Niewielka to pociecha, bo cudzy sukces nie cieszy, a najbardziej przeszkadzają cudze umiejętności. Stąd raczej pielęgnuje się sztukę starannego eliminowania jednostek, podejrzanych o umiejętności choćby tylko trochę powyżej przeciętnej. Są całe hektary życia społecznego, na których uprawia się mierność i przedstawia ją jako stan właściwy. Dlatego cała grupa, która preferuje strategię odmienną, jest aksjomatycznie ustanowiona grupą wrogą - zakłóca bowiem poczucie spokoju. Jest to stan tak dotkliwy, że skłania nawet do uznania za sprzymierzeńców grup rzeczywiście wrogich, ale nie drażniących brakiem przywiązania do mierności.