Poniedziałek, 14 czerwca 2021 - 06:07

« Poprzedni Następny »

Do settlements hinder a peace agreement?

Powiadom znajomych o tym artykule:

Do settlements hinder a peace agreement?

Andrzej Koraszewski 2014-10-21

I got a letter from my Jewish friend with just one sentence: “It probably is so”. Below it was a link to an article by the editor of Times of Israel, David Horovitz. Horovitz begins with a warning that the text is personal and painful. He quotes the words by Sir Richard Ottaway: “The annexation of the 950 acres of the West Bank just a few months ago has outraged me more than anything else in my political life mainly because it makes me look a fool, and that is something that I resent…”

Observing that world from a tiny town in Poland, I cannot know more than a brilliant journalist who is seeing all this with his own eyes, has been conducting hundreds of conversations with politicians and with ordinary people both on the Israeli, and on the Arab side, and knows perfectly well about the attitudes and motivations of journalists and politicians from the West.  


Nevertheless, if I were to use the same personal tone, I would say that everything in me rebels against such reasoning.


No, I have no intention of defending the decision of the Israeli government, neither have I any intention of criticizing it. I’ve never aspired to the role of Prince’s Advisor, and that is why I do not advise my own government, and neither do I advise foreign statesmen. (Horovitz is in a different situation; his voice, as an editor-in-chief of an important media outlet in his country, counts, and he may be listened to.)


I have my opinions, but I’m not so sure about their correctness; however, I have the impression that Horovitz’s reasoning is wrong. This requires a presentation of my own reasoning so that I can look at it more closely.



David Horovitz, in an article headlined “It’s settlements, stupid”, writes in the last paragraph:


“Netanyahu is also right to argue that each time a Sweden promises recognition for Palestine, or a British parliament urges such recognition, they reinforce Palestinian maximalist positions on the parameters of such a state, and thus stave off a successful resolution of Israeli-Palestinian two-state negotiations. But an ever-growing proportion of the international community just doesn’t care about that any more, so fed up is it with the constant expansion of settlements. For how, runs the subtext, can Netanyahu credibly protest against unilateral pro-Palestinian political activity, how can he expect to be heeded, when his Israel is unilaterally remaking the facts on the ground?”


When reading this article from the end we can better see the problem this Israeli journalist grapples with. Israel is giving a pretext to ignore everything that really hinders a peaceful solution of the Palestinian problem. Horovitz writes explicitly that there are not (and probably will not be for a long time) conditions for a two-state solution. The first such missing condition is recognition of Israel’s right to exist, second is demilitarization of both West Bank and Gaza Strip. There is no need to list the remaining conditions, because everything depends on those two.


Horovitz is worried by a turn in international public opinion, or to be more precise, by the escalation of the attitudes hostile to Israel. I have a different name for it: the return of fascism. I’m sick to death of hearing the word “settlements”. Horovitz writes that even people who for years defended Israel are now turning away from it. I have a problem with this, and I would like to say that even people who previously had enough decency not to lie are now starting to look for any pretext in order to join the mendacious multitude.


My attitude toward the settlements is not clear cut. Judea and Samaria as well as East Jerusalem were invaded 1948 by the Jordan army, armed by the British and led by British officers who knew that the aim was the extermination of the Jewish population there. Part of the Jewish inhabitants of the East Jerusalem was murdered and the rest expelled. International public opinion didn’t have any problems with this. Between 1948 and 1967 the so-called West Bank was under Jordanian occupation; Palestinians didn’t have any autonomy then, nobody even hinted at the Palestinian state, nobody was interested in the conditions of Palestinian refugees under an Arab occupation. Western public opinion didn’t have any problems with it. After 1967 Israel offered Gaza to Egypt and control over the West Bank to Jordan. Jordan and the Arab League had a better idea. They preferred Israel to be an occupier of these areas. Israelis dislike being occupiers and, what’s more, they found themselves pressured by international public opinion.


As a result of the preemptive war of 1967 (when the Arab armies were standing ready for attack on all the borders of Israel), the Israeli Army took the Sinai, the Golan Heights, the Gaza Strip, and the West Bank. A plan of settlements on the strategic areas appeared. The government then was a government of the Labor Party headed by Levi Eshkol. This government accepted the plan by Yigal Allon, which envisioned building settlements in East Jerusalem, a settlement of Gush Etzion, and settlements in the Jordan Valley. Those places are of strategic importance for Israel’s defense and were supposed to become (after peace negotiations) a part of Israel. Settlements were also built in the Gaza Strip, the Golan Heights, and in Sinai.


