Moje dzieciństwo było w czasie wojny irańsko-irackiej. Chociaż byłam wtedy bardzo mała, wciąż pamiętam zbyt wiele. Znam to uczucie strachu, które zalega w piersi jak kamień – czekanie na kolejne spadające bomby, zastanawianie się, czy zdążysz do schronu, czy twoja mama wróci, co się stanie, jeśli wszyscy umrą, a ty nie.
Wojna nie tylko niszczy miasta, domy i granice – rozdziera także dzieci. Przeprogramowuje ich umysły, łamie poczucie bezpieczeństwa i kradnie fragmenty tożsamości, których nigdy już nie odzyskają.
Ale przynajmniej w moim pokoleniu trauma była konsekwencją wojny. Nikt nam nie kazał chwytać za broń ani salutować przed flagą; same bomby i widok trupów wystarczyły, by odebrać nam dzieciństwo.
To, co dzieje się dziś na okupowanych przez Rosję terenach Ukrainy, jest czymś znacznie mroczniejszym:
Celowa, systematyczna militaryzacja dzieci.
Nie przypadkowa trauma, ani niezamierzona krzywda ani naturalny skutek wojny, lecz projekt, program, system.
Niedawne śledztwo Perskiej Sekcji BBC ujawnia, że na terenach Ukrainy kontrolowanych przez Rosję – takich jak Chersoń, Mariupol czy Donieck – dzieci już od ósmego roku życia wciągane są w ruch młodzieżowy o charakterze militarnym o nazwie Junarmija („Młoda Armia” – ogólnorosyjski system wychowania wojskowego, powstały w 2016 roku).
Według raportu:
- Dzieci otrzymują mundury wojskowe, czerwone berety, medale i przywileje.
- Ci, którzy odmawiają udziału, są karani – np. obniżeniem ocen.
- Niektóre dzieci muszą zmieniać szkoły po kilka razy, gdy prorosyjskie administracje rozszerzają ten program.
- W wielu szkołach przynależność nie jest wcale „dobrowolna” – rodzice są poddawani presji, groźbom lub odmawia się im usług komunalnych, jeśli nie wyrażą zgody.
Jeden 12-letni chłopiec z Ukrainy powiedział BBC, że dzieci, które dołączyły do Junarmii, otrzymywały najwyższe oceny, nawet jeśli niczego nie rozumiały na lekcjach. Ci, którzy odmówili, byli karani.
W ramach tego systemu ukraińskie dzieci uczone są:
- Całowania rosyjskiej flagi
- Śpiewania rosyjskiego hymnu
- Składania i obsługi broni palnej
- Brania udziału w symulacjach walki
- Przygotowywania się na „bitwę z Ukrainą”, jeśli „Ukraina zaatakuje Rosję”
- Akceptowania narracji, że Ukraina to „państwo nazistowskie” bez prawa istnienia
To wymazywanie tożsamości. To nauczanie dzieci, by zwracały się przeciwko własnemu narodowi, własnej historii, a w końcu – przeciwko własnemu ludowi.
Według raportu BBC Persian:
- Około 1,8 miliona dzieci należy do Junarmii na terenie Rosji
- Co najmniej 43 tysiące dzieci przebywa na terytoriach ukraińskich okupowanych przez Rosję
- Tylko w Doniecku działa 180 oficjalnych jednostek Junarmii
Same te liczby pokazują, że nie mamy do czynienia z jednostkowym przypadkiem nadużycia – to program ogólnopaństwowy. System stworzony w celu wychowania nowego pokolenia wojowników wiernych nie swojej ojczyźnie, lecz Moskwie.
Ukraińskie władze informują, że od początku inwazji co najmniej 19 600 dzieci zostało siłą przetransportowanych do Rosji. Wiele z nich trafiło do ośrodków, gdzie przechodzą „szkolenie patriotyczne”, ćwiczenia wojskowe i ideologiczną indoktrynację. Część z nich, po osiągnięciu 18. roku życia, trafia rzekomo do armii rosyjskiej.
Międzynarodowy Trybunał Karny wydał nakazy aresztowania dla:
- Władimira Putina
- Marii Lwowej-Biełowej, rosyjskiej Rzeczniczki Praw Dziecka
Zostali oskarżeni o przymusowe deportacje i reedukację ukraińskich dzieci – co zgodnie z prawem międzynarodowym stanowi zbrodnię wojenną.
Rosyjski państwowy program młodzieżowo-wojskowy „Zarnica 2.0”, promowany na terenach okupowanej Ukrainy (Źródło: Проект / BBC Persian), obejmuje szkolenie dzieci – zarówno rosyjskich, jak i ukraińskich – w zakresie:
- Składania broni
- Strzelectwa
- Posługiwania się granatami
- Obsługi dronów
- Medycyny pola walki
- Taktyki bojowej
- Inżynierii wojskowej
Część szkoleń odbywa się w obozach o nazwach „Wojownik” i „Awangarda”.
Inne funkcjonują pod przykrywką programów szkolnych, kółek pozalekcyjnych lub „patriotycznych konkursów”.
W samym tylko regionie Doniecka, w okresie ośmiu miesięcy (styczeń–sierpień 2025), Junarmia zorganizowała 1275 wydarzeń o charakterze wojskowym.
To jest zbrodnia przeciwko dzieciom, zbrodnia przeciwko tożsamości, pamięci, dziedzictwu i prawu narodu do wychowywania własnych przyszłych pokoleń na własnych warunkach.
Dzieciństwo tych dzieci jest im odbierane za przyzwoleniem władz, w sposób zorganizowany, w mundurach, z aprobatą państwa, które postrzega je nie jako przyszłych dorosłych, lecz jako przyszłych żołnierzy. A najbardziej przerażające jest to, że świat patrzy i nic nie robi.
Państwa monitorują to. Agencje wywiadowcze wiedzą o tym. Dyplomaci o tym rozmawiają. Organizacje praw człowieka publikują raporty. A mimo to ta machina wciąż działa, bo reakcja świata jest letnia, fragmentaryczna albo zbyt wygodna politycznie, by ją ignorować.
Niektóre kraje przymykają oczy ze względów ekonomicznych. Inne nie robią nic, by nie drażnić Rosji. Jeszcze inne potępiają słownie, ale nie podejmują działań.
Są też tacy, którzy wspierają ten proceder po cichu – poprzez współpracę kanałami dyplomatycznymi, tanie kontrakty na energię albo „neutralność strategiczną”.
A międzynarodowe media, te same, które deklarują obronę najsłabszych, poruszają temat tylko sporadycznie, ostrożnym językiem, by po chwili przejść do kolejnego nagłówka. Główne redakcje unikają nazwania tego, czym to naprawdę jest: zorganizowaną militaryzacją i kulturowym wyniszczeniem dzieci, przeprowadzaną w biały dzień przez mocarstwo nuklearne.
Co gorsza, społeczeństwa, zwykli ludzie na całym świecie, zaczęli się do tej historii przyzwyczajać, traktować ją jak kolejne tragiczne następstwo wojny – coś nieuniknionego, „skomplikowanego”, coś, co „z czasem się rozwiąże”.
Wojna może zniszczyć dzieciństwo – ale to, co robi Rosja, to produkowanie zniszczonego dzieciństwa.
I zanim ktokolwiek spróbuje użyć moich słów jako broni: to nie jest obrona ukraińskiego rządu. To nie jest o polityce, sojuszach ani wybieraniu między skorumpowanymi administracjami.
To jest o dzieciach. Ich niewinność jest niszczona dla ambicji ludzi, którzy widzą w nich nie dusze do ochrony, lecz narzędzia do wykorzystania.
Mówię to jako osoba, która widziała, jak dżihad używa dzieci jako żywych tarcz, kurierów, bojowników i męczenników. Przez dekady świat zbywał to jako „ich kulturę”, „ich region”, „ich konflikt”. A teraz patrzymy, jak współczesne, nuklearne, rzekomo rozwinięte państwo przyjmuje te same taktyki.
Kiedy zło przez długi czas nie napotyka oporu, przestaje wyglądać jak zło.
Zaczyna wyglądać jak polityka – i staje się normą.
To nie jest o geopolityce. To jest o prawdzie, którą każdy rodzic rozumie instynktownie:
Dzieci nie są żołnierzami.
Dzieci nie są propagandą.
Dzieci nie są narzędziami do budowy państwa.
Dzieci są poza zasięgiem!
Jeśli świat nie potrafi obronić najbardziej niewinnych, to znaczy, że świat już wybrał swoją przyszłość – i jest to przyszłość mroczna.
Link do oryginału: https://www.frontpagemag.com/moscows-young-army-project/
Front Page Magazine, 5 grudnia 2025
Aynaz Anni Cyrus
Amerykańska autorka pochodząca z Iranu, urodzona w islamskiej rodzinie, była muzułmanka. Prowadzi stronę internetową Live Up To Freedom, jest na Substacku.
