Tożsamości, które wskazuje autorka, są konstrukcjami bardzo różnorodnymi, a tym, co je łączy jest wyobraźnia. Indie są kompozycją etniczną i językową (bodaj 22 uznane języki krajowe); Arabia Saudyjska jest "państwem rodzinnym", a Iran i Turcja to dyktatury, prowadzące politykę "reintegracji". Chiny to jeszcze inna rzeczywistość. Tożsamości tych krajów są więc fantazmatami - wyobrażeniami politycznymi na swój własny temat.
Owszem, w obronie tych fantazmatów stosuje się różne, często radykalne i zgoła drastyczne środki. Nie jestem pewna, czy niektóre z nich nie są składową migracyjnej machiny; ta wątpliwość dotyczy w takim samym stopniu irańskiego strzelania do Afgańczyków, tureckiej polityki wobec Kurdów tak samo, jak wobec Syryjczyków, chińskiej "polityki wewnętrznej" wobec mniejszości etnicznych i religijnych czy saudyjskiego prawa małżeńskiego.
Ochrona granic jest zadaniem sensownym - ale czy sensowne jest legitymizowanie jej za każdym razem "obroną tożsamości", to już wątpię. Wątpię nawet, czy taki wymyk na pewno działa i czy nie jest kostiumem dla całkiem innych racji, o których nawet w wymienionych krajach niezręcznie jest głośno mówić .
Owszem, w obronie tych fantazmatów stosuje się różne, często radykalne i zgoła drastyczne środki. Nie jestem pewna, czy niektóre z nich nie są składową migracyjnej machiny; ta wątpliwość dotyczy w takim samym stopniu irańskiego strzelania do Afgańczyków, tureckiej polityki wobec Kurdów tak samo, jak wobec Syryjczyków, chińskiej "polityki wewnętrznej" wobec mniejszości etnicznych i religijnych czy saudyjskiego prawa małżeńskiego.
Ochrona granic jest zadaniem sensownym - ale czy sensowne jest legitymizowanie jej za każdym razem "obroną tożsamości", to już wątpię. Wątpię nawet, czy taki wymyk na pewno działa i czy nie jest kostiumem dla całkiem innych racji, o których nawet w wymienionych krajach niezręcznie jest głośno mówić .