Not a full three months after the Six-Day War, at the end of August 1967, the leaders of eight Arab countries, including Egypt, Syria, and Jordan – countries that lost territory as a result of their aggression against Israel – met in Khartoum and agreed on three fundamental principles of Arab foreign policy: no to peace with Israel; no to recognition of Israel’s right to exist; no to negotiations with Israel.


If Israel hoped for an exchange of captured territories for peace treaties, it immediately got the message that there were no willing takers on the other side. This way, against their will, Israelis became occupiers.


Without any doubt they are the worst occupiers imaginable. They are not emulating the British, who, after all, occupied the empire where the sun never set, and who, to make the occupation easier, invented both barbed wire and concentration camps. They are not emulating the Germans, who invented industrial killing of the residents of occupied countries. Unfortunately, they are not emulating the Americans, who demanded absolute demilitarization, conducted de-Nazification in their sector of occupied Germany, enforced reforms, and tightly controlled the transition to democracy. Equally successful was the American occupation of Japan, where everything also started with full demilitarization and police control of all organizations.


When it came to occupation, Israelis didn’t want to follow the example of the British, nor the Germans, nor the French, nor, unfortunately, the Americans. They invented their own model of occupation, creating enterprises for the occupied society, employing the occupied people according to the same rules and conditions the occupiers enjoyed, and building infrastructure and houses for them.


International public opinion reacted with righteous anger when the occupiers decided to demolish refugee camps and give the refugees a normal life. It was a crime preceding the settlements, and Arab countries contested it hotly. They exercised successful pressure on the U.N., which forced the occupiers to stop such cruelty. And so, instead of living in normal settlements with housing built by Israelis, the descendants of Palestinian refugees in Gaza and on the West Bank are still crowded together in “refugee camps”. 


In the mid 70s there arose Gush Emunim, a movement of religious Jews convinced that thanks to God’s intervention Judea and Samaria, the cradle of the Jewish nation, were once more in Jewish hands and should be settled as soon as possible. It was a most awkward movement for consecutive Israeli governments. Some of those settlers were forcibly expelled, but some eventually won and got permission to stay. David Horovitz surely knows all the details that I do not know. I remember my own irritation and questioning why they were allowed to do it. I got different answers, the situation changed with time, part of Israeli society was outraged, Western (mostly left) public opinion recognized it as divine intervention and God’s gift that finally allowed the acceptance of anti-Semitism by polite society again.


Settlements turned out to be the best pretext to divert attention from the still valid three main principles of Arab policy toward Israel. This pretext allowed the claim that if not for the settlements, Arab countries and Palestinians (allegedly having a democratic representation), would acknowledge Israel’s right to exist, would want peace, and would sit down to negotiations.


I understand the Israeli journalist who says, “Do not give them a pretext”. But I’m not an Israeli, I’m not even a Jew, and I cannot agree to pulling the wool over my own eyes. Western hostility toward Israel has nothing to do with the settlements. The settlements could be a subject of discussion if there were any discussion. The condition for discussion is the recognition of Israel’s right to exist, and this right is questioned in the Gaza Strip, in Ramallah, in all capitals of the Arab states, in Tehran, in Stockholm, in London, in Paris, and (less openly) in Washington.


We must not allow ourselves to be fooled. When the Swedish parliament recognizes Palestine, let’s stop babbling about settlements and let’s ask: what Palestine?


We have hundreds, if not thousands, of statements by Palestinian politicians, clerics, and journalists who say publicly that by “Palestine” they mean the territory “from the River to the Sea”. Hundreds of times we’ve heard slogan: “We will not give up one square inch of Palestine”. The logo of Fatah is the map of Israel covered with a keffiyeh—and Fatah is allegedly the most noble, the most moderate, the most state-building part of the Palestinian authorities.

Hamas’s logo is equally clear.

Western politicians know perfectly well what the Arab side means by the word “Palestine” and what Palestine they acknowledge in their parliaments, while talking only about settlements. Settlements are supposed to divert our attention from the fact that they consciously and deliberately are signing up to the slogan about the elimination of the State of Israel, and the settlements serve them only as a veil to justify their actions.

In the picture above, the British consul-general in Jerusalem, Alistair McPhail (left), parading in a scarf with a map of “Palestine” as it is seen by Palestinians, and now also by the parliaments of Sweden and Great Britain. If somebody suggests that the British diplomat was induced to taking this step in August 2014 by an Israeli decision to build inside one of the settlements, it is his right, but I have a different opinion.


