To zawsze była nienawiść do Żydów — nie pozwólmy islamistom twierdzić inaczej

Palestyński premier Ismail Hanijja powiedział:

„Arabowie i muzułmanie nie nienawidzą Żydów, ich problem dotyczy okupacji wynikającej z syjonistycznej wizji i wypędzenia wszystkich Palestyńczyków”.

Słowa te padły podczas spotkania Hanijji w nowej siedzibie rządu w Gazie z członkami konwoju Lifeline 2, w którego skład wchodziło czterech żydowskich rabinów.

Hanijja kontynuował:

„Ale wobec takich szlachetnych rabinów, którzy wyrazili sprzeciw wobec oblężenia, agresji i zbrodni, nie mamy innego wyjścia, jak tylko szanować te postawy i docenić tę kulturę”.

W wynikach wyszukiwania pojawił się też inny artykuł — fragment wspomnień nieżyjącego już duchowego przywódcy Bractwa Muzułmańskiego, Jusufa al-Karadawiego, opublikowany wczoraj na jego stronie internetowej. Opisywał on nienawiść islamistów do Żydów sięgającą lat 40. XX wieku:

Przez całą moją szkołę średnią sprawa palestyńska była dla nas kwestią żywą i palącą. Islamiści angażowali się w nią bardziej niż nacjonaliści; wielu nacjonalistów nie rozumiało w pełni zagrożenia, jakie stanowił projekt syjonistyczny dla regionu...

Organizowaliśmy demonstracje, wznosiliśmy hasła, wygłaszaliśmy płomienne przemówienia, tworzyliśmy rewolucyjne wiersze i pobudzaliśmy uczniów i tłumy, by skandowały na rzecz Palestyny. Wykorzystywaliśmy rocznicę Deklaracji Balfoura i inne okazje, by ożywiać sprawę.

To islamiści w pełni zdawali sobie sprawę z żydowskiego zagrożenia, jego ambicji i celów w regionie arabskim i islamskim. Na czele tych islamistów świadomych tego zagrożenia i jego wymiarów stał szejk Hasan al-Banna...

Przyszedł rok 1948, kocioł wrzał, a obozy szkoleniowe przyjmowały młodych ludzi na kilka dni. Wielu z nas było gotowych walczyć z Żydami, ale decyzją „Biura Przewodniego” w Kairze było, że uczniowie szkół średnich nie powinni brać udziału w dżihadzie, wystarczą studenci i inni członkowie społeczeństwa.

Nie ma tu żadnego rozróżnienia między „syjonistami” a „Żydami”. To był jeden i ten sam wróg.

Warto zauważyć, że sam Karadawi opisał, jak był indoktrynowany tą antysemicką ideologią — zaczęło się to w szkole, było wzmacniane przez hasła i slogany, a propaganda dominowała nad faktami (Karadawi twierdzi, że żaden muzułmanin nie sprzedał ziemi Żydom w Palestynie). Ale te metody nie były pierwotnie islamskie — pochodziły bezpośrednio z nazistowskich Niemiec.

Nazistowskie Niemcy już w latach 30. XX wieku wysyłały swoich agentów do Egiptu, by tam przeciwstawiali się Brytyjczykom, a jednocześnie finansowały i szkoliły powstające Bractwo Muzułmańskie, co doprowadziło do jego gwałtownego wzrostu. Antysemityzm był kluczowym elementem tej indoktrynacji. Wpływowa broszura Islam i Żydzi, opublikowana w 1937 roku, została powiązana z nazistowskim kolaborantem, wielkim muftim Jerozolimy, i była szeroko rozpowszechniana w świecie islamskim. Mufti był antysemitą jeszcze zanim związał się z nazistami, ale współpracował z nimi w imię wspólnego celu — eksterminacji Żydów — i odegrał kluczową rolę w nawiązaniu kontaktów między nazistami a Bractwem Muzułmańskim, w tym w przekazaniu im nazistowskich metod propagandowych. Gdy Karadawi opisuje zorganizowane demonstracje, hasła, płomienne przemówienia i rewolucyjne wiersze — to w dużej mierze kopia nazistowskiego podręcznika, jak wykorzystać islam do walki z Brytyjczykami i jak uczynić z antysemityzmu dźwignię, dzięki której muzułmanie będą postrzegać się jako bezsilne ofiary światowego żydowskiego spisku.

Antysemityzm islamistyczny jest faktem — i stał się istotną częścią teologii islamistycznej.

Link do oryginału: https://elderofziyon.blogspot.com/2025/11/it-was-always-about-jew-hate-dont-let.html

Elder of Ziyon, 17 listopada 2025