Prawda

Piątek, 27 stycznia 2023 - 21:34

« Poprzedni Następny »

A Sharp Bend in History

A Sharp Bend in History


Andrzej Koraszewski 2020-09-24


The word “breakthrough” may be irritating, who knows what will appear after this breakthrough? A bend is a better description, we can see that the direction changes but we have no idea what is hidden around the bend. A peace agreement signed between Israel and two Arab countries is already astonishing. An announcement of similar agreements with several other Arab countries is for now just an announcement. The Arab League ignoring the Palestinian Authority’s appeal was like the explosion of a huge bomb. Instead of a decisive NO to normalization, Arab states said NO to the axis (of Resistance). Representatives of the Palestine Liberation Organization, Hamas, and Palestinian Islamic Jihad hastily met in Beirut to talk about mutual friendship and cooperation and to bow to their last resort of hope, i.e. Iran.

After over a hundred years of Arab war with the very idea of a Jewish state, the rulers of several Arab states are entertaining a change of the paradigm. True, at the very beginning there was a similar moment when Emir Faisal, with the encouragement and mediation of Lawrence of Arabia, met with Weizman and not only agreed (in writing) to the creation of a Jewish state in Palestine, but expressed his hope that it would be beneficial for Arabs. For a short time Emir Faisal was the ruler of Syria and later of Iraq, but his influence on the course of history in Palestine turned out to be close to zero. Other forces decided on a categorical rejection of the idea of a Jewish state in the midst of Arab and Muslim elements. The idea of Jewish independence was just as offensive to the Muslim religion as it was to the Christian one. It would appear that today it’s even more offensive than it was a hundred years ago, because to the contempt and cruelties with which believers from both these religions treated Jews through history, the massacres and genocide of the 20th century were added. A resistance axis against the existence of a Jewish state united the Vatican with the Muslim world and the British with the Arab despots. Nothing unites better than animosity against victims who in spite of all your efforts are still alive.


Just a few months ago it would appear that nothing could change the determination of the Arab world to seek to annihilate the Jewish state. But behind-the-scenes actions revealed a hidden trend. Previously unknown forces are ready to acknowledge that peace is more beneficial than never-ending war. A ceremony of signing a peace agreement has hallmarks of a spectacle of which further acts are almost always more dramatic. It seems that a more interesting fact is that now in Arab societies positive reactions appears to prevail over the negative ones. You get a strange feeling that people were just waiting for a signal that they are allowed to change an obligatory declaration of hostility into a declaration of friendship (possibly tied to overblown hope). In Europe the agreements were met as in Ankara, Tehran and Ramallah, but in greater silence, without open expressions of anger. Certainly, the EU’s spokesman for external affairs, Peter Stano, declared firmly that opening embassies in Jerusalem may have serious consequences for countries which are seeking membership in the European Union. The point is that the Americans are poking their noses into somebody else’s business and have not only managed to arrange the rapprochement between Serbia and Kosovo, but even worse, have encouraged at the same time (Muslim) Kosovo to establish ties with Israel, and Serbia to strengthen these ties. So, while he couldn’t forbid Arab countries to do such things, he could at least threaten the European ones.    


What is this change of paradigm in relations between Arabs and Israel? The key here is this disgusting word “normalization”, or recognition that Jews have a right to live in the Middle East, that they are a part of it. It also means rejecting the famous “NO to normalization”, i.e. ending the treatment of Israelis as colonizers, ending the acceptance of murdering Jews while claiming that it is all part of the peace process. The new paradigm is a recognition of normalization in spite of protests on the part of terrorists. Strange approach but who knows, maybe there is a seed of reason somewhere there.           


Did the Western world have honest intentions when one hundred years ago it declared its readiness to support Jewish aspirations to build an independent state?  If so, this unexpected generosity didn’t last long. The mission to facilitate building a Jewish National Home was given to the British, but their enthusiasm for this mandate ended almost as soon as they had received it. It’s interesting today to read a letter by Arthur Koestler written in August 1947 (recalled in “New Statsman”, 2007) to a father of a British soldier deployed to Palestine. Koestler writes that he understands that for the parents of soldiers in Palestine every day is full of anxiety for the lives of their sons, that they could be killed by Jewish terrorists. The author understands their fears.

I am not speaking lightly of terror; during several years I have lived in the same anxiety, for persons near to me, which you feel for your son. The persons were my mother and her family; the danger which threatened them, as Jews in German-controlled territory, was death by poison gas or quicklime. My mother was the only one who escaped. Her sister, her sister’s daughter and two grandchildren were gassed. My mother’s brother managed to commit suicide. Every single Jewish terrorist in Palestine has a similar story. This is the first fact you have to let sink in; without this background you will understand nothing.

Today the situation is different. The majority of the Jewish population in Israel consists of refugees from Arab and Islamic countries and their descendants. There were more Jewish refugees than the Arab inhabitants of Palestine who escaped from the war theatre. But Koestler writes about Palestine in 1947 and earlier. He continues his letter to a father of a British soldier deployed in Palestine:

“But,” you will object, “after all we did let the Jews come to Palestine in spite of Arab opposition didn’t we? We could just as well have locked them out, and saved ourselves all this trouble…” You are again misinformed. Palestine never was a Colony or Protectorate of yours: your job and raison d’être in that country was to administer a Mandate on behalf of the League of Nations and that Mandate put you under the obligation “to facilitate Jewish immigration,” to help the “close settlement by Jews of the land” and finally the establishment of the “National Home.” The deal, concluded in 1917 and known as the Balfour Declaration, had been ratified by fifty-two nations and had become the legal basis, and the only basis, of your presence in Palestine.