When in March 2013 President Obama visited Ramallah, as a good Christian he decided to visit Bethlehem too, and on his route a monumental map of Palestine was hurriedly


This was before the decision about building the settlement that Horovitz mentions, so Obama had, of necessity, to talk about other decisions. The American President said that Palestinians had to recognize the right of Israel to exist and that they should not use the problem of settlements to sabotage negotiations. The emphasis on the problem of settlements was stronger; the pressure for the recognition of Israel was subtle so as not to harm the peace talks.


If I were an Israeli journalist I might write like Horovitz, but I am a Pole with an admixture of Lithuanian obstinacy.    


David Horovitz reminds us that during the debate in the British parliament the question of settlements was brought up over 40 times; he does not say how many times the word “demilitarization” was mentioned, or recognition of the right to exist, the conditions for peaceful co-existence.  Bringing up settlements without bringing up the right to exist is the recognition of a Palestine as envisioned by Palestinians.  


I’ve met with this arrogant opinion by an Israeli: “We will build settlements as long as Palestinians refuse to honestly talk about peace”. Much more often, though, I meet with statements full of anxiety or criticism, like the voice of David Horovitz.


The decisions of parliaments in Sweden and in Great Britain coincide with the international conference in Cairo about aid for the Gaza Strip. At the conference in Cairo they were not discussing the settlements, they were discussing a Marshall Plan for the Gaza Strip. They didn’t call it that; they talked about the horrifying destruction caused by the Israeli bombardment (according to the UN the destruction concerns 5% of Gaza, the rest is untouched; journalists who report this horrifying destruction are living in luxurious hotels and swimming in luxurious swimming pools in the Gaza Strip, and as Palestinian journalists report, the aid for Palestinian victims of the latest war is notoriously stolen by the members of Hamas). As U.S. Secretary of State John Kerry noted, the problem of demilitarization of Hamas was taken off the table. In truth, it was never put on the table by anybody. Putting it on the table could hamper the progress toward peace and the building of two Palestinian states (three, if anybody would like to be exact, because Jordan has a Palestinian majority, but Palestinians there are second and third class citizens).


When in 2005 the Israeli occupier hurriedly and forcefully expelled Israeli settlers from the Gaza Strip in order to leave Gaza totally Judenfrei for those occupied Palestinians, this operation was supervised by Ariel Sharon. The occupier left those settlements in pristine condition and also started to build a seaport. The settlements and infrastructure were destroyed. The Gaza Strip was transformed into a bastion of terrorists, and among those who are debating the settlements nobody is willing to talk about demilitarization. After Sharon’s death I read many reminiscences about this politician written by Western journalists. Not one quoted his words from 1989:


“It had always been one of my convictions that Jews and Arabs could live together. Even as a child it never occurred to me that Jews might someday be living in Israel without Arabs, or separated from Arabs. On the contrary, for me it had always seemed perfectly normal for the two people to live and work side by side. That is the nature of life here and it always will be.... though Israel is a Jewish nation, it is, of course, not only a Jewish nation... I begin with the basic conviction that Jews and Arabs can live together. I have repeated that at every opportunity, not for journalists and not for popular consumption, but because I have never believed differently or thought differently, from my childhood on. I am not afraid of Arabs. I feel I can live with them. I believe I understand their problems. I know that we are both inhabitants of this land, and although the state is Jewish, that does not mean that Arabs should not be full citizens in every sense of the word.”


I understand Horovitz’s worry, even anger, but I do not have any illusions about what is standing in the way of peace in the Middle East: Israeli settlements or Western parliaments and Western public opinion, so horribly alarmed by those settlements.

Translated by Małgorzata Koraszewska and Sarah Lawson

Wyślij artykuł do znajomego:     Wydrukuj

Hili: Czy możesz wpuścić mnie do domu?
Ja: Zaczekaj, tylko dokończę to zdanie.
Hili: Zawsze masz jakieś wymówki.


Pasterze i ich
bezwolne owce
Lucjan Ferus

„Pasterze i owce” – te dwa słowa najlepiej charakteryzują istotę religii sacerdotalistycznych, bowiem na tej właśnie płaszczyźnie rozgrywa się idea bogów/Boga: na wzajemnych relacjach między „duchowymi pasterzami”, a ich „wiernymi (jak i niewiernymi) owieczkami”. Dla niepoznaki zamienioną w relacje między człowiekiem a jego aktualnym Bogiem. Zatem w doktrynach religijnych, muszą znajdować się sprzeczne ze sobą wizerunki Boga, które tworzone są albo z pozycji „pasterzy”, albo z pozycji „owieczek” (by je np. dowartościować, uspokoić, przestraszyć, zmotywować itd. itp.). O tych sprzecznościach będzie ów tekst.


Międzynarodowa społeczność
walczy o wojnę z Żydami 
Seth Frantzman

Jednym z niezwykłych wyników niedawnej wojny Hamasu z Izraelem było użycie terminologii, która ilustruje szerszy cel stworzenia warunków usprawiedliwiających “opór” Hamasu oraz twierdzenie, że Izrael jest państwem „osadniczym”. Ta terminologia, podobnie jak to hasło “od rzeki do morza”, które łączy zwolenników Hamasu ze skrajnej lewicy i skrajnej prawicy, ma na celu zapewnianie, że Izrael powinien być zniszczony.  

Blue line

Polityczna kamasutra i umysł
człowieka podnieconego
Andrzej Koraszewski 

Chronometr naścienny. Produkt jest dostępny na allegro.

Marian Banaś zbiegł z okolicznością. Najpierw dali, a teraz udają, że żadnego przyzwolenia nie było. Legalnie wszedł w posiadanie nadzoru, a teraz mówią takie brzydkie rzeczy. Zobaczymy, kto na tym gorzej wyjdzie. Faktycznie, trzeba człowieka zrozumieć. Ojciec chrzestny stwierdza w wywiadzie dla tygodnika "Sieci", że „prezes Najwyższej Izby Kontroli Marian Banaś nie powinien być szefem NIK, bo toczą się wobec niego poważne śledztwa".


200 dziennikarzy
popiera kłamstwa o Izraelu
Elder of Ziyon

Grupa 200 dziennikarzy – w tym dziennikarze z “Washington Post” i “Los Angeles Times” - podpisała list z żądaniem, by organizacje informacyjne były jeszcze bardziej antyizraelskie niż już są.

List jest niemal cudaczny pod względem liczby kłamstw i bezczelnego ignorowania faktów:

"Odkrywanie prawdy i rozliczaniepotężnych są podstawowymi zasadami dziennikarstwa.

 Niemniej przez dziesięciolecia nasz przemysł informacyjny porzucał te wartości w doniesieniach o Izraelu i Palestynie. Zawiedliśmy naszą publiczność przedstawiając narrację, która przesłania podstawowe aspekty tej historii: militarną okupację Izraela i jego system apartheidu." - zaczunają autorzy.

Blue line

Administracja Bidena nagradza
terrorystów: Abbasa i Hamas
Bassam Tawil

Ogłoszenie przez sekretarza stanu USA, Antony’ego Blinkena, z 25 maja, że administracja Bidena poprosi Kongres o przyznanie 75 milionów dolarów jako pomoc dla Palestyńczyków oraz że Waszyngton ponownie otworzy konsulat USA w Jerozolimie, wysyła niewłaściwy komunikat do przywódców Palestyńczyków. Na zdjęciu: Blinken (po lewej) z prezydentem Autonomii Palestyńskiej, Mahmoudem Abbasem 25 maja 2021 roku w Ramallah. (Zrzut z ekranu wideo)

Ogłoszenie przez sekretarza stanu USA, Antony’ego Blinkena, z 25 maja, że administracja Bidena poprosi Kongres o przyznanie 75 milionów dolarów jako pomoc dla Palestyńczyków oraz że Waszyngton ponownie otworzy konsulat USA w Jerozolimie – który uprzednio działał jako de facto ambasada zajmująca się stosunkami USA z Palestyńczykami - wysyła niewłaściwy komunikat do przywódców palestyńskich.

Po pierwsze, te gesty sygnalizują prezydentowi Autonomii Palestyńskiej (AP), Mahmoudowi Abbasowi, że USA będzie popierać i hojnie finansować każdego arabskiego dyktatora, który  źle traktuje nie tylko własną ludność, ale także sąsiadów. Ta polityka obejmuje także takich przywódców, jak Władimir Putin w Rosji, Xi Jinping w Chinach i "Najwyższy Przewodnik" Ali Chamenei w Iranie, jak również innych despotów.


Dlaczego nie należy odwoływać
jerozolimskiego marszu flag
Eytan Meir

Czternastego maja 1948 roku David Ben-Gurion podjął decyzję o utworzeniu państwa Izrael, zrobił to mimo wściekłych nacisków przeciwko tej decyzji i wbrew wszystkim przepowiedniom, że spowoduje to nieszczęście dla rodzącego się państwa żydowskiego. Ben-Gurion zdał jednak egzamin, którego w 73 lata później państwo Izrael nie zdało. 
W poniedziałek 7 maja izraelska policja anulowała doroczny jerozolimski marsz flag, który upamiętnia ponowne zjednoczenie miasta w wyniku wojny sześciodniowej w 1967 roku. Marsz, pierwotnie planowany na Dzień Jerozolimy, 10 maja, został odwołany z powodu gwałtownych rozruchów w mieście i ataku rakietowego Hamasu na Jerozolimę. Wówczas przeniesiono go na ten czwartek (10 czerwca) i ponownie go anulowano.


Dlaczego USA mają dawać
miliony palestyńskim dyktatorom?
Hugh Fitzgerald 

Sekretarz stanu, Antony Blinken, jest bardzo zajęty pozyskiwaniem “międzynarodowego wsparcia” dla Gazy. Jak wszyscy wiemy, w ostatniej rundzie walk między Hamasem a Izraelem, “infrastruktura” Hamasu – to jest miejsca, gdzie ta grupa terrorystyczna chowa swoje olbrzymie zapasy rakiet (około 14 tysięcy na początku walk) włącznie ze szkołami, szpitalami, budynkami mieszkalnymi, meczetami, a także budynkami, w których ma swoje centra wywiadowcze, fabryki broni, centra dowodzenia i kontroli – doznała wielkich zniszczeń. A jeszcze jest rozległa sieć tuneli głęboko pod ziemią – nazwana “Metrem” przez Izraelczyków – którego około 100 kilometrów udało się zniszczyć IDF, sieć, na zbudowanie której Hamas wydał miliard dolarów, rozpoczynając budowę tuż po poprzedniej wojnie w Gazie w 2014 roku i którą dopiero niedawno udało się im dokończyć.


Budząca mdłości zachodnia
Burak Bekdil  

Izraelska szkoła w Aszkelon po uderzeniu rakietą Hamasu 18 maja 2021, Zdjęcie  Wikimedia Commons.

Po majowej napaści Hamasu na Izrael konto amerykańskiej autorki zostało zawieszone przez władców Twittera, ponieważ porównała kreskówkę Boston Globe z nazistowską propagandą. Autorzy artykułu New York Timesa, którzy wyrażają swój smutek z powodu faktu, że „większość dzieci, które zginęły, była Arabami”, w rzeczywistości dają nam do zrozumienia, że byliby szczęśliwsi, gdyby większość zabitych dzieci była żydowskimi dziećmi.

To nie tylko islamski władca Turcji, prezydent Recep Tayyip Erdoğan, cenzuruje ludzi. Z wielkimi konglomeratami medialnymi w „kolebce demokracji”, które  entuzjastycznie wspierają takich jak Hamas terrorystycznych bandytów, świat zachodni przeciera drogę dla autokratów, takich jak Erdoğan, który teraz może zapytać: jeśli Izrael jest krzyżowany nawet przez Zachód, co jest złego w naszym antysemityzmie trzeciego świata?


Zamienili Gazę
w cmentarz dla dzieci
Khaled Abu Toameh

Twierdzenie Hamasu, że “wygrał” ostatnią wojnę z Izraelem, stało się przedmiotem wyśmiewania i szyderstw ze strony wielu Arabów, którzy są świadomi, że jedynym, co interesuje Hamas, jest ugłaskanie mułłów w Iranie, żeby dawali im więcej pieniędzy i broni. Na zdjęciu: “Najwyższy Przywódca” Iranu, ajatollah Ali Chamenei (po prawej) i przywódca Hamasu, Imail Hanija w Teheranie (Zdjęcie: Teheran Times)

Twierdzenie Hamasu, że “wygrał” ostatnią wojnę z Izraelem, stało się przedmiotem wyśmiewania i szyderstwa ze strony wielu Arabów, którzy nie boją się wytknąć tej wspieranej przez Iran grupie terrorystycznej faktu, że okłamuje Palestyńczyków i resztę świata. Arabowie nie obawiają się także obarczania Hamasu odpowiedzialnością za olbrzymie zniszczenia i utratę życia niewinnych Palestyńczyków i Izraelczyków w celu służenia ich panom w Teheranie.
Obrazy Palestyńczyków świętujących “zwycięstwo” Hamasu wywołały falę potępień w świecie arabskim, szczególnie w krajach Zatoki. Reakcje Arabów na proklamowane przez Hamas zwycięstwo pokazują, że wielu ludzi w świecie arabskim nie dało się nabrać machinie propagandowej tej grupy terrorystycznej. Arabowie są świadomi, że jedyną rzeczą, która interesuje Hamas, jest ugłaskanie mułłów w Iranie, żeby dawali im więcej pieniędzy i broni. 


Policzmy dokładnie
ofiary w Gazie
Vic Rosenthal 

Jedno z zabitych w Gazie dzieci prezentowanych przez NYT w artykule pod tytułem \

“To były tylko dzieci”, łkał żałośnie “New York Times” w rozdzierającym serce apelu o współczucie dla Gazańczyków, będących rzekomo pod bombami Izraelskich Sił Obronnych zrzucanymi “na oślep i nieproporcjonalnie”.

Blue line

Theodor Herzl żyje,
ma się dobrze 
Matti Friedman


Kielka tygodni temu między oglądaniem zbirów jadących przez północny Londyn z okrzykami “Pier…lić Żydów, gwałcić ich córki”, a czytaniem tweetu amerykańskiej osobowości telewizyjnej (w różowym bikini i z 275 tysiącami obserwujących), który brzmiał: „Ci Żydzi naprawdę zabijają dzieci”, wziąłem starą książkę w twardej okładce, która zbierała kurz w bibliotece na ulicy w pobliżu mojego domu. Książkę opublikowano w 1975 roku, a opisuje wydarzenia głównie z lat 1890, zaskoczyło mnie trochę, kiedy znalazłem teraźniejszość.


Umyj, wypłucz,
powtórz wojnę
Liat Collins

Wiec propalestyńskich demonstrantów w Londynie 22 maja.(zdęcie: TOBY MELVILLE/REUTERS)

Jednym powtarzającym się przedstawieniem jest ponowny wzrost nienawiści do Żydów. Obwiniaj Izrael, obwiniaj wszystkich Żydów za wojnę, która rozpoczęła się, kiedy Hamas wystrzelił rakiety na izraelską stolicę.

Jestem entuzjastką recyklingu – ale nie, kiedy chodzi o wojny. 11-dniowa Operacja  Strażnik Murów, kiedy Izrael odpowiedział na grad rakiet, który rozpoczął się siedmioma pociskami balistycznymi wycelowanymi w Jerozolimę 10 maja, wydawał się pod wieloma względami powtórzeniem poprzednich miniwojen, w których terroryści Hamasu atakowali izraelskich cywilów.
Dobrzy ludzie domagają się proporcjonalności. 

Blue line

Dławiący wiatr
Andrzej Koraszewski 

Kiedy runął mur berliński, mogło się wydawać, że to ostateczny kres komunizmu i zwycięstwo liberalizmu. Niektórzy sądzili nawet, że to koniec wieku ideologii i że od teraz ludzkość już rozumie, że rewolucyjny brak rozumu kończy się brakiem papieru toaletowego oraz dramatycznymi niedoborami wszystkiego innego.


Etiopscy Żydzi i słoń
w antyizraelskim salonie
Seth J. Frantzman

Szef sztabu IDF generał broni Aviv Kochavi spotyka się z etiopsko-izraelskimi oficerami28 lipca 2019. (Zdejęcie otrzymane z biura generała Kochavi) 

Trzydzieści lat temu Izrael przeprowadził niezwykle ważną operację sprowadzenia do Izraela Żydów z Etiopii.  

W bezprecedensowej akcji ponad 30 samolotów, w ciągu zaledwie 36 godzin, przetransportowało 14 325 ludzi do Izraela. Izraelskie ministerstwo obrony upubliczniło niedawno materiał filmowy z tej operacji i nagrania, na których jest obecny minister obrony, Benny Gantz
, który był wówczas dowódcą elitarnej jednostki Szaldag.


Biblia, kobiety
i Bóg?
Lucjan Ferus 

Moja żona uwielbia rozwiązywać krzyżówki. Kupuje więc czasami tzw. „pisma kobiece”, które, co oczywiste, adresowane są do płci pięknej, jak i do byłej płci pięknej, czyli kobiet w starszym wieku, popularnie nazywanych „babciami”. Artykuł, do którego mam zamiar się odnieść, skierowany jest chyba głównie do tychże „babć”, co może sugerować zamieszczone do niego zdjęcie sympatycznej starszej pani oddającej się lekturze Biblii. O czym jest ów artykuł? Jest to zachęta do czytania Biblii (dość często ponawiana w tychże gazetach), ale uwaga: ze zrozumieniem, a nie „na od się” czyli „po łebkach”, jak to się popularnie mówi.


