Dla antysemitów Żydzi nie są prawdziwymi ludźmi. Są pustą kartką, na którą bigot rzutuje swoje lęki, urazy, zazdrości, nienawiści, porażki i inne patologie.
Żydzi są dokładnie tym, czym antysemita potrzebuje, żeby byli.
Najwyraźniej widać to dziś w sposobie, w jaki „pro-palestyńscy” aktywiści zrzucają cały swój zbiorowy bagaż frustracji dotyczących nierówności, rasizmu, niesprawiedliwości i innych problemów na wyobrażonego Żyda (w postaci państwa żydowskiego), a następnie de facto dokonują jego ukrzyżowania. To stary rytuał.
Dla antysemity (czy też „pro-palestyńskiego” aktywisty) nie ma znaczenia, że Żyd (lub państwo żydowskie) nie przypomina w niczym fantazji, którą stworzyli we własnych głowach. Żyd (czy też państwo żydowskie) odgrywa kluczową rolę w światopoglądzie sprawcy, niezależnie od jakiegokolwiek obiektywnego związku z rzeczywistością.
Antysemita regularnie oskarża Żydów o wzajemnie sprzeczne „zbrodnie”. Kapitaliści oskarżali Żydów o komunizm, komuniści o kapitalizm. Niemcy zarzucali Żydom szpiegostwo na rzecz Francji, a Francuzi – na rzecz Niemiec. Lista takich niespójności nie ma końca.
Antysemityzm prawicy i lewicy ujawnia właśnie takie sprzeczności. Dla prawicy Żydzi nie są do końca biali. Dla lewicy, szczególnie tej operującej problematyczną narracją rasowej różnorodności, Żydzi stają się wręcz uosobieniem przestępstw rasowych – niemal hiperbiali, będący esencją wszystkiego, czego lewica nienawidzi, budujący zamki z uprzywilejowania, władzy i bogactwa na fantazyjnym niebie lewicowej mitologii rasowej.
Moi stali czytelnicy wiedzą, że mam pewną historyczną obsesję na punkcie Konferencji w Évian z 1938 roku. Wiele osób nie zna tego przypisu do historii Holokaustu. Prezydent USA Franklin Roosevelt zwołał konferencję w Évian-les-Bains we Francji. Trzydzieści dwa kraje rozważały wówczas kryzys żydowskich uchodźców w Europie i jednomyślnie postanowiły zrobić... absolutnie nic.
Jedno po drugim, państwa wyjaśniały, dlaczego nie przyjmą żadnych Żydów. Gdy Stany Zjednoczone i Wielka Brytania odmówiły zwiększenia limitów imigracyjnych, większość pozostałych poszła w ich ślady. Obojętność wobec zbliżającej się katastrofy europejskich Żydów była niemal powszechna. Konferencja wysłała Hitlerowi jednoznaczny sygnał: Rób z Żydami, co chcesz. Nie obchodzi nas, czy przeżyją, czy zginą. Kristallnacht – starannie zaplanowany pogrom w Niemczech i Austrii, który wielu uważa za faktyczny początek Holokaustu – miał miejsce 117 dni później.
Évian to dla mnie jedna z największych lekcji ludzkości o niebezpieczeństwie obojętności.
Holokaust wydarzył się oczywiście z powodu Hitlera, nazistów i ich kolaborantów. I dlatego, że całe społeczeństwa straciły rozum.
Ale do takiej skali doszło dlatego, że cały świat zamknął przed Żydami drzwi.
Zostań subskrybentem płatnym, żebym w końcu mógł sobie pozwolić na Żelazną Kopułę dla moich uczuć.
Dla niektórych ludzi Holokaust jest powodem, dla którego Izrael musi istnieć. To problematyczna teza z wielu względów, choćby dlatego, że ludność rdzenna zasługuje na samostanowienie, nawet jeśli nie doświadczyła ludobójstwa. Pomijając to – dla mnie Izrael musi istnieć dlatego, że Évian pokazał, iż cały świat jest zdolny przyglądać się bezczynnie, gdy Żydzi są poddawani zagładzie.
Ale właściwie nie o tym dziś chcę mówić.
Był jeden wyjątek w tej powszechnej serii zamykanych drzwi przed europejskimi Żydami. Dominikana, rządzona przez dyktatora Rafaela Trujillo, zaproponowała przyjęcie od 50 000 do 100 000 żydowskich uchodźców. Tragicznie, zanim ta ograniczona deska ratunku została Żydom rzucona, naziści zdążyli zamknąć drzwi od środka, uniemożliwiając im wyjazd do jedynego kraju, który chciał ich przyjąć.
