Ewolucyjny poziom ludzkiej przemocy


Jerry Coyne 2016-10-14


Warning: min(): Array must contain at least one element in /shared/www/webnews.textalk.com/20180914143844-b55b8a2/www/pl/include/print_article_content.php on line 297
W “Nature” jest nowy artykuł o poziomie wewnątrzgatunkowej przemocy u ludzi i innych gatunków, napisany przez José Maria Gómeza i in. (odnośnik i link poniżej). Pytanie autorów brzmi: jak często członkowie jednego gatunku zabijają się wzajemnie na swobodzie i czy ludzie stanowią wyjątek. Artykuł już zwrócił uwagę prasy, włącznie ze streszczeniem w “Atlantic” przez Eda Yonga, ale unikałem czytania dziennikarskich relacji przed przeczytaniem oryginalnego artykułu. Teraz, kiedy to zrobiłem, streszczę pokrótce artykuł z „Nature”, dla tych, którzy nie widzieli doniesień prasowych.

Po pierwsze, autorzy użyli danych z literatury, by ocenić poziom zabójczej przemocy u 1024 gatunków z 137 rodzin. Postawili pytanie: jaki procent osobników, które umierają w danym gatunku, robią to po interakcji z członkami własnego gatunku? To jest miara, jaką przyjmują autorzy jako stopień „zabójczej przemocy” w ramach gatunku. Nie obejmuje to przemocy ze strony członków innych gatunków, jak królik porwany przez drapieżnika.


Kiedy nakładasz dane na filogenezę (drzewo rodowe) ssaków znaną z danych genetycznych i morfologicznych, możesz wówczas przy pomocy znanych od pewnego czasu technik ocenić, jaki stopień śmiertelnej przemocy istniał wśród przodków, różnych gatunków. Jako hipotetyczny przykład, wyobraźmy sobie grupę dziesięciu spokrewnionych ptaków, z których dziewięć ma grzebienie, a dziesiąty nie ma. Załóżmy następnie, że z danych genetycznych wiemy, że wszystkie te ptaki mają wspólnego przodka i są wzajemnie swoimi najbliższymi krewnymi (tj. są „grupą monofiletyczną”). Jeśli tak jest, to rozsądne jest założenie, że ten wspólny przodek miał grzebień. (Jest oszczędniejsze założenie, że grzebień został stracony jeden raz, niż że wyewoluował niezależnie dziewięć razy u potomków ptaka bez grzebienia.) To jest prosty przykład, ale można użyć takich technik do czynienia także ilościowych oszacowań i to właśnie zrobili autorzy badań nad zabójczą przemocą.


Najpierw nałożyli zmierzone poziomy zabójczej przemocy na znaną filogenezę gatunków ssaków. Oto ona; podpis pochodzi z artykułu, a kolory gałęzi wskazują oszacowany poziom przemocy w danej gałęzi, od jasnożółtego (pokojowi) do ciemnoczerwonego (pełni przemocy). Zauważ czerwień wokół mięsożernych, a szczególnie, naczelnych; więcej będzie o tym później:


Drzewo pokazujące filogenetyczne oszacowanie poziomu zabójczej przemocy u ssaków (n = 1024 gatunków) przy użyciu mapowania stochastycznego. Zabójcza agresja wzrasta wraz z intensywnością koloru, od żółtego do ciemnoczerwonego. Jasnoszary wskazuje na brak zabójczej agresji. Węzły ssaczych przodków porównane z zabójczą przemocą u ludzi są pokazane na czerwono, podczas gdy główne linie łożyskowych zaznaczone są czarnymi kropkami. Czerwony trójkąt wskazuje na filogenetyczną pozycję ludzi.
Drzewo pokazujące filogenetyczne oszacowanie poziomu zabójczej przemocy u ssaków (n = 1024 gatunków) przy użyciu mapowania stochastycznego. Zabójcza agresja wzrasta wraz z intensywnością koloru, od żółtego do ciemnoczerwonego. Jasnoszary wskazuje na brak zabójczej agresji. Węzły ssaczych przodków porównane z zabójczą przemocą u ludzi są pokazane na czerwono, podczas gdy główne linie łożyskowych zaznaczone są czarnymi kropkami. Czerwony trójkąt wskazuje na filogenetyczną pozycję ludzi.

Autorzy odkryli także, że spokrewnione gatunki na ogół mają podobne poziomy przemocy. Tego oczekiwałbym i kiedy czytałem to zdanie, pomyślałem: „No cóż, oczywiście: przemoc jest częstsza u gatunków, które są bardziej terytorialne, a także u tych, które żyją w społecznościach, bo terytorialność i życie w społeczności tworzą między- i wewnątrzgrupową konkurencję o partnerów, żywność i terytorium. I, oczywiście, jeśli gatunek żyje w społeczności lub jest terytorialny, jego krewni prawdopodobnie także żyją w społeczności i są terytorialni”.


