Sąd nie wziął pod uwagę jeszcze jednej okoliczności: sprawca wykorzystał swoje uprawnienia zawodowe. Nadużycie zaś zależności podopiecznego wobec opiekuna, pacjenta wobec lekarza czy ucznia wobec nauczyciela jest samo w sobie czynem karalnym, a w połączeniu z innym przestępstwem to poważne obciążenie. Niewiele do tego ma rozważanie pozycji społecznej i rodzinnej sprawcy.
Gdyby sprawca był obywatelem, to jego czyny byłyby rozpatrywane jako świadectwo złej socjalizacji i jako dowód istotnego zagrożenia porządku prawnego oraz norm etycznych. Byłby uznany - słusznie - za przypadek groźnej deprawacji, przed którą należy chronić innych, jego dzieci nie wyłączając. Obywatela deportować nie można; tym bardziej nie można więc dopuszczać, aby tam, gdzie jest to możliwe, nie korzystać z prawnych środków ochrony bezpieczeństwa.
Wyrok w tej sprawie budzi wątpliwości podwójne. Najpierw co do tego, że dobrostanowi sprawcy przyznaje się wartość wyższą, niż ochronie dobrostanu społecznego. Wątpliwość druga dotyczy sędziego - czy na pewno rozumie on, jakie są priorytety oraz funkcje prawa. Wyrok jest bowiem świadectwem destrukcji systemu.
Gdyby sprawca był obywatelem, to jego czyny byłyby rozpatrywane jako świadectwo złej socjalizacji i jako dowód istotnego zagrożenia porządku prawnego oraz norm etycznych. Byłby uznany - słusznie - za przypadek groźnej deprawacji, przed którą należy chronić innych, jego dzieci nie wyłączając. Obywatela deportować nie można; tym bardziej nie można więc dopuszczać, aby tam, gdzie jest to możliwe, nie korzystać z prawnych środków ochrony bezpieczeństwa.
Wyrok w tej sprawie budzi wątpliwości podwójne. Najpierw co do tego, że dobrostanowi sprawcy przyznaje się wartość wyższą, niż ochronie dobrostanu społecznego. Wątpliwość druga dotyczy sędziego - czy na pewno rozumie on, jakie są priorytety oraz funkcje prawa. Wyrok jest bowiem świadectwem destrukcji systemu.