła (II)   Ferus   2021-12-05
Pierwszy krytyk bożego dzieła   Ferus   2021-11-28
Paradoksalne „Dzięki Bogu” (II)   Ferus   2021-11-21
Paradoksalne „Dzięki Bogu”.   Ferus   2021-11-14
Absurdalna awersja wierzących do ateizmu   Ferus   2021-11-07
Refleksje sprzed lat: „Fikcyjna walka dobra ze złem” i inne   Ferus   2021-10-31
Atak ateizmu na ludzki rozum? (III)   Ferus   2021-10-24
Pytanie bez odpowiedzi   Łukaszewski   2021-10-18
Atak ateizmu na ludzki rozum? II.   Ferus   2021-10-17
Nasila się dżihadystyczne ludobójstwo chrześcijan w Nigerii   Ibrahim   2021-10-16
Atak ateizmu na ludzki rozum?!   Ferus   2021-10-10
Idea, która wyprowadziła rozum na manowce   Ferus   2021-10-03
"Time Magazine” i zachodnie podejście do islamizmu   Mahmoud   2021-10-02
Powolne odrzucanie religijnego mitu   Koraszewski   2021-09-27
Duchowni czy wyrachowani biznesmeni w sutannach?   Ferus   2021-09-26
Kościół zdeprawowany i mamoną silny   Koraszewski   2021-09-22
Turecki ateista zamordowany 31 lat temu   Bulut   2021-09-18
Naturalne czy sztucznie wykreowane religie?   Ferus   2021-09-12
Bogowie popkultury.Czyli jakimi religijnymi stereotypami „karmi” nas telewizja.   Ferus   2021-09-05
Ojciec święty, święty Paweł i teologia zastąpienia    Koraszewski   2021-08-30
(Nie)Fachowe pośrednictwo religijne.Czyli nieudana próba połączenia sprzecznych ze sobą zachowań.   Ferus   2021-08-29
Chora koncepcja Boga/bogów   Ferus   2021-08-22
W oparach ateizmu z czasu przeszłego   Koraszewski   2021-08-19
Islam – religia pokoju   Koraszewski   2021-08-16
Rozum i Wiara (XVIII)   Ferus   2021-08-15
Kult jednostki i bunt umysłu zniewolonego   Pandavar   2021-08-10
Biblia, kobiety i Bóg? (III)   Ferus   2021-08-08
Bezduszna duchowość ateistów   Koraszewski   2021-08-03
Most nad przepaścią (III)   Ferus   2021-08-01
Most nad przepaścią (II)   Ferus   2021-07-25
Most nad przepaścią   Ferus   2021-07-18
Chrześcijańskie stanowisko wobec rozdziału Kościoła i państwa   Koraszewski   2021-07-17
Czy ateizm może być nauczany jako religia?   Koraszewski   2021-07-12
Bajka o „zagubionej owcy” i cwanych „pasterzach duchowych”   Ferus   2021-07-11
Biblia, kobiety i Bóg? (II)   Ferus   2021-07-04
Ekumeniczne spotkanie apostatów   Koraszewski   2021-06-29
Czy wolno krytykować muzułmanów?   Pandavar   2021-06-28
Targniecie się na życie wieczne?   Ferus   2021-06-27
Dwa różne Dekalogi   Ferus   2021-06-20
Pasterze i ich bezwolne owce, czyli paradoksy „duchowego pasterzowania”   Ferus   2021-06-13
Biblia, kobiety i Bóg? Czyli co takiego Bóg chce powiedzieć czytelnikom Pisma Świętego?   Ferus   2021-06-06
Jest człowieczeństwo i jest muzułmańskie człowieczeństwo   Pandavar   2021-06-03
Żałoba bez złudzeń   Igwe   2021-05-26
Bezbożne „Ranczo” (II)   Ferus   2021-05-23
Ateista i „zatroskany głos rozsądku”   Ferus   2021-05-16
Obraza uczuć religijnych. Czyli co obraża osoby wierzące, a co nie, choć może powinno?   Ferus   2021-05-09
„Szczepionkowa” hipoteza powstania religii   Ferus   2021-05-02
Książka Lucjana Ferusa   Koraszewski   2021-04-26
Kłamiemy, gdyż taką mamy naturę? Czyli „względna równowaga między prawdą a fikcją”.   Ferus   2021-04-25
Duchowa służba zdrowia. Czyli oblicze Boga zatroskanego Miłosierdziem.   Ferus   2021-04-18
Poświąteczna refleksja. Kiedy mity traktowane są jako rzeczywistość.   Ferus   2021-04-11
Nieautoryzowany wywiad z Bogiem   Ferus   2021-04-04
Miecz czy Rozum? Czyli jak uczy historia religii: na jedno wychodzi!   Ferus   2021-03-28
Diabelskie zwierciadło jest winne złu?   Ferus   2021-03-21
Dziewuchy dziewuchom tu i tam   Koraszewski   2021-03-16
Irracjonalne „objawienia boże” (II)   Ferus   2021-03-14
Irracjonalne „objawienia boże”   Ferus   2021-03-07
Groza umiarkowanego islamizmu   Chesler   2021-03-04
Hartowanie ciała i hart ducha   Ferus   2021-02-28

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

„Przebudzeni”


Pod sztandarem


Wielki przekret


Łamanie praw człowieka


Jason Hill


Dlaczego BIden


Korzenie kryzysu energetycznego



Obietnica



Pytanie bez odpowiedzi



Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa



 Palestyńskie weto



Wzmacnianie układu odpornościowego



Wykluczenie Tajwanu z WHO



Drzazgę źle się czyta



Sześć lat



Pochodzenie



Papież Franciszek



Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa


Wstęga Möbiusa


Przemysł produkcji kłamstw


Jesteś tym, co czytasz,



Radykalne poglądy polityczne


Einstein



Socjologia


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk