Prawda

Środa, 4 sierpnia 2021 - 13:30

« Poprzedni Następny »


Oblężenie Paryża, czyli wojna światów


Paweł Zbierski 2021-03-24

<span>Dementia Tremens spektakl, październik 2020, Paryż : foto Michael Bunel © Theatre Elizabeth Czerczuk.</span>
Dementia Tremens spektakl, październik 2020, Paryż : foto Michael Bunel © Theatre Elizabeth Czerczuk.

W spektaklu „Dementia tremens” w scenie za sceną bohaterowie wydają na ogół nieartykułowane dźwięki. Zaaopatrzeni w maseczki przeciwepidemiczne, poruszają się w rytmie Kantorowskiej  „Umarłej klasy”. Jeden z nich gra na saksofonie, inny jest psem, a jeszcze inny z rajstopą na głowie i skakanką na szyi czuje się najpewniej, gdy wykrzykuje w końcu „to be or not to be”. A Paryżanie wszystkie te ponure sytuacje egzystencjalne gorąco oklaskują, jako celne artystycznie świadectwo czasu. Bo też nigdy dotąd - jak się wydaje - począwszy od oblężenia Paryża przez Wikingów  - stolica Francji nie robiła na przyjezdnych tak intrygującego i smutnego zarazem  wrażenia.  Wszyscy są w defensywie. Jedynie teatr próbuje się bronić. I Emmanuel Macron..

Otwarta wojna Islamu z Europą – zwłaszcza z Francją. Szturm populistów i francuskich parafaszystów w realu i w sieci internetowej. Bombardowanie epidemiczne, szczególnie dotkliwe w Paryżu, mutujące globalnym wirusem Covid-19, przymusowe - związane z tą pandemią - areszty domowe. Co sobotnie bunty anarchistyczne - niegdyś w żółtych kamizelkach -  wobec zarządzeń globalnego bezpieczeństwa. Wreszcie wciąż wlewająca się do miasta coraz potężniejsza i coraz gorzej kontrolowana fala migrantów. Wszytko to jak nurt szalonej rwącej rzeki, występującej z brzegów skumulowało się w jednym miejscu i w czasie. Prezydent publicznie wzywa do zaprzestania przemocy domowej, bo liczba przypadków maltretowania współmałżonków gwałtownie skoczyła w górę, rośnie liczba dziecięcych samobójstw. Oto Paryż bez żadnego wystrzału armatniego, bez jednego choćby ataku rakietowego, bronić się musi przed upadkiem własnej cywilizacji.

 

„To jest wojna” mówił w telewizyjnym on live Emanuel Macron, dodając przy akompaniamencie Marsylianki : „Niech żyje Republika!”. A odnosił się tymi akurat słowami zaledwie do coronavirusa. 

                                                                      *

Aleksandra Fontaine: Na czas szczytu pandemicznego pozamykano nie tylko szkoły, knajpy i dyskoteki, ale poważnie ograniczono liczbę stałych mieszkańców miasta. Szczurów nie wypędzono. Ani migrantów. Jednak przestrzeń wokół wieży Eiffla upiornie opustoszała nawet z najbardziej wytrwałych bywalców: przybyszów z Senegalu czy Konga handlujących tam pozłacanymi miniaturkami francuskiego cudu techniki. Porażającą ciszę wokół wieży przerywał jedynie co kilka minut ogłuszający ryk krążących z pobliżu wozów policyjnych i karetek pogotowia.

 

Za to teatr paryski Elizabeth Czerczuk nie wiódł co prawda ludu na barykady, ale reagował bardzo żywo. Bo nawet gdy z powodu wirusa nie mogli grać dla publiczności, cały czas próbowali.   

 

Elizabeth Czerczuk: Inspiruje mnie życie: wszystko, co mnie otacza, moi aktorzy, rozmowy z nimi, a także doniesienia mediów. Nie chcę jednak komentować na scenie bieżących wydarzeń.

Powtórzę, co już kiedyś powiedziałam: najbardziej fascynuje mnie człowiek. To, że się przewraca, podnosi, i to, że pewnego dnia już się nie podniesie, rozsypie się w proch między ziemią a niebem. Na pewno teraz, w czasie kryzysu sanitarnego, lęk przed śmiercią i rozpadem jest większy niż kiedykolwiek – i to znajduje odbicie w moim teatrze.

 

                                                         Dziecko Orwella

 

Triumfalny podbój Paryża poprzedziła w życiu Aleksandry Fontaine cała seria cudownych zdarzeń. Jeszcze jako szesnastolatka wyruszyła przecież z jedną małą walizką z rodzinnego – jak je sama nazwie – „szaro-burego” - Trójmiasta do Uniwersytetu Sztuki w Linz. W Austrii skłamała:  że jest świeżo po maturze, a właściwe papiery rodzina dośle wkrótce. Papiery nie doszły, ale mimo to przyjęto ją entuzjastycznie. Potem była od razu Barcelona wraz z prestiżowym kontraktem w „It Dansa”. Jednak kiedy ogłoszono wielki casting do Lido de Paris  nie wahała się nawet przez sekundę. I wykupiła najtańszy lot do Paryża. W jednym z wywiadów zwierzyła się: „ Aby móc pracować w słynnej na świecie rewii, musisz mieć minimum 175 cm wzrostu. Ja, z moimi 177 cm, byłam jedną z niższych na castingu. Na szczęście okazało się, że dyrektor artystyczny i słynny choreograf Pierre Rambert uwielbiał tancerki klasyczne. Bo przecież zupełnie inny ruch sceniczny prezentuje tancerka towarzyska, a inny dziewczyna ze szkoły baletowej. Kiedy wskazał na mnie palcem, podeszłam bliżej, a on powiedział: "Witaj w Lido. Jesteś jedną z najbardziej utalentowanych artystek XXI wieku". Miałam wtedy 19 lat, nie docierało to do mnie. Zadzwoniłam zaraz do mojej choreografki z Barcelony i podzieliłam się z nią informacją. Na niej zrobiło to wtedy chyba jeszcze większe wrażenie niż na mnie. Była zachwycona taką wiadomością. Na tyle, że ja zostałam już w Paryżu, a ona sama zapakowała wszystkie moje rzeczy i wysłała je do mnie. Zaczęłam więc karierę jako jedna z głównych tancerek, w pierwszej linii, z jedną walizką i nie znając kompletnie języka francuskiego.

 

Dość szybko została potem naturalizowana jako obywatelka Francji przez ówczesnego premiera Emmanuela Valssa i uzyskała specjalny status Artystki Republiki Francuskiej: -  A za sobą zostawiłam smutny kraj coraz mniej ich wszystkich rozumiejąc - wyznaje. Ale z drugiej strony zagłębiła się wreszcie w ten swój własny, urodzinowy „Rok 1984” Orwella. Plon tych przemyśleń zawarła w wystawionej na scenie Teatru w Perpigan sztuce „La fille a la valise” w roku 2018 - z muzyką Jacka Kaczmarskiego w prologu i bliźniaczo podobną Lluisą Llacha w finale.  

         

                                                                         *

Z opóźnieniem trafiły do niej pożerane teraz dzieła Witkacego i oglądane z płyt filmy polskiego reżysera Piotra Szulkina. Po latach - już na emigracji -  widzi jak bardzo uniwersalny i wyłamujący się z nadwiślańskich peryferii jest także język Gombrowicza, sztuka Grotowskiego, pantomima Tomaszewskiego, a przede wszystkim teatr Kantora. Dlatego Ola nie ma dziś problemu z rozpoznaniem w Paryżu jako „swego” teatru Elizabeth Czerczuk tworzonego w tej iście apokaliptycznej aurze.  

 


Maciej Świeszewski, Anathomy of the Puppet (1989)
Maciej Świeszewski, Anathomy of the Puppet (1989)

Paweł Zbierski Temat końca i katastrofy jest odwieczny, a jednak coraz bardziej alarmujący,   podejmowany z jednej strony przez malarzy: Bruegla, Memlinga czy np. polskiego malarza współczesnego Macieja Świeszewskiego, a z drugiej - przez Becketta, Witkacego, Kantora, a teraz Panią. Czy katastrofa jest coraz bliżej?

 

Elizabeth Czerczuk: - Nie chcę być Kasandrą, wieszczącą upadek świata. Moja sztuka daje nadzieję przez to, że powraca do źródeł - do katharsis, do „oczyszczającej” funkcji teatru. Współcześni twórcy, także we Francji, odeszli od tej misji, gdyż często chcą tylko dostarczyć widzom łatwej rozrywki.

                                                          

Aleksandrze, zanim trafiła na Elizabeth Czerczuk, Paryż dał rangę wielkiej tancerki i pozwolił się jej odbić z autorskimi występami do reszty świata, bo występowała w całej Europie, w Azji, w Ameryce i na Dalekim Wschodzie. Podróż stała się jej sposobem istnienia, jej stylem bycia, polem dla nieustannej wymiany doświadczeń, do porównań. Wszystko to w strumieniach szampana i w setkach wielokolorowych bukietów od fanów. Ale do czasu.

 

Datą graniczną, swoistą cezurą, stały się bowiem ataki terrorystyczne z 2015 r: na Bataclan i na redakcję  satyrycznego tygodnika „Charlie Hebdo”. Bo terroryści strzelali i uśmiercali  swoje ofiary bez pardonu zaledwie kilkanaście metrów od jej domu. Ból i niepokój był dla Aleksandry  wielokrotny tym bardziej, że spora część jej najbliższej rodziny wyemigrowała niegdyś do Paryża z Maroko nie mając w sobie nawet cienia sympatii nie tylko do terroru a nawet do islamu…


Wspomina jak przez wiele dni  profesjonalne, pachnące najlepszą wodą kolońską patrole, obchodziły potem wszystkie okoliczne klatki schodowe w sercu 11 dzielnicy. To były nienaganne w manierach specjalistyczne ekipy zatrudnionych przez Republikę psychologów. Aleksandra nikogo do własnego domu nie wpuściła. Echo tych wydarzeń widać w jej debiutanckiej książce a także we francuskojęzycznej sztuce kryminalnej wystawionej w 2018 roku w Teatrze w Perpignan.

 

W każdym razie po wspominanych zamachach sprzedała jedno ze swoich mieszkań w Paryżu. A już latem 2017 roku postanowiła uleczyć swoją traumę na południu Francji, w  północnej Katalonii. Jednak od razu, bo już po przylocie z Paryża do Barcelony  na lotnisku czekała na nią niespodzianka. Z włączonego gdzieś w pobliżu radia gruchnęła wieść:  „W Barcelonie doszło do tragedii. Rozpędzona furgonetka wjechała w tłum ludzi na najbardziej ruchliwej ulicy La Rambla. Policja potwierdza, że zginęło co najmniej 13 osób, a ponad 100 zostało rannych. Do zamachu przyznało się Państwo Islamskie, jeden z zatrzymanych to Marokańczyk”. Przy wyjściu z terminala do oczekującego na nią taksówkarza rzuciła krótko „La Rambla!”. Zamiast w Pireneje do swego letniego domu, ruszyła więc na początku na najbardziej popularny deptak w stolicy Katalonii,  zamieniony w rzekę krwi. Trzęsącą się dłonią otwierała SMS-a od przyjaciółki: „…w dupę sobie mogą wsadzić kondolencje, niech podziękują Merkelowej za to się dzieje teraz w Europie…”  Była tak wściekła, że rysowała markerem na białej kopercie czerwoną solidarycą polskie słowo „Solidarność” a potem ułożyła tę kopertę wśród dziesiątków tysięcy kwiatów leżących na krwawym bruku La Rambla.  

                                                                       *

Spędziła więc trochę czasu w tej swojej letniej rezydencji -  Katalonii.  W raju natury między Morzem Śródziemnym a Pirenejami, by trochę ochłonąć …I by czytając Witkacego znów zatęsknić za Paryżem ze wskazaniem na ten jeden konkretny teatr, w którym jego twórczyni nie jeden raz przywołuje twórcę „Wariata i zakonnicy”

 

Elizabeth CzerczukKatastroficzne profecje Witkacego współgrają z absurdem dzisiejszego indywidualistycznego świata, w którym szaleństwo jest jedną z niewielu rzeczy, które nas łączą. Odpowiada mi też groteskowy humor autora „Wariata i zakonnicy”, pozwalający oswoić się z okrucieństwem świata i egzystencjalną samotnością, których doświadcza każdy z nas. Także – a może przede wszystkim  – artysta.

 

Przy tworzeniu przedstawień inspiracją dla mnie są wszystkie dzieła Witkiewicza oraz jego filozofia czystej formy i nienasycenia, a nie tylko konkretny tekst dramatyczny  – w tym wypadku „Wariat i zakonnica”. 


Kantora, jego teatr śmierci, odkryłam już jako studentka w Krakowie. Dzisiaj gdy temat śmierci i rytuał jej towarzyszący zanika, mierzenie się na scenie z eschatologią traktuję jako m
ój artystyczny obowiązek. Dlatego świat sceniczny Teatru Elizabeth Czerczuk jest mroczny, choć jednocześnie przepojony groteskowym humorem.

 

                            

                            Czy wszystkich szaleńców wypuszczono z psychiatryków?

 

Krótkie intermezzo między pandemią a pandemią. W Paryżu najpierw otwarto Luwr. Tak, to ten sam Luwr do którego François Hollande  dobudował przecież w trakcie własnej kadencji nowe sale wystawiennicze, poświęcone sztuce islamu. A od września 2020 r. zapowiedziano wreszcie odmrożenie teatrów. Na moment. Ludzie  masowo - obładowani walizkami -  wracali więc do Paryża z Bretanii i Normandii, z Katalonii i Lazurowego Wybrzeża… Wracali w tym wielkim tłumie z przymusowej kwarantanny. A wraz z nimi  Aleksandra.

 

Mniej więcej 10 minut jazdy samochodem od Bastylii jest Gare De Lyon.  Przyjechała wczesnym popołudniem na ten, zatłoczony teraz do granic możliwości  dworzec pociągiem z Perpignan, by stawić się na casting w Teatrze Elizabeth Czerczuk. Normalka. Tyle już tych castingów przecież przeżyła. Na dworcu od razu rzucił się jej w oczy na oko dwudziestoparoletni, wątły bardzo,
jasnowłosy  chłopak, z psem trzymanym jedną dłonią na smyczy. Przywiązał się paskiem od spodni do metalowego rzędu krzesełek dla podróżnych i wykrzykuje, jakby go obdzierano ze skóry: „ Attention, attention - Macron vous tuera tous ...! Attention ATTENTION…” (Uwaga, uwaga - Macron was wszystkich zabije...! Uwaga, uwaga…"  )   Kiwa się przy tym to w prawo, to w lewo, w tych swoich rozciągniętych spodniach dresowych. Jego nogi - jak resory - unoszą resztę korpusu - od pasa aż do głowy, aż po sine usta, z których toczy pianę. Echo odbija pogłosem ten agresywny wrzask czystej, ludzkiej rozpaczy od sklepień hali dworcowej. By wezwać policję pasażerom wystarczą następujące fakty: szaleniec jest bez maseczki, do hali nie wolno wprowadzać psów, a w dodatku pies, czarny jamnik, tak głośno ujada, że płoszy oczekujące na pociąg dzieci! I rzeczywiście, w ciągu dwóch, trzech minut w kierunku szaleńca dziarskim krokiem zbliża się bezpardonowo trzyosobowy patrol rosłych żandarmów w kaskach, w czarnych maseczkach i w rękawicach wyglądających na motocyklowe. Jeden z nich trzymając w wyciągniętej dłoni pałkę policyjną wskazuje kolegom kołyszącą się sylwetkę szalonego nieszczęśnika.

 

Aleksandra przesiadła się do metra, by dotrzeć szybko do Republiki. A tu już w ciągu zaledwie  minuty między siedzeniami pędzącego wagonika  przewinął się cały korowód głęboko cierpiących i z pewnością bezdomnych postaci:  najpierw młodzian  ciemnoskóry  i jęczący coś pod nosem   - zapewne po heinemedinie, a tuż za nim skośnooki akordeonista w skórzanym płaszczu i czerwonym berecie perfekcyjnie wykonujący na swojej szczerbatej harmonii tango argentyńskie, wreszcie stara, karłowata Arabka w czarnej chuście niezbyt dokładnie opinającej jej owłosioną szczękę, w jednej dłoni dźwigająca wózek z tobołkami, a drugą potrząsająca proszalnie metalową puszką z monetami. Wszyscy w maseczkach.

 

 


<span>Dementia Tremens spektakl, październik 2020, Paryż : foto Michael Bunel © Theatre Elizabeth Czerczuk.</span>
Dementia Tremens spektakl, październik 2020, Paryż : foto Michael Bunel © Theatre Elizabeth Czerczuk.

W ciągu dwóch kolejnych dni na casting stawiają się wielkie tłumy wyposzczonych pandemią artystów, nie tylko europejskich: Francuzów, Holendrów, Arabów, Polaków… Aleksandra musi pokonać około dwieście osób, swoich rywali by zyskać akceptację Elizabeth Czerczuk przedstawiającej właśnie w Paryżu surrealistyczną i groteskową wizję rzeczywistości inspirowaną między innymi sztuką Kantora i Witkacego.

 

                     Nauczyciel bez głowy

 

Powroty z prób stały się dla aktorów coraz bardziej ryzykowne, zwłaszcza od momentu gdy Macron wprowadził od  21. godzinę policyjną. Ludzie biegli zdyszani z teatru do metra, nerwowo patrząc na zegarki, byle zdążyć do nieraz odległych od centrum podparyskich dzielnic. Te wieczorne biegi, w chłodnym i zamglonym jesiennie Paryżu potęgowały jakąś apokaliptyczną aurę. Coraz częściej wokół domów między Placami: Bastylii i Republiki Aleksandra widziała teraz kilku- a nawet kilunastoosobowe grupy młodzieży biegnące do klatek schodowych z naręczami kocy, śpiworów i poduszek, nierzadko z butelkami wina w dłoniach. Coraz popularniejszy w Paryżu stał się bowiem nowy sposób spędzania nocy: u przyjaciół albo znajomych mających mieszkania w centrum. Była w tym także jakaś publiczna demonstracja wraz z zawoalowanym komunikatem w podtekście: nie uda się nas aresztować we własnych mieszkaniach, chcemy nadal normalnie żyć, pić wino, razem jeść i kochać się! 

                                                                 *

Tymczasem już 16 października 2020 roku wieczorem milionami Francuzów wstrząsnął w internecie i w telewizorach bardzo sugestywny obraz Macrona, poruszonego i wyciszonego zarazem i nadzwyczaj zdeterminowanego. Zdeterminowanego z powodu ścięcia głowy francuskiemu nauczycielowi w imię ślepej, fanatycznej wiary w Allaha i w proroka Mahometa. Był Macron przez operatora kamery, niejako wzięty z marszu, wyciągnięty z domu skąpo i prowizorycznie oświetlony podręczną lampką. Nie tak jak polski Duda, w ważnej chwili na nartach, albo Trzaskowski - w dziejowym momencie na niekończących się wakacjach. Otóż Macron nadawał na żywo, w tle jakiegoś zapyziałego osiedla na obrzeżach Paryża, jak się wkrótce okazało w Conflans-Sainte-Honorine, w północno-zachodniej dzielnicy, po raz pierwszy w historii Republiki mówiąc otwarcie, a nawet akcentując te słowa,  o realnej opresji terroryzmu islamskiego. „W tej swojej lekkiej, jesiennej kurtce, nie poddając się chłodowi wyglądał niesamowicie wiarygodnie, jak jeden z nas” - twierdzi wieloletnia Paryżanka Aleksandra Fontaine. To było ze strony Macrona - jak to dziś ocenia -  tak to bólu szczere wyznanie, że z miejsca zyskało mu we Francji nieomal stuprocentowy frekwencyjnie, obywatelski, powszechny aplauz:

 

„Jeden z naszych współobywateli został dziś zamordowany, ponieważ kształtował naszych współobywateli (…) wspaniały nauczyciel zginął, bo nauczał o wolności wypowiedzi. (…) Wzywam wszystkich rodaków do zjednoczenia. Ta jedność jest niezbędna. Akty terroru są i będą, ale możecie liczyć na moją determinację i determinację rządu”. Prezydent dodał, że „zaatakowano nie tylko pojedynczego człowieka, ale całą Republikę i jej wartości”. To zabrzmiało niesłychanie radykalnie wobec terrorystów islamskich. 

 

Paryscy blogerzy zasypali sieć internetową setkami opatrzonych własnymi komentarzami filmów grozy; filmów instruktażowych produkowanych nie tylko w Strefie Gazy ale praktycznie w całym świecie arabskim. To wyglądało na pęknięcie we Francji jakiegoś coraz bardziej nieznośnego tabu wokół terroru radykalnego islamu zalewającego już nie tylko Francję, ale całą Europę. Ze strony zaś samego Macrona był to sygnał wyraźnego odwrotu od dziecięco naiwnej polityki europejskiej symbolizowanej dotąd nazwiskami  Angeli Merkel  i swego poprzednika - Hollande.

                                                                     *

Filmik propagandowy - jakich wiele -  jest emocjonalnie nie do zniesienia z powodu swoistego natręctwa oraz patologicznej agresji. Ubrany na biało mężczyzna przywiązany jest do krzyża… Rzecz dzieje się w ruinie, a dżihadysta wyjaśnia po francusku, jak ubić i wypatroszyć Francuza nożem kuchennym. I pokazuje to… naprawdę.

 

Ten propagandowy film, podobnie do wielu podobnych, jest obecnie emitowany przez Państwo Islamskie i jest rozpowszechniany w kanałach islamskich. Wzywa wprost do morderstwa przeciwko Francuzom.

 

Inscenizacja jest bardzo wystudiowana. Sceneria: ruina, jak po bombardowaniu. Dżihadysta jest w wojskowym mundurze. Mówi jak wyszkolony żołnierz. To wojna.

 

Najpierw wyjaśnia z mrożącym krew w żyłach chłodem, jak wybrać nóż: wystarczy prosty nóż kuchenny.

 

Skrupulatnie pokazuje na ofierze mordercze gesty ręką, bez broni. Punkty ciała do uderzenia nożem. Przekrój tętnice ramion, ud. Celuj raczej w żołądek niż w serce.

Jak podciąć gardło, aby ofiara została pozbawiona krwi? On głosi. Uosabia wiedzę, udaje mentora.

 

                                                               *

W weekend, nazajutrz po zamordowaniu Samuela Paty, Paryżanie wylegli masowo na ulice. Przez wiele godzin na Placu Republiki ludzie nie chcieli się rozstać ze sobą oddając hołd nauczycielowi. Od rana cukiernie były oblężone. „- Wszyscy solidarnie wychodzimy z domów. Nie boimy się terrorystów, nie damy się zastraszyć w naszej własnej ojczyźnie. A w dodatku mamy już dość kolejnych zniczy i kwiatów na miejscach kaźni kolejnych ćwiartowanych islamskimi nożami Francuzów! Dość pustych słów! Dość tego wszystkiego! „- wykrzykiwali Paryżanie. Wkrótce kolejne dramatyczne doniesienia o ataku islamistów na kolejne miasta. Dziś w Paryżu nikt nie ma wątpliwości. Oto toczy się już regularna wojna cywilizacji zachodniej z islamską kulturą terroru i śmierci.


Wojna spóźniona o dobrych parę lat i będąca wyzwaniem dla wszystkich polityków francuskich z potęgującym się dylematem:

 -wolność albo bezpieczeństwo? Tym bardziej, że ataki islamskich terrorystów wcale się nie zakończyły. Wręcz przeciwnie: rozwinęły się przynosząc  wkrótce kolejne tragiczne wieści z Nicei, Lyonu, a nawet z Wiednia.  

                                                 Przebudzenie Europy?                 


Aleksandra zwraca uwagę, że w czasach zarazy wszelakiej Macron (niegdyś asystent filozofa hermeneuty Paula  Ricœura) wydaje się idealnym prezydentem, głównie z powodu - jak ona sama uważa - stylu oraz jakości komunikowania się z własnym narodem.


Korzystając z promptera Macron robi to lepiej, bardziej profesjonalnie, niż najlepsi prezenterzy głównych światowych kanałów telewizyjnych. Operuje najlepszej jakości językiem, zarówno w wymiarze słownictwa, jak i fonetyki. Mówi bez lapsusów, bez zbędnych dłużyzn. Z tych przemówień można spokojnie i z pełnym zaufaniem uczyć się języka francuskiego. Prawdziwym mistrzostwem krasomówczym popisał się na dziedzińcu Sorbony w trakcie wielogodzinnej uroczystości pogrzebowej Samuela Paty. Kiedy indziej  zaimponował jedynie gestem, mową ciała, gdy w rocznicę zakończenia wojny światowej, w maju 2020 r., na Placu Concorde, w absolutnej ciszy złożył hołd dzisiejszym bohaterom narodowym Republiki Francuskiej -  pielęgniarkom i lekarzom walczącym we francuskich szpitalach z Covidem-19.


Macron chaosowi, niepewności przeciwstawia ukojenie i stabilność, ale zarazem obywateli nie usypia. Wzywa do walki. Poza tym do niczego nie zmusza, choćby zapewnieniem: „kto chce, niech się szczepi!” Trudno o lepszy sposób, by wzbudzić zaufanie mas. Tym groźniejszym jest przeciwnikiem dla politycznych rywali przed kolejnymi wyborami.

                                                                        *

Aleksandra Fontaine, sama relacjonująca niegdyś dla mediów wydarzenia wokół Charlie Hebdo zwraca uwagę na ogólną tendencję. Otóż zazwyczaj jak stado kruków zlatują się na miejsce splotu różnych nawarstwiających się wypadków - poszukując partyjnego żeru - politycy wszelkiej maści. To nic, że dzisiaj kolejne ofiary umierają pod respiratorami, że ścięty nauczyciel niczego już nam nie zakomunikuje, to nic, że śpiwory bezdomnych walają się jak brudna padlina na wszystkich peronach metra. Polityka ma swoje prawa i żywi się katastrofą. Aleksandra przypomina na przykład o wyjątkowo bulwersujących wypadkach z Paryża, o których doniosło w listopadzie „L`Figaro” nasuwając poważne pytania na temat etyki mediów, a z drugiej strony pytając o moralność francuskiej klasy politycznej. Oto kilkaset namiotów (wraz z uchodźcami) przeniesiono prowokacyjnie - pod eskortą głównie ultralewicowych dziennikarzy - do samego serca Paryża, słusznie przewidując radykalną interwencję policji. I tak też się stało w istocie. Donosząc więc z paryskiego Place de la République prawicowa gazeta ironicznie zauważyła, że głodni, chorzy i przemęczeni migranci stali się tylko dodatkami do „skrajnie lewicowego manewru politycznego ”.

 

FIGAROVOX / TRIBUNE: „Niektórzy nieodpowiedzialni aktywiści sprytnie zastawili medialną pułapkę na funkcjonariuszy organów ścigania podczas ewakuacji obozu dla migrantów. Tymczasem los migrantów w tej inscenizacji nie obchodzi tak naprawdę pewnych urzędników, którzy szybko doszli do siebie po tym wydarzeniu”


Ultraprawica zasugerowała szybką deportację wyznawców islamu. Jednocześnie obecni  profesjonaliści agitacji politycznej wszelkich opcji - poza En Marche - na plac boju wezwali  dziennikarzy - biedaków, nie mających pojęcia, jakim są narzędziem manipulacji. Dziennikarze udawali czy nie wiedzieli, że ustawienie tego nielegalnego obozu spowoduje natychmiastową reakcję policji?

 

Wydarzenia francuskie wystawiają na próbę dotychczas obowiązujące w Europie „multi-kulti” : podważają międzykulturowe modele „równościowe”, wraz z cichą zmową mediów oraz poprawnościowym polityczne zakazem - informowania ludzi na przykład o tym, że przecież wcześniej były już planowane zamachy zarówno na katedrę Notre Dam w Paryżu czy na Sagrada Familię w Barcelonie, że agresywni nożownicy to niestety głównie Arabowie, że zakaz sprzedaży i wystawiania choinek wcale nie łagodzi agresji fanatyków, że w imię owej poprawności politycznej UE być może niepotrzebnie wzmacnia (bo przecież finansuje!) cały szereg programów wspierających w istocie terroryzm islamski. W Paryżu nie brakuje głosów, że w konfrontacji z potęgującym się ultrafanatycznym islamem Europa ma ostatnią szansę na przebudzenie. W laickiej Francji bardzo dramatycznie brzmi na przykład pytanie o rolę chrześcijaństwa. Pytanie to wydaje się brzmieć znacznie poważniej niż np. w Polsce, gdzie uwagę internautów przykuwają  głównie demaskujące katolicką hipokryzję memy z Dziwiszem i JP II oraz seria zbiorowych rachunków sumienia i  masowych apostazji dokonywanych dość pośpiesznie przez nadwiślańskich celebrytów w związku z kościelną plagą pedofilii.

                                                                        *

Opinia publiczna we Francji została  głęboko poruszona doniesieniami z Tuluzy, wejściem imamów podczas mszy do świątyni katolickiej w zaledwie trzy dni po ataku dżihadystów w Nicei ( trzy zgony) i dzień po zamachu na prawosławnego księdza w Lyonie (nawet jeśli w tym drugim przypadku terrorystyczny charakter zamachu nie został od razu ustalony). „Ci ludzie bez umysłu i rozsądku chcą dokonać innej interpretacji Koranu. Zdecydowanie go odrzucamy ”- powiedział głośno i dobitnie w katolickim kościele jeden z tych imamów z meczetu Al-Ranma.


Dla proboszcza tego kościoła, ks. Gérarda Halla, obecność imamów na tej mszy była „ważna” dla kontynuacji działań międzyreligijnych w dystrykcie. Powiedział też, nawiązując do Charlie Hebdo, że osoby religijne uznają karykatury za mogące ranić ludzi. „Ja, kiedy karykaturuje się Chrystusa, jestem zraniony. Ale nie zamierzamy zabijać ani zakazać z tego powodu wolności słowa ”.   

                                               Nie sczezną artyści


Paweł Zbiersk
i: Pani metodę teatralną cechuje długotrwała, wręcz katorżnicza praca z aktorem. Za sprawą tej edukacji aktor odkrywa w sobie nieznane dotąd pokłady ekspresji twórczej, dowiaduje się o sobie całkiem nowych rzeczy - czasami dość ponurych a czasami z kolei radosnych, wręcz euforycznych. Czy bywa też czasem na odwrót? Czego się Pani uczy od swoich aktorów?

 

Elizabeth Czerczuk : Fascynuje mnie „mikrokosmos”, który nosi w sobie każdy artysta. „Każdy jest niepowtarzalny” – to bardzo ważne zdanie wypowiadane przez aktorów w  spektaklu „Dementia Tremens”.

 

Między mną a aktorami istnieje jakieś magnetyczne przyciąganie. Nie polega ono jednak na tym, że jesteśmy razem spętani jakimiś okowami. Przeciwnie: razem oddychamy, wyzwalamy się z krępujących nas form.

 

Aleksandra Fontaine: Sugestywne wydają mi się te fragmenty, gdy sama rekapituluję tragiczne ale też groteskowe rozwiązania, o których wcześniej czytałam u  Gombrowicza, Witkacego czy Kantora. To między innymi moment, gdy jako aktorka, improwizuję. Wykrzykuję mianowicie po polsku aż do zachrypnięcia (każdy z aktorów wykrzykuje coś własnego w swoim narodowym języku) : „Pozostaje więc tylko się podpalić - tak jak Piotr Szczęsny. Pustka, cisza, pył proch i przepaść… 

                                                                   

 Po serii kakafonicznych scen wyjątkowo mocny klarowny jest finał całej sztuki. Tutaj Aleksandra Fontaine niczym Marie Madelaine  (a może raczej upadła siostra zakonna z witkacowskiego „Wariata i zakonnicy”) dźwiga w górę głowę konającego i upadającego pod ciężarem krzyża mężczyzny (w tej roli ekspresyjny arabski aktor Mehdi Soltani). A zaraz po tym rozbrzmiewa muzyka na wskroś  mistyczna „Lascia chio Piango”, którą skomponował w 18 wieku Europejczyk Georg Friederich Händel. Nie sczezną artyści.

                                                Paryż, Saint Laurent de Cerdans, 12 grudnia 2020             

  • Tekst Pawła Zbierskiego ukazał się pierwotnie w  marcu, w Kwartalniku Artystycznym "Bliza" w numerze 1 (39) 2021"      


Paweł Zbierski

Urodzony w Gdańsku w 1959 r. malarz, reżyser, dziennikarz telewizyjny, scenarzysta. Autor kilkudziesięciu filmów i reportaży telewizyjnych. Autor książki „Na własny rachunek”.  Absolwent UJ i łódzkiej filmówki”. Od połowy l.70. bliski współpracownik Lecha Bądkowskiego, pisarza, pierwszego rzecznika „Solidarności”, jego biograf i współzałożyciel „Samorządności” na łamach „Dziennika Bałtyckiego” , wolontariusz BIPS (Biura Informacji Prasowej Solidarności), nauczyciel akademicki. Po kilkudziesięciu latach pracy odszedł    z TVP, za prezesury Jacka Kurskiego. Emigrant we Francji. Tam autor scenariuszy do sztuk teatralnych „Le Rêve” oraz    „La Fille à la valise”. W Saint Laurent de Cerdans, w Północnej Katalonii, dyrektor artystyczny Galerii Sztuki Poray oraz założyciel (wspólnie z Aleksandrą Fontaine) Stowarzyszenia „Nous en Europe”. Członek kierowanego przez Seweryna Blumsztajna Towarzystwa Dziennikarskiego.

Skomentuj     Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj




Komentarze
1. Toną, ale nie zapominają potępiać Izraela Marek Eyal 2021-03-24


Notatki

Znalezionych 1872 artykuły.

Tytuł   Autor   Opublikowany

Palestyńczycy oskarżają Hamas o magazynowanie broni na cywilnych terenach   Fitzgerald   2021-08-02
Arabowie ostrzegają Bidena: Wojna z terroryzmem nie jest skończona   Toameh   2021-08-02
Robert Spencer – gwałtowny ekstremista   Koraszewski   2021-07-31
Biden i potrzeba długiej łyżki w Wiedniu   Taheri   2021-07-30
Wiara, woda, odsalanie i inne problemy   Koraszewski   2021-07-29
Wikipedia prowadzi wojnę z Żydami   Collier   2021-07-27
Dlaczego Al-Aksa jest niedostępna dla Żydów?   Abdul-Hussain   2021-07-26
"Jeśli nie masz wolności słowa, nie jesteś wolny". Uchodźcy z krajów komunistycznych przerażeni Ameryką   Meotti   2021-07-26
To komunizm, a nie embargo USA, jest powodem kubańskiego cierpienia   Jacoby   2021-07-23
Masz zły dzień? Obwiń Izrael   Abdul-Hussain   2021-07-20
Specjalista z West Point twierdzi, że uderzenie IDF w wieżowiec Al Jalaa Tower było legalne     2021-07-12
Szlachetne zdrowie (psychiczne) w czasach pandemii   Koraszewski   2021-07-08
Ateny, Sparta i nora królika   Koraszewski   2021-07-03
Irańska polityka administracji Bidena: dużo marchewki, ale kija brak   Rafizadeh   2021-07-01
Dziennikarstwo umiera w jasnym świetle dnia   Tobin   2021-06-27
Co dziś myślą palestyńscy Arabowie?   Roth   2021-06-25
Waszyngton, dwójmyślenie i umowa z Iranem   Blum   2021-06-24
Biden powraca do polityki zaprojektowanej przez Bakera-Hamiltona-Rhodesa   Rosenthal   2021-06-22
Fiasko ze szczepionkami: Palestyńscy przywódcy i NGO “praw człowieka” bardziej nienawidzą Izraela niż cenią życie Palestyńczyków     2021-06-21
Opowieści z Gazy, o których zachodnie media NIGDY nie informują     2021-06-17
Biden i plan gry ajatollaha   Taheri   2021-06-15
Kandydaci do Nagrody za Hucpę   Collins   2021-06-14
200 dziennikarzy popiera kłamstwa o Izraelu     2021-06-12
Dlaczego Stany Zjednoczone mają dawać palestyńskim dyktatorom jakąkolwiek pomoc?   Fitzgerald   2021-06-10
Konwalie na byłym cmentarzu   Ferus   2021-05-30
Tak pięknie kwitną konwalie   Koraszewski   2021-05-27
Kochający Hitlera i Stalina socjalista, którego pomnika nikt nie ruszy   Greenfield   2021-05-25
Biedni Amerykanie walczą z rasizmem   Koraszewski   2021-05-22
Czego Palestyńczycy mogliby się nauczyć od Niemców Sudeckich   Schwarz   2021-05-20
Odpowiedź senatorowi Bernie Sandersowi   Harris   2021-05-20
Amerykanie mają prawo wiedzieć o nadchodzącej umowie Bidena z irańskimi mułłami   Rafizadeh   2021-05-19
Biden i Iran: pokusa uratowania zombi   Taheri   2021-05-18
Jak zapewnić powtarzanie rakietowych ataków Hamasu   Dershowitz   2021-05-15
Liberalna reakcja na Tima Scotta pokazuje, że rasizm stał się bronią polityczną   Tobin   2021-05-13
Przemoc jest próbą Abbasa wymuszenia ustępstw Bidena   Tobin   2021-05-12
Palestyńskie państwo: co powiedziałby Ben Gurion?   Taheri   2021-05-11
Praktykowanie feminizmu będąc białą kobietą   Chesler   2021-05-11
Obywatelu, czuj się poinformowany   Koraszewski   2021-05-10
Wycofanie się Bidena z Afganistanu podważa jego globalną strategię   Kemp   2021-05-10
Osiem wskazówek czytania o Izraelu   Friedman   2021-05-09
Jak po pięciu miesiącach załamała się obietnica reform Erdogana   Bekdil   2021-05-06
Zastosowanie krytycznej teorii rasy do krytyki Izraela   Tobin   2021-05-05
80 lat temu: senatorzy USA popierają żydowską ojczyznę; brytyjscy i tureccy dyplomaci protestują mówiąc, że świat będzie miał się lepiej, jeśli Żydzi pozostaną pod nazistowskimi rządami     2021-05-04
Postępowi intelektualiści walczą z postępem   Abdul-Hussain   2021-05-03
Komisarz UNRWA twierdzi, że agencja nie jest polityczna. Jest WYŁĄCZNIE polityczna!     2021-05-02
Błąd w dyplomatycznej sztuce   Tobin   2021-04-30
Nacjonalizm versus imperium   Rosenthal   2021-04-29
Różnica między wymówkami a powodami nienawiści do Żydów     2021-04-28
Doktryna polityki zagranicznej USA przedstawiona przez Lindę Thomas-Greenfield   Glick   2021-04-27
Końcowa faza gry w Afganistanie jest również początkiem   Fernandez   2021-04-27
Projekt ustawy Betty McCollum (poparty przez J-Street i Americans for Peace) jest antysemicki. Oto dlaczego.     2021-04-24
Profesor islamskiego prawa: Żydzi poprzez język kontrolują świat, jednak lingwistyczne zwycięstwa należą do Arabów   Fitzgerald   2021-04-23
Amerykańskie Stowarzyszenie Humanistów oszalało   Rebecca Goldstein   2021-04-23
Jak palestyńscy przywódcy traktują palestyńskich uchodźców   Toameh   2021-04-22
Irracjonalna, niebezpieczna polityka wobec Iranu nie jest przypadkiem   Rosenthal   2021-04-18
Polityka,  czyli wojna innymi środkami   Koraszewski   2021-04-17
Czy możemy wygrać w “szarej strefie”?   Kemp   2021-04-15
Amerykanie zabici przez palestyńskich Arabów: zapomniane ofiary terroru   Flatow   2021-04-15
Antony Blinken zadzwonił do niewłaściwego faceta   Flatow   2021-04-14
Brytyjski dyplomata, który uratował ponad 40 tysięcy Żydów   Bull   2021-04-13
Wykorzystywanie zachodniego świata akademickiego przez Chiny   Bergman   2021-04-13
Dlaczego Żydzi i Polacy nadal spierają się o Holocaust?   Tobin   2021-04-12
Ameryka zmienia stronę   Rosenthal   2021-04-10
Co Palestyńczycy w obliczu zbliżających się wyborów myślą o korupcji w ich społeczeństwie?   Roth   2021-04-09
Administracja Bidena i Iran: tajne umowy i ponowne ugłaskiwanie?   Rafizadeh   2021-04-08
Congressional Research Service zmieniła historię palestyńskiego nacjonalizmu. Dwukrotnie.     2021-04-07
Lękliwe cenzurowanie Dantego i wyznania Adama Michnika   Koraszewski   2021-04-05
Dlaczego Biden jest obojętny wobec gloryfikacji antysemityzmu przez ONZ?   Bayefsky   2021-04-04
USA, Chiny, Rosja i pułapka Tucydydesa   Taheri   2021-04-02
Rzekome międzynarodowe prawo jest najnowszym antyizraelskim oszczerstwem   Kontorovich   2021-04-02
Francja: Profesor pod ochroną policyjną po odmowie zrównania “islamofobii” z antysemityzmem   Spencer   2021-04-01
Za Bidena stare błędy stają się znowu nowymi   Rosenthal   2021-03-31
Ameryka versus Iran: czyli kto zaczął?   Abdul-Hussain   2021-03-30
Ryzykowna podróż śladami dziadów   Koraszewski   2021-03-29
Czego chcą Palestyńczycy   Abdul-Hussain   2021-03-28
Dania uderza w „społeczeństwa równoległe”   Kern   2021-03-27
Podlizująca się Chinom WHO stwarza niebezpieczeństwo kolejnej pandemii   Ridley   2021-03-25
Oblężenie Paryża, czyli wojna światów   Zbierski   2021-03-24
Chiny zwiększają naciski na Tajwan   Bergman   2021-03-23
Małostkowy izolacjonizm UE niszczy Europę   Ridley   2021-03-20
Palestyńczycy: Dlaczego terroryści popierają masowych morderców   Toameh   2021-03-20
Wstęga nienawiści Möbiusa   Savodnik   2021-03-17
Jak wizja Orwella może stać się rzeczywistością   Rosenthal   2021-03-17
“New York Times” kryje terrorystkę i na dodatek oczernia Goldę Meir   Flatow   2021-03-14
Nie rzucajcie księcia wilkom na pożarcie   Bard   2021-03-13
Uwagi o politycznej dyskalkulii   Koraszewski   2021-03-13
Chiny kontynuują miażdżenie Hong Kongu   Bergman   2021-03-12
Biden porzuca pokój na Bliskim Wschodzie   Glick   2021-03-10
Politycznie, lirycznie i empatycznie   Koraszewski   2021-03-07
Społeczeństwo, które nie może dyskutować o wpływie ideologii trans na dzieci, nie jest demokracją   Tobin   2021-03-06
BBC milczy o zaplanowanych wyborach palestyńskich   Sela   2021-03-06
Notoryczna kradzież pięknych słów   Koraszewski   2021-03-05
Oto dziennikarze BBC, którzy byli szczególnie nieuczciwi w sprawie Izraela.   Fitzgerald   2021-03-05
Chiny kupują ludzi na zachodnich uniwersytetach   Meotti   2021-03-04
Głupia polityka bliskowschodnia Bidena   Rosenthal   2021-03-02
Palestyńczycy: Unia Europejska ułatwia zwycięstwo Hamasu   Tawil   2021-02-28
Spotkanie w BBC Davida Baddiela z profesorem z SOAS, który usprawiedliwia palestyńską negację Holocaustu   Levick   2021-02-26
Dlaczego Międzynarodowy Trybunał Karny jest w błędzie: Izrael nie jest winny “zbrodni wojennych”   Fitzgerald   2021-02-25
Propaganda terroryzmu nadal obecna na Twitterze   Fernandez   2021-02-23
Okrucieństwo podnoszenia płacy minimalnej   Jacoby   2021-02-23

« Poprzednia strona  Następna strona »
Polecane
artykuły

Bohaterzy chińskiego narodu



Naukowcy Unii Europejskiej



Teoria Rasy



Przekupieni



Heretycki impuls



Nie klanial



Cervantes



Wojaki Chrystusa



 Palestyńskie weto



Wzmacnianie układu odpornościowego



Wykluczenie Tajwanu z WHO



Drzazgę źle się czyta



Sześć lat



Pochodzenie



Papież Franciszek



Schadenfreude



Pseudonaukowa histeria...


Panstwo etc



Biły się dwa bogi


 Forma przejściowa


Wstęga Möbiusa


Przemysł produkcji kłamstw


Jesteś tym, co czytasz,



Radykalne poglądy polityczne


Einstein



Socjologia



Allah stworzyl



Uprzednie doświadczenie



Żydowski exodus



PRL Chrystusem narodów



Odrastające głowy hydry nazizmu



Homeopatia, wibracje i oszustwo


Żołnierz IDF



Prawo powrotu


Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk