Dwa lata. Tyle czasu potrzebowała Amnesty International — jedna z rzekomo czołowych organizacji praw człowieka na świecie — by formalnie uznać w raporcie, że 7 października 2023 roku Hamas popełnił potworne zbrodnie przeciwko narodowi żydowskiemu i państwu Izrael.
To są fakty, których Żydzi nie potrzebowali, by zostały odkryte przez Amnesty. Masowe morderstwa, przemoc seksualna, branie zakładników i brutalność były dokumentowane na bieżąco. Dowody istniały. Istniały świadectwa. Zbrodnie były niepodważalne i powinny zostać natychmiast nagłośnione przez każdą organizację, która twierdzi, że broni praw człowieka.
Zamiast tego Amnesty obrała inną drogę. Od samego początku przedstawiała Izrael jako głównego agresora, jednocześnie marginalizując, umniejszając lub odwlekając uznanie zbrodni popełnionych na Izraelczykach.
Co gorsza, zaledwie rok po masakrze Amnesty opublikowała raport, w którym oskarżyła Izrael o ludobójstwo. Aby dojść do takiego wniosku, organizacja naciągnęła i wypaczyła definicję ludobójstwa, jednocześnie ostentacyjnie unikając poważnego rozliczenia się z tym, ilu terrorystów Hamasu zginęło w trakcie walk. Efektem nie był rzetelny raport o prawach człowieka, lecz dokument skrojony pod z góry założoną narrację.
Dla Amnesty International dowody miały mniejsze znaczenie niż utrzymanie fałszywej narracji o ludobójstwie. Gdy pojawiły się niepodważalne dowody na zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione 7 października, organizacja wybrała milczenie. Powód był oczywisty: uznanie tych zbrodni naruszyłoby starannie skonstruowaną narrację mającą na celu odebranie Izraelowi współczucia ze strony społeczności międzynarodowej.
Raport opisujący zbrodnie Hamasu miał pierwotnie zostać opublikowany we wrześniu 2025 roku. Jego publikację opóźniono z powodu sprzeciwu wewnątrz samej Amnesty, gdzie – według doniesień – krytycy argumentowali, że nawet spóźnione uznanie zbrodni Hamasu mogłoby przynieść Izraelowi korzyść w opinii publicznej, zwłaszcza w kontekście trwających negocjacji dotyczących zawieszenia broni.
Amnesty International przedstawia się jako bezstronna organizacja humanitarna, której misją jest obrona wszystkich ofiar naruszeń praw człowieka. Tymczasem ten przypadek ujawnia, że wewnętrzne gry polityczne przeważyły nad tą misją. Ofiary izraelskie zostały uznane dopiero wtedy, gdy można to było odpowiednio zaplanować i skontrolować, by nie zakłócić preferowanej narracji. Taka wybiórcza kalkulacja moralna jeszcze bardziej podważa już i tak wątpliwą wiarygodność i deklarowaną bezstronność organizacji.
Nawet mimo opóźnienia, sam fakt, że znacząca organizacja praw człowieka w końcu udokumentowała zbrodnie popełnione na Izraelczykach, powinien był sam w sobie stać się ważną wiadomością.
Tymczasem wiele z tych samych mediów, które z zapałem nagłaśniały głęboko wadliwy raport Amnesty o ludobójstwie rzekomo popełnionym przez Izrael, pozostało w zdumiewającym milczeniu wobec raportu dokumentującego zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione na Izraelczykach 7 października. Ten kontrast jest trudny do zignorowania – i mówi wiele o tym, które ofiary są uznawane za godne uwagi, a które nie.
Główne redakcje, w tym CNN, BBC, The Washington Post i Associated Press, nie odnotowały nowego raportu Amnesty International, mimo że rok wcześniej natychmiastowo nagłośniły jej oskarżenie Izraela o ludobójstwo. Ta dysproporcja ujawnia, jak wybiórczo te media korzystają z materiałów tej samej organizacji – promując te treści, które wpisują się w preferowaną narrację i ignorując te, które ją komplikują.
Gdyby media, które tak chętnie promowały wadliwy raport o ludobójstwie, trzymały się podstawowych standardów dziennikarstwa, poddałyby go rygorystycznej analizie i wytknęłyby nadużycia definicji ludobójstwa. W minimalnym zakresie powinny również poinformować o dokumentacji dotyczącej izraelskich ofiar. Ich odmowa zrobienia tego opowiada niepokojącą historię – taką, w której decyzje redakcyjne decydują nie tylko o tym, jakie historie są opowiadane, ale także o tym, które ofiary w ogóle mogą istnieć.
Gdy organizacje praw człowieka i redakcje zaczynają decydować, czyje cierpienie zasługuje na uznanie – i kiedy to uznanie jest udzielane tylko wtedy, gdy jest politycznie wygodne – są nieuczciwe nie tylko w kwestii jednego raportu. Niszczą zaufanie publiczne, wyjaławiają zasady, których rzekomo bronią, i zamieniają język praw człowieka w narzędzie wybiórczego wymazywania.
Link do oryginału: https://honestreporting.com/amnesty-finally-acknowledged-israeli-victims-and-the-media-looked-away/?utm_source=substack&;utm_medium=email
Honest Reporting, 16 grudnia 2025