Świat akademicki
dla Hamasu
Andrew Pessin

Rozpaczam nad światem akademickim.


Rozpaczam nad Żydami.


Kiedy Islamski Ruch Oporu (lepiej znany w świecie jako Hamas) zrzucał tysiące śmiercionośnych rakiet na izraelskie kobiety, dzieci i mężczyzn, świat akademicki głośno i donośnie proklamował poparcie dla tych starań o zamordowanie tak wielu Żydów, jak to możliwe.

Petycje, deklaracje, oświadczenia były wszędzie, od głównych uniwersytetów i dyscyplin akademickich do samorządów studenckich w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Europie –  miejsc skąd Żydzi nie są jeszcze wyczyszczeni.


Miłujący Palestyńczyków
ignorują ludobójstwo chrześcijan
Raymond Ibrahim

Jeśli wszelkie ludzkie życie jest równie cenne, jak udają tak zwane “media głównego nurtu”, dlaczego podkreślają jedne, a całkowicie ignorują inne?

Weźmy niedawny konflikt izraelsko-palestyński. Przez dwa tygodnie, dzień za dniem, godzina za godziną, media pokazywały emocjonalnie naładowane wideo, zdjęcia i dostarczały regularnie najnowszych informacji o Palestyńczykach którzy utracili życie, z 248 jako najnowsza liczbą.


Kostiumowy dramat
i kompromitacja
Vic Rosenthal

Niedawno, kiedy Żydzi na Zachodzie myśleli, że są bezpieczni, stanęli nagle przed tym samym gatunkiem antysemityzmu, jaki jest powszechny w arabskim i szerszym muzułmańskim świecie, z którego tak wiele importowano do Europy wraz z imigrantami z Bliskiego Wschodu. W USA, Kanadzie, kontynentalnej Europie i Wielkiej Brytanii muzułmańska nienawiść do Żydów skrzyżowała się z rodzimą postacią i przyniosła skrajną przemoc. 


Tureccy Żydzi - uboczne ofiary
nienawiści do Izraela
Burak Bekdil

W tegorocznych starciach na Bliskim Wschodzie, podobnie jak w ciągu ostatnich kilku lat, Turcja islamistycznego prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana z zapałem broniła sprawy palestyńskiej. Erdoğan, odnosząc się do Żydów, powiedział 17 maja 2021r.: „W ich skłonnościach zadowala ich tylko wysysanie krwi” – komentarz, który wywołał pojedynek słów między Ankarą a Waszyngtonem. Na zdjęciu: Erdoğan gości Ismaila Haniję (po lewej) przywódcę Hamasu, w lutym 2020r. (Źródło: Ahvalnews) 

Sześć lat temu badanie, Anti-Defamation League pokazało, że spośród dorosłej populacji 49 milionów Turków 35 milionów (czyli 71% dorosłych w tureckim społeczeństwie) żywi antysemickie postawy (w porównaniu do średniej 49% w całym świecie muzułmańskim). Różnica 22 punktów procentowych w porównaniu do średniej w muzułmańskiej kulturze jest poważnym odchyleniem. W przypadku Turcji to odchylenie jest również widoczne w zachowaniach.
Podczas tegorocznych starć na Bliskim Wschodzie, podobnie jak w ciągu ostatnich kilku lat, Turcja pod przewodem islamistycznego prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana z zapałem broniła sprawy palestyńskiej. Samotny jogger może zostać ukarany grzywną za naruszenie zakazu publicznych zgromadzeń, ale  policja radośnie powitała tysiące protestujących przed izraelskimi misjami dyplomatycznymi w Stambule i Ankarze.


Bliski Wschód
Hady’ego Amra
Caroline Glick

Hady Amr

Wydaje się, że za czasów prezydenta Joego Bidena Stanom Zjednoczonym nie przeszkadza Hamas mimo faktu, że jest to organizacja terrorystyczna.

Podczas wspólnej konferencji prasowej z izraelskim premierem Benjaminem Netanjahu w Jerozolimie we wtorek [25 maja] sekretarz stanu Zntony Blinken zaznaczył, że  po ostatnim z jest najpilniejszą sprawą w jego agendzie.

Blue line

Szczęśliwi pracoholicy
godzin nie liczą
Tomasz Witkowski

Wbrew temu, co na ogół sądzimy o pracy, traktując ją nierzadko jak przekleństwo, to właśnie praca i nauka stwarzają nam najwięcej sytuacji doświadczania przepływu.