The British are Europeans, and they have a very long and deep-rooted Christian contempt for Jews. The decision to accept the idea of a Jewish state in Palestine was taken during World War I, solely because of their search for additional support during hostilities in the Middle East. For many British politicians it was a wrong, even repugnant, decision from the point of view of their faith and deep-rooted racist prejudices. Koestler continues:

The third part of the story starts in 1939, with the White Paper which Mr. Morrison, in the name of the Labour Party, called “a cynical breach of faith, a breach of British honour,” and Mr. Churchill “a base betrayal, the filing of a petition in moral bankruptcy.” You have probably heard about this famous document which, leaving details aside, amounted to the barring of Palestine to the Jews (after a last batch of 75,000) for ever, and led to the prohibition of the buying and cultivating of land by Jews in 95 per cent of the country’s total area (Land Transfer Act of February 1940). Thus at the very moment when the extermination of the European Jews began, the doors of Palestine were slammed in their faces; while those already inside Palestine were condemned to live in one more cramped, Oriental ghetto. This policy was not only inhuman, it was apparently also illegal in the terms of International Law, and this point is essential for the understanding of all further developments in Palestine. For legally, as already mentioned, Britain’s presence in Palestine was based on the Mandate. The League’s Permanent Mandate Commission met on June 16th, 1939, and found unanimously that the new policy contradicted the terms of the British trusteeship. Now according to Article 27 of the Mandate “the consent for the Council of the League of Nations is required for any modification of the terms of this mandate.” The Council of the League was to meet in September, 1939, but meanwhile the war broke out and it never met.

Well, the infamous White Paper legalized a decades-long practice of restricting immigration of Jews and to turn a blind eye to the massive immigration of Arabs, as economic revival of Palestine, thanks to the Jews, became a magnet for thousands of Arabs from neighbouring countries. Now, however, to some extent in connection with the Nazi policy of exterminating Jews in Europe, the British decided to be more resolute. Koestler writes:

In March and April, 1939, three refugee ships – S.S. Assandu, Astir and Assimi, packed with Jews who had escaped, mainly from Germany, reached Palestine, and were refused permission to land. In the House of Commons Mr. Noel-Baker asked the then Colonial Secretary, Mr. Malcolm MacDonald, what would happen to these people. Mr. MacDonald said that they had been sent back from where they came. Mr. Noel-Baker: “Does that mean to concentration camps?” Mr. MacDonald: “The responsibility rests on those responsible for organising illegal immigration.” (Debate in the House of Commons, April 26th-27th, 1939.)

Do you recognise the tune? It is unchanged to this day. The responsibility rests with the “racketeers” who tried to save these condemned people, not with those who sent them back to their death. There was also much talk in 1937 about the insanitary conditions on these hell-ships. The gas chambers, the quicklime – and the dry rot of the D.P. camps to-day, were and are doubtless sanitary.;

But this was just a harbinger of British decisiveness:

More examples? On November 24th, 1940, the passengers of the steamer Patria, who had been refused admission to Palestine, blew their ship up in Haifa harbour. Over two hundred people were blown to bits or drowned a hundred yards from the promised shore. They were not even to have been deported back to Europe, which, owing to the war, was impossible; only to a tropical island in the Indian Ocean. But these people had become allergic to barbed wire. When a person reaches that state, like the survivors in the D.P. camps to-day, he is past listening to the reasonable voice which tells him that he should never have escaped, or saved his wife and children, without a permit in triplicate to do so.

One last example. The year is 1942; the crematoria in Europe had started to work, when another hell-ship, the 180-ton cattle-boat Struma, hailing from Constanza, floundered into the harbour of Istanbul. There were 769 escapees on board, several of whom had lost their reason. The Turks were prepared to let them land in transit, on condition that the British would permit their entry into Palestine. This the Palestine Government, after consultation with London, refused; so the Turks sent the boat back to Rumania. The rest of the story you can guess: the ship blew up within a few miles of the Turkish coast; one man survived; all other passengers, including 250 women and 70 children were drowned.

The Black Sea was the Jews’ main life-line of escape from the European crematorium. The Struma cut that life-line. Those who, against law and morality, refused to grant its passengers entry into Palestine, did not want them to be drowned. They were presumably even sorry and surprised. All they wanted was that they should be sent back to their “port of embarkation,” where they could wash their hands of them, and thus discourage others from trying to save their skins. In the parliamentary debate of April, 1939, from which I have quoted, the Colonial Secretary had said that the Government had the fullest sympathy with Jewish refugees, but if they allowed one shipload, more would follow. This has been the guiding principle of British policy in Palestine from 1939 to this day. It was a policy of deliberately obstructing by active and passive measures, by force and by diplomatic pressure, the escape of Jews from extermination by a mass exodus into Palestine

Some Brits called the White Paper of 1939 the Palestine Munich.Voices of condemnation came mainly from the Left, so after the Labour victory of 1945 there were expectations that the last relic of Chamberlain’s policy would be wiped out. No party was so deeply committed to supporting Jewish immigration into Palestine than the Labour Party, writes Koestler in August 1947. He quotes words by Nobel Prize Laureate, Philip Noel-Baker, who said that the adoption of the White Paper would mean telling  “those kindly British soldiers to shoot them [Jewish refugees] down.” Hopes connected with the victory of the Labour Party turned out to be in vain. According to Koestler, “It is the story of yet another broken pledge; of the triumph of a Foreign Office clique and Ernest Bevin’s pigheadedness over Labour’s honour.” In the last part of his letter that he writes to a father of a British soldier in Palestine:

…if public opinion still has a say in your country, now is the time to stop disaster. For the Jews of Palestine fight for one thing only, for the oldest slogan in their history: Let My People Go. There were six million of them in Europe; only one of ten is left. Your countrymen are very fond of the word decency; if you have any left, let them go.

[…]Palestine is a test for your integrity; and in more than one sense your fate is linked with hers.

The time of the British exit from Palestine was approaching. The British government hastily trained and armed the Arab Legion and left practically all the arms of its military in Palestine to them. What’s more, it provided the Arab Legion with the British officer corps. The goal of this Legion (as of other Arab armies) was to finish the handiwork of the Nazis in Europe. The British  knew this perfectly well. 


Less than a year after the publication of this letter, five Arab armies invaded the one-day-old Israel. The Arab Legion was a Jordanian army and was commanded by a British officer. Armies of Egypt and Syria got a vast number of the arms in Western arsenals after the war ended, and they were trained by SS officers who found in these countries a friendly haven. Hit squads of Palestinian Arabs were commanded by a former collaborator with Hitler, Muhammad Amin al-Huseini. This Muslim cleric, responsible for many war crimes, was in the hands of the French, who refused to extradite him to Great Britain and quietly facilitated his “escape” from prison to Egypt. The final annihilation of the Jewish nation seemed inevitable. In London it didn’t cause anybody’s surprise nor any special dread.


In spite of all expectations, the Arab armies lost the war to poorly armed and trained groups of survivors from the Nazi extermination of Jews. 700,000 Palestinian Arabs found themselves outside Israel’s borders.


Twice again, combined Arab armies tried to finish Hitler’s handiwork, and their failure led the Arab world to change strategy to a constant battle in which Palestinians played the key role. For those who conducted the holy war with Jews the word “normalization” was for decades anathema.


Europe and America were not only looking indulgently on the Arab holy war. They financed terror organizations and condemned Israel for the crime of defending the lives of her inhabitants. Europeans today are eager to call Israelis “new Nazis”. Curiously, as polls show, the greatest number of people prepared to call Israelis new Nazis are in German society, followed by Spaniards and Poles. Pope Francis calls Mahmoud Abbas “The Angel of Peace” and eagerly hugs those Muslims who are the greatest enemies of normalization. Decades of the “peace process” were supposed to induce Israel to give up the defense of her borders.  The changing of the paradigm means acknowledgement that Jews are not only an ancient and legitimate part of the Middle East but also are good neighbors, and friendship and cooperation with them can make a huge difference.                          


I don’t know who really came up with the name “Abraham Accords”. The Pope is as silent as the grave, but he is not alone in his silence, he is silent together with a huge choir of the deeply offended. I’m seeing the name “Abraham Accords” in the Arab press where the change of paradigm is welcomed with relief and the word “normalization” is no longer taboo. The Abraham Accords give rise to hope, and who knows what will come in its wake. Maybe it will be a real peace if only the silent choir of opponents is not successful in erecting a dam to it. It will be interesting to see what is lurking beyond this bend in history.    

15 September 2020

Translation: Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson

 


Skomentuj Wyślij artykuł do znajomego: Wydrukuj












Świat
Hili: Jeśli mnie wzrok nie myli, to świat zwariował.
Ja: Nihil novi sub sole.

Więcej

Komu na rękę
z niewidzialną ręką?
Andrzej Koraszewski 

Rzekomy dowód rzeczowy na to co Adam Smith miał na myśli – na amerykańskich banknotach widnieje oko opatrzności wraz z mottem „Annuit Coeptis\

„Zdarza się niekiedy, że nazwa rzeczy lub pojęcia decyduje o tym co o tej rzeczy albo pojęciu myślimy, a czasem także o tym jak o nich myślimy.” Przeczytałem to zdanie w dziale „wolna myśl” Centrum im. Adama Smitha, pod datą 18 lipca 2018, co było ostatnim śladem ich tętniącej życiem strony internetowej. Zajrzałem tam sprawdzając, czy może zareagowali na odkrycie Wojciecha Orlińskiego, który donosi na łamach "Gazety Wyborczej", że ponieważ Adam Smith nie precyzuje, czyja niewidzialna rękę steruje rynkiem, prawdopodobnie miał na myśli „niewidzialną rękę opatrzności”. Jak on do tego doszedł?

Więcej

Dlaczego należy zakazać
flagi OWP i Konfederacji?
Stephen M. Flatow

Flaga OWP na demonstracji antyrządowej, Tomer Neuberg/Flash90

Arabowie palestyńscy są wściekli, że władze izraelskie zakazują wywieszania flagi „Palestyny” na imprezach publicznych. Izraelczycy twierdzą, że flaga jest używana do wzbudzania przemocy. Po obu stronach debaty wszyscy rozumieją, że flaga może być potężnym symbolem – dobra lub zła. Flagi coś znaczą.
Pomyśl o sile kultowej flagi Betsy Ross podczas rewolucji amerykańskiej. Lub żołnierze podnoszący flagę amerykańską na 
Iwo Jima. To nie jest tylko kawałek tkaniny. Oznacza coś znacznie większego.

Więcej
Blue line

Jak Facebook dławi
byłych muzułmanów
Bruce Bower


Dzięki Elonowi Muskowi zaczynamy dostrzegać solidne dowody na to, w jakim stopniu giganci mediów społecznościowych – we współpracy z demokratycznymi politykami, agencjami wywiadowczymi i mediami korporacyjnymi – starali się zdławić swoich ideologicznych przeciwników. Ale nawet dokumenty o Twitterze, przynajmniej te, które do tej pory zostały upublicznione, nie oddają w zadowalający sposób światowego zasięgu wybryków Doliny Krzemowej. 
Jednym z najbardziej rażących przypadków, na jaki ostatnio zwróciłem uwagę, jest sprawa byłych muzułmanów z Norwegii (EX-MN), organizacji, która 
opisuje siebie na stronie internetowej jako opowiadająca się za „powszechnymi prawami i sekularyzmem” oraz za prawem muzułmanów do krytykowania ich religii i, jeśli sobie tego życzą, do jej opuszczenia.

Więcej

Palestyńczycy rekrutują
nieletnich do terroru
Bassam Tawil

<span>Palestyńskie grupy terrorystyczne rekrutują nieletnich do przeprowadzania ataków terrorystycznych, podczas gdy przywódcy palestyńscy i organizacje międzynarodowe krzyczą, że „zabijane są niewinne dzieci”. Palestyńskie dzieci od kołyski są poddawane praniu mózgu przeciwko Izraelowi i celowo narażane na niebezpieczeństwo, podczas gdy ONZ i reszta świata odwracają wzrok. Na zdjęciu: palestyński chłopiec  grający w sztuce o zabijaniu Żydów [Źródło: wideo PMW] </span>

Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) 5 stycznia pospiesznie zwołała nadzwyczajną sesję, ponieważ Żyd odważył się przejść po najświętszym miejscu judaizmu, Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie. Dwa dni wcześniej ten Żyd, Itamar Ben-Gvir, minister bezpieczeństwa narodowego Izraela, odbył cichą, 13-minutową wycieczkę po tym miejscu. Chociaż Żydzi odwiedzający Wzgórze Świątynne są często nękani, zastraszani, a czasami fizycznie atakowani przez muzułmanów, krótka podróż Ben-Gvira zakończyła się pokojowo i ani muzułmanie, ani Żydzi nie zgłosili żadnych aktów przemocy. Mimo to Palestyńczycy i niektóre kraje, nazywając tę wizytę „niebezpieczną i bezprecedensową prowokacją”, nadal potępiali za nią Izrael.

Więcej
Blue line

Spór o DNA Jezusa
między chrześcijanami
Jerry A. Coyne


Już dawno powinienem był domyślić się, że rozwój genetyki spowoduje problem dla teologów. A właściwie dwa poważne problemy. Po pierwsze, o czym pisałem wcześniej, według chrześcijaństwa wszyscy ponoć pochodzimy od mężczyzny i kobiety, którzy byli parą żyjącą w tym samym czasie i miejscu (oczywiście Adam i Ewa). Ponieważ nie jest to możliwe, naukowo nastawieni teolodzy przez ponad dziesięć lat próbowali ocalić Parę, która popełniła Grzech Pierworodny. 

Więcej

Demokracja w Izraelu
jest zagrożona
Victor Rosenthal

Izrael nadal nie ma konstytucji, co powoduje pewne problemy.

Nowy rząd Izraela jest nękany przez bezprecedensową polityczną i medialną kampanię, skierowaną przeciwko planom rządu, by przywrócić kontrolę i równowagę między sądownictwem a Knesetem. „Jeśli ten rząd nie upadnie - mówi lider opozycji Yair Lapid - Izrael przestanie być liberalną demokracją”, a jego artystyczne, kulturalne i biznesowe elity uciekną do Berlina i Miami. David Horowitz, redaktor anglojęzycznego „Times of Israel”, napisał, że propozycje reform „są dzwonem trwogi dla naszej dobrze działającej, ale niewystarczająco ugruntowanej demokracji”. Były minister obrony Benny Gantz określił plan reform jako „zamach stanu”, powiedział, że doprowadzi on do wojny domowej i wezwał przeciwników do „wyjścia na ulice”.

Więcej

UE i administracja Bidena
wciąż ugłaskują Iran
Majid Rafizadeh

<span>Administracja Obamy-Bidena utrzymywała Kongres USA, naród amerykański i sojuszników USA na Bliskim Wschodzie w nieświadomości wielu tajnych umów zawartych z rządzącymi mułłami w Iranie. </span>Na zdjęciu: <span>Kerry z </span>Hosseinem Fereydounedm<span> oraz </span>Mohammadem Javadem Zarifem<span> podczas ceremonii ogłoszenia  </span>Joint Comprehensive Plan of Action<span>, 14 lipca 2015 (Źródło: Wikipedia)</span>

Podczas gdy irański reżim stał się bardziej wojowniczy, Unia Europejska i administracja Bidena nadal próbują przywrócić porozumienie nuklearne, które zniesie sankcje gospodarcze wobec Iranu, wzmocni i ośmieli reżim, wzmocni jego globalną legitymację i utoruje drogę, reżim, który Departament Stanu USA nazwał „najgorszym na świecie sponsorem terroryzmu państwowego”, legalnie stanie się państwem uzbrojonym w broń nuklearną.

Więcej

Żyjemy w ciekawych
czasach
Andrzej Koraszewski 

Thomas Friedman (Źródło zdjęcia: Wikipedia)

Kiedy za namową przyjaciela zapisałem się do Towarzystwa Dziennikarskiego byłem przekonany, że będzie to takie towarzystwo, w którym do znudzenia dyskutuje się o etyce zawodu dziennikarza. To ciekawy zawód, specyficzne rzemiosło, w którym zadaniem jest przekazywanie rzetelnej informacji, a nieustającą pokusą misjonarstwo i nawracanie ludzi na swoją taką czy inną wiarę. Na domiar złego, żyjemy w czasach rewolucji informatycznej i tradycyjne dylematy etyki dziennikarskiej urosły do absurdalnych rozmiarów.

Więcej

Bezwłose zwierzęta mają
martwe geny na sierść
Jerry A. Coyne


Jednym z najbardziej wymownych dowodów na ewolucję, jakie przedstawiam, jest istnienie martwych (niefunkcjonalnych lub „szczątkowych”) genów znalezionych w DNA żywych gatunków. Pisałem o tym w mojej książce Ewolucja jest faktem. Na przykład ssaki takie jak my posiadają trzy martwe geny odpowiedzialne za wytwarzanie żółtka jaja. Ewolucja uczyniła je niefunkcjonalnymi, ponieważ embriony ssaków są odżywiane przez łożysko, ale nadal są obecne w genomie, bezużyteczne z powodu mutacji.


Genomy prawie wszystkich znanych nam zwierząt są cmentarzyskiem martwych genów. Stanowią one, podobnie jak nasze geny żółtka, niezbity dowód na ewolucję. 

Więcej

Nienawiść do Żydów na
amerykańskich uniwersytetach
Richard Kemp

<span>Nowy raport pokazuje wyraźny obraz rosnącej, nasilającej się i starannie skoordynowanej kampanii ataków na tożsamość żydowską w ponad 60% amerykańskich szkół wyższych i uniwersytetów, które są popularne wśród Żydów, w tym 2000 incydentów z zamiarem wyrządzenia krzywdy żydowskim studentom, jakie miały miejsce od 2015 r. (Zdjęcie: University of Connecticut, gdzie kierownictwo próbuje coś robić)</span>

Kiedy w latach trzydziestych XX wieku Żydów wypędzano z niemieckich uniwersytetów, jaką zająłbyś postawę? Wielu z nas chciałoby myśleć, że znaleźlibyśmy w sobie moralną i, jeśli to konieczne, fizyczną odwagę, aby stanąć w obronie naszych kolegów, zamiast patrzeć, jak są prześladowani, zastraszani, maltretowani i odrzucani. Cóż, teraz możemy faktycznie wystawić naszą odwagę na próbę, ponieważ na naszych oczach widzimy powtórkę niemal identycznego schematu antysemityzmu — tym razem na amerykańskich uczelniach, z podobnym obrazem na uniwersytetach w Wielkiej Brytanii i innych krajach Zachodu.

Więcej
Blue line

Harvard poddaje się
antysemickiej bandzie
Jonathan S. Tobin

&Oacute;wczesny dyrektor Human Rights Watch, Kenneth Roth, na konferencji Media Security w Monachium, 19 lutego 2017. Zdjęcie: Kuhlmann/MSC via Wikimedia Commons.

Przez kilka dni Kennedy School of Government na Uniwersytecie Harvarda zachowywała się tak, jakby była instytucją z kompasem moralnym. Ale dziekan Douglas Elmendorf szybko zdał sobie sprawę, że przeciwstawianie się antysemityzmowi wbrew „przebudzonej” intelektualnej modzie, nie jest dobrym wyborem zawodowym.

W obliczu burzy krytyki ze strony wykładowców, studentów i liberalnych mediów korporacyjnych, takich jak "Boston Globe", oraz wpływowych skrajnie lewicowych szmat, takich jak "The Nation", Elmendorf odwołał swoją decyzję o odmowie przyjęcia na stanowisko nauczyciela akademickiego Kennetha Rotha, byłego szefa Human Rights Watch.

Podobnie jak „wróg klasowy” postawiony przed „sądem ludowym” komunistycznej Czerwonej Gwardii podczas chińskiej rewolucji kulturalnej, list Elmendorfa z przeprosinami był, jak można było przewidzieć, tchórzliwy. Elmendorf napisał, że od czasu podjęcia decyzji „konsultował się” z wykładowcami, a teraz przyznał się do „błędu”, dodając, że prosi Rotha, aby mimo wszystko przyjechał na Harvard. Roth entuzjastycznie odpowiedział na Twitterze, przyjmując ofertę i wyrażając wdzięczność znacznym siłom, które zmusiły Elmendorfa do poddania się. 

Więcej

Credo ateisty
Część V
Lucjan Ferus

Scena przedstawiająca spalenie czarownicy ze szwajcarskiego Willisau w 1447 roku.

Zanim zacznę przytaczać następne argumenty uzasadniające moje areligijne poglądy, jeszcze chciałbym się odnieść do zakończenia poprzedniej części. Wyraziłem tam wątpliwości, że przedstawione przeze mnie fragmenty krwawej, pełnej przemocy i zakłamania historii naszej religii, odzwierciedlają boży zamysł w tym względzie. Bowiem (jak tłumaczą teolodzy), to Duch Święty prowadzi Kościół kat. przez dzieje, a on przecież nie może się mylić w żadnym wypadku. Tyle, że jego istnienia nie da się w żaden sposób udowodnić, jak i tego, że „wyraźnie” sprzyja on Kościołowi kat. w podbojach i „rozmija” się często z Dekalogiem.

Więcej
Blue line

Grupa Wagnera
wkracza do Afryki
Lawrence A. Franklin

Wyjście wojsk francuskich z Mali w kwietniu, a następnie likwidacja (w czerwcu 2022 r.) dowodzonych przez Francję wielostronnych europejskich sił specjalnych „Task Force Takuba” stworzyło próżnię bezpieczeństwa w regionie. Na zdjęciu: Francuscy żołnierze w Mali. (Zdjęcie: Wikipedia)

Poważnie nasiliło się kwestionowanie legitymacji i suwerenności postkolonialnych państw narodowych przez islamskich dżihadystów na całym obszarze regionu Sahelu na kontynencie afrykańskim.


Przede wszystkim, mordercza wojna między grupami dżihadystów w zachodnioafrykańskich państwach Sahelu, na południe od Sahary, stała się egzystencjalnym zagrożeniem dla legitymacji rządów narodowych regionu.

Więcej

Kto atakuje status quo
w Jerozolimie?
Mitchell Bard

Ben Gvir na Wzgórzu Świątynnym 3 stycznia 2023r. (Źródło zdjęcia: “Jerusalem Post”)

Biorąc pod uwagę, że nowy rząd Izraela był biczowany ze wszystkich stron, zanim jeszcze został zaprzysiężony, nie było zaskoczeniem, że wyciągnięto noże po tym, jak nowy syjonistyczny postrach, Itamar Ben-Gvir, miał czelność odwiedzić najświętsze miejsce w judaizmie.

 

„New York Times”, który uwielbia określanie Izraelczyków pejoratywnymi słowami, zatytułował swój artykuł: „Twardogłowy izraelski minister odwiedza drażliwe święte miejsce w Jerozolimie”. Ben-Gvir jest nie tylko „twardogłowy”, ale według „New York Timesa” jest także „ultranacjonalistą”. Jego wizyta była „prowokacyjna”, ponieważ sprzeciwiał się groźbom ze strony „bojowej” grupy Hamas. 

Więcej

Krew, znój, łzy
i pot
Athayde Tonhasca Júnior

Złapane w wir: podczas wojny w Paragwaju konie umierały z powodu ran, głodu, wyczerpania, zimna i motyli. Grafika autorstwa Pedro Américo (1843-1905), Wikimedia Commons:

Wojna w Paragwaju (1864-1870), prowadzona przez Paragwaj przeciwko Argentynie, Brazylii i Urugwajowi, zajmuje szczególne miejsce w historii okrucieństwa, rzezi i dewastacji. Wśród wielu okropności, których świadkami byli kombatanci i obserwatorzy, epizod opisany przez porucznika Alfredo d'Escragnolle Taunay jest szczególnie dziwny i makabryczny:
"„Inna plaga prześladowała je [konie, muły i osły] bezlitośnie, a ta jedna plaga miała katastrofalne skutki. Pochodziła od niezwykle pięknych motyli, tak zwanych 88, ponieważ wydaje się, że mają ten numer wypisany na zewnątrz swoich cętkowanych skrzydeł z kapryśnymi czarno-białymi rysunkami. Jednak nie sposób sobie wyobrazić działań tych łagodnych Lepidoptera, z pozoru całkiem niewinnych, ale w rzeczywistości niezwykle zgubnych, w całej tej części Paragwaju. Tłoczyły się razem w kącikach oczu i nozdrzach zwierząt, szukając wilgoci..."

Więcej

Wojna Unii Europejskiej
z Izraelem
Bassam Tawil

<span>Wyciekł poufny dokument sporządzony przez misję Unii Europejskiej we wschodniej Jerozolimie, który pokazuje, że Europejczycy aktywnie współpracują z Autonomią Palestyńską i w jej imieniu w celu przejęcia Obszaru C Zachodniego Brzegu – chociaż istnieje wyraźna umowa, podpisana, zarówno przez Izrael, jak i Palestyńczyków, że do czasu ostatecznych ustaleń w dalszych negocjacjach obszar ten ma być pod kontrolą Izraela. (Na zdjęciu szef misji UE w Jerozolimie Wschodniej, Sven Kühn von Burgsdorff, na czele 13 europejskich polityków (w tym z Polski), protestujący przeciwko budowaniu w Jerozolimie mieszkań dla Żydów w listopadzie 2022r.) </span>

Unia Europejska (UE) przekonuje, że szanuje demokrację i podziela z Izraelem wartości otwartego i demokratycznego społeczeństwa opartego na rządach prawa. Jeśli to prawda, to dlaczego UE nie szanuje decyzji Arabów i Izraelczyków, by wspólnie zasiąść do stołu i wynegocjować granice? Dlaczego UE potajemnie pomaga Palestyńczykom w przejęciu Obszaru C na Zachodnim Brzegu poprzez nielegalne budownictwo?


Poufny dokument sporządzony przez misję Unii Europejskiej we wschodniej Jerozolimie, który wyciekł, pokazuje, że Europejczycy aktywnie współpracują z Autonomią Palestyńską i w jej imieniu w celu przejęcia Obszaru C Zachodniego Brzegu – chociaż istnieje wyraźna umowa, podpisana, zarówno przez Izrael, jak i Palestyńczyków, że do czasu ostatecznych ustaleń w dalszych negocjacjach obszar ten ma być pod kontrolą Izraela. 

Więcej

Czy istnieje środek
prawny na kłamstwa?
Alan M. Dershowitz

<span>Kongresman George Santos (na zdjęciu) żył w kłamstwach. Kłamał na temat swojego wczesnego życia, osiągnięć akademickich, doświadczenia biznesowego, majątku, pochodzenia, życia osobistego i karalności. Ma szczęście, że zdecydowana większość tych kłamstw nie była wypowiedziana pod przysięgą. (Zdjęcie: Wikipedia)</span>

Kongresman George Santos żył w kłamstwach. Kłamał na temat swojego wczesnego życia, osiągnięć akademickich, doświadczenia biznesowego, majątku, pochodzenia, życia osobistego i karalności. Ma szczęście, że zdecydowana większość tych kłamstw nie była wypowiedziana pod przysięgą. Nie zniesławiał też konkretnych osób. O ile nie skłamał na formularzach rządowych, jest mało prawdopodobne, aby można go było skutecznie ścigać lub pozwać. Jego ofiarami są przede wszystkim wyborcy, którzy oddali głosy na osobę, która bardzo różniła się od tego, za kogo go uważali.

Więcej

Wieczny dyktator: historia
Mahmuda Abbasa
Bassem Eid


Rok 2023, kolejny rok, zdumiewający dziewiętnasty rok niekończącej się 4-letniej kadencji prezydenckiej Mahmuda Abbasa, która rozpoczęła się 9 stycznia 2005 r. Pod jego kleptokratycznymi rządami zarządzanie moim rodzimym Zachodnim Brzegiem przekształciło się w to, co monitor demokracji, Freedom House, opisuje jako: „brak działającej władzy ustawodawczej… [Autonomia Palestyńska (AP)] rządzi w sposób autorytarny, [i] stosuje represje wobec dziennikarzy i aktywistów, którzy przedstawiają krytyczne poglądy na temat jej rządów”. Aby zapoznać się z ideą wolności intelektualnej i prasowej pod panowaniem Abbasa, rozważ ustawę o przestępstwach elektronicznych (ECL) wydaną przez Abbasa w 2013 r., „ustalającą wysokie grzywny i długie wyroki więzienia za szereg niejasno zdefiniowanych przestępstw, w tym publikację lub rozpowszechnianie materiałów, które są krytyczne wobec państwa.

Więcej

Bąkojady czyszczą
nosorożce
Jerry A. Coyne


Zapomnijmy na chwilę o wiadomościach ze świata i obejrzyjmy ciekawy, krótki film, na którym zwierzęta pomagają sobie nawzajem, zamiast się zabijać. W tym przypadku mamy do czynienia z mutualizmem, zachowaniem polegającym na interakcji między dwoma gatunkami, w którym każda jednostka czerpie korzyści. W tym przypadku zachodzi to między nosorożcem czarnym (Diceros bicornis) a bąkojadem czerwonodziobym (Buphagus erythrorynchus).

Więcej

Obsesja „New York Timesa”
na punkcie Izraela
Phyllis Chesler


Czy sprawy naprawdę przedstawiają się tak źle, jak myślę, jeśli chodzi o propagandę przeciwko Izraelowi i Żydom, a ten temat zaczęłam uważnie śledzić od 2001 roku?

Ostatnio zapytałem pięciu wykształconych pro-izraelskich ludzi: „Jak myślisz, ile artykułów na temat Izraela i judaizmu ukazało się na pierwszych stronach w ‘New York Timesie’ w ciągu ostatnich sześciu miesięcy 2022 roku?”

Odpowiedzieli: „Prawdopodobnie około 30 lub 40, może mniej”. 
Odpowiedź brzmi: 127! Tak, dokładnie je policzyłem. Daje to średnio pięć negatywnych artykułów tygodniowo w jednym dziale. Biorąc pod uwagę, że Izrael jest wielkości stanu New Jersey, „New York Times” wydaje się mieć na jego punkcie patologiczną obsesję.

Więcej
Blue line

Kolejna faza ewolucji
państwucha
Andrzej Koraszewski

Brytyjska Wikipedia przedstawia jako typowego przedstawiciela klasy średniej japońskiego kupca z XVIII wieku. Nie bez powodu. Klasyczna klasa średnia wyłoniła się głównie z warstwy kupieckiej, wymuszając od państwa przyznanie praw, których państwo lubiło odmawiać swoim poddanym.

„Państwo jest aparatem ucisku i wyzysku” przekazano mi w szkole średniej mem Karola Marksa do trwałego zapamiętania. Zgadzałem się z tą mądrością całkowicie, ale na studiach otrzymałem instrukcję, a zarazem ostrzeżenie, że ten mem powinien być przywoływany wyłącznie w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych i innych krajów kapitalistycznych, albowiem u nas państwo obumierało, zaś Partia troszczyła się o masy pracujące. Trudno to młodym wyjaśnić, bo jesteśmy na innym etapie rozwoju. Właśnie charyzmatycznie niedorozwinięty przywódca wyszedł z lecznicy i dworzanie odetchnęli z ulgą, bo ster państwa jest znów we właściwych rękach.

Więcej

Palestyna: Perwersyjny
i osłupiający paradoks
Martin Sherman


Dlaczego zdeklarowani liberałowie upierają się przy popieraniu bytu, który byłby całkowitym zaprzeczeniem wszystkich wartości, które podobno cenią? 

 

„Nie możemy rozwiązywać problemów, używając tego samego rodzaju myślenia, którego używaliśmy, kiedy je tworzyliśmy” – to słowa powszechnie przypisywane Albertowi Einsteinowi

Niedawno idea państwa palestyńskiego – jak upiorny zombie wyłaniający się ze swojego niegdysiejszego grobu – ponownie pojawiła się jako ważny temat w międzynarodowym dyskursie. Po odsunięciu na margines debaty przez większą część kadencji Trumpa w Białym Domu, administracji Bidena udało się tchnąć nowe życie w nieudaną i śmiertelnie groźną formułę, której próba wdrożenia wywołała traumę i tragedię zarówno wśród Izraelczyków, jak i palestyńskich Arabów.

Więcej

Mózg używa geometrii
hiperbolicznej
Steven Novella


Mózg ssaków jest zdumiewającym procesorem informacji. Miliony lat ewolucyjnego majsterkowania stworzyły struktury sieciowe, które są szybkie, wydajne i zdolne do ekstremalnej złożoności. Neuronaukowcy starają się jak najlepiej zrozumieć tę strukturę, która jest, co zrozumiałe, skomplikowana, a więc trudna. Ale postęp jest stały.

Niedawne badania pokazuje, jak złożone mogą być te badania. Naukowcy przyglądali się geometrii aktywacji neuronów w części mózgu, która zapamiętuje informacje przestrzenne – regionie CA1 hipokampu. Jest to część mózgu, w której znajdują się neurony miejsca – te, które są aktywowane przez przebywanie w określonej przestrzeni. Chcieli wiedzieć, w jaki sposób rosną sieci nakładających się neuronów miejsca, gdy szczury badają swoje środowisko. To, co odkryli, nie było zaskakujące, biorąc pod uwagę wcześniejsze badania, ale jest niezwykle interesujące.

Więcej

Konferencja w Damaszku
w sprawie upadku Izraela
Z materiałów MEMRI

Konferencja w Damaszku (fot. Facebook.com/qii.press, 30 listopada 2022)

Uczestnicy konferencji stwierdzili, że Izrael jest zjawiskiem przejściowym i walka z nim ostatecznie doprowadzi do jego upadku. Główny wykład, wygłoszony przez syryjskiego badacza Szadiego Diaba, przedstawił dane rzekomo wskazujące na to, że Izrael jest skazany na zniknięcie, i podkreślił znaczenie palestyńskiego ruchu oporu w osiągnięciu tego celu. Diab wezwał Palestyńczyków do skorzystania ze wsparcia Syrii i Iranu w celu kontynuowania oporu.


Należy zaznaczyć, że nie jest to pierwsza konferencja Międzynarodowego Instytutu Al-Kuds w Syrii w ostatnich latach z udziałem przedstawicieli Iranu. 
[2] Wydarzenia tego rodzaju są częścią wysiłków promowania programu irańskiego reżimu w Syrii, reżimu, który eliminację Izraela umieszcza w centrum swojej ideologii i wspiera organizacje terrorystyczne, takie jak Hezbollah, Hamas i PIJ w aby osiągnąć ten cel.


W niniejszym raporcie dokonano przeglądu niektórych wypowiedzi wygłoszonych na konferencji.

Więcej
Dorastać we wszechświecie

Credo ateisty
Część IV
Lucjan Ferus

Dlaczego Palestyńczycy chcą
mordować modlących się Żydów?
Bassam Tawil

Kurdowie –
naród bez praw
Andrzej Koraszewski

Co zabiło rozwiązanie
w postaci dwóch państw?
Jonathan S. Tobin 

Tureckie “zbrodnie
przeciwko ludzkości
Uzay Bulut

Nie drażnij irracjonalnych,
ekstremistycznych muzułmanów
Elder of Ziyon

O wspaniały nowy
świecie
Athayde Tonhasca Júnior

ONZ wzmacnia
terrorystyów
Bassam Tawil

Nie ma chleba
bez wolności?
Andrzej Koraszewski

Głupota ujawnia się w działaniu,
część 3: ignorowanie porażek
Mitchell Bard

Europa na łasce
Kataru?
Drieu Godefridi

Arabowie werbowali
nazistów w 1948 roku
Elder oif Ziyon

Ciepło zabija. Zimno
zabija wielu więcej
Jeff Jacoby

Nowa książka obala mit,
„spiseku syjonistycznego”
Bataween

Credo ateisty,
Część III
Lucjan Ferus

Blue line
Polecane
artykuły

Pogrzebać złudzenia Oslo


Kilka poważnych...


Przeciwko autentyczności


Nowy ateizm


Lomborg


&#8222;Choroba&#8221; przywrócona przez Putina


&#8222;Przebudzeni&#8221;


Pod sztandarem


Wielki przekret


Łamanie praw człowieka


Jason Hill


Dlaczego BIden


Korzenie kryzysu energetycznego



Obietnica



Pytanie bez odpowiedzi



Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa



 Palestyńskie weto



Wzmacnianie układu odpornościowego



Wykluczenie Tajwanu z WHO



Drzazgę źle się czyta



Sześć lat



Pochodzenie



Papież Franciszek



Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa

Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Małgorzata, Andrzej, Henryk