Poniedziałek, 26 lutego 2024 - 13:19

« Poprzedni Następny »

The Only Way Forward

The Only Way Forward

Andrzej Koraszewski 2023-12-05

A group of Jewish children and women kidnapped on 7 October, released on 27 November. Hamas is using kidnapped Israelis as currency to achieve a truce, to recover its terrorists who are in Israeli prisons, and to get hundreds of truckloads of food and fuel that will go first to Hamas terrorists. (Image credit: Times of Israel.)
A group of Jewish children and women kidnapped on 7 October, released on 27 November. Hamas is using kidnapped Israelis as currency to achieve a truce, to recover its terrorists who are in Israeli prisons, and to get hundreds of truckloads of food and fuel that will go first to Hamas terrorists. (Image credit: Times of Israel.)

The title of an editorial by one of the most important and influential newspapers in the world, the New York Times, dated November 25, 2023, shows the only way. The article is accompanied by a picture of two doves passing a green twig to each other and presents us with a vision of peace between Jews and Nazis. We simply need to understand that Jews and Nazis can live side by side in peace and friendship, and that, after all, shouldn't be difficult.

From the first paragraph, one wonders if the editorial board is serious about assuring its readers that “the editorial board is a group of opinion journalists whose views are informed by expertise, research, debate, and certain longstanding values.


Charting the only way begins thusly:

It is said that wars end when both sides conclude they have nothing more to gain by fighting. By that logic, Israel and the Palestinians should have long ago agreed to the only solution that makes sense: separate states side by side. They’ve tried, again and again, but in this cauldron of religious passion and competing grievances, peace has always lost out. Is there any chance that things will be different when the guns fall silent this time?

After this paragraph, one wonders whether to continue reading or whether it is a waste of time. Wars end either in total defeat and unconditional surrender, or in conquest, or in exhaustion, which usually means only a pause followed by a resumption of hostilities.

In the second part of this wisdom we have the "cauldron of religious passions," a phrase that is misleading at first sight, but the reader may hope that things will be more honest further down. For the moment, it is worth recalling that Israel has never started any war. The Arabs have tried to destroy Israel from day one, they have lost three major wars involving the armies of many Arab countries, they have renamed this conflict the "Israeli-Palestinian" conflict, in which the "Palestinians" have been assigned a task enshrined in the constitution of the Muslim Brotherhood before the creation of Israel, a task which was openly declared by the Arab countries in 1948, 1967, and 1973, and is a repeated announcement of the elimination of the State of Israel and its people. This goal is explicitly enshrined in the Hamas Charter and in the charter of the Palestine Liberation Organization (now the Palestinian Authority) only slightly less clearly.


Both the Hamas Charter and the constitution of the Palestine Liberation Organization have been slightly modified to suit the needs of the 21st-century Western Left.

The idea of a Palestinian state is absolutely clear: a Jewish-free Palestine from the river to the sea, from the Jordan River to the Mediterranean.

Is there a chance that this time it will be different when the guns fall silent, ask the experts from the NYT. They write that there are some difficulties here:

On the face of it, it does not seem promising. The brutal attack by Hamas on Oct. 7 and the massive Israeli retaliatory assault on Gaza have already led to too much death and destruction and have ignited communal hatreds in the United States and beyond. Every eruption in the past — whether war, intifada or military raid — has only demonstrated that neither side can achieve its longed-for security, dignity or peace through violence. On the contrary, every eruption only hardens divisions and ensures more bloodshed next time.

Here we have a balanced picture, the only correct one, namely a "brutal attack" and a "massive retaliatory assault", which have led to too many victims, and the conclusion that the desired security cannot be achieved by violence. Well, sometimes it can, sometimes physical destruction of the enemy is the only chance of survival.

The rest of this article is the Gospel of St. Thomas (Friedman), in which we get the proposal to hold the Israeli government and perhaps even Hamas leaders accountable (although the editors are aware that the latter is unlikely to succeed, but they don't think it's particularly important) and to entrust the leadership of both nations to peace-loving people.

In the conclusion of an editorial in the most important newspaper of the Western world we find a recipe for the implementation of this plan:

How that can work is clear. The urgent challenge, as soon as the guns fall silent, is for Israel, the Palestinians, the Arab states, the United States and all other parties with an interest in a settlement to get to work.

I used to run a school newspaper with my students, so I know this style all too well.

Thomas Friedman, who is apparently at least one of the authors of this article, can reasonably hope that the president of the world's most powerful state will not only read, but even take to heart, this recipe for the only way. The most I can do is respond to the concerns of an Internet user.

On a niche website where my texts have been published for ten years, an Internet user who goes by the nick SENEX wrote a comment to my article in which I tried to understand the horror of the war in Gaza. He wrote that he would like to cool down the emotions of the commentators (there were no emotions in the four comments preceding his post) and suggested reading the text entitled "The Jew also kills". (This is an article in a Polish daily, Gazeta Wyborcza, on November 18 under the headline "Why the left is the most anti-Israel? Out of great disappointment", the title of which SENEX remembered differently for some reason.)

Yes, it's true, Ukrainians, if they want to live in a free country, have to kill, and they have to do it more efficiently than the Russians who attack them. The Jews, if they want to live, have to kill, and they have to do it more efficiently than those who want to murder them. (For the time being, this applies only to Jews in Israel, because Jews living in an antisemitic world have a whole range of different opportunities, among the safest of which is writing editorials for the NYT and similar activities.)

To begin with, I suggest that you take a close look at the chart below, where you can see the number of rockets fired from Gaza into Israeli towns and villages.

Source: Wikipedia.
Source: Wikipedia.

Israel is a country more than 14 times smaller than Poland, so we can multiply it 14 times for simplicity and try to imagine our emotions if this hail of fire (accompanied by assassinations, arson, and other actions for peace) fell on our country. Such a thought experiment can be very difficult, it is almost unimaginable, there are no takers. So let's go back to the term "cauldron of religious passion" used in the NYT editorial. Some readers may have been disturbed by my use of the term "Nazis." Are Palestinians Nazis? The great leader of the Palestinians, Al-Hajj Muhammad Amin al-Husseini, comparing the similarities between Nazism and Islam, pointed primarily to the following principles: one people, one Reich, one leader; striving for this nation to conquer the world, recognizing that the greatest enemy is the Jews and that their total elimination is the only way to peace. (It is worth recalling that the term "Islamic nation," or ummah, is often used in Islamic writing, so Amin al-Husseini was not referring to the Palestinian people, but to a much broader category.)


How important is the dogma of Jews being the world's greatest evil? This dogma is the keystone of both Nazism and Islamism, and Muslim children are often told that Judgment Day will not come until Muslims fight the Jews, and every stone and tree calls on them to kill the Jew hiding behind it.

The idea of exterminating the Jews is being inculcated loudly and openly by Hamas and only openly by President Abbas and his people.

Claims that Hamas and its murderous ideology do not represent the Palestinians are completely unfounded. The orgy of murder on October 7 enjoyed mass support in Gaza and the West Bank, and found fervent support from Muslim religious institutions in virtually all Muslim countries, as well as most politicians in Arab countries, Iran, and Turkey.

On November 24, 2023, Qatar-based Hamas leader Khaled Mashal spoke online at the Islamic Forum Conference of Parliamentarians, stating that the October 7 attack showed that Israel was as weak as a spider's web and it was a victory over Israel on a psychological, military and intelligence level. He announced that this victory would soon be completed, assuring his listeners that Hamas had intact stocks of weapons and ammunition after six weeks of fighting. Mashal said Hamas was following in the footsteps of the Prophet Muhammad and advised Western politicians to stop talking about Gaza after the fall of Hamas and start thinking about the region after the fall of Israel.

This may seem like empty talk, even ridiculous, if it were not for the fact that all over the Islamic world one hears voices saying how much the murders committed on October 7 have boosted the morale of the "Islamic nation".

This speech might remind us of Heinrich Himmler's speech in Poznań on October 4, 1943, at a meeting with 96 senior SS officers, when he said:

"Now I mean the evacuation of the Jews, the extermination of the Jewish people. This is one of the simple things that are easy to talk about. ‘The Jewish people will be exterminated,’ says every member of our party, ‘of course – it is in the program of our party, the elimination of Jews, extermination, it will be done.’ [...] Someone who expresses himself in this way was not an eyewitness, he did not take part in it. Most of you here know what it means when 100 corpses are lying next to each other, when 500 corpses are lying next to each other, or when 1,000 corpses are lying in front of us. To go through and in spite of that, apart from isolated cases of human weakness, to remain a decent person, it toughened us up. It is a glorious page of our history, never written and never to be written. The law belongs to us, we have a duty to our nation, and a nation that wants to murder us will be murdered."

The Islamic nation feels more toughened after October 7, 2023. They do not turn their eyes away from these murders, sometimes they soften something for the benefit of Western sympathizers, but they do not hide their pride and hope for continuation.

So, yes, the Jew also kills, but somehow in a different way, as if with less enthusiasm and with a different purpose.

Western Hamas sympathizers are torn, unsure whether the killings actually took place (although their friends have boasted about it, so one must look the other way), deny the rape, deny the killing of infants, and some are ready to claim that it was the Israelis themselves who killed their own civilians from helicopters. However, this is on the margin. The Grand Front is the mainstream media, which admits that they may not be impressed by everything about Hamas, but they work miracles to ensure that millions of viewers get the desired information that a Jew also kills.

How many people protest when they see headlines such as in Gazeta Wyborcza that there has been a "prisoner exchange" or in Svenska Dagbladet that there is a "hostage exchange"? Did Reuters' "report" that Hamas had "freed 13 more Israeli soldiers" cause a scandal?

In the Muslim world, there have been no protests against Hamas crimes (we see isolated voices from dissidents), but in the Western world, hundreds of thousands of people are taking to the streets demanding the punishment of Israel, the elimination of Israel, and "Palestine from the river to the sea." However, there are still people protesting against the genocide committed by Hamas and the announcement of its continuation.

The silent majority frowns at these latest protests, wants assurances that "Jews also kill", demands a ceasefire in order to save the genocidal mob under the banner of humanitarianism.

Dissidents disturb, irritate, disrupt normal life.

I mainly observe the Western world, I look at who is invited to the discussion panels by TV stations and editorial offices of large newspapers. Our Polish backyard is a shadow of the great world, copying these patterns with great accuracy.

Ireneusz Cieślik, a former journalist on the Catholic monthly magazine Więź, wrote an angry text entitled "The Silence of Shepherds, the Silence of the Lambs".

Cieślik asks:

"Why, after the most horrific massacre of Jews since the Holocaust, on the website Więź.pl was there no place for an editorial statement expressing pain, sympathy, indignation, and condemnation of the perpetrators?"

The journalist and theologian knows well and feels disgust for the evasive statements of the Vatican, but he feels even more sadness for the stand of "his" editorial office. (Those who are interested in the voices of dissidents have read similar texts many times in a wide variety of languages.)

The editors of Więź published this article, and also published a response by the editor-in-chief of Więź, Zbigniew Nosowski, under the title “When there are no word.

Editor Nosowski writes in this seemingly somewhat embarrassed reply:

"Yes, I admit to the – otherwise growing – helplessness and lack of words in the face of this unfolding tragedy. Both I and others on the editorial team were at a loss for words, both on the day of the terrorist attack and afterwards.

“You're right that we didn't publish editorial comments on this. We didn't want to play know-it-alls – even though journalists should know everything and have solutions to every problem at hand – because we see more and more clearly that there are no good answers. So we reacted in a different way."

We learn that this different way was prayer. The editor-in-chief of Więź goes on to write that it was not about accusing Israel, but...

This "but" swells for him and testifies to a deep need for what Tadeusz Mazowiecki (the first editor-in-chief of Więź) described, saying:

"There are no antisemites among us. No one, except one fanatic or another, will admit to such a name today. In fact, gentle and kind people have always said: 'I'm not an antisemite, I condemn this kind of attitude,... but these Jews.'"

Editor-in-chief Nosowski is more honest, or perhaps even wiser, than the authors of the editorial in the New York Times, because he writes at the end of his polemic that he would very much like peace, but he does not know the solution, he has the impression that "the search for a lasting solution is becoming more and more unrealistic every day", which is caused by "a lack of readiness for talks". He would probably be indignant to hear the claim that the push to build a Nazi state alongside the Jewish state has for years encouraged terrorists and inflamed the conflict to the point we saw on October 7, and that this push raises hopes that it could be repeated on a much larger scale.


The Jews do not want to kill, but they have no other choice in the "only way" assigned to them. Not all Palestinians want to be knights of Muhammad. We will only know how many are willing to give up this role when the Palestinians, because of the total defeat of Nazism, stop hanging traitors who demand peace with the Jews. However, this is a long way to go, and it is not the only one.


Translated by Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson 

Skomentuj Tipsa en vn Wydrukuj

Hili: To jest sadyzm.
Ja: Co jest sadyzmem?
Hili: Dawanie kotu tak małego kawałka świeżej wołowiny.


Dzień po
i jego konteksty
Andrzej Koraszewski

Londyńska ulica sprzymierzona z barbarią (Źródło: Instagram)

Podczas gdy w Polsce toczą się teologiczno-sejmowe spory o tabletkę „dzień po”, w Ameryce wrzenie, w związku z jednoznacznym planem na „dzień po” przedstawionym przez premiera Netanjahu. Po dwóch latach wojny w Ukrainie nikt jeszcze niczego nie planuje na „dzień po”, ponieważ ta perspektywa wydaje się zbyt odległa. W Gazie coraz częściej widzimy tłumy mieszkańców przeklinających Hamas, a nawet życzących Izraelowi szybkiego zwycięstwa. 


Hamas: Palestyńscy cywile
są także terrorystami
Khaled Abu Toameh

<span>Udział palestyńskich cywilów w masakrze 7 października i w porwaniu Izraelczyków jest niezwykle niepokojący: pokazuje, że duża liczba ludzi w Strefie Gazy faktycznie wspiera Hamas i jego terroryzm przeciwko Izraelowi. Na zdjęciu: terrorysta Hamasu i palestyńscy cywilni wspólnicy wchodzą do kibucu Be'eri, aby mordować, gwałcić i torturować Żydów, 7 października 2023 r. (Źródło zdjęcia: kamera bezpieczeństwa kibucu Be'eri)</span>

Od ataku Hamasu na Izrael 7 października 2023 r. przywódcy tej wspieranej przez Iran grupy terrorystycznej próbują zdystansować się od okrucieństw, zrzucając na palestyńskich cywilów odpowiedzialność za niektóre zbrodnie, w tym morderstwa, ścięcia głów, gwałty, tortury, porwania, okaleczenie i spalenie setek izraelskich mężczyzn, kobiet i dzieci.

Są to ci sami cywile, których Hamas od dawna używa jako ludzkich tarcz w swoim Dżihadzie (świętej wojnie), by mordować Żydów i unicestwić Izrael.

Blue line

Bogu/bogom nic
nie jesteśmy winni (II)
Lucjan Ferus

Giovanni di Paolo (1403-1483), Chrzest Chrystusa, Galeria Fine Art Express.

Drugie pytanie jakie się nasuwa w związku z odkupicielską ofiarą na krzyżu Syna bożego: „Czy był to jedyny sposób, w jaki Bóg mógł naprawić grzech pierworodny człowieka?”. Jednym słowem: czy konieczna była ta ofiara z Syna bożego, złożona przez Boga samemu sobie, po to, by przebłagać nią (przekupić) siebie za swoje niezbyt udane stworzenia – ludzi? 


Premier Kataru o porwanych
i zawieszeniu broni
Daniel Greenfield

Sekretarz stanu USA Antony Blinken wita premiera Kataru i ministra spraw zagranicznych Mohammeda bin Abdulrahmana Al Thaniego w Doha, Katar, 6 lutego 2024 r. Źródło: Chuck Kennedy/Departament Stanu USA.

Katar jest islamskim państwem terrorystycznym. To bardzo sprytne państwo terroru, które działa głównie w sferze propagandowej. Stworzyło międzynarodową sieć informacyjną Al Dżazira, jest właścicielem think tanków doradzających rządowi w Waszyngtonie, takich jak Brookings, a wielu byłych pracowników tych think tanków znalazło posady w administracji Bidena, zaś rzecznicy tego państwa przodują w kłamaniu, dzieleniu i podbijaniu.

Blue line

Sabotowanie romansu
Douglas Altabef

Prezydent USA Joe Biden i premier Izraela Benjamin Netanjahu w Tel Awiwie, 18 października 2023. Zdjęcie: Avi Ohayon/GPO.

Wszystkie małżeństwa mają swoje wzloty i upadki. Choć nie jest to małżeństwo per se, Amerykę i Izrael łączy trwający od kilkudziesięciu lat romans. W stosunkach międzyludzkich uczucie to było niezmienne. Na poziomie politycznym były okresy ciepłe i zimne. Od czasu podpisania traktatu pokojowego między Egiptem a Izraelem pod koniec lat 70. XX w. na Zachodzie, a zwłaszcza w USA, narasta obsesja na punkcie znalezienia trwałego rozwiązania konfliktu na skim Wschodzie.


Nie ma rozwiązania
w postaci dwóch państw 
Gadi Taub

Źródło zdjęcia: zrzut z ekranu wideo IDF.

Nie winię żadnego syjonisty ani sojusznika Izraela za to, że przyjął rozwiązanie w postaci dwóch państw, tak jak sam to robiłem przez wiele lat. Żaden inny plan pokojowy nie potrafiłby tak płynnie godzić interes własny i wzniosłe zasady. Żaden inny plan nie mógłby zaoferować lepszego sposobu na przekroczenie sprzeczności, jakie rzeczywistość narzuciła Izraelczykom, niż przez przedstawienie syjonistycznego argumentu na rzecz państwowości palestyńskiej. Idea dwóch państw, znacznie potężniejsza niż zwykłe rozwiązanie problemu, miała dla nas nieodparty urok – była obietnicą, że podział może zjednoczyć Izrael.


Prawdziwa śmierć
w kognitywnej wojnie
Andrzej Koraszewski

Rozgniewało mnie pytanie korespondenta następnego dnia po Twoim powrocie do Rosji. 'Dlaczego wrócił? Wszyscy wiedzieliśmy, że zostanie aresztowany na lotnisku – czy on nie rozumie takich prostych rzeczy?' Moja odpowiedź była dość niegrzeczna: „To ty czegoś nie rozumiesz. Jeśli myślisz, że jego celem jest przetrwanie – masz rację. Ale jego prawdziwą troską jest los jego narodu i mówi mu: 'Ja się nie boję i wy też nie powinniście się bać'."


i bębny wojny
Liat Collins

EDEN GOLAN  z Izraela – w drodze na Eurowizję? (zdjęcie: Regev Zarka/Keshet)

Uwaga, spoiler: Izrael nie wygra tegorocznego Konkursu Piosenki Eurowizji. Nie ma znaczenia, jak wypadnie Eden Golan, jaką piosenkę zaśpiewa i jakie przesłanie przekaże wielomilionowej publiczności na całym świecie. Po prostu nie pasuje do tonu panującego na świecie przez sam fakt, że jest Izraelką – i jest z tego dumna.
Ta impreza muzyczna chwali się swoją apolitycznością.


Kolejna błędna próba
skorygowania ewolucji
Jerry A. Coyne

Co prawda jest to recenzja recenzji, ale Noble przedstawia swoją opinię na temat znaczenia tej książki, ujawniając w ten sposób wprowadzający w błąd w ważnych kwestiach.


Milczenie feministycznych
Phyllis Chesler

Książkę The Death of Feminism opublikowałam w 2005 roku. W tamtym czasie skupiałam się na tym, jak zachodnie feministki miały większą obsesję na punkcie rzekomej „okupacji” kraju, który nigdy nie istniał – Palestyny – niż prawdziwej okupacji ciał kobiet w Gazie i na Zachodnim Brzegu, które były zmuszane do noszenia hidżabu, nikabu, oraz losu dzieci i aranżowanych małżeństw. Nie interesował ich też los kobiet, które były zabijane przez ich własne rodziny w imię honoru za drobne lub wyimaginowane wykroczenia. Ta forma Zabójstwa kobiet jest przede wszystkim przestępstwem popełnianym przez muzułmanów na muzułmankach zarówno na Zachodzie, jak i w krajach muzułmańskich, ale w mniejszym stopniu ma miejsce także wśród Hindusów w Indiach i rzadziej wśród Sikhów. Napisałam, że zabójstwa honorowe to prawdopodobnie zwyczaj plemienny, którego przywódcy religijni nie zdołali obalić, i w którym współpracują także kobiety.

Blue line

Jak oskarżać Izrael
o najgorsze łamanie praw
Elder of Ziyon 

Recykling plakatów. (Z karykatur EoZ.)

Określ, o jaką konkretną zbrodnię przeciwko ludzkości chcesz oskarżyć Izrael. Zanim zaczniesz gromadzić dowody, ważne jest wybranie dobrego oszczerstwa. Tak to robią profesjonaliści.


Zacznij zbierać dowody. Jest całkowicie nieistotne, czy dowód odpowiada prawnej definicji zbrodni; możesz oświadczyć, że tak jest, bez obawy, że ktoś zaprzeczy. Twoi odbiorcy chcą podzielać i potwierdzić swój antysemityzm, a nie szukać prawdy.


A zwycięzcą jest
– Hamas!
Alan M. Dershowitz

<span>Co się stanie, jeśli pozwolimy Hamasowi wygrać tę wojnę? Jeśli Hamas otrzyma pozwolenie na osiągnięcie swojego celu przez masowe morderstwa, porwania i gwałty? Na zdjęciu: ludność Gazy świętuje 25. rocznicę powstania Hamasu w grudniu 2012 roku. (Źródło zdjęcia: Wikipedia)</span>

Co się stanie, jeśli pozwolimy Hamasowi wygrać tę wojnę? Jeśli Hamas otrzyma pozwolenie na osiągnięcie swojego celu przez masowe morderstwa, porwania i gwałty? Jeśli ofiary tych okrucieństw – naród Izraela i wszystkie kraje walczące z terroryzmem – przegrają? Jeśli perspektywy pokoju w regionie i Wolnym Świecie zostaną poważnie zniszczone? Jeśli stosunki między USA i Izraelem oraz utrata wiary w USA jako gwaranta wolności będą nadal się pogarszać? 
Administracja Bidena może nagrodzić palestyńskich terrorystów, jednostronnie uznając państwo palestyńskie, które oczywiście wkrótce zostanie zmilitaryzowane. Niepowodzenie UNIFiL-u w utrzymaniu pokoju w południowym Libanie i UNWRA w walce z terroryzmem w Gazie powinno sugerować ostrożność.

Blue line

Żyjemy w momencie
kulturowego chaosu
Giulio Meotti

Katedra w Utrechcie. (Zdjęcie: Wikipedia.)

„Europa nigdy nie wybaczy Żydom Auschwitz” – pisał holenderski pisarz Leon de Winter. Paradoks? Nie tak bardzo. Być może w świadomości wielu Europejczyków islam jest narzędziem pozwalającym położyć kres temu psychologicznemu paradoksowi.

Pomyślcie tylko, że 7 października Hamas wygnał z ich domów 1894 ocalałych z Szoah, a  ulice Europy pełne były rozradowanych islamistów.


"Palestyńczycy są tacy sami
jak my"
Anjuli Pandavar

Palestyńczyk rozdający słodycze na ulicy w Gazie z okazji zabicia pięciu Izraelczyków przez palestyńskiego terrorystę. 29 marca 2022r. Zdjęcie Ashraf Amra. Twitter.

„Nie możemy i nie wolno nam tracić z oczu naszego wspólnego człowieczeństwa”.


Przytłaczająca większość mieszkańców Gazy nie miała nic wspólnego z atakami z 7 października. A rodziny w Gazie, których przetrwanie zależy od dostaw pomocy z Izraela, są takie same jak nasze rodziny. Są matkami i ojcami, synami i córkami, chcą zarabiać na godne życie, wysyłać dzieci do szkoły, prowadzić normalne życie. Oto kim oni są. Tego właśnie chcą. I nie możemy, nie wolno nam tracić tego z oczu. Nie możemy i nie wolno nam tracić z oczu naszego wspólnego człowieczeństwa.

Pokornie proponuję moją egzegezę:

Główna mądrość, która może nie być dostępna dla niewtajemniczonego obserwatora, brzmi: „Rodziny w Gazie są takie same jak nasze rodziny”. To rzeczywiście mądre słowa, bo jak wszyscy wiemy, kiedy 11 września 2001 r. samoloty wbiły się w Bliźniacze Wieże, całe amerykańskie rodziny wyszły na ulice w porywającej radości, dziko tańcząc i rozdając wszystkim słodycze.


Chleba naszego powszedniego
daj nam Google
Andrzej Koraszewski

Sudańscy uchodźcy w kolejce po żywność (Źródło: Al-Dżazira, zrzut z ekranu wideo.)

Krótka rozmowa z pracownicą opieki społecznej w moim miasteczku. Czy odwiedzając domy rodzin wymagających pomocy spotyka dzieci niedożywione? Odpowiada zdecydowanie, że nie, dodaje, że nawet dzieci z rodzin patologicznych nie są niedożywione, korzystają z posiłków w szkole, w domu też zawsze jest coś do zjedzenia. Odbiera się dzieci rodzicom, z powodu maltretowania i zaniedbania, problem alkoholizmu matek jest dla dzieci jeszcze groźniejszy niż alkoholizm ojców, jednak samo niedożywienie dzieci przestało być problemem.  Dzieci z rodzin patologicznych narażone są na złą dietę żywnościową i kulturową. 


Spór o reformę sądownictwa
ośmielił wrogów Izraela
Khaled Abu Toameh

<span>Podczas gdy polityczni rywale Netanjahu byli zajęci protestowaniem przeciwko niemu, wrogowie Izraela przygotowywali się do inwazji na Izrael. Na zdjęciu: Demonstracja przeciwko reformie sądownictwa w Jerozolimie. 13 lutego 2023r. (Źródło: Wikipedia) </span>

Kontrowersje wokół reformy sądownictwa zaproponowanej przez rząd izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu w zeszłym roku prawdopodobnie zachęciły irańskich pełnomocników terrorystycznych, Hamas, Hezbollah i Huti, do ataku na Izrael. Mułłowie w Teheranie oraz trzy wspierane przez Iran grupy terrorystyczne z Palestyny, Libanu i Jemenu postrzegały spór dotyczący reformy jako dowód słabości Izraela, braku jedności i oznakę jego rychłego upadku.


Bogom/Bogu nic
nie jesteśmy winni
Lucjan Ferus

<span>Benjamin West, Wygnanie Adama i Ewy z Raju, 1791r.</span>

Czy zastanawialiście się kiedyś (pytam tych, których nie obraża zastanawianie się nad dogmatami wiary), jakie jest największe albo jedno z największych zakłamań w naszej religii? (w wielu innych też, ale tym niech się martwią tamtejsi wyznawcy). Powiecie zapewne: odwrócenie sytuacji, w której Bóg stwarza ludzi na swoje podobieństwo, podczas gdy naprawdę było odwrotnie (dowodzi tego niezbicie historia religii): ludzie stworzyli bogów na swoje własne podobieństwo i obraz. O, tak! To na pewno! Ja mam jednak na myśli zakłamanie będące immanentnym składnikiem religii. Na nie chcę zwrócić uwagę i jemu poświęcić niniejszy tekst. Nie ustępuje ono w wymowie temu pierwszemu, a jeśli wziąć pod uwagę konsekwencje jakie z niego wynikają dla ludzkości, to może nawet je przewyższa.


Kiedy terroryści
Shoshana Bryen

Siły bezpieczeństwa Hamasu prezentują swoje umiejętności wojskowe podczas ceremonii ukończenia akademii policyjnej w mieście Gaza, 27 lutego 2023 r. Zdjęcie: Atia Mohammed/Flash90.

Zachód spóźnił się ze zrozumieniem szerokiego zasięgu planów Iranu, które wykraczają poza broń jądrową. A Izrael, z ważnych powodów, skupił się głównie na swoich granicach. Ale Izrael jest teraz w stanie zlikwidować jeden front z wielu frontów wojny Iranu z Zachodem. Nie można pozwolić, aby Hamas pozostał ugruntowaną siłą w Gazie. Zwycięstwo IDF to jedyny sposób, aby, jak mówi Tillander, „powstrzymać grupy terrorystyczne dżihadu, gdziekolwiek się pojawią, zablokować ich natarcie i zlikwidować ich panowanie”.
Niemożliwe jest stworzenie bezpiecznego i zamożnego społeczeństwa obywatelskiego, gdy dźwignia władzy jest w rękach terrorystów. Do takiego wniosku doszedł Izrael – nie tylko w odniesieniu do Hamasu w Gazie, ale także w odniesieniu do Autonomii Palestyńskiej w Judei i Samarii.


Droga Saladyna
kończy się w Rafah
Anjuli Pandavar

Źródło zdjęcia: Gaetano Faillace – fotografia z archiwum armii Stanów Zjednoczonych, domena publiczna,

Upokorzenie Jahji Sinwara musi być takie, by barbarzyńca uznał je za upokorzenie, tj. jednak zupełnie inny rodzaj upokorzenia niż ten, jaki wymierzył Japończykom MacArthur.

Kiedy twój wróg jest totalitarny i dąży do twojego całkowitego zniszczenia, tylko ostateczne upokorzenie oznacza zwycięstwo. Ramadan, muzułmański miesiąc masowych morderstw. Bohaterscy izraelscy żołnierze dziesiątkują potężną muzułmańską machinę mordów w Gazie, mimo że generałowie IDF, Gabinet Wojenny i administracja Bidena starają się zapewnić Hamasowi tyle dostaw i swobody, na ile pozwoli im izraelskie społeczeństwo. Premier Benjamin Netanjahu waha się. To człowiek, który znajduje się między młotem a kowadłem. Jednak zmierza we właściwym kierunku, o czym świadczy jego przemówienie z okazji Międzynarodowego Dnia Holokaustu, 27 stycznia 2024 r., oraz nowy rozkaz z 10 lutego, nakazujący zdobycie Rafah przed rozpoczęciem Ramadanu 10 marca. Możliwe, że rozkaz ten został wydany pod naciskiem państw arabskich.


Inne głosy
z Gazy
Bassam Tawil

<span>Arabskie media relacjonujące wojnę w Gazie ignorują każdego Palestyńczyka, który ośmiela się krytykować Hamas. Al-Dżazira, katarska stacja telewizyjna, która od dawna jest oficjalnym rzecznikiem Hamasu, usunęła z wywiadów na żywo Palestyńczyków, którzy skarżyli się na represje Hamasu i uznają Hamas za odpowiedzialny za masowe zniszczenia. Na zdjęciu: studio Al Dżaziry w Doha w Katarze. (Zdjęcie: Wikipedia)</span>

Od początku obecnej wojny w Strefie Gazy rosnąca liczba Palestyńczyków i innych Arabów wypowiada się przeciwko wspieranej przez Iran grupie terrorystycznej Hamas, której członkowie dokonali masakry na Izraelczykach 7 października. Tego dnia ponad 1200 Izraelczyków zostało zamordowanych, zgwałconych, okaleczonych, torturowanych i spalonych żywcem, a kolejnych 240 porwano i zabrano do Strefy Gazy, gdzie ponad połowa nadal jest przetrzymywana jako zakładnicy przez terrorystów Hamasu.

Jednak media głównego nurtu na Zachodzie, z których większość ma obsesję na punkcie Izraela, niemal całkowicie zignorowały głosy Palestyńczyków i Arabów krytyczne wobec Hamasu. Obecnie w Strefie Gazy nie ma zagranicznych dziennikarzy, ale nie powinno to służyć jako wymówka do ignorowania poglądów i nastrojów Palestyńczyków, którzy nie zgadzają się z ludobójczym atakiem Hamasu na Izrael lub którzy obarczają go pełną odpowiedzialnością za nakbę (katastrofę), która dotknęła dwa miliony Palestyńczyków w wyniku wojny w Strefie Gazy. Nie trzeba dodawać, że wojna ta została wywołana okrucieństwami Hamasu z 7 października. Zagraniczne media zawsze mogą znaleźć Palestyńczyków ze Strefy Gazy i innych miejsc, którzy wyrażają swoje poglądy za pośrednictwem mediów społecznościowych.

Blue line

Kosmiczna zdrada żydowskich
kobiet przez lewicę
Bendan O'Neill

Gwałciciele nie są mile widziani w Hollywood. Dziś ludzie sprzeciwiają się gwałtom. Zauważcie gniew, który ogarnął Gwyneth Paltrow, który skłonił ją do zamieszczenia na Instagramie postu, gdzie napisała: „Gwałt nie jest oporem ani walką o wolność”. Miała na myśli użycie przez Hamas przemocy seksualnej jako broni przeciwko kobietom w południowym Izraelu podczas pogromu, który miał miejsce 7 października. I za to – za  sugerowanie, że zbrodnią są bestialskie gwałty na izraelskich kobietach przez grasujących w Izraelu mizoginów z Hamasu – została nazwana szumowiną.


Jak propalestyńscy
są zachodni demonstranci?
Captain Allen

Jarmuk 2018r.

Mogę wam jednym słowem udowodnić, że rzekome „propalestyńskie” protesty na całym świecie są: w najlepszym razie antyizraelskie, oparte na ignorancji; w najgorszym razie wściekle antysemickie i/lub nienawistnie antyizraelskie; a jedyną rzeczą, jaką NIE , to nie są „pro-palestyńskie”. Znasz to słowo?

Jarmuk był zaledwie 12 lat temu syryjskim miastem z największą w tym kraju społecznością palestyńską. Mieszkało tam co najmniej ~160 000 Palestyńczyków. 


Ryjący w ziemi
Athayde Tonhasca Júnior

Strefa krytyczna Ziemi. Grafika autorstwa R. Kindlimanna © Chorover i in. , 2007 , Wikimedia Commons.

Przy promieniu równikowym wynoszącym ponad 6000 km i powierzchni lądów wynoszącej ponad 148 milionów kilometrów kwadratowych (29% całości; pozostała część to woda), planeta Ziemia może wydawać się domem wystarczająco przestronnym, aby pomieścić wiele stworzeń lądowych. Jednak liczby te wprowadzają w błąd, ponieważ wszystkie formy życia na lądzie ograniczają się do cienkiej warstwy pomiędzy wierzchołkiem koron drzew a dnem warstw wodonośnych. Wszystkie procesy fizyczne, chemiczne i biologiczne niezbędne do życia zachodzą w tej cienkiej jak opłatek powłoce. Gail Ashley nazwała tę żywą skórę „strefą krytyczną”.


Guardian kłamie, żeby przedstawić
żołnierzy IDF jako potwory
Elder of Ziyon

„Guardian” naprawdę chciał napisać artykuł o nadużyciach IDF skutkujących nieuzasadnioną śmiercią cywilów. Przeprowadzili wywiady z wieloma żołnierzami IDF, którzy wypowiadali się pod warunkiem zachowania anonimowości, ponieważ nie powinni rozmawiać z prasą. 


Podczas gdy brytyjska gazeta próbuje przedstawiać ich oświadczenia jako dowód, że wojenne praktyki Izraela są okropne, gdy czyta się, co faktycznie mówią, ich wypowiedzi po raz kolejny dowodzą, że IDF jest najbardziej moralną armią w historii – a doniesienia „Guardian” są niemoralne.

Gazeta podaje na przykład:

"Niektórzy w ogóle nie widzieli palestyńskich cywilów, spędzając tygodnie w Gazie i nie spotykając nikogo poza małymi grupkami wojowników Hamasu. Inni twierdzili, że niemal codziennie prowadzili walkę w mieście i uważali cywilów, którzy ignorowali izraelskie instrukcje ucieczki, za współwinnych Hamasu, a tym samym za legalne cele. Rozmówcy wyrazili także współczucie ludności cywilnej i stwierdzili, że próbowali im pomóc."

Dorastać we wszechświecie

Autonomia Palestyńska
jest równie zła jak Hamas
Itamar Marcus

Czy może istnieć uczciwa
propalestyńska lewica?
Adam Levick

Mistrzowska operacja
odbicia zakładników
Andrzej Koraszewski 

Egiptu zakazuje wjazdu
jakimkolwiek uchodźcom z Gazy
Elder of Ziyon

Palestyńscy terroryści, szpitale
i perspektywy państwa
Bassam Tawil 

Tylko pełne zwycięstwo
w Gazie 
Gadi Taub

Wkład chrześcijaństwa
w cywilizację
Lucjan Ferus

Czy uchodźcy żydowscy
i arabscy są równi?
Lyn Julius

Hamas zainwestował wszystko
w beznadziejną wojnę
Z materiałów MEMRI

Rafah jest kluczem
do przetrwania Hamasu
Seth J. Frantzman

Kilka uwag
wokół niepewności
Andrzej Koraszewski

Biden powinien nakładać
sankcje na Palestyńczyków
Mitchell Bard

Olbrzymie armie
o licznych umiejętnościach
Athayde Tonhasca Júnior

Arabscy obywatele Izraela
wiedzą, że wygrali
Bassam Tawil

Czas pozbyć się naszych
przywódców i przyjąć oferty
Bassem Eid

Blue line

Lekarze bez Granic

Wojna w Ukrainie

Krytycy Izraela

Walka z malarią

Przedwyborcza kampania

Nowy ateizm

Rzeczywiste łamanie

Jest lepiej


Rasy - konstrukt

Zielone energie

Zmiana klimatu

Pogrzebać złudzenia Oslo

Kilka poważnych...

Przeciwko autentyczności

Nowy ateizm


&#8222;Choroba&#8221; przywrócona przez Putina


Pod sztandarem

Wielki przekret

Łamanie praw człowieka

Jason Hill

Dlaczego BIden

Korzenie kryzysu energetycznego


Pytanie bez odpowiedzi

Bohaterzy chińskiego narodu

Naukowcy Unii Europejskiej

Teoria Rasy


Heretycki impuls

Nie klanial


Wojaki Chrystusa

Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Małgorzata, Andrzej, Henryk