Kiedy w dzisiejszych czasach ktoś zostaje do późnego wieczora w pracy, przesiaduje w niej nawet w weekendy, budzi powszechne politowanie. Pracoholik - tym prostym słowem określa się uzależnienie od pracy. Czy rzeczywiście jest to zjawisko godne politowania?


Jest człowieczeństwo i jest
muzułmańskie człowieczeństwo
Anjuli Pandavar

"Koszmar, koszmar". To są ostatnie słowa Kurtza, handlarza kością słoniową przypominającego Mahometa, który stał się bogiem dla dzikusów w afrykańskiej puszczy w Jądrze ciemności i który pozostawił po sobie pamflet, którego ostatnia sura, jeśli tak to można nazwać, brzmi: „Wytępić bestie!”  
“Ostatnia godzina nie nadejdzie, jeśli nie będzie wielkiego rozlewu krwi”. Oni powiedzieli: “Czym jest hardż?” Na co [Mahomet] odpowiedział: “Rozlewem krwi. Rozlewem krwi”

— Sahih Muslim/Księga 41/6903


Piasek dla kota
i inne troski
Andrzej Koraszewski 

Żeby kupić piasek dla kota trzeba pojechać do centrum miasta. Piechotą to kwadrans, samochodem trzy minuty. Piasek ciężki. Biorę klucz i idę do garażu. 


Propaganda w wykonaniu
nauczycieli akademickich
Phyllis Chesler 

Mężczyźni w palestyńskich kefijach biegają po ulicach w Ameryce i w Europie, bijąc Żydów. Wyobrażano sobie Izrael jako bezpieczne schronienie dla prześladowanych Żydów na wygnaniu, a teraz Żydzi w Diasporze są atakowani za to, że Izrael nie tylko istnieje, ale ośmiela się bronić się przeciwko islamistycznej, terrorystycznej agresji.

Na dodatek międzywyznaniowi zbawiacze świata, uczone feministki i uczeni masowo wydają oświadczenia o poparciu dla Palestyny, ale nie dla Izraela, który znajduje się pod wściekłym oblężeniem.

Dorastać we wszechświecie

Terapeutka o trwającym statusie
ofiary palestyńskich Arabów
Sheri Oz

Arabski chłopiec
podpalony przez Arabów
Hugh Fitzgerald  

Jeśli USA będą humanitarne,
nie “odbudują” Gazy
Jonathan S. Tobin

“Izrael ma prawo się bronić”,
czytaj: zbiry mogą go atakować
Anjuli Pandavar

Konwalie na byłym
Lucjan Ferus

Szejk Dżarrah
i niesymetryczne roszczenia
Lyn Julius

Nowy ład, czyli
Nowa Ekonomiczna Polityka
Andrzej Koraszewski  

To była tylko próba,
nic poza małym ćwiczeniem
Jahja Sinwar

Zachodni obrońcy Gazy
mają oczy, ale nie widzą
Gerald M. Steinberg

Niezwykły przykład oszczędzania
cywilów w historii wojen
Elder of Ziyon

Tak pięknie kwitną
Andrzej Koraszewski 

Fałszywi bojownicy o pokój
i prawdziwi terroryści
Elder of Ziyon

bez złudzeń
Leo Igwe

Palestyńskie głosy,
których Blinken nie usłyszy
Khaled Abu Toameh

Pisarz kochający Hitlera i Stalina,
którego pomnika nikt nie ruszy
Daniel Greenfield

Blue line

Bohaterzy chińskiego narodu

Naukowcy Unii Europejskiej

Teoria Rasy


Heretycki impuls

Nie klanial


Wojaki Chrystusa

 Palestyńskie weto

Wzmacnianie układu odpornościowego

Wykluczenie Tajwanu z WHO

Drzazgę źle się czyta

Sześć lat


Papież Franciszek


Pseudonaukowa histeria...

Panstwo etc

Biły się dwa bogi

 Forma przejściowa

Wstęga Möbiusa

Przemysł produkcji kłamstw

Jesteś tym, co czytasz,

Radykalne poglądy polityczne



Allah stworzyl

Uprzednie doświadczenie

Żydowski exodus

PRL Chrystusem narodów

Odrastające głowy hydry nazizmu

Homeopatia, wibracje i oszustwo

Żołnierz IDF

Prawo powrotu

Listy z naszego sadu
Redaktor naczelny:   Hili
Webmaster:   Andrzej Koraszewski
Współpracownicy:   Jacek, , Malgorzata, Andrzej, Marcin, Henryk