Izrael traktuje to jako szpiegostwo. Iran – jako rzecz normalną. Rosja – jako koszt wart poniesienia. A Ameryka wciąż traktuje to jako partnerstwo strategiczne.
To schemat, który trwa od dekad. Rosja przedstawiana jest jako obrońca Iranu. Iran – jako regionalny sojusznik Rosji. Zakłada się, że w sytuacji napięcia Moskwa stanie po stronie Teheranu, ale historia nie potwierdza tej wiary. Nigdy tego nie robiła.
Podczas ostatniego starcia między Izraelem a Iranem prezydent Rosji Władimir Putin publicznie odniósł się do sytuacji. Potwierdził przyjazne relacje z Iranem i ponownie wyraził poparcie Rosji dla irańskiego programu pokojowej energii jądrowej. Następnie zmienił ton. Przypomniał, że dzisiejszy Izrael to de facto kraj rosyjskojęzyczny, zamieszkany przez miliony imigrantów z byłego Związku Radzieckiego. Po tym sygnalizował coś, co przeszło niemal niezauważone: Rosja mówiła o „mediacji”, jasno dając do zrozumienia, że nie poświęci kapitału politycznego, przewagi militarnej ani autorytetu dyplomatycznego w obronie Iranu.
Relacja między Iranem a Rosją nie zaczęła się od współpracy ani ideologii. Zaczęła się od najazdów. Od IX wieku grupy, które później utworzyły państwo rosyjskie, przeprawiały się przez Morze Kaspijskie i atakowały północne wybrzeża Iranu. Perskie i arabskie źródła opisują te wyprawy nie jako misje handlowe, lecz jako grabieże. Przez mniej więcej 150 lat kontakty Rosji z terytorium Iranu opierały się głównie na eksploatacji.
Gdy Rosja skonsolidowała się jako imperium, ta nierównowaga została sformalizowana. Na początku XVIII wieku, w czasie upadku wewnętrznego Iranu pod koniec panowania dynastii Safawidów, Piotr Wielki skorzystał z okazji, by poszerzyć wpływy na południe. Siły rosyjskie wkroczyły na północ Iranu, okupując i wymuszając ustępstwa w regionach takich jak Gilan, Mazandaran i część dzisiejszej prowincji Golestan.
Irański tron, desperacko walczący o przetrwanie, podpisywał porozumienia uznające kontrolę Rosji w zamian za pomoc wojskową przeciwko wewnętrznym zagrożeniom. Rosja posuwała się naprzód, ponieważ Iran był słaby. Ten schemat się powtarzał.
XIX wiek utrwalił tę nierównowagę w prawie międzynarodowym. Po serii wojen z dynastią Kadżarów Iran został zmuszony do podpisania traktatów z Gulistanu (1813) i Turkmanczaju (1828). Na mocy tych porozumień Iran stracił ogromne terytoria na Kaukazie – ziemie, które dziś są częścią Azerbejdżanu, Armenii i Gruzji.
Język traktatu z Turkmanczaju był jednoznaczny: przekazane terytoria miały zostać trwale włączone do Rosji. Nie była to umowa tymczasowa, nieporozumienie ani klauzula z datą wygaśnięcia. Rosja zyskała ziemie, wpływy i dominację. Iran utracił terytorium, suwerenność i możliwości negocjacyjne.
Pogląd, że Rosja później „zresetowała” te relacje, to jeden z najbardziej utrwalonych mitów irańskiej pamięci politycznej. Po rewolucji bolszewickiej Włodzimierz Lenin anulował traktaty imperialne i umorzył irański dług. W Iranie te gesty uznano za dowód moralnego zerwania z imperializmem rosyjskim. Ale granice się nie zmieniły. Terytoria nie zostały zwrócone. Związek Radziecki zatrzymał wszystko, co istotne, a zyskał wpływy dzięki pozornej życzliwości. Symbolika zastąpiła rzeczywistość.
II wojna światowa rozwiała wszelkie złudzenia. Pomimo ogłoszenia neutralności Iran został w 1941 r. najechany i okupowany przez siły sowieckie na północy i brytyjskie na południu. Wojska sowieckie pozostały na terytorium Iranu do lat 1945–1946, wspierając ruchy separatystyczne na północy, m.in. Azerbejdżański Rząd Ludowy w Tebrizie oraz efemeryczną Republikę Mahabadu. Obie struktury powstały w 1945 r. dzięki bezpośredniemu wsparciu militarnemu i finansowemu Moskwy. Celem Kremla było wymuszenie koncesji na wydobycie ropy naftowej w północnym Iranie, szczególnie w prowincjach nad Morzem Kaspijskim.
Pod presją międzynarodową i przy dyplomatycznym wsparciu USA Iran zgodził się na negocjacje. Efektem była umowa naftowa z 1946 r., która miała dać ZSRR 49% udziałów w nowej spółce eksploatującej ropę w północnym Iranie. Umowa została podpisana w Moskwie, ale nigdy jej nie ratyfikowano. Gdy Stalin uznał, że ma zapewnione porozumienie, wojska sowieckie zaczęły się wycofywać wiosną 1946 r., kończąc ewakuację w maju. Kilka miesięcy później, w rzadkim akcie sprzeciwu, irański parlament – Madżles – całkowicie odrzucił umowę. Ale szkody już były dokonane. Moskwa znów potraktowała suwerenność Iranu jak przedmiot wymiany.
Zimna wojna nie przyniosła sojuszu, tylko zarządzanie konfliktem. ZSRR zbroił Irak podczas wojny iracko-irańskiej, a jednocześnie utrzymywał powiązania gospodarcze z Iranem. Moskwa pozycjonowała się jako gracz niezbędny, ale nie jako obrońca. Współpraca istniała, lecz tylko w ramach interesów Rosji.
Islamska Republika odziedziczyła tę nierównowagę i ją pogłębiła. Po 1979 roku zerwanie z Zachodem pozostawiło Iran w izolacji. Rosja stała się koniecznością, nie wyborem. Gdy Iran potrzebował pomocy w dokończeniu budowy elektrowni atomowej w Buszehrze – jedynego cywilnego reaktora jądrowego, którego budowę rozpoczęto jeszcze za Szacha przy wsparciu Zachodu – Rosja się zgodziła. Prace postępowały wolno, terminy się przesuwały, a koszty rosły. Buszehr został podłączony do sieci dopiero w 2011 roku, niemal 20 lat po przejęciu projektu przez Rosję.
W tym samym okresie Rosja głosowała za wszystkimi kluczowymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ nakładającymi sankcje na Iran za program nuklearny. Ani razu Moskwa nie skorzystała z prawa weta, by je zablokować. W latach 2006–2010 przyjęto sześć rezolucji – wszystkie z rosyjskim poparciem. Podczas gdy rosyjskie firmy budowały infrastrukturę jądrową Iranu, rosyjscy dyplomaci pomagali go izolować gospodarczo.
Sankcje osłabiły Iran, a wzmocniły Rosję. Ograniczenia irańskiego eksportu zwiększyły pozycję Rosji na rynku ropy i gazu. Iran nie mógł konkurować. Rosja niewiele straciła w handlu dwustronnym, który i tak był skromny, ale zyskała strategicznie.
Syria obnażyła te relacje z brutalną jasnością. Iran i Rosja interweniowały po tej samej stronie, by utrzymać reżim Asada, ale z różnych powodów. Iran wysłał siły lądowe i środki, by zachować regionalną oś. Rosja – by zabezpieczyć swoje przyczółki militarne i odzyskać status globalnego gracza. Gdy sytuacja się ustabilizowała, izraelskie naloty na pozycje irańskie w Syrii były kontynuowane. Rosyjskie systemy obrony powietrznej nie chroniły irańskich instalacji. Rosja nie konfrontowała się z Izraelem. Straty ponosił Iran. Rosja utrzymywała wpływy.
Nawet dziś symbole uznawane za dowody sojuszu nie wytrzymują analizy. Członkostwo Iranu w Szanghajskiej Organizacji Współpracy nie przyniosło wspólnej obrony, interwencji ani ochrony – nawet wobec samej Rosji w wojnie na Ukrainie. Unia Gospodarcza Eurazji zwiększyła handel – ale niemal wyłącznie na korzyść Rosji. Te struktury rozdzielają wpływy, ale nie gwarantują lojalności.
Rosja chroni Rosjan. Iran ponosi ryzyko. Rosja współpracuje, gdy jej się to opłaca, dystansuje się, gdy koszty rosną – i nigdy nie myli taktycznego zbieżności z strategicznym zaangażowaniem.
Od ponad stu lat wynik jest ten sam. Imperia upadły. Ideologie się zmieniły. Rządy się zmieniały. Struktura pozostała. Rosja działa. Iran reaguje. Rosja zyskuje. Iran tłumaczy.
Wiara w to, że Iran i Rosja dzielą wspólne przeznaczenie, to nie tylko błąd. To iluzja – i niebezpieczna. Zaślepia decydentów i daje obu reżimom więcej wpływów, niż na to zasługują. Historia nie nagina się do narracji. Ona zapisuje fakty.
A zapis jest jasny: to nigdy nie była lojalność. To zawsze był handel wymienny.
Link do oryginału: https://substack.com/home/post/p-182137164
Live up to Freedom, 22 grudnia 2025