I rzeczywiście, była silna korelacja między zarówno życiem w społeczności, terytorialnością i przemocą. Tutaj jest wykres pokazujący, że terytorialność wydaje się rodzić więcej przemocy niż życie w społeczności:


(Z artykułu): Wykres pokazuje poziomy zabójczej agresji w grupach, z poprawką na filogenezę, (średnia  ± błąd standardowy średniej) i liczbę gatunków ssaków zawartych w każdej grupie. Użyliśmy filogenetycznego uogólnionego modelu liniowego (PGLS), by sprawdzić efekt terytorialności (tak lub nie) i zachowania społecznego (społeczny lub samotniczy) na zabójczą agresję. Poziom zabójczej agresji był wyższy u gatunków społecznych i terytorialnych (PGLS, P < 0.05 we wszystkich wypadkach i filogenezach ssaków; Rozszerzona tabela danych 1), bez interakcji między tymi dwoma terminami (Rozszerzona tabela danych 1).
(Z artykułu): Wykres pokazuje poziomy zabójczej agresji w grupach, z poprawką na filogenezę, (średnia  ± błąd standardowy średniej) i liczbę gatunków ssaków zawartych w każdej grupie. Użyliśmy filogenetycznego uogólnionego modelu liniowego (PGLS), by sprawdzić efekt terytorialności (tak lub nie) i zachowania społecznego (społeczny lub samotniczy) na zabójczą agresję. Poziom zabójczej agresji był wyższy u gatunków społecznych i terytorialnych (PGLS, P < 0.05 we wszystkich wypadkach i filogenezach ssaków; Rozszerzona tabela danych 1), bez interakcji między tymi dwoma terminami (Rozszerzona tabela danych 1).

A co z naszą linią rodową? Informacje o zabójstwach zdobyto z 600 populacji ludzkich, datujących się od paleolitu do dni obecnych, przy użyciu zarówno skamieniałości (kości), jak zapisów historycznych. Zabójcza przemoc obejmowała morderstwa, kanibalizm, wojny, dzieciobójstwo, egzekucje i tak dalej. Dostępne były także informacje o H. neanderthalensis. Są dwa główne wyniki:


Zabójcza przemoc u ludzi przy różnych organizacjach społeczno-politycznych 28. We wszystkich wypadkach wykresy skrzynkowe pokazują wartości średnie, 50. percentyl wartości (zarys skrzynki), 95. percentyl wartości (wąsy) i odbiegające wartości (kółka). Sprawdzaliśmy, czy poziom zabójczej przemocy obserwowany w każdym węźle przodków, okres i organizacja społeczno-polityczna ludzi różnią się znacząco od wniosków filogenetycznych w a.
Zabójcza przemoc u ludzi przy różnych organizacjach społeczno-politycznych 28. We wszystkich wypadkach wykresy skrzynkowe pokazują wartości średnie, 50. percentyl wartości (zarys skrzynki), 95. percentyl wartości (wąsy) i odbiegające wartości (kółka). Sprawdzaliśmy, czy poziom zabójczej przemocy obserwowany w każdym węźle przodków, okres i organizacja społeczno-polityczna ludzi różnią się znacząco od wniosków filogenetycznych w a.

Nadal nie przeczytałem artykułu Eda Yonga, choć teraz zrobię to, ale chcę przytoczyć wykres z jego tekstu, który ktoś włożył na Twittera. Pokazuje poziom przemocy u różnych gatunków i zdziwicie się, kto jest najbardziej agresywny:



Tak, naczelne są tam na górze, a najagresywniejszym gatunkiem są SURYKATKI, ponad 19% osobników zabijają inne surykatki. Kto o tym wiedział?



Bestialscy mordercy!

__________

Gómez, J. M., M. Verdú, A. González-Megías, and M. Méndez. 2016. The phylogenetic roots of human lethal violence. Nature, doi:10.1038/nature19758, Published online, 28 September 2016.


The evolutionary roots of human violence

Why Evolution Is True, 30 września 2016

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska



Jerry A. Coyne


Profesor (emeritus) na wydziale ekologii i ewolucji University of Chicago, jego książka "Why Evolution is True" (Polskie wydanie: "Ewolucja jest faktem", Prószyński i Ska, 2009r.) została przełożona na kilkanaście języków, a przez Richarda Dawkinsa jest oceniana jako najlepsza książka o ewolucji.  Jerry Coyne jest jednym z najlepszych na świecie specjalistów od specjacji, rozdzielania się gatunków.  Jest wielkim miłośnikiem kotów i osobistym przyjacielem redaktor naczelnej.