Ostatecznie tylko około 700–800 Żydów zdołało dotrzeć do tego karaibskiego kraju przed Holokaustem.
Ta krótka historia sugeruje, że Dominikana jawi się jako jasny punkt prawości w świecie pełnym obojętnych świadków. I oczywiście, dla tych kilkuset ludzi, których uratowano, każdy przypadek ratunku był całym wszechświatem ocalenia.
Historia jednak rzadko bywa taka prosta.
Reżim Trujillo zrobił coś słusznego – z niewłaściwych powodów.
Trujillo był rasy mieszanej, podobnie jak jego kraj i wielu jego obywateli. Z powodów, które dziś z łatwością zakwalifikowalibyśmy jako rasistowskie, starał się przedstawić siebie – a w jego ślad kraj – jako „bielszych”, niż byli w rzeczywistości.
Uważał, że przyjęcie dziesiątek tysięcy Żydów wybieli populację kraju.
I tu pojawia się ironia: Żydzi byli prześladowani – i mieli wkrótce zostać wymordowani – przez rasistowski reżim w Europie, który postrzegał ich jako „skażenie rasowe”, nie tylko „nie białych”, ale wręcz egzystencjalne zagrożenie dla czystości narodu aryjskiego.
Tymczasem po drugiej stronie świata inny rasistowski reżim widział w Żydach antidotum na mieszankę czarnych, rdzennych i innych tożsamości rasowych.
W Europie Żydzi byli zagrożeni, bo nie byli biali.
W Dominikanie Żydzi byli mile widziani, bo mieli „zabielić” czarną populację.
Bądźmy szczerzy: dla tych kilkuset Żydów, których życie uratowała Dominikana (oraz ich potomków), nic nie odbierze wartości tego ratunku.
Ale to zdumiewająca ilustracja ludzkiej zdolności do rzutowania na Żydów wszystkiego, czego w danej chwili potrzebujemy.
Żydzi są testem Rorschacha świata.
Pamiętasz kaczkę-królika? Ten mem, na którym jedni widzą królika, inni kaczkę?
Taką właśnie rolę pełnią Żydzi w świecie. Tyle że – w przeciwieństwie do tego głupiego mema – tutaj chodzi o życie i śmierć.
Mimo to bigot zawsze będzie nalegał, że jego niechęć do Żydów (czy państwa żydowskiego) jest uzasadniona obiektywnymi „grzechami” Żyda (czy państwa żydowskiego).
Nieuchronnie, bezstronny obserwator zauważy, że mamy tu do czynienia z rzutowaniem własnych wyobrażeń przez widza na pustą tablicę, jaką staje się Żyd (albo królik, albo kaczka).
Dla Hitlera i nazistów Żydzi byli dziwną kaczką zagrażającą ich białemu rasowemu uniwersum. Dla Trujillo i jego rasistowskiego reżimu Żydzi byli szczęśliwym królikiem, który miał rozjaśnić zbyt kolorową populację.
To, jak Żydzi postrzegali samych siebie, w żadnym z tych przypadków nie miało żadnego znaczenia. I to właśnie jest sednem sprawy.
Zbyt często zdarza się, że antysemici (i antysyjoniści) potępiają Żydów (lub państwo żydowskie) za zbrodnie, które istnieją wyłącznie w umysłach bigotów. W ten sposób projektują na Żydów własne problemy, a następnie przypisują swoją nienawiść domniemanym cechom Żydów. Innymi słowy: obwiniają Żydów za własne zniewolenie.
Co dziwne, działa to także w drugą stronę. Filosemici potrafią dostrzec w Żydach cechy, które czczą – w tym, jak Trujillo, tożsamość rasową, która nie przystaje do tego, jak sami Żydzi siebie postrzegają.
W obu przypadkach Żyd nie jest Żydem, tylko kaczką, królikiem albo czymkolwiek, czego sprawca potrzebuje.
Żaden z tych obrazów nie ma nic wspólnego z rzeczywistymi Żydami. To tylko opowieści, które antysemici opowiadają sobie, by uporządkować własny świat.
Innymi słowy: antysemityzm nie opisuje Żydów. Odsłania psychikę tych, którzy go żywią.
Link do oryginau: https://pat604johnson.substack.com/p/duck-rabbit-jew
Pat's BEATEN WITH A SHTICK
6 grudnia 